15 Bijbelverzen over frustratie

Romans 8:20-21

“Want de schepping is onderworpen aan de zinloosheid, niet uit eigen wil, maar door de wil van hem die haar daaraan onderwierp, in de hoop dat de schepping zelf ook bevrijd zal worden uit de slavernij van de vergankelijkheid en zal delen in de vrijheid en de heerlijkheid van de kinderen van God.”

Reflectie: Paulus vertelt de gemeente in Rome dat de schepping “aan de zinloosheid onderworpen” werd, “niet uit eigen keuze.” Zijn Griekse woord, mataiotes, is het woord dat de Septuagint gebruikt voor hebel, de “zinloosheid” van Prediker. De onderwerping kwam “in de hoop”: vers 21 zegt dat de schepping bevrijd zal worden van de slavernij van het verderf, en vers 22 zegt dat zij zucht “als in barensnood tot nu toe.”

Prediker 2:22-23

“Want wat krijgt de mens voor al zijn zwoegen en voor het streven van zijn hart, waarmee hij zwoegt onder de zon? Want al zijn dagen zijn smarten, en zijn bezigheid is verdriet; zelfs 's nachts rust zijn hart niet. Ook dit is vluchtig.”

Reflectie: De Prediker, die zegt dat hij koning over Israël in Jeruzalem was (1:12), kijkt terug op alles wat hij heeft gebouwd. Hij haat zijn zwoegen omdat hij de vruchten ervan moet achterlaten voor iemand die misschien wijs of dwaas is (2:18-19), en hier bereikt de frustratie zijn nachten: “zelfs 's nachts komt hun hart niet tot rust.” Vers 24 stelt tegenover de klacht het vermogen om te eten, te drinken en voldoening te vinden in het werk, wat hij “uit de hand van God” noemt.

Romeinen 8:28

“En wij weten dat voor wie God liefhebben, alle dingen meewerken ten goede, voor hen die naar Zijn voornemen geroepen zijn.”

Reflectie: Paulus plaatst de belofte na drie soorten zuchten: die van de schepping (8:22), die van de gelovigen terwijl zij “met volharding” wachten op de verlossing van hun lichaam (8:23), en die van de Geest, die voor ons pleit “met onuitsprekelijke verzuchtingen” wanneer “wij niet weten wat wij bidden zullen zoals het behoort” (8:26). De mensen tot wie dit gericht is, wachten nog steeds, zoals vers 25 zegt: “indien wij hopen op wat wij niet zien, dan verwachten wij dat met volharding.”

Habakkuk 1:2-3

“Hoelang, HEERE, roep ik om hulp, maar luistert U niet? Of roep ik tot U: Geweld! maar verlost U niet? Waarom laat U mij onrecht zien? Waarom verdraagt U het onheil? Verwoesting en geweld staan voor mij; er is strijd, en twist neemt de overhand.”

Reflectie: Het boek opent met de klacht van de profeet. Hij heeft om hulp geroepen en God heeft niet geluisterd, en hij wordt gedwongen om geweld en onrecht te aanschouwen; vers 4 geeft het resultaat: “de wet verliest haar kracht en het recht komt nooit naar voren.” God antwoordt in vers 5 dat Hij iets gaat doen “waarvan u niet zult geloven als het verteld wordt,” en de tweede klacht van Habakuk vraagt waarom God zwijgt “terwijl de goddeloze de rechtvaardiger dan hij verslindt” (1:13).

Job 23:10

"Maar Hij kent de weg die ik ga; als Hij mij beproefd heeft, zal ik als goud tevoorschijn komen."

Reflectie: Job zegt dat zijn “klacht bitter” is (23:2) en wenst dat hij de woonplaats van God kon vinden om “mijn rechtszaak voor Zijn aangezicht uiteen te zetten” (23:4). Hij gaat naar het oosten en westen en kijkt naar het noorden en zuiden zonder Hem te zien (23:8-9). Dit vers komt direct daarna: Job kan God niet zien, maar houdt vast dat God de weg weet die hij gaat en dat de beproeving zal eindigen met hem die eruit komt “als goud.”

Psalm 42:11

“Waarom ben je zo bedroefd, mijn ziel, en ben je zo onrustig in mij? Vestig je hoop op God, want ik zal Hem nog loven, mijn Heiland en mijn God.”

Reflectie: Hetzelfde refrein verschijnt in vers 5 en sluit hier de psalm af. De psalmist herinnert zich hoe hij naar het huis van God ging “in een feestelijke menigte,” en hoort nu de hele dag “Waar is uw God?” (42:3, 10). Hij vraagt aan God “Waarom hebt U mij vergeten?” (42:9) en keert zich dan tot zijn eigen ziel, door haar te zeggen dat zij op God moet hopen.

2 Korintiërs 12:9-10

“Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen. Daarom heb ik welbehagen in zwakheden, in smaad, in noden, in vervolgingen, in benauwdheden, om Christus' wil. Want wanneer ik zwak ben, dan ben ik machtig.”

Reflectie: Paulus “heeft de Heere drie keer gesmeekt” om zijn doorn in het vlees weg te nemen (12:8), en hij zegt niet wat de doorn was. Het verzoek werd geweigerd en het antwoord dat hij noteert is “Mijn genade is voor u genoeg.” Hij somt vervolgens op waar hij nu in verheugd is, waaronder “zwakheden” en “moeilijkheden.”

Jonah 4:9

“Maar God zei tegen Jona: ‘Is het terecht dat u zo toornt over de wonderboom?’ Hij zei: ‘Ik toorn terecht, tot de dood toe.’”

Reflectie: Jona is boos omdat God Ninevé spaarde toen de mensen “zich bekeerden van hun slechte weg” (3:10). Hij vertelt God dat hij naar Tarsis vluchtte omdat hij wist dat God “geduldig en rijk aan goedertierenheid” was (4:2). God geeft hem een plant voor schaduw, stuurt een worm om deze te laten verdorren, en vraagt twee keer of zijn woede terecht is. Het boek eindigt met Gods vraag over Zijn zorg voor Ninevé, en er wordt geen antwoord van Jona genoteerd.

Psalm 37:7-8

“Wees stil voor de Heer en wacht geduldig op Hem; wees niet gefrustreerd als mensen slagen in hun wegen, wanneer zij hun goddeloze plannen uitvoeren. Laat de woede varen en keer u af van toorn; wees niet gefrustreerd—het leidt alleen tot het kwade.”

Reflectie: “Erger u niet” vertaalt het Hebreeuwse werkwoord charah, heet zijn of aangestoken worden; in de vorm die hier wordt gebruikt, betekent het jezelf verhitten in ergernis. De psalm gebruikt het drie keer (37:1, 7, 8) over de goddelozen die voorspoedig zijn, en koppelt het aan “wacht geduldig”. Vers 8 zegt waar die verhitting toe leidt: “het leidt alleen tot kwaad.”

Ecclesiastes 7:8-9

“Het einde van een zaak is beter dan het begin ervan, en geduld is beter dan trots. Wees niet snel geprikkeld in uw geest, want woede rust in de schoot van dwazen.”

Reflectie: De Leraar plaatst het einde van een zaak naast het begin ervan en geduld naast trots, en waarschuwt vervolgens tegen “snel geprovoceerd” worden, zeggende dat woede “in de schoot van dwazen rust”. Het volgende vers voegt een vraag toe die men niet moet stellen: “Zeg niet: ‘Waarom waren de oude dagen beter dan deze?’ Want het is niet wijs om dergelijke vragen te stellen.”

Jakobus 1:19-20

“Mijn geliefde broeders en zusters, let hierop: Ieder moet snel zijn om te luisteren, langzaam om te spreken en langzaam om boos te worden, want menselijke woede brengt niet de gerechtigheid voort die God verlangt.”

Reflectie: Jakobus schrijft aan gelovigen die geconfronteerd worden met “allerlei beproevingen” (1:2). De volgorde die hij geeft is eerst luisteren, dan spreken, en als laatste woede, en de reden is dat menselijke woede “niet de gerechtigheid voortbrengt die God verlangt.” Vers 21 volgt met wat men in plaats daarvan moet doen: “aanvaard nederig het woord dat in u geplant is.”

Psalm 55:22

“Werp uw zorg op de HEERE, en Híj zal u onderhouden; Hij zal voor eeuwig niet toelaten dat de rechtvaardige wankelt.”

Reflectie: In Psalm 55 komt de moeite van een vriend: “Als een vijand mij beledigde, zou ik het kunnen verdragen… Maar jij bent het, een mens zoals ik, mijn metgezel” (55:12-13). De psalmist wenst “de vleugels van een duif” om weg te vliegen (55:6) en roept “avond, morgen en middag” (55:17). Vers 22 stapt af van het verraad naar een instructie, en de psalm sluit af met “Maar wat mij betreft, ik vertrouw op U.”

Klaagliederen 3:25-26

“De Heer is goed voor wie op Hem hoopt, voor wie Hem zoekt; het is goed om in stilte te wachten op de redding van de Heer.”

Reflectie: Een paar verzen eerder zegt de dichter: “Mijn pracht is verdwenen en alles wat ik van de Heer had gehoopt” (3:18). Dan komt de wending: “Toch roep ik dit in herinnering en daarom heb ik hoop” (3:21), en de reden die wordt gegeven is de barmhartigheid van de Heer, “elke morgen nieuw” (3:22-23). Deze verzen trekken de conclusie dat het goed is om “stil” te wachten.

Jesaja 40:29-31

“Hij geeft de vermoeiden kracht en vermenigvuldigt de macht van de zwakken. Zelfs jongeren worden moe en mat, en jonge mannen struikelen en vallen; maar wie op de Heer hoopt, zal zijn kracht vernieuwen. Zij zullen opstijgen met vleugels als arenden; zij zullen rennen en niet moe worden, zij zullen lopen en niet bezwijken.”

Reflectie: De belofte beantwoordt een klacht. Vers 27 citeert Israël: “Mijn weg is verborgen voor de Heer; mijn zaak wordt door mijn God genegeerd.” Het antwoord is dat de Schepper “niet moe of afgemat zal worden” (40:28), en dan deze verzen: zelfs jongeren worden moe, maar zij die op de Heer hopen, vernieuwen hun kracht.

Galaten 6:9

“En laten wij niet moe worden in het goeddoen, want te zijner tijd zullen wij oogsten, als wij het niet opgeven.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist gezegd: “Een mens oogst wat hij zaait” (6:7). Het vers behoudt het landbouwbeeld: de oogst komt “op de juiste tijd” en onder één voorwaarde: “als we niet opgeven.” Vers 10 verandert dit in een instructie om goed te doen “aan alle mensen, vooral aan hen die tot de familie van gelovigen behoren.”