Was Lucifer een aartsengel? Alleen Michaël draagt die titel in de 66 boeken van de Bijbel



  • Geen enkel vers noemt Lucifer een aartsengel. De Schrift geeft deze titel aan Michaël (Judas 9), en 1 Tessalonicenzen 4:16 spreekt over een aartsengel zonder hem bij naam te noemen.
  • De naam Lucifer komt één keer voor, in Jesaja 14:12, in de King James, Douay-Rheims en New King James vertalingen; de meeste moderne vertalingen gebruiken “morgenster” of “dageraadster”.
  • Jesaja 14 is gericht aan de koning van Babylon en Ezechiël 28 aan de koning van Tyrus; het lezen van deze teksten als het verhaal van Satan gaat terug tot Origenes en Tertullianus.
  • Als Ezechiël 28 wordt gelezen als zijnde over Satan, dan is het woord dat de Bijbel zelf voor hem gebruikt cherub: “de gezalfde cherub die beschut” (Ezechiël 28:14).
  • In de negen koren van engelen zoals uiteengezet door Dionysius de Areopagiet, staan aartsengelen op de achtste van de negen plaatsen, onder de serafijnen en cherubijnen.
  • Tertullianus noemde de gevallen engel rond 207 “de aartsengel”, en Milton’s Paradise Lost (1667) maakte de titel beroemd.
  • De Schrift rangschikt Lucifer nooit als de sterkste engel, en in Openbaring 12 verslaan Michaël en zijn engelen de draak.

Geen enkel vers noemt Lucifer een aartsengel; de enige engel die de Bijbel een aartsengel noemt, is Michaël. De passage die het vaakst wordt gelezen als een beschrijving van de duivel vóór zijn val, noemt zijn onderwerp “de gezalfde cherub die beschut” (Ezechiël 28:14). De titel kwam later, van Tertullianus, die hem rond 207 gebruikte, en van John Milton, die hem beroemd maakte in Paradise Lost.

In de oude rangorde van engelen is aartsengel een van de laagste rangen, en toch hebben christenen lang volgehouden dat de engel die viel tot de hoogste behoorde, misschien wel de allerhoogste. De enige engel die de Schrift een aartsengel noemt, is degene die standhield en overwon.

Waar vertelt de Bijbel het verhaal van Lucifer?

Christenen gebruiken Lucifer als een naam voor de duivel zoals hij was vóór zijn val: een engel, goed geschapen, die zich tegen God keerde en Satan werd. De Kerkvaders, zoals de Catholic Encyclopedia van 1910 vermeldt, gebruikten de naam om “slechts de staat aan te duiden waaruit hij is gevallen.”

De naam zelf komt één keer voor, in Jesaja 14:12, en alleen in sommige Bijbels. De King James Version leest: “Hoe ben je uit de hemel gevallen, o Lucifer, zoon van de morgen!” De naam komt uit de Latijnse Vulgaat, en de Douay-Rheims en de New King James Version behouden hem ook. De English Standard Version heeft “O Day Star, son of Dawn”, de New International Version “morning star, son of the dawn”, en Luther’s Duitse Bijbel uit 1545 noemt hem de schone morgenster. Het Hebreeuws achter deze woorden wordt uitgelegd in wat Lucifer betekent in het Hebreeuws.

Christenen lezen het verhaal van de val van de duivel in een handvol passages, waarvan er twee profetieën zijn die tot koningen worden gesproken en de andere over Satan of de engelen die zondigden.

Passage Gericht aan of over Wat er staat
Isaiah 14:12–15 De koning van Babel “Ik zal zijn als de Allerhoogste”, daarna een val in de afgrond
Ezekiel 28:12–19 De koning van Tyrus Een cherub in Eden, uitgeworpen van Gods berg
Lucas 10:18 Satan, in de woorden van Jezus “Ik zag de Satan als een bliksem uit de hemel vallen”
Revelation 12:7–9 De draak, genaamd Satan Michaël verslaat hem; hij wordt op de aarde geworpen
2 Petrus 2:4; Judas 6 De engelen die gezondigd hebben Vastgehouden in ketenen voor het oordeel

Jesaja en Ezechiël noemen elk de man tot wie zij spreken. Jesaja’s gedicht is “dit spotlied tegen de koning van Babel” (Jesaja 14:4), en Ezechiël’s klaaglied is “over de koning van Tyrus” (Ezechiël 28:12). Het lezen ervan als het verhaal van Satan is een oude christelijke interpretatie, en het gaat verder dan de letterlijke betekenis van beide teksten. Origenes zei begin derde eeuw over de regels van Jesaja: “Het is overduidelijk dat met deze woorden wordt aangetoond dat hij uit de hemel is gevallen, die voorheen Lucifer was,” en oordeelde dat Ezechiël’s klaaglied van een soort is die “totaal niet op een mens kan slaan.” Tertullianus las Ezechiël op dezelfde manier: “in de persoon van de vorst van Tyrus wordt gesproken met verwijzing naar de duivel.” Andere lezers houden elk gedicht bij zijn eigen koning. John Calvin schreef over Jesaja 14 dat “de context duidelijk laat zien dat deze uitspraken begrepen moeten worden met verwijzing naar de koning van de Babyloniërs.” Beide lezingen, en wat elk maakt van Lucifer’s werk in de hemel, worden uiteengezet in wat Lucifers taak in de hemel was.

Op welke manier we ze ook lezen, de woorden in het midden zijn hetzelfde. “Ik zal zijn als de Allerhoogste,” zegt degene die valt (Jesaja 14:14), en elke lezing van deze hoofdstukken draait om die wens.

Welke engelen noemt de Bijbel aartsengelen?

Het woord aartsengel komt voor in twee verzen van het Oude en Nieuwe Testament van de King James. Judas noemt Michaël: “Maar de aartsengel Michaël, toen hij met de duivel twistte en redetwistte over het lichaam van Mozes, durfde geen lasterlijk oordeel tegen hem uit te brengen, maar zei: De Heere bestraffe u” (Judas 9). Paulus’ vers noemt niemand: de Heere zal neerdalen “met het geroep van een aartsengel en met de bazuin van God” (1 Tessalonicenzen 4:16). Daniël geeft Michaël dezelfde status in andere woorden, door hem “een van de voornaamste vorsten” (Daniël 10:13) en “de grote vorst, die staat voor de kinderen van uw volk” (Daniël 12:1) te noemen.

Het Tweede Boek van Ezra, gedrukt in de Apocriefen van de King James Bijbel, noemt een tweede aartsengel: “Uriel de aartsengel gaf hen antwoord” (2 Ezra 4:36). De traditie voegt meer namen toe, en de Orthodoxe Kerk houdt op 8 november een feest voor Michaël met “Aartsengelen Gabriël, Rafaël, Uriël, Selafiël, Jehudiel, Barachiël en Jeremiël.” Lucifer staat op geen enkele lijst, en geen enkel vers geeft hem de titel.

Was Lucifer een seraf, een cherub of een aartsengel?

Alle drie de antwoorden zijn gegeven, en de keuze is van belang, want in de klassieke rangorde van engelen staat een aartsengel onderaan. Rond het jaar 500 rangschikte een schrijver bekend als Dionysius de Areopagiet de engelen in negen orden en drie groepen. Hij plaatste “de allerheiligste Tronen, en de veelogige en veelvleugelige scharen, in de Hebreeuwse tong Cherubim en Serafim genoemd” het dichtst bij God, en plaatste “de Orde van de Engelen en Aartsengelen en Vorstendommen” in de laagste groep. De Orthodoxe Kerk in Amerika somt de negen nog steeds op vanaf de top: serafim, cherubim, tronen, heerschappijen, krachten, autoriteiten, vorstendommen, aartsengelen en engelen, zodat aartsengelen als achtste van de negen komen.

Title Plaats in de negen orden Wie geeft het aan Lucifer
Seraf 1e Geen kerkelijk document; Dante’s zesvleugelige Lucifer suggereert het
Cherub 2e Ezechiël 28:14, gelezen als over Satan; Thomas van Aquino
Aartsengel 8e Niemand in deze zin; Tertullianus en Milton gebruiken het woord voor een hoofdengel

Thomas van Aquino stond in de dertiende eeuw recht voor dit probleem. Als de eerste engel die zondigde de grootste was, waarom noemt Ezechiël hem dan een cherub, die onder de serafim staat? Zijn antwoord was dat “de eerste engel die zondigde niet een Seraf wordt genoemd, maar een Cherub,” omdat cherub “volheid van kennis” betekent, wat naast zonde kan bestaan, terwijl seraf komt van “de hitte van naastenliefde, die onverenigbaar is met doodzonde.” Dus we kunnen veel weten en toch vallen, maar we kunnen niet branden van liefde voor God en ons tegen Hem keren. In hetzelfde artikel oordeelde Aquino nog steeds dat het “de meest waarschijnlijke opvatting” was dat de engel die zondigde de hoogste van allemaal was. Hij nam dat over van paus Gregorius de Grote, die zei dat de voornaamste engel die zondigde, “gesteld over alle scharen van engelen, hen overtrof in helderheid.” Aquino noteerde ook een tweede mening, van Johannes van Damascus, dat “de hoogste van degenen die zondigden was gesteld over de aardse orde.” De eigen woorden van Johannes zijn dat de duivel de engel was “gesteld over het aardse rijk, en in wiens handen God de bewaking van de aarde toevertrouwde.”

Dante’s Lucifer komt het dichtst bij een gevallen seraf. In het Paradiso noemt hij Lucifer “het eerste trotse wezen, dat het toonbeeld was van elk schepsel” (Paradiso 19.46–47). In de laatste zang van de Inferno heeft Lucifer drie gezichten, en “Onder elk kwamen twee machtige vleugels tevoorschijn” (Inferno 34.46): zes vleugels in totaal, het aantal dat Jesaja aan de serafim geeft, van wie “ieder zes vleugels had” (Jesaja 6:2). Dante gebruikt het woord seraf nooit voor hem in de Inferno; het zijn de zes vleugels die de link leggen.

Waarom wordt Lucifer een aartsengel genoemd?

Tertullianus gebruikte de titel vroeg, in zijn boeken tegen Marcion, waarvan hij de eerste voltooide in 207. Commentaar gevend op Ezechiëls “vol van wijsheid, volmaakt in schoonheid,” voegde hij eraan toe: “dit behoort hem toe als de hoogste van de engelen, de aartsengel, de wijste van allemaal.” Tertullianus schreef bijna drie eeuwen voordat Dionysius de negen orden opstelde, dus zijn “aartsengel” betekent de leider van de engelen, niet de achtste rang.

De titel is het best bekend uit John Miltons Paradise Lost, gepubliceerd in 1667, waar Milton Satan keer op keer een aartsengel noemt. In het eerste boek is hij “de verloren Aartsengel,” en terwijl hij voor de gevallen engelen staat, is zijn vorm niet “minder verschenen dan een geruïneerde Aartsengel.” In het vijfde boek, vertellend over de tijd vóór de val, plaatst Milton hem onder de eersten in de hemel: “hij van de eersten, zo niet de eerste Aartsengel, groot in macht.” De rang behoort tot Miltons gedicht; de Schrift heeft die nooit gegeven.

Was Lucifer de sterkste engel?

De Schrift rangschikt hem nooit, en het idee dat hij de machtigste engel was, komt van twee plaatsen. De ene is de klaagzang van Ezechiël, gelezen als een portret van Satan, met zijn onderwerp “vol van wijsheid, en volmaakt in schoonheid” (Ezechiël 28:12). De andere is de mening van Gregorius en Aquino dat de eerste die zondigde de hoogste van allemaal was, een mening die Aquino waarschijnlijk noemde, niet zeker.

De Bijbel noemt geen sterkste engel, maar laat wel zien wie er wint. “Michaël en zijn engelen vochten tegen de draak; en de draak vocht en zijn engelen, en zij overwonnen niet; ook werd hun plaats niet meer gevonden in de hemel” (Openbaring 12:7–8). De traditie plaatst Michaël aan het hoofd van alle engelen. De Orthodoxe Kerk in Amerika zegt voor zijn feest op 8 november: “Over alle Negen Rangen stelde de Heer de Heilige Aartsengel Michaël aan,” en dat Michaël “de arrogant trotse Lucifer en de andere gevallen geesten uit de Hemel wierp toen zij in opstand kwamen tegen God.” Dus in die traditie voert Michaël, wiens titel de naam is van de achtste rang, het bevel over alle negen. Zijn titel en zijn bevel zijn twee verschillende dingen, en de engel met de nederigere naam is degene die Lucifer naar beneden wierp.

Evenmin is Satan ooit Gods rivaal. Paulus schrijft dat door Christus “alle dingen geschapen zijn, die in de hemelen en die op de aarde zijn, de zichtbare en de onzichtbare, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij krachten” (Kolossenzen 1:16). De Katholieke Catechismus zegt over Satan: “Hij is slechts een schepsel, krachtig door het feit dat hij pure geest is, maar nog steeds een schepsel.” Wat hij ook was, hij was geschapen, en degene die hem schiep heeft de controle over hem niet verloren.

Hoe zijn Michaël en Lucifer met elkaar verbonden in de Bijbel?

Ze ontmoeten elkaar in twee scènes. In Judas redetwist Michaël met de duivel over het lichaam van Mozes en zal hij zelf geen oordeel vellen, maar laat dit aan God over: “De Heer bestraffe u” (Judas 9). In Openbaring leidt hij de strijd waarna de draak “op de aarde werd geworpen, en zijn engelen werden met hem geworpen” (Openbaring 12:9). Daniëls verzen over Michaël, de vorst die voor Daniëls volk staat, noemen Satan niet.

De Bijbel maakt Michaël en Lucifer nooit tot broers of gelijken, en geeft Lucifer geen vader, moeder of broer of zus. De verhalen die dat wel doen, worden getraceerd in of Lucifer een tweelingbroer had.

Wat leren de kerken over de rang van Lucifer?

De kerken zijn het erover eens dat de duivel goed werd gemaakt en door zijn eigen keuze viel, en geen van hen definieert zijn rang. De Catechismus van de Katholieke Kerk leert dat “Satan eerst een goede engel was, door God gemaakt,” en citeert het Vierde Lateraans Concilie: “De duivel en de andere demonen werden inderdaad van nature goed door God geschapen, maar zij werden slecht door hun eigen toedoen” (Catechismus 391). De Orthodoxe Kerk in Amerika noemt de duivel “een engel geschapen door God voor Zijn dienst en lof,” en citeert Jesaja 14:12 in haar onderwijs over hem. De Westminster Larger Catechism, de gereformeerde verklaring van 1647, zegt dat God alle engelen “heilig” schiep en “sommige engelen toestond om willens en wetens en onherroepelijk in zonde en verdoemenis te vallen.”

Christenen hebben volgehouden dat hij een seraf, een cherub, een aartsengel in de zin van Tertullianus, of de bewaker van de aarde was, en geen enkele kerk heeft dit beslecht. De Bijbel vertelt ons minder dan deze tradities doen, en wat hij ons vertelt is genoeg. Michaël draagt de titel aartsengel, en hij antwoordde de duivel met “De Heer bestraffe u.” De engelen die zondigden, ongeacht hun rang, “bewaarden hun eerste staat niet” (Judas 6).





Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...