In Ezechiël zien de wezens onder Gods troon er deels menselijk en deels dierlijk uit: ze hebben vleugels en handen, ze glanzen als brandende kolen, en elk heeft een wiel vol ogen naast zich. Ezechiël noemt ze levende wezens (Ezechiël 1:5), en wanneer hij ze opnieuw ziet bij de tempel, schrijft hij: “Ik wist dat het cherubs waren” (Ezechiël 10:20).
Noch Ezechiël 1, noch Ezechiël 10 gebruikt het woord engel. De onderstaande verzen beschrijven de gezichten van de wezens, twee keer vermeld met één verschil (Ezechiël 1:10; 10:14), de wielen genaamd “de wentelende wielen” (Ezechiël 10:13), het geluid van hun vleugels, vergeleken met vele wateren en de stem van de Almachtige (Ezechiël 1:24; 10:5), en de troon boven hen (Ezechiël 1:28; 10:1).
Wat Ezechiël uit de storm zag komen

Ezechiël 1:4
“Terwijl ik keek, zie, een stormwind kwam uit het noorden, en een grote wolk, met een glans eromheen, en vuur dat voortdurend flitste, en in het midden van het vuur, als het ware glanzend metaal.”
Reflectie: Ezechiël dateert het visioen in het vijfde jaar van de ballingschap van koning Jojachin en plaatst zichzelf tussen de ballingen bij het Chebarkanaal, “in het land van de Chaldeeën” (Ezechiël 1:2-3). De storm komt uit het noorden. “Glanzend metaal” vertaalt Chashmal, een Hebreeuws woord dat drie keer voorkomt, allemaal in Ezechiël (1:4, 1:27 en 8:2); de King James Version heeft “amber”. In vers 27 is hetzelfde glanzende metaal wat Ezechiël ziet vanaf de taille naar boven van de figuur op de troon.

Ezechiël 1:5
“En uit het midden ervan kwam de gelijkenis van vier levende wezens. En dit was hun verschijning: zij hadden een menselijke gelijkenis,”
Reflectie: De wezens komen uit het midden van het vuur, en het eerste wat over hen wordt gezegd is dat ze een menselijke gelijkenis hadden. De zin loopt direct door in vers 6, “maar elk had vier gezichten, en elk van hen had vier vleugels”, dus de menselijke gelijkenis wordt direct genuanceerd. Ezechiël spreekt van “de gelijkenis van vier levende wezens” in plaats van simpelweg van wezens, en hij houdt die voorzichtigheid vast door het hele hoofdstuk heen, tot aan “de verschijning van de gelijkenis van de heerlijkheid van de HEERE” in vers 28.

Ezechiël 1:13
“Wat de gelijkenis van de levende wezens betreft, hun verschijning was als brandende kolen van vuur, als de verschijning van fakkels die heen en weer bewogen tussen de levende wezens. En het vuur was helder, en uit het vuur kwam bliksem voort.”
Reflectie: De wezens zien eruit als brandende kolen en als fakkels die heen en weer bewegen tussen hen, en bliksem komt uit het vuur. De kolen keren terug in hoofdstuk 10, waar de man gekleed in linnen wordt verteld zijn handen te vullen met “brandende kolen van tussen de cherubs, en ze over de stad te strooien” (Ezechiël 10:2).
Gezichten, vleugels, voeten en handen

Ezechiël 1:6
“Elk had vier gezichten, en elk van hen had vier vleugels.”
Reflectie: Elk wezen heeft vier gezichten en vier vleugels. Vers 11 zegt hoe de vleugels werden gehouden: “Elk wezen had twee vleugels, waarvan elk de vleugel van een ander aanraakte, terwijl twee hun lichaam bedekten.” Vers 23 beschrijft ze opnieuw onder het uitspansel, “recht uitgestrekt, de een naar de ander toe.”

Ezechiël 1:7
“Hun benen waren recht, en de zolen van hun voeten waren als de zool van een kalfsvoet. En ze schitterden als gepolijst brons.”
Reflectie: Na de menselijke gelijkenis van vers 5 zijn de benen recht en hebben de voeten zolen als die van een kalf. De wezens schitteren “als gepolijst brons”, en Daniël 10:6 gebruikt dezelfde vergelijking voor de armen en benen van de man gekleed in linnen die Daniël bij de Tigris zag.

Ezechiël 1:8
“Onder hun vleugels aan hun vier zijden hadden zij mensenhanden. En de vier hadden hun gezichten en hun vleugels aldus:”
Reflectie: Elk wezen heeft mensenhanden onder zijn vleugels, aan alle vier de zijden. De handen worden gebruikt in hoofdstuk 10, waar “een cherub zijn hand uitstak van tussen de cherubs naar het vuur” en er wat van in de handen van de man gekleed in linnen legde (Ezechiël 10:7). Het volgende vers herhaalt dat de cherubs “de vorm van een mensenhand onder hun vleugels leken te hebben.”

Ezechiël 1:10
“Wat de gelijkenis van hun gezichten betreft: zij hadden elk een mensengezicht. De vier hadden aan de rechterkant het gezicht van een leeuw, de vier hadden aan de linkerkant het gezicht van een kalf, en de vier hadden het gezicht van een adelaar.”
Reflectie: Elk wezen heeft een mensengezicht, een leeuwengezicht aan de rechterkant, een ossengezicht aan de linkerkant, en een adelaarsgezicht. Openbaring 4:7 noemt dezelfde vier in zijn vier levende wezens, maar daar is elk wezen als een van de vier: “het eerste levende wezen als een leeuw, het tweede levende wezen als een os, het derde levende wezen met het gezicht van een mens, en het vierde levende wezen als een adelaar in vlucht.”

Ezechiël 10:14
“En ieder had vier gezichten: het eerste gezicht was het gezicht van de cherub, en het tweede gezicht was een menselijk gezicht, en het derde het gezicht van een leeuw, en het vierde het gezicht van een arend.”
Reflectie: Wanneer Ezechiël de wezens opnieuw ziet bij de tempel, is de lijst veranderd: waar hoofdstuk 1 het gezicht van een os had, heeft dit vers “het gezicht van de cherub”. Hoofdstuk 10 verklaart het verschil niet, en vers 22 zegt nog steeds “het waren dezelfde gezichten waarvan ik het uiterlijk bij het Chebarkanaal had gezien.”
De wielen en de ogen

Ezechiël 1:16
“Wat betreft het uiterlijk van de wielen en hun constructie: hun uiterlijk was als de glans van beril. En de vier hadden dezelfde gelijkenis, waarbij hun uiterlijk en constructie als het ware een wiel in een wiel waren.”
Reflectie: Naast elk wezen staat een wiel op de grond (Ezechiël 1:15). De wielen glanzen als beril, alle vier gelijk, en elk ziet eruit als “een wiel in een wiel.” Vers 17 voegt eraan toe dat “zij in elk van hun vier richtingen gingen zonder te draaien terwijl zij gingen.” Het Hebreeuwse woord voor wiel is hier ofanim.

Ezechiël 1:18
“En hun velgen waren hoog en ontzagwekkend, en de velgen van alle vier waren rondom vol ogen.”
Reflectie: De velgen zijn “hoog en ontzagwekkend”, en alle vier zijn ze bedekt met ogen. Openbaring 4:6-8 beschrijft de vier levende wezens in soortgelijke bewoordingen, “vol ogen van voren en van achteren” en “vol ogen rondom en van binnen.”

Ezechiël 10:12
“En hun hele lichaam, hun velgen, en hun spaken, hun vleugels en de wielen waren rondom vol ogen—de wielen die zij alle vier hadden.”
Reflectie: In hoofdstuk 1 zaten de ogen op de velgen van de wielen (Ezechiël 1:18). In het tempelvisioen is de lijst langer: het hele lichaam, de vleugels en de wielen zijn “rondom vol ogen.” Het vers sluit af door de wielen te verbinden met de cherubs, “de wielen die zij alle vier hadden.”

Ezechiël 10:13
“Wat de wielen betreft, zij werden ten aanhoren van mij ‘de wentelende wielen’ genoemd.”
Reflectie: Ezechiël hoort een naam die aan de wielen wordt gegeven. In Ezechiël 1:16 is het woord ofanim, wiel; hier worden ze genoemd galgal, “de wentelende wielen,” hetzelfde woord dat wordt gebruikt wanneer tegen de man die met linnen bekleed is, wordt gezegd: “Neem vuur van tussen de wentelende wielen” (Ezechiël 10:6).

Ezechiël 1:20
“Waar de geest ook heen wilde gaan, zij gingen, en de wielen stegen samen met hen op, want de geest van de levende wezens was in de wielen.”
Reflectie: De wielen gaan waar de wezens gaan en stijgen op wanneer zij opstijgen, en de reden die wordt gegeven is dat “de geest van de levende wezens in de wielen was.” Vers 21 herhaalt de clausule, en Ezechiël 10:17 zegt hetzelfde over de cherubs en hun wielen: “de geest van de levende wezens was in hen.”
Hoe ze bewogen en hoe ze klonken

Ezechiël 1:9
“Hun vleugels raakten elkaar aan. Ieder van hen ging recht vooruit, zonder te draaien terwijl zij gingen.”
Reflectie: De vleugels van de wezens raken elkaar aan, en zij gaan recht vooruit “zonder te draaien terwijl zij gingen.” Dezelfde uitdrukking wordt gebruikt voor de wielen in Ezechiël 1:17 en 10:11, en hoofdstuk 10 eindigt met de beschrijving van de cherubs: “Ieder van hen ging recht vooruit” (Ezechiël 10:22).

Ezechiël 1:14
“En de levende wezens schoten heen en weer, als het uiterlijk van een bliksemschicht.”
Reflectie: Hier “schoten de wezens heen en weer, als het uiterlijk van een bliksemschicht.” Vers 13 heeft bliksem die uit het vuur tussen hen vandaan komt, en de vertaling gebruikt “heen en weer” zowel voor de fakkels daar als voor de wezens hier. Vers 9 zegt dat ze recht vooruit gingen zonder te draaien, en het hoofdstuk zegt niet hoe de twee beschrijvingen bij elkaar passen.

Ezechiël 1:24
“En toen zij gingen, hoorde ik het geluid van hun vleugels als het geluid van vele wateren, als het geluid van de Almachtige, een geluid van tumult als het geluid van een leger. Wanneer zij stilstonden, lieten zij hun vleugels zakken.”
Reflectie: De vleugels klinken als vele wateren, als de Almachtige en als een leger, en wanneer de wezens stilstaan, laten ze de vleugels zakken. Een stem komt dan van boven het uitspansel boven hun hoofden (Ezechiël 1:25). Bij de tempel wordt het geluid van de vleugels van de cherubs gehoord “tot in de buitenste voorhof, als de stem van God de Almachtige wanneer Hij spreekt” (Ezechiël 10:5), en wanneer de heerlijkheid terugkeert in Ezechiël 43:2, “was het geluid van Zijn komst als het geluid van vele wateren.”

Ezechiël 3:13
“Het was het geluid van de vleugels van de levende wezens terwijl zij elkaar aanraakten, en het geluid van de wielen naast hen, en het geluid van een grote aardbeving.”
Reflectie: Terwijl de Geest Ezechiël optilt om hem naar de ballingen te sturen, hoort hij achter zich een stem: “Geloofd zij de heerlijkheid van de HEERE vanuit Zijn plaats!” (Ezechiël 3:12). Dit vers benoemt het lawaai als de vleugels van de wezens die elkaar raken en de wielen naast hen. Ezechiël gaat dan naar de ballingen in Tel-abib en zit zeven dagen lang “overweldigd” tussen hen (Ezechiël 3:15).
De cherubs en de troon boven hen

Ezechiël 1:28
“Als het uiterlijk van de boog die in de wolk is op de dag van regen, zo was het uiterlijk van de glans rondom. Zo was het uiterlijk van de gelijkenis van de heerlijkheid van de HEERE. En toen ik het zag, viel ik op mijn gezicht, en ik hoorde de stem van Iemand die sprak.”
Reflectie: De wezens staan onder het uitspansel, en daarboven is de troon (Ezechiël 1:22-26), dus de beschrijving beweegt zich omhoog van hen naar een troon als saffier en “een gelijkenis met een menselijk uiterlijk” die daarop gezeten is. De glans om Hem heen is als een regenboog. Ezechiël noemt het hele schouwspel “het uiterlijk van de gelijkenis van de heerlijkheid van de HEERE” en valt op zijn gezicht.

Ezechiël 10:1
“Toen keek ik, en zie, op het uitspansel dat boven de hoofden van de cherubs was, verscheen boven hen iets als een saffier, in uiterlijk als een troon.”
Reflectie: De troon van hoofdstuk 1 verschijnt opnieuw, als saffier, boven het uitspansel boven de hoofden van de wezens, en hier worden de wezens cherubs genoemd. Het tafereel is de tempel: de cherubs staan “aan de zuidkant van het huis” terwijl een wolk de binnenste voorhof vult (Ezechiël 10:3).

Ezechiël 10:20
“Dit waren de levende wezens die ik onder de God van Israël bij het Chebarkanaal zag; en ik wist dat het cherubs waren.”
Reflectie: Ezechiël verbindt de twee visioenen zelf: de wezens die hij “onder de God van Israël bij het Chebarkanaal” zag, zijn de cherubs bij de tempel. Vers 15 heeft het korter gezegd: “Dit waren de levende wezens die ik bij het Chebarkanaal zag.” Cherubs is het Hebreeuwse meervoud van cherub, het woord dat wordt gebruikt voor de cherubs die werden geplaatst om de weg naar de boom des levens te bewaken (Genesis 3:24) en de twee gouden cherubs wier vleugels de verzoendeksel overschaduwen (Exodus 25:18-20).
Cherubs, serafs en figuren die eruitzien als mensen
Noch Ezechiël 1, noch Ezechiël 10 noemt deze wezens engelen, en de Schrift beschrijft niet alle hemelse wezens op dezelfde manier. De serafs uit Jesaja 6:2 hebben elk zes vleugels: “met twee bedekte hij zijn gezicht, met twee bedekte hij zijn voeten, en met twee vloog hij.” De vier levende wezens uit Openbaring 4:6-8 hebben elk zes vleugels en zitten vol ogen, net als die van Ezechiël, maar elk is als een van de vier: de eerste als een leeuw, de tweede als een rund, de derde met het gezicht van een mens, en de vierde als een vliegende arend (Openbaring 4:7). Binnen Ezechiël hebben de cherubs die in de tempelmuren zijn uitgehouwen twee gezichten: “een menselijk gezicht naar de palmboom aan de ene kant, en het gezicht van een jonge leeuw naar de palmboom aan de andere kant” (Ezechiël 41:18-19).
Andere figuren in Ezechiël zien eruit als mannen. Zes mannen komen naar de tempel in Ezechiël 9:2, en bij hen “een man gekleed in linnen, met een schrijftas aan zijn middel,” dezelfde man die vuur neemt van tussen de cherubs in Ezechiël 10:7; in Ezechiël 40:3 is de gids naar de tempel “een man wiens uiterlijk was als brons.” Daniël 10:5-6 beschrijft een man gekleed in linnen wiens gezicht was “als het uiterlijk van bliksem”, de vrouw van Manoach beschrijft een “man Gods” wiens “uiterlijk was als het uiterlijk van de engel Gods, zeer ontzagwekkend” (Rechters 13:6), en bij het lege graf “stonden twee mannen bij hen in schitterende kleding” (Lucas 24:4).

Een reactie plaatsen