15 Bijbelverzen over inclusie



  • Leviticus 19:34 draagt Israël op om de vreemdeling als een ingeborene te behandelen en hen lief te hebben als zichzelf, omdat Israël zelf vreemdelingen in Egypte was geweest.
  • Jesaja 56 verwelkomt vreemdelingen en eunuchen die vasthouden aan het verbond, en Jezus citeerde de regel “een huis van gebed voor alle volken” in Marcus 11:17.
  • In Handelingen 10 zegt Petrus dat het tegen de Joodse wet was om een heiden te bezoeken, maar dan ziet hij de Heilige Geest op het huishouden van Cornelius neerdalen en laat hij hen dopen.
  • Galaten 3:28, Kolossenzen 3:11 en 1 Korintiërs 12:13 noemen elk groepen die één zijn geworden in Christus, en Kolossenzen voegt daar barbaar en Scyth aan toe.
  • Jakobus 2:1-4 noemt het geven van een betere plaats aan de rijken dan aan de armen vriendjespolitiek en discriminatie.

In de Bijbel is inclusie een vraag over wie tot het volk van God mag behoren en onder welke voorwaarden. De wet beschermt de vreemdeling die in Israël woont (Leviticus 19:34), Jesaja 56:3-7 verwelkomt vreemdelingen en eunuchen in de tempel, en Handelingen 10 en Efeziërs 2 beschrijven hoe heidenen in de kerk worden ontvangen.

Paulus stelt het resultaat vast in Galaten 3:28: “u bent allen één in Christus Jezus.” Andere passages gaan over wie gelovigen verwelkomen en hoe: Jakobus 2:1-4 over het plaatsen van rijken en armen in een kerkdienst, Romeinen 15:7 over het aanvaarden van elkaar, en Lucas 14:13-14, waar Jezus een gastheer vertelt wie hij moet uitnodigen voor een maaltijd.

De vreemdeling in de wet en de profeten van Israël

Leviticus 19:34

“De vreemdeling die bij u verblijft, moet als een ingezetene onder u worden behandeld. Heb hem lief als uzelf, want u bent vreemdelingen geweest in Egypte. Ik ben de HEERE, uw God.”

Reflectie: Het gebod komt voor in de heiligheidswetten van Leviticus 19, direct na “behandel hen niet slecht” in vers 33. “Heb hen lief als jezelf” herhaalt de bewoording van vers 18, “heb je naaste lief als jezelf,” en past dit toe op iemand die buiten Israël is geboren. De gegeven reden is de eigen geschiedenis van Israël: zij waren vreemdelingen in Egypte geweest.

Jesaja 56:7

“…dezen zal Ik naar Mijn heilige berg brengen en Ik zal hen verblijden in Mijn huis van gebed. Hun brandoffers en hun slachtoffers zullen welgevallig zijn op Mijn altaar; want Mijn huis zal een huis van gebed genoemd worden voor alle volken.”

Reflectie: Twee groepen die zouden kunnen verwachten te worden buitengesloten, worden aangesproken in Jesaja 56: vreemdelingen en eunuchen. Vers 3 zegt tegen de vreemdeling dat hij niet moet zeggen: “De Heer zal mij zeker uitsluiten van zijn volk,” en vers 5 belooft de eunuch “een naam die beter is dan zonen en dochters.” De vreemdelingen in vers 7 zijn degenen die “zich aan de Heer verbinden” en vasthouden aan het verbond (vers 6). Jezus citeerde de laatste regel, “een huis van gebed voor alle volken,” toen hij de verkopers uit de tempelvoorhoven dreef (Marcus 11:17).

Jezus en de mensen die anderen op afstand hielden

Johannes 4:9

“De Samaritaanse vrouw zei tegen hem: ‘Hoe kunt u, als Jood, mij om drinken vragen? Ik ben immers een Samaritaanse vrouw.’ (Joden gaan namelijk niet met Samaritanen om.)”

Reflectie: Jezus, een Jood, had een Samaritaanse vrouw bij een put om drinken gevraagd, en haar vraag en de opmerking van de verteller tussen haakjes verklaren haar verbazing. Jezus antwoordt door haar “levend water” aan te bieden (vers 10). Later in het hoofdstuk geloven veel Samaritanen uit haar stad, vragen hem te blijven en noemen hem “de Redder van de wereld” (verzen 39-42).

Lucas 14:13-14

“Maar wanneer u een banket geeft, nodig dan de armen, de kreupelen, de lammen, de blinden uit, en u zult gezegend zijn. Hoewel zij u niet kunnen terugbetalen, zult u worden terugbetaald bij de opstanding van de rechtvaardigen.”

Reflectie: Jezus eet op de sabbat in het huis van een vooraanstaande Farizeeër (vers 1), en hij zegt dit tegen zijn gastheer. Vers 12 geeft het contrast: vrienden, familieleden en rijke buren “zouden u kunnen terugnodigen en zo zult u worden terugbetaald.” De gelijkenis die volgt maakt hetzelfde punt op grotere schaal, met een heer die zijn dienaar de straat op stuurt voor “de armen, de verminkten, de blinden en de kreupelen” en daarna naar de landwegen “zodat mijn huis vol zal zijn” (verzen 21-23).

Wanneer God de heidenen erbij betrekt

Handelingen 10:34-35

“Toen nam Petrus het woord en zei: ‘In waarheid begrijp ik nu dat God geen aanziener des persoons is, maar dat in elk volk ieder die Hem vreest en gerechtigheid werkt, Hem welgevallig is.’”

Reflectie: Petrus spreekt in het huis van Cornelius, een heiden. Bij aankomst had hij tegen het huishouden gezegd: “het is tegen onze wet dat een Jood omgaat met of een heiden bezoekt. Maar God heeft mij laten zien dat ik niemand onzuiver of onrein mag noemen” (vers 28). Terwijl Petrus nog spreekt, komt de Heilige Geest op zijn luisteraars, de besneden gelovigen met hem zijn verbaasd, en Petrus laat de heidenen dopen (verzen 44-48).

Romeinen 10:12

“Want er is geen onderscheid tussen Jood en Griek; immers, dezelfde Heer is Heer van allen en is rijk voor allen die Hem aanroepen.”

Reflectie: Paulus' punt in Romeinen 10 is dat redding komt door te belijden dat “Jezus Heer is” en te geloven dat God hem heeft opgewekt (vers 9), en dat het aanbod hetzelfde is voor Jood en heiden. Het volgende vers geeft de schriftuurlijke basis: “Ieder die de naam van de Heer aanroept, zal worden gered.”

Efeziërs 2:14

“Want Hij is onze vrede, Die beiden één gemaakt heeft en de tussenmuur, die scheiding maakte, afgebroken heeft.”

Reflectie: De “twee groepen” zijn Joden en heidenen. Vers 12 beschrijft de heidense lezers zoals ze waren, “uitgesloten van het burgerrecht in Israël en vreemdelingen voor de verbonden van de belofte,” en vers 19 zoals ze nu zijn: “niet langer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers met Gods volk en ook leden van zijn huishouden.” Vers 15 zegt hoe de barrière werd vernietigd, “door in zijn vlees de wet met zijn geboden en voorschriften opzij te zetten,” en vers 16 zegt dat beide groepen met God worden verzoend “door het kruis.”

1 Timoteüs 2:4

“Die wil dat alle mensen zalig worden en tot kennis van de waarheid komen.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist opgeroepen tot gebed “voor alle mensen,” inclusief koningen en degenen die gezag hebben (verzen 1-2), en geeft Gods wens dat alle mensen gered worden als reden. Verzen 5-6 gaan verder met “één bemiddelaar tussen God en de mensheid” die “zichzelf gaf als losgeld voor alle mensen,” en vers 7 noemt Paulus een leraar van de heidenen.

Openbaring 7:9

“Hierna zag ik, en zie, een grote menigte, die niemand tellen kon, uit alle naties, stammen, volken en talen, staande voor de troon en voor het Lam.”

Reflectie: Johannes ziet een menigte die te groot is om te tellen, verzameld uit elk volk, elke stam, elk volk en elke taal. Ze dragen witte gewaden, houden palmtakken vast en roepen samen: “Redding behoort toe aan onze God, die op de troon zit, en aan het Lam” (vers 10).

Eén lichaam in Christus

Galaten 3:28

“Er is geen Jood of Griek meer, er is geen slaaf of vrije, er is geen man en vrouw, want u bent allen één in Christus Jezus.”

Reflectie: Het vers staat tussen twee uitspraken over wie erbij hoort: “in Christus Jezus bent u allen kinderen van God door het geloof” (vers 26), en “als u bij Christus hoort, dan bent u het zaad van Abraham, en erfgenamen volgens de belofte” (vers 29). Vers 27 koppelt het kind van God zijn aan de doop, aangezien allen die in Christus gedoopt zijn “zich met Christus bekleed hebben.”

Kolossenzen 3:11

“Hier is geen Griek of Jood, besnedene of onbesnedene, barbaar, Scyth, slaaf of vrije, maar Christus is alles en in allen.”

Reflectie: Paulus' lijst hier is langer dan die in Galaten, met toevoeging van besneden of onbesneden, barbaar en Scyth. Het woord “Hier” verwijst terug naar de “nieuwe mens” van vers 10, “die vernieuwd wordt in kennis naar het beeld van zijn Schepper,” die Paulus contrasteert met de oude mens en zijn praktijken.

1 Korintiërs 12:13

“Want wij zijn allen door één Geest tot één lichaam gedoopt, hetzij Joden, hetzij Grieken, hetzij slaven, hetzij vrijen; en wij zijn allen met één Geest gedrenkt.”

Reflectie: Paulus vergelijkt de kerk met een lichaam met vele delen (vers 12), en in het vers dat volgt zegt hij: “het lichaam bestaat niet uit één deel maar uit vele.” Joden en heidenen, slaven en vrije mensen worden door dezelfde Geest in het lichaam gevoegd, en de rest van het hoofdstuk betoogt dat geen enkel deel tegen een ander kan zeggen dat het niet nodig is.

Hoe een kerk mensen ontvangt

Romeinen 15:7

“Aanvaard elkaar dan, zoals Christus u aanvaard heeft, tot eer van God.”

Reflectie: Het gebod rust op wat Christus al heeft gedaan: gelovigen aanvaarden elkaar “zoals Christus u heeft aanvaard.” Paulus gaat direct door naar Joden en heidenen, zeggende dat Christus een dienaar van de Joden werd zodat de beloften aan de aartsvaders bevestigd konden worden “en bovendien dat de heidenen God zouden verheerlijken voor zijn barmhartigheid” (verzen 8-9). Hij citeert vervolgens vier passages over de heidenen, drie waarin zij God prijzen en een vierde waarin “de heidenen zullen hopen” (verzen 9-12).

James 2:1-4

“Mijn broeders en zusters, gelovigen in onze heerlijke Heere Jezus Christus mogen geen aanzien des persoons hebben. Stel dat een man uw samenkomst binnenkomt met een gouden ring en in mooie kleding, en een arme man in vuile oude kleding komt ook binnen. Als u speciale aandacht schenkt aan de man die mooie kleding draagt en zegt: ‘Hier is een goede plaats voor u’, maar tegen de arme man zegt: ‘U staat daar’ of ‘Zit op de grond bij mijn voeten’, hebt u dan niet onder elkaar gediscrimineerd en bent u rechters geworden met kwade gedachten?”

Reflectie: Jakobus plaatst twee bezoekers naast elkaar, en de kerkvergadering beoordeelt hen op hun kleding. Hij vervolgt door te zeggen dat God “degenen die arm zijn in de ogen van de wereld heeft gekozen om rijk te zijn in geloof” (vers 5), en dat het tonen van vriendjespolitiek het gebod overtreedt om je naaste lief te hebben als jezelf (verzen 8-9).

Hebreeën 13:2

“Vergeet niet gastvrijheid te tonen aan vreemdelingen, want door dit te doen hebben sommige mensen zonder het te weten gastvrijheid getoond aan engelen.”

Reflectie: Het gebod om vreemdelingen te verwelkomen staat tussen “Blijf elkaar liefhebben als broeders en zusters” (vers 1) en het gedenken van degenen in de gevangenis “alsof u samen met hen in de gevangenis zat” (vers 3).

Wie wordt erbij betrokken en onder welke voorwaarden

Jesaja 56:6 noemt vreemdelingen die zich aan de Heer verbinden en vasthouden aan het verbond, Handelingen 10:35 noemt degene die God vreest en doet wat recht is, Romeinen 10:12 noemt “allen die hem aanroepen,” en Galaten 3:28 en Kolossenzen 3:11 spreken over degenen die in Christus zijn.

Jakobus 2:1-4 is gericht aan gelovigen over hun eigen bijeenkomsten, en Lucas 14:13-14 aan een gastheer bij een maaltijd. Beide gaan over wie mensen een plaats geven en uitnodigen, en beide noemen de armen.




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...