16 Bijbelverzen over zelfbeschadiging

Leviticus 19:28

“U mag voor een dode geen inkervingen in uw lichaam maken en geen tatoeages bij uzelf aanbrengen. Ik ben de HEERE.”

Reflectie: Dit gebod staat tussen de wetten van Leviticus 19, en het snijden dat het verbiedt is een rouwritueel, gedaan “voor de doden”. Er is geen straf aan verbonden. De reden die wordt gegeven is de Spreker zelf: “Ik ben de HEERE.”

Deuteronomy 14:1-2

“U bent kinderen van de HEERE, uw God. U mag geen inkervingen in uw lichaam maken en het haar boven uw voorhoofd niet afscheren voor een dode, want u bent een heilig volk voor de HEERE, uw God. De HEERE, uw God, heeft u uit alle volken die op de aardbodem zijn, uitgekozen om voor Hem tot een volk te zijn dat Zijn persoonlijk eigendom is.”

Reflectie: Mozes herhaalt het verbod op snijden voor de doden en geeft de reden. Het volk is “de kinderen van de HEERE, uw God”, “een heilig volk voor de HEERE” en Zijn “persoonlijk eigendom”. Het gebod rust op aan wie het volk toebehoort.

1 Kings 18:28

“Zij riepen met luider stem en maakten inkervingen in hun lichaam met zwaarden en speren, zoals zij gewend waren, totdat het bloed over hen heen vloeide.”

Reflectie: Op de berg Karmel stelde Elia de profeten van Baäl tegenover de HEERE: de god die met vuur zou antwoorden, zou God zijn. Na een ochtend van roepen en de spot van Elia, sneden de profeten van Baäl zichzelf “zoals zij gewend waren” totdat ze bloedden. Vers 29 geeft de uitkomst: “er was niemand die antwoordde, en niemand die acht sloeg op hen.”

Mark 5:5

“Hij was altijd, nacht en dag, in de bergen en in de graven, schreeuwend en zichzelf met stenen verwondend.”

Reflectie: Marcus beschrijft een man met “een onreine geest” die tussen de graven in het land van de Gadarenen woonde, die niemand kon binden, zelfs niet met kettingen. Jezus drijft de geesten uit en de stadsbewoners vinden de man “zittend, gekleed en bij zijn volle verstand” (Marcus 5:15). Jezus stuurt hem dan terug naar zijn familie: “Ga naar huis, naar de uwen” (Marcus 5:19).

1 Korintiërs 6:19-20

“Of weet u niet dat uw lichaam een tempel is van de Heilige Geest, Die in u is en Die u van God hebt ontvangen? U bent niet van uzelf, want u bent duur gekocht. Verheerlijk daarom God met uw lichaam.”

Reflectie: Paulus beantwoordt een Korinthische slogan, “Ik heb het recht om alles te doen” (1 Korinthe 6:12), en het directe onderwerp is seksuele immoraliteit. Zijn redenen betreffen het lichaam zelf: de Heilige Geest woont erin en het is gekocht voor een prijs. “Verheerlijk daarom God met uw lichaam” volgt uit beide.

Efeziërs 5:29

“Immers, niemand haat ooit zijn eigen lichaam, maar hij voedt en verzorgt het, zoals Christus de gemeente doet—”

Reflectie: In instructies aan echtgenoten behandelt Paulus de zorg voor het eigen lichaam als de normale zaak: mensen “voeden en koesteren” hun lichaam. Hij vergelijkt die zorg met de zorg van Christus voor de kerk, “want wij zijn leden van Zijn lichaam” (Efeze 5:30).

Romeinen 12:1

“Ik roep u er dan toe op, broeders en zusters, door de ontfermingen van God, om uw lichamen aan God te wijden als een levend offer, heilig en voor God welgevallig—dat is uw redelijke godsdienst.”

Reflectie: Paulus vraagt om lichamen die als een “levend offer” worden aangeboden, en hij baseert het verzoek op “de ontfermingen van God”. Het volgende vers gaat van het lichaam naar de geest: “word veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid.”

Psalm 139:13-14

“Want U hebt mijn binnenste geschapen; U hebt mij in de schoot van mijn moeder geweven. Ik loof U omdat ik ontzagwekkend en wonderbaarlijk ben gemaakt; Uw werken zijn wonderbaarlijk, dat weet ik maar al te goed.”

Reflectie: In een psalm van David prijst de spreker God omdat Hij hem in de moederschoot heeft gevormd. De regels die volgen blijven bij het lichaam: “Mijn beenderen waren voor U niet verborgen”, en “Uw ogen zagen mijn ongevormd begin” (Psalm 139:15-16).

Lucas 12:7

“Inderdaad, zelfs de haren op je hoofd zijn allemaal geteld. Wees niet bang; je bent meer waard dan vele mussen.”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen Zijn discipelen terwijl Hij hen vertelt niet bang te zijn voor “hen die het lichaam doden” (Lukas 12:4). Mussen werden verkocht voor vijf voor twee penningen, toch “is niet één van hen vergeten voor God” (Lukas 12:6), en de discipelen zijn meer waard dan vele mussen.

Psalm 34:19

“De Heer is nabij de gebrokenen van hart en redt de verslagenen van geest.”

Reflectie: De verzen aan weerszijden zeggen dat de HEERE de rechtvaardigen hoort wanneer zij roepen en dat “de rechtvaardige veel ellende kan hebben”. De psalm belooft Gods nabijheid aan de gebroken hart zonder te zeggen dat de ellende niet zal komen.

Psalm 147:3

“Hij geneest de gebrokenen van hart en verbindt hun wonden.”

Reflectie: Het vers ervoor zegt dat de HEERE Jeruzalem opbouwt en de verdrevenen verzamelt, en de genezing van de gebrokenen van hart volgt daar direct op. Een wond verbinden is het werk van het verzorgen ervan.

Jesaja 53:5

“Maar Hij is om onze overtredingen doorboord, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen.”

Reflectie: De dienaar in Jesaja 53 “heeft onze smarten gedragen en onze ziekten op zich genomen” (Jesaja 53:4), en Zijn wonden brengen genezing voor anderen. 1 Petrus 2:24 past de regel toe op Jezus: “door Zijn striemen bent u genezen geworden.”

Matteüs 11:28-30

“Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel. Want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”

Reflectie: Jezus nodigt “allen die vermoeid en belast zijn” uit en beschrijft Zichzelf als “zachtmoedig en nederig van hart”. Een juk was het houten frame waarmee een dier een last kon dragen, en het juk dat Hij aanbiedt is “zacht” en Zijn last is “licht”.

2 Korintiërs 1:3-4

“Gezegend zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, de Vader van de barmhartigheid en de God van alle vertroosting, Die ons troost in al onze verdrukking, zodat wij hen kunnen troosten die in allerlei verdrukking zijn, met de vertroosting waarmee wijzelf door God getroost worden.”

Reflectie: Paulus opent de brief door “de God van alle vertroosting” te prijzen. Troost wordt doorgegeven: zij die door God getroost worden, zijn in staat om “anderen in elke nood” te troosten. De volgende verzen verbinden die troost met het delen in het lijden (2 Korintiërs 1:5-7).

Romeinen 8:38-39

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch machten, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.”

Reflectie: Paulus beantwoordt de vraag die hij in Romeinen 8:35 stelde: “Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?” Zijn lijst daar bevat nood, verdrukking en gevaar, en hier reikt deze tot de dood, het leven en “enig ander schepsel.”

Openbaring 21:4

“‘Hij zal elke traan uit hun ogen wissen. Er zal geen dood meer zijn, geen rouw, geen geklaag en geen pijn, want de oude orde der dingen is voorbijgegaan.’”

Reflectie: Johannes hoort een stem vanaf de troon die aankondigt dat Gods woning nu bij zijn volk is (Openbaring 21:3). Pijn wordt samen met de dood, rouw en geklaag genoemd als dingen die zullen ophouden.