14 Bijbelverzen over avontuur

Genesis 12:1

“De Heer had tegen Abram gezegd: ‘Trek weg uit je land, verlaat je familie, verlaat ook je naaste verwanten, en ga naar het land dat ik je zal wijzen.’”

Reflectie: God benoemt wat Abram moet achterlaten: zijn land, zijn volk en zijn familie, maar geeft de bestemming slechts aan als “het land dat Ik je zal wijzen.” Vers 4 vermeldt het antwoord: “Toen ging Abram, zoals de Heer hem had gezegd.” Hij was vijfenzeventig jaar oud toen hij met Sarai en Lot vanuit Harran vertrok naar het land Kanaän (12:4-5).

Hebrews 11:8

“Door het geloof is Abraham, toen hij geroepen werd om weg te trekken naar een land dat hij als erfdeel zou ontvangen, gehoorzaam geweest en vertrokken, zonder te weten waar hij terecht zou komen.”

Reflectie: De brief aan de Hebreeën vertelt Genesis 12 na en haalt naar voren wat Genesis 12:1 impliceert: Abraham “wist niet waar hij heen ging.” Het volgende vers zegt dat hij in tenten woonde in het beloofde land “als een vreemdeling in een vreemd land,” en vers 16 zegt dat hij en zijn erfgenamen “verlangden naar een beter land—een hemels land.”

Isaiah 6:8

“Daarna hoorde ik de stem van de Heere, Die zei: Wie zal Ik zenden? En wie zal er voor Ons heen gaan? Toen zei ik: Zie, hier ben ik, zend mij!”

Reflectie: Jesaja dateert het visioen “in het jaar dat koning Uzzia stierf” (6:1). Hij meldt zich aan nadat een seraf zijn lippen aanraakt met een kool van het altaar en verklaart dat zijn zonde verzoend is, en voordat hij de opdracht hoort. De opdracht die volgt is zwaar: spreken tot een volk dat niet zal begrijpen, “totdat de steden verwoest zijn” (6:11).

Mattheüs 4:19

“‘Kom, volg mij,’ zei Jezus, ‘en ik zal jullie vissers van mensen maken.’”

Reflectie: Jezus roept Simon Petrus en Andreas terwijl ze een net uitwerpen in de Zee van Galilea, en de roeping leent hun beroep: ze zullen mensen vissen. Vers 20 zegt “meteen lieten ze hun netten achter,” en vers 22 zegt dat Jakobus en Johannes “de boot en hun vader” achterlieten om Hem te volgen.

Luke 9:57-58

“Terwijl ze langs de weg liepen, zei een man tegen Hem: ‘Ik zal U volgen waar U ook gaat.’ Jezus antwoordde: ‘De vossen hebben holen en de vogels hebben nesten, maar de Zoon des mensen heeft geen plek om zijn hoofd neer te leggen.’”

Reflectie: De uitwisseling vindt plaats op de weg, nadat Jezus “vastberaden op weg ging naar Jeruzalem” (9:51) en een Samaritaans dorp weigerde Hem te ontvangen. Een man biedt aan om Hem te volgen “waar U ook gaat,” en Jezus antwoordt door die weg te beschrijven: vossen en vogels hebben ergens om te slapen, en Hij heeft nergens. Twee andere potentiële volgelingen in de verzen 59-62 vragen eerst naar huis te mogen gaan.

Matthew 14:29

“‘Kom,’ zei Hij. Petrus stapte uit de boot, liep over het water en kwam naar Jezus toe.”

Reflectie: Jezus had de discipelen vooruit gestuurd naar de overkant van het meer (14:22), en de boot werd “geteisterd door de golven omdat de wind tegen was” (14:24). Petrus vraagt of hij mag komen, en Jezus zegt: “Kom.” Petrus loopt op het water totdat “hij de wind zag” en begint te zinken (14:30); Jezus grijpt hem vast en vraagt: “waarom twijfelde je?”

Matteüs 28:19

“‘Ga dus heen en maak alle volken tot discipelen, hen dopend in de naam van de Vader en van de Zoon en van de Heilige Geest.’”

Reflectie: De opgestane Jezus spreekt tot de elf op een berg in Galilea, waar ze Hem aanbaden, “maar sommigen twijfelden” (28:17). Het bevel om naar “alle volken” te gaan rust op de autoriteit die Hij in vers 18 claimt, en vers 20 stuurt een belofte mee: “en zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld.”

Handelingen 1:8

“‘Maar u zult kracht ontvangen wanneer de Heilige Geest over u komt; en u zult Mijn getuigen zijn in Jeruzalem, en in heel Judea en Samaria, en tot aan de einden van de aarde.’”

Reflectie: De discipelen hadden gevraagd of Jezus nu het koninkrijk voor Israël zou herstellen (1:6). Hij antwoordt dat de tijden niet voor hen zijn om te weten (1:7), en noemt de plaatsen waar ze Zijn getuigen zullen zijn: Jeruzalem, Judea en Samaria, de einden van de aarde. Vers 4 had hen gezegd Jeruzalem niet te verlaten totdat de gave die de Vader beloofd had, gekomen was. Handelingen volgt dezelfde volgorde van plaatsen: in 8:1 verstrooit vervolging de kerk “door heel Judea en Samaria.”

Genesis 28:15

“Ik ben met je, ik zal je beschermen waar je ook heen gaat, en ik zal je terugbrengen naar dit land. Ik zal je niet verlaten totdat ik heb gedaan wat ik je heb beloofd.”

Reflectie: Jakob reist alleen van Berseba naar Harran, weggestuurd vanwege de woede van zijn broer Ezau nadat hij Ezau’s zegen had genomen (Genesis 27:41-43), en hij slaapt met een steen onder zijn hoofd. Hij droomt van een ladder die tot aan de hemel reikt (28:12), en daarboven belooft de Heer met hem te zijn “waar je ook gaat” en hem terug te brengen. Wanneer hij wakker wordt, zweert Jakob dat als God over hem waakt “op deze reis die ik maak” en hem veilig thuisbrengt, de Heer zijn God zal zijn (28:20-21).

Deuteronomium 31:8

“‘De Heer Zelf gaat voor u uit en zal met u zijn; Hij zal u nooit verlaten of in de steek laten. Wees niet bang; wees niet ontmoedigd.’”

Reflectie: Mozes, honderdtwintig jaar oud en verhinderd om de Jordaan over te steken (31:2), draagt het leiderschap over aan Jozua in aanwezigheid van heel Israël. Hij had het volk net verteld dat de Heer met hen mee zou gaan (31:6); hier zegt hij het tegen Jozua bij naam, eraan toevoegend dat de Heer “voor u uit gaat.”

Jozua 1:9

“‘Heb Ik het u niet bevolen? Wees sterk en moedig. Wees niet bang; wees niet ontmoedigd, want de Heer, uw God, zal met u zijn waar u ook gaat.’”

Reflectie: Nadat Mozes sterft, zegt de Heer tegen Jozua dat hij zich moet “klaarmaken om de Jordaan over te steken” (1:2) en herhaalt de belofte die Mozes had doorgegeven: “Ik zal u nooit verlaten of in de steek laten” (1:5). De opdracht om sterk en moedig te zijn komt in de verzen 6, 7 en 9, en in vers 9 rust deze op een belofte: God “zal met u zijn waar u ook gaat.”

Jesaja 43:19

“‘Zie, Ik doe iets nieuws! Nu ontkiemt het; merken jullie het niet? Ik maak een weg in de woestijn en rivieren in de wildernis.’”

Reflectie: De Heer spreekt tot Israël, en het hoofdstuk noemt Babylon (43:14). De verzen 16-17 herinneren aan het “pad door de machtige wateren” en de strijdwagens en paarden die daar lagen, “om nooit meer op te staan.” Vers 18 zegt tegen het volk dat ze “de vroegere dingen” moeten vergeten, en vers 19 belooft een nieuwe weg, ditmaal door de woestijn, met rivieren in de wildernis.

Psalm 23:4

“Al gaat mijn weg door een dal vol schaduw van de dood, ik vrees geen kwaad, want U bent bij mij; Uw stok en Uw staf, die vertroosten mij.”

Reflectie: De psalm, met als kop “Een psalm van David”, schildert de Heer af als een herder die een schaap naar de weide leidt, langs rustig water en “langs de juiste paden” (23:3). In vers 4 loopt de spreker door het donkerste dal, en de stok en de staf van de herder troosten hem daar. Bij dit vers stopt de psalmist met spreken over God als “hij” en spreekt hij hem aan als “u”.

Psalm 139:9-10

“Al zou ik opstijgen op de vleugels van de dageraad, al zou ik gaan wonen aan het verste einde van de zee, ook daar zal Uw hand mij leiden, Uw rechterhand zal mij vasthouden.”

Reflectie: De psalm vraagt: “Waarheen zou ik vluchten voor uw aanwezigheid?” (139:7), en antwoordt door de verste plaatsen te noemen die een mens zou kunnen bereiken: de hemel, de diepte, de vleugels van de dageraad, de verste kant van de zee. Zelfs op die afstand zal Gods hand “mij leiden” en “mij vasthouden”.