22 Bijbelverzen over buitenaardse wezens, engelen en vreemdelingen



  • De Bijbel maakt geen melding van leven op andere planeten; Kolossenzen 1:16 rekent alles “in de hemel en op de aarde, het zichtbare en het onzichtbare” tot wat door de Zoon is geschapen.
  • Ezechiël 1 beschrijft vier levende wezens met elk vier gezichten en wielen die eruitzagen als “een wiel midden in een wiel”, en Ezechiël 10:20 identificeert de wezens als cherubs.
  • De vier levende wezens uit Openbaring 4 hebben de vier gezichten van Ezechiël 1:10 en de zes vleugels van de serafs uit Jesaja 6:2.
  • In de King James Version betekent alien een vreemdeling, zoals in Exodus 18:3, en Leviticus 19:34 gebiedt Israël om de vreemdeling lief te hebben “als uzelf”.
  • 1 Petrus 2:11 en Hebreeën 11:13 noemen gelovigen vreemdelingen op aarde, en Filippenzen 3:20 plaatst hun burgerschap in de hemel.

De Bijbel spreekt niet over leven op andere planeten. Het noemt de hemel Gods werk (Psalm 19:1), beschrijft engelen die naar mensen werden gestuurd en wier verschijning degenen die hen zagen deed sidderen (Daniël 10:5-7, Lucas 2:9-10), en gebiedt liefde voor de vreemdeling (Leviticus 19:34).

De King James Version gebruikt alien voor een vreemdeling: Mozes noemt zijn zoon Gersom omdat “ik een vreemdeling ben geweest in een vreemd land” (Exodus 18:3), en Efeziërs 2:12 beschrijft heidenen als “vreemdelingen van het burgerrecht van Israël”. In de New International Version zegt Mozes in Exodus 18:3: “Ik ben een vreemdeling geworden in een vreemd land.” Het Nieuwe Testament past dezelfde taal toe op gelovigen, die “vreemdelingen en bijwoners” zijn (1 Petrus 2:11) met een burgerschap in de hemel (Filippenzen 3:20).

De hemel en alles daarin als Gods werk

Psalm 19:1

“De hemelen vertellen de eer van God, en het uitspansel verkondigt het werk van Zijn handen.”

Reflectie: Davids psalm opent met de lucht als getuige van zijn maker. De volgende verzen voegen eraan toe dat de hemel spreekt zonder woorden (“Er is geen spraak en er zijn geen woorden”), maar “hun geluid gaat uit over de hele aarde”. Vers 4 gaat over naar de zon, waarvoor God “een tent heeft opgeslagen” in de hemel.

Psalm 8:3-4

“Als ik Uw hemel zie, het werk van Uw vingers, de maan en de sterren die U een plaats hebt gegeven, wat is dan de sterveling dat U aan hem denkt, en het mensenkind dat U naar hem omziet?”

Reflectie: David stelt deze vraag aan God terwijl hij naar de maan en de sterren kijkt. Het antwoord volgt in vers 5: God heeft mensen gemaakt “weinig minder dan engelen en hen met heerlijkheid en eer gekroond”, en vers 6 maakt hen “heersers over de werken van uw handen”.

Jesaja 40:26

“Sla uw ogen op naar omhoog en zie: Wie heeft deze dingen geschapen? Hij is het Die hun leger in getale naar buiten brengt, Die ze alle bij name roept. Door de grootheid van Zijn kracht en omdat Hij sterk is van vermogen, ontbreekt er niet één.”

Reflectie: God vraagt in vers 25: “Met wie zult u Mij vergelijken? Of wie is mijn gelijke?” en dit vers wijst naar de sterren voor het antwoord: God brengt ze één voor één naar buiten, noemt ze bij naam, en geen enkele ontbreekt. Vers 27 richt zich vervolgens tot Israël, dat klaagde: “Mijn weg is voor de HEERE verborgen.”

Job 38:4, 7

“Waar was u toen Ik de aarde grondvestte? Vertel het Mij, als u inzicht hebt. ... terwijl de morgensterren samen juichten en alle zonen van God jubelden?”

Reflectie: De HEERE spreekt tot Job “vanuit een storm” (38:1) en ondervraagt hem over het maken van de wereld. Vers 7 plaatst de morgensterren en de engelen bij het leggen van het fundament van de aarde, zingend en juichend van vreugde terwijl deze werd gebouwd.

Johannes 1:3

“Alle dingen zijn door Hem ontstaan en zonder Hem is niet één ding ontstaan dat ontstaan is.”

Reflectie: Het Evangelie van Johannes opent met het Woord dat “bij God was, en het Woord was God” (1:1). Vers 3 zegt hetzelfde twee keer, één keer positief en één keer negatief: alle dingen zijn door Hem gemaakt, en niets van wat bestaat is zonder Hem gemaakt.

Kolossenzen 1:16

“Want in Hem zijn alle dingen geschapen die in de hemelen en die op de aarde zijn, die zichtbaar en onzichtbaar zijn, hetzij tronen, hetzij heerschappijen, hetzij overheden, hetzij machten. Alle dingen zijn door Hem en voor Hem geschapen.”

Reflectie: Paulus, schrijvend met Timotheüs aan de gemeente in Kolosse, legt uit wat “alle dingen” omvat: dingen in de hemel en op aarde, dingen die gezien kunnen worden en dingen die dat niet kunnen. Tronen, krachten, heersers en autoriteiten worden genoemd onder de dingen die “door Hem en voor Hem” zijn geschapen, en vers 17 voegt eraan toe dat “in Hem alle dingen bestaan”.

Wezens uit de hemel in visioenen en bezoeken

Genesis 19:1

“De twee engelen kwamen 's avonds in Sodom aan, en Lot zat in de poort van de stad. Toen hij hen zag, stond hij op om hen te ontmoeten en boog zich met zijn gezicht ter aarde.”

Reflectie: Deze twee waren gekomen vanuit de tent van Abraham, waar ze verschenen tussen “drie mannen” (18:2) en vervolgens “zich afkeerden en naar Sodom gingen” (18:22). Lot buigt voor hen, noemt hen “mijn heren” en biedt water aan voor hun voeten, een overnachting en een maaltijd (19:2-3). De verteller noemt hen engelen in vers 1 en “de mannen” in vers 10.

Jesaja 6:2

“Boven Hem stonden serafs; ieder had zes vleugels: met twee bedekten zij hun gezicht, met twee bedekten zij hun voeten, en met twee vlogen zij.”

Reflectie: Jesaja dateert dit visioen in het jaar dat koning Uzzia stierf, en ziet de HEERE op een troon met serafs boven Hem. De serafs roepen “Heilig, heilig, heilig is de HEERE van de legermachten” naar elkaar (6:3), en een van hen vliegt naar Jesaja met een gloeiende kool die van het altaar is genomen (6:6).

Ezechiël 1:10

“Hun gezichten zagen er zo uit: elk van de vier had het gezicht van een mens, en aan de rechterkant had elk het gezicht van een leeuw, en aan de linkerkant het gezicht van een os; elk had ook het gezicht van een adelaar.”

Reflectie: Ezechiël ziet een stormwind uit het noorden komen en, in het vuur, vier levende wezens wier “gestalte een menselijke gedaante had”, maar die elk vier gezichten en vier vleugels hadden (1:4-6). Ze hadden voeten als die van een kalf en mensenhanden onder hun vleugels. Later in het boek identificeert Ezechiël hen: “Ik besefte dat het cherubs waren” (10:20).

Ezechiël 1:16

“Dit was het uiterlijk en de structuur van de wielen: ze schitterden als turkoois, en alle vier zagen er hetzelfde uit. Elk leek gemaakt als een wiel midden in een wiel.”

Reflectie: Naast elk levend wezen stond een wiel gebouwd als “een wiel midden in een wiel”, zodat de wielen in elk van de vier richtingen konden gaan zonder te draaien. Hun velgen waren “rondom vol ogen”, en ze stegen op wanneer de wezens opstegen, “want de geest van de levende wezens was in de wielen” (1:20). Boven de wezens en wielen ziet Ezechiël een troon en daarop “een gedaante als die van een mens” (1:26), en hij benoemt dat gezicht: “Dit was het uiterlijk van de gelijkenis van de heerlijkheid van de HEERE” (1:28).

Daniël 10:5-6

“Ik keek op en daar voor mij was een man gekleed in linnen, met een gordel van fijn goud uit Ufaz om zijn middel. Zijn lichaam was als turkoois, zijn gezicht als bliksem, zijn ogen als brandende fakkels, zijn armen en benen als de glans van gepolijst brons, en zijn stem als het geluid van een menigte.”

Reflectie: Daniël ziet deze figuur bij de Tigris op de vierentwintigste dag van de eerste maand. De mannen bij hem zagen niets, maar “zo’n grote verschrikking overviel hen dat zij vluchtten en zich verborgen” (10:7), en Daniël viel op de grond zonder kracht over. Een hand raakt hem aan, en de figuur zegt tegen hem: “Ik ben nu naar u gezonden” (10:11).

Lucas 2:9-10

“Een engel van de Heer verscheen aan hen, en de heerlijkheid van de Heer scheen om hen heen, en zij waren zeer bevreesd. Maar de engel zei tegen hen: ‘Wees niet bevreesd.’”

Reflectie: De engel verschijnt aan herders die ’s nachts de wacht houden over hun kudden. Hij beantwoordt hun angst met “Wees niet bevreesd” en vervolgens met het nieuws van een Redder die is geboren “in de stad van David”. Een groot leger van de hemelse machten verschijnt dan bij de engel en looft God (2:13-14).

Openbaring 4:8

“Elk van de vier levende wezens had zes vleugels en was rondom en onder de vleugels vol ogen. Dag en nacht houden zij niet op te zeggen: ‘Heilig, heilig, heilig is de Heer God de Almachtige, die was, en die is, en die komt.’”

Reflectie: In Johannes’ visioen van de troon in de hemel zijn de vier levende wezens als een leeuw, een rund, een mens en een vliegende adelaar (4:7), de vier gezichten die Ezechiël zag (Ezechiël 1:10), en ze hebben zes vleugels, zoals de serafs van Jesaja (Jesaja 6:2). Hun “Heilig, heilig, heilig” herhaalt de roep van de serafs in Jesaja 6:3.

De vreemdeling en de buitenlander liefhebben en verwelkomen

Leviticus 19:34

“De vreemdeling die bij u verblijft, moet als een ingezetene onder u worden behandeld. Heb hem lief als uzelf, want u bent vreemdelingen geweest in Egypte. Ik ben de HEERE, uw God.”

Reflectie: Vers 33 verbiedt het slecht behandelen van een vreemdeling die in het land woont, en vers 34 gaat verder: de vreemdeling moet worden liefgehad “als uzelf”, de woorden die vers 18 gebruikt in “heb uw naaste lief als uzelf”. De reden die wordt gegeven is Israëls eigen jaren in Egypte. Exodus 22:21 geeft dezelfde reden voor het kortere gebod om een vreemdeling niet te onderdrukken.

Deuteronomium 10:19

“En u moet de vreemdelingen liefhebben, want u bent zelf vreemdelingen geweest in Egypte.”

Reflectie: Mozes plaatst dit gebod naast een beschrijving van God, die “recht doet aan de wees en de weduwe, en de vreemdeling liefheeft die bij u woont, door hem brood en kleding te geven” (10:18). Vers 19 vraagt Israël vervolgens om ook vreemdelingen lief te hebben, en geeft hun tijd als vreemdelingen in Egypte als reden.

Matthew 25:35

“Want Ik had honger en u gaf Mij te eten, Ik had dorst en u gaf Mij te drinken, Ik was een vreemdeling en u nam Mij op.”

Reflectie: In de oordeelsscène van Mattheüs 25 verwelkomt de Koning degenen aan zijn rechterhand, en de vreemdeling die wordt opgenomen staat in een lijst met de hongerigen, de dorstigen, de zieken en de gevangenen. Wanneer de rechtvaardigen vragen wanneer zij dit hebben gedaan, antwoordt de Koning: “Voorwaar, ik zeg u, voor zover u dit voor een van deze mijn minste broeders hebt gedaan, hebt u dat voor mij gedaan” (25:40).

Hebreeën 13:2

“Vergeet niet gastvrijheid te tonen aan vreemdelingen, want door dit te doen hebben sommige mensen zonder het te weten gastvrijheid getoond aan engelen.”

Reflectie: Het gebod volgt op “Laat de onderlinge liefde blijven” (13:1) en breidt die liefde uit naar vreemdelingen. Genesis 18 en 19 vertellen over dergelijke bezoeken: Abraham en later Lot ontvingen bezoekers die als mannen arriveerden, van wie Genesis 19:1 er twee engelen noemt.

Gelovigen als vreemdelingen, en een koninkrijk dat niet van deze wereld is

Efeziërs 2:19

“Zo bent u dan niet langer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God.”

Reflectie: Paulus schrijft aan de heidenen, die ooit “vervreemd waren van het burgerschap van Israël en vreemdelingen voor de verbonden van de belofte” (2:12). Vers 19 draait die beschrijving om: door Christus, die “de twee groepen tot één heeft gemaakt” (2:14), zijn zij medeburgers van Gods volk en leden van zijn huisgezin.

Hebreeën 11:13

“In dat geloof zijn zij allen gestorven, ook al hadden ze de beloften niet vervuld gekregen; ze hebben ze vanuit de verte gezien en begroet, en ze hebben openlijk erkend dat ze op aarde vreemdelingen en gasten waren.”

Reflectie: “Al dezen” zijn de gelovigen die eerder in het hoofdstuk worden genoemd, waaronder Abel, Noach, Abraham en Sara. Vers 14 zegt dat mensen die zichzelf vreemdelingen noemen, laten zien “dat zij een vaderland zoeken,” en vers 16 zegt dat zij “verlangden naar een beter vaderland, dat is een hemels vaderland,” en dat God “een stad voor hen gereedgemaakt heeft.”

1 Petrus 2:11

“Geliefde vrienden, ik dring er bij u op aan, als vreemdelingen en ballingen, u te onthouden van zondige verlangens, die oorlog voeren tegen uw ziel.”

Reflectie: Petrus richt de hele brief aan “de vreemdelingen die verspreid wonen in Pontus, Galatië, Cappadocië, Asia en Bithynië” (1:1). Twee verzen eerder noemt hij dezelfde lezers “een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk” (2:9). Als vreemdelingen en bijwoners wordt hun verteld zondige verlangens te weerstaan en zo te leven onder de heidenen dat hun beschuldigers “uw goede werken zien en God verheerlijken” (2:12).

Filippenzen 3:20

“Maar ons burgerrecht is in de hemel. En wij verwachten vurig een Heiland van daar, de Heere Jezus Christus.”

Reflectie: Paulus vertelt de kerk in Filippi dat hun burgerschap in de hemel is, en dat de Heiland die zij van daaruit verwachten “ons vernederd lichaam gelijkvormig zal maken aan zijn verheerlijkt lichaam” (3:21).

Johannes 18:36

“Jezus zei: ‘Mijn koninkrijk is niet van deze wereld. Als dat wel zo was, zouden mijn dienaren vechten om mijn arrestatie door de Joodse leiders te voorkomen. Maar nu is mijn koninkrijk van elders.’”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen Pilatus, die hem heeft gevraagd: “Bent u de Koning van de Joden?” (18:33). De oorsprong van zijn koninkrijk is de reden die Jezus geeft waarom zijn dienaren niet vechten om zijn arrestatie te voorkomen. In het volgende vers zegt hij dat hij “in de wereld gekomen is” om van de waarheid te getuigen.




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...