15 Bijbelverzen over de jacht

Genesis 1:26

“Toen zei God: ‘Laat ons de mens maken naar ons beeld, naar onze gelijkenis, zodat zij kunnen heersen over de vissen in de zee en de vogels in de lucht, over het vee en alle wilde dieren, en over alle wezens die over de grond bewegen.’”

Reflectie: God geeft de eerste mensen heerschappij over de vissen, de vogels, het vee en "alle wilde dieren". Hetzelfde hoofdstuk noemt hun voedsel een paar verzen later: "Ik geef u alle zaaddragende planten op de hele aarde en alle bomen met vruchten met zaad erin. Zij zullen voor u als voedsel dienen" (Genesis 1:29). Heerschappij over de dieren en toestemming om ze te eten komen op verschillende momenten in Genesis voor.

Genesis 9:3

“Alles wat leeft en beweegt zal voedsel voor jullie zijn. Net zoals Ik jullie de groene planten gaf, geef Ik jullie nu alles.”

Reflectie: Na de zondvloed zegent God Noach en zijn zonen en breidt Hij de toezegging van Genesis 1:29 uit met de woorden: "Zoals Ik u de groene planten gaf, geef Ik u nu alles." Het vers daarvoor zegt: "De vrees en de schrik voor u zullen vallen op alle beesten van de aarde." De toestemming komt met een voorwaarde in het volgende vers: "u mag geen vlees eten waar het leven, het bloed, nog in zit" (Genesis 9:4).

Deuteronomy 14:4-5

"Dit zijn de dieren die u mag eten: het rund, het schaap, de geit, het hert, de gazelle, het ree, de steenbok, de wilde geit, de antilope en het bergschaap."

Reflectie: Mozes somt de landdieren op die Israël mag eten, en zeven van de tien zijn wild: hert, gazelle, ree, steenbok, wilde geit, antilope en bergschaap. Vers 6 geeft de test voor de hele lijst: "U mag elk dier eten dat gespleten hoeven heeft en herkauwt." Deuteronomium 12:15 gebruikt hetzelfde wild als standaard voor gewoon vlees, en zegt tegen Israël dat ze hun eigen geslachte dieren moeten eten "alsof het een gazelle of hert was".

Psalm 50:10-11

“want elk dier van het woud is van Mij, en het vee op duizend heuvels. Ik ken elke vogel in de bergen, en de insecten op de velden zijn van Mij.”

Reflectie: In deze psalm van Asaf vertelt God aan Israël dat Hij geen behoefte heeft aan een stier uit hun stallen of geiten uit hun hokken, omdat de dieren van het bos en de vogels van de bergen al aan Hem toebehoren. Vers 12 gaat verder: "Als Ik honger had, zou Ik het u niet vertellen, want de wereld is van Mij, en alles wat daarin is."

Leviticus 17:13

"Iedere Israëliet of iedere vreemdeling die onder u verblijft en die een dier of vogel jaagt die gegeten mag worden, moet het bloed laten uitlopen en het met aarde bedekken."

Reflectie: De wet is van toepassing op "iedere Israëliet of iedere vreemdeling die onder u verblijft" die een dier of vogel jaagt die gegeten mag worden. De reden volgt in vers 14: "het leven van elk schepsel is zijn bloed." Vers 11 verbindt hetzelfde bloed aan het altaar, waar het "verzoening doet voor iemands leven", en Deuteronomium 12:16 geeft de regel voor de jager ook voor geslachte dieren: "giet het op de grond als water."

Deuteronomy 22:6-7

"Als u onderweg een vogelnest tegenkomt, in een boom of op de grond, en de moeder zit op de jongen of op de eieren, neem dan niet de moeder met de jongen. U mag de jongen nemen, maar laat de moeder zeker gaan, zodat het u goed mag gaan en u een lang leven mag hebben."

Reflectie: Iemand die een nest tegenkomt "onderweg, in een boom of op de grond" mag de eieren of de jongen nemen, maar moet de moeder vogel laten gaan. De wet eindigt met een belofte: "zodat het u goed mag gaan en u een lang leven mag hebben."

Genesis 10:9

"Hij was een machtig jager voor het aangezicht van de HEERE; daarom wordt gezegd: 'Als Nimrod, een machtig jager voor het aangezicht van de HEERE.'"

Reflectie: Nimrod, een zoon van Kus in de volkerentabel, wordt in vers 8 "een machtig krijgsman op aarde" genoemd en in vers 9 een machtig jager, en zijn reputatie werd een spreekwoord. Vers 10 noemt de eerste centra van zijn koninkrijk: Babel, Erech, Akkad en Kalne, in Sinear. Genesis legt niet uit wat "voor het aangezicht van de HEERE" hier betekent.

Genesis 25:27

"De jongens groeiden op, en Ezau werd een behendig jager, een man van het open veld, terwijl Jakob tevreden was om thuis te blijven bij de tenten."

Reflectie: Ezau en Jakob zijn een tweeling met verschillende levens: Ezau "een behendig jager, een man van het open veld", Jakob "tevreden om thuis te blijven bij de tenten". Het volgende vers zegt dat Izak "een voorliefde had voor wild" en daarom van Ezau hield. Een paar verzen later komt Ezau uitgehongerd uit het open veld en verkoopt zijn eerstgeboorterecht aan Jakob voor een linzengerecht (Genesis 25:29-34).

Genesis 27:3

"Ga nu, pak je uitrusting—je pijlkoker en boog—en ga het open veld in om wat wild voor mij te jagen."

Reflectie: De oude en bijna blinde Izak stuurt Ezau op pad met pijlkoker en boog zodat hij het wild kan eten en hem kan zegenen voordat hij sterft. Rebekka hoort dit en laat Jakob in plaats daarvan twee jonge geitjes uit de kudde halen, bereid "precies zoals hij het lekker vindt" (Genesis 27:9). Wanneer Ezau terugkomt van de jacht, beeft Izak en vraagt: "Wie was het dan die wild heeft gejaagd en het naar mij heeft gebracht?" (Genesis 27:33).

Spreuken 12:27

“De luiaard roostert geen wild, maar de ijverige geniet van de rijkdom van de jacht.”

Reflectie: Het spreekwoord stelt de luie jager, die geen wild heeft om te braden, tegenover de ijverige, die "de rijkdom van de jacht" eet. Jagen is hier gewoon werk dat inspanning beloont, geplaatst tussen andere spreuken in Spreuken 12 die de ijverige en de luie contrasteren.

Spreuken 6:5

“Bevrijd jezelf, als een gazelle uit de hand van de jager, als een vogel uit de strik van de vogelvanger.”

Reflectie: Een vader waarschuwt zijn zoon die "borg heeft gestaan voor zijn naaste" dat hij "verstrikt is geraakt door wat je zei, gevangen door de woorden van je mond" (Spreuken 6:1-2). De uitweg is dringend: ga naar de naaste en gun hem geen rust, en bevrijd jezelf zoals een gazelle ontsnapt aan een jager of een vogel aan een vogelvanger.

Psalm 124:7

"Wij zijn ontsnapt als een vogel uit de strik van de vogelvanger; de strik is gebroken, en wij zijn ontsnapt."

Reflectie: Psalm 124, een pelgrimslied van David, begint met “Als de HEERE niet aan onze zijde was geweest” en stelt dat de aanvallers van Israël hen levend zouden hebben verslonden. Vers 7 verbeeldt de redding als een gevangen vogel die vrijkomt omdat de strik is gebroken. Het volgende vers noemt degene die hem brak: “Onze hulp is in de Naam van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.”

Spreuken 1:17

“Hoe nutteloos is het om een net uit te spreiden waar elke vogel het kan zien!”

Reflectie: De vader waarschuwt zijn zoon voor mannen die zeggen: “laten wij loeren op onschuldig bloed” en beloven de buit te delen (Spreuken 1:11-14). Een vogel die het net ziet, zal er niet in vliegen, en vers 18 keert het beeld om naar de bende zelf: “Zij loeren op hun eigen bloed, zij leggen een hinderlaag voor hun eigen leven!”

Micha 7:2

“De getrouwen zijn uit het land weggevaagd; er blijft geen oprecht persoon over. Iedereen ligt op de loer om bloed te vergieten; ze jagen op elkaar met netten.”

Reflectie: De profeet vergelijkt zichzelf met iemand die na de oogst de wijngaard naleest en geen druiven vindt; de ontbrekende vrucht is de oprechte mens. In hun plaats zijn er mensen die elkaar met netten bejagen, en vers 3 noemt hen: “de vorst eist geschenken, de rechter neemt steekpenningen aan.”

Jeremiah 16:16

“Zie, Ik ga vele vissers zenden,” spreekt de HEERE, “en die zullen hen vissen. Daarna zal Ik vele jagers zenden, en die zullen hen opjagen van elke berg en van elke heuvel, en uit de rotsspleten.”

Reflectie: De HEERE zegt dat Hij vissers en daarna jagers zal sturen, die “elke berg en heuvel” en “de rotsspleten” zullen doorzoeken. Het vers volgt direct op een belofte om Israël terug te brengen uit het land in het noorden (Jeremia 16:15), en de verzen daarna spreken van oordeel: “Ik zal hun ongerechtigheid en hun zonde dubbel vergelden” (Jeremia 16:18).