24 Bijbelverzen over lofprijs en aanbidding

Psalm 100:1-2

“Juich de Heer toe, heel de aarde. Dien de Heer met blijdschap; kom voor Hem met vrolijke liederen.”

Reflectie: Het opschrift van de psalm luidt “Voor het brengen van een danklied,” en de oproep richt zich tot “de hele aarde,” niet alleen tot Israël. Vers 4 beschrijft het binnengaan van Gods poorten met dankzegging en Zijn voorhoven met lofprijzing, en vers 5 geeft de reden: “Want de Heer is goed en Zijn liefde duurt eeuwig.”

Psalm 95:1-2

“Kom, laten wij jubelen voor de Heer; laten wij luid juichen voor de Rots van ons heil. Laten wij voor Hem verschijnen met dankzegging en Hem loven met muziek en gezang.”

Reflectie: Zingen en juichen in de verzen 1-2 maken plaats voor knielen in vers 6: “Kom, laten wij ons buigen in aanbidding, laten wij knielen voor de Heer, onze Maker.” De psalm gaat dan over in een waarschuwing: “Heden, als u toch Zijn stem zou horen,” en herinnert aan de generatie die God op de proef stelde bij Meriba en Massa.

Psalm 150:6

“Laat alles wat adem heeft de Heer loven. Loof de Heer.”

Reflectie: Het slotvers van het boek Psalmen. Psalm 150 noemt de bazuin, harp en luit, tamboerijn en dans, snaren en fluit, en twee soorten cimbalen, en verbreedt vervolgens de oproep tot alles wat adem heeft. Het “Prijs de Heer” vertaalt het Hebreeuwse Hallelujah, van het werkwoord halal, en de psalm opent en sluit er beide mee.

Psalm 34:3

“Maak de Heer met mij groot; laten wij samen Zijn naam verheffen.”

Reflectie: Het opschrift verbindt de psalm met de tijd dat David deed alsof hij krankzinnig was voor Abimelech en werd weggejaagd. Hij prijst eerst God alleen (“Zijn lof zal altijd op mijn lippen zijn”) en nodigt dan anderen uit om zich aan te sluiten. Vers 4 geeft de reden: “Ik zocht de Heer en Hij antwoordde mij; Hij verloste mij uit al mijn angsten.”

Psalm 96:9

“Aanbid de Heer in Zijn heilige glorie; beef voor Hem, heel de aarde.”

Reflectie: De oproep gaat naar “alle geslachten van de volken,” die een offer naar Gods voorhoven moeten brengen. Vers 10 geeft hen een boodschap mee: “De Heer regeert,” en de verzen 11-13 roepen de hemel, de zee, de velden en de bomen op om te juichen, “want Hij komt, Hij komt om de aarde te oordelen.”

Kolossenzen 3:16

“Laat het woord van Christus in rijke mate in u wonen, terwijl u elkaar onderwijst en vermaant in alle wijsheid met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, en zing met dankbaarheid in uw hart voor God.”

Reflectie: Vlak daarvoor vertelt Paulus de gemeente in Kolosse om elkaar te vergeven, zich met liefde te bekleden en de vrede van Christus in hun hart te laten regeren: “En wees dankbaar” (vers 15). Het zingen hier is ook onderwijzend, aangezien de leden elkaar “onderwijzen en vermanen” door middel van psalmen, lofzangen en geestelijke liederen. Efeziërs 5:19 noemt dezelfde drie soorten liederen, en het volgende vers in Kolossenzen breidt de dank uit tot “alles wat u doet, in woord of daad.”

Exodus 15:11

“Wie onder de goden is als U, Heer? Wie is als U—majesteitelijk in heiligheid, ontzagwekkend in glorie, wonderen doende?”

Reflectie: Mozes en de Israëlieten zingen dit nadat de Heer de zee had teruggebracht over de paarden, strijdwagens en ruiters van Farao, terwijl Israël op droge grond doorliep (vers 19). De vraag “Wie is als U?” wordt gevolgd door wat God deed: “U strekt Uw rechterhand uit en de aarde verslindt Uw vijanden” (vers 12). Daarna nam de profetes Mirjam een tamboerijn, de vrouwen volgden haar met tamboerijnen en dans, en zij zong de openingsregels van het lied voor hen (verzen 20-21).

Psalm 145:3

“Groot is de Heer en zeer te prijzen; Zijn grootheid is niet te doorgronden.”

Reflectie: Het opschrift noemt Psalm 145 “Een loflied van David.” Gods grootheid is niet te doorgronden, maar de psalm noemt toch Zijn werken, en vers 4 zegt hoe lofprijzing levend wordt gehouden: “De ene generatie prijst Uw werken aan de andere; zij vertellen van Uw machtige daden.”

1 Kronieken 29:11

“Van U, Heer, is de grootheid, de kracht, de heerlijkheid, de majesteit en de luister, want alles in de hemel en op aarde is van U. Van U, Heer, is het koninkrijk; U bent verheven als hoofd boven alles.”

Reflectie: David bidt voor de hele vergadering nadat het volk goud, zilver en andere geschenken heeft gegeven voor de bouw van de tempel. Hij geeft de eer terug aan God in vers 14: “Alles komt van U, en wij hebben U slechts gegeven wat uit Uw hand komt.” Aan het einde van het gebed buigt de vergadering zich neer en prijst de Heer (vers 20).

Jesaja 6:3

“En zij riepen elkaar toe: ‘Heilig, heilig, heilig is de Heer van de legermachten; de hele aarde is vol van Zijn glorie.’”

Reflectie: De woorden van de serafs noemen Gods heiligheid drie keer en zeggen dat Zijn glorie de hele aarde vult. Jesaja hoort hen in een visioen van de Heer op een troon “in het jaar dat koning Uzzia stierf” (vers 1). Bij het geluid schudden de deurposten en vulde de tempel zich met rook, en Jesaja riep: “Wee mij! … Ik ben een man met onreine lippen.” Een van de serafs raakte zijn mond aan met een gloeiende kool van het altaar en zei dat zijn schuld was weggenomen (verzen 6-7).

Openbaring 4:11

“U bent waardig, onze Heer en God, om de heerlijkheid, de eer en de kracht te ontvangen, want U hebt alle dingen geschapen, en door Uw wil zijn zij ontstaan en zijn zij geschapen.”

Reflectie: In Johannes’ visioen van de troon in de hemel zeggen vier levende wezens dag en nacht: “Heilig, heilig, heilig is de Heer God, de Almachtige.” Telkens wanneer zij dat doen, vallen de vierentwintig oudsten neer, leggen hun kronen voor de troon en spreken deze woorden uit. De reden die zij geven voor Gods waardigheid is de schepping: “U hebt alle dingen geschapen.”

Psalm 103:2-4

“Loof de Heer, mijn ziel, en vergeet niet al Zijn weldaden—die al uw zonden vergeeft en al uw ziekten geneest, die uw leven verlost van het verderf en u kroont met goedertierenheid en barmhartigheid.”

Reflectie: David spreekt tot zijn eigen ziel, en de weldaden komen als een reeks werkwoorden: God vergeeft, geneest, verlost en kroont. Vers 5 voegt eraan toe dat Hij “uw verlangens verzadigt met het goede, zodat uw jeugd wordt vernieuwd als die van een arend.”

Jesaja 25:1

“Heer, U bent mijn God; ik zal U verhogen en Uw naam loven, want in volmaakte trouw hebt U wonderen gedaan, plannen van lang geleden.”

Reflectie: Jesaja prijst God voor “dingen die lang geleden gepland zijn,” en de volgende verzen noemen er enkele: een versterkte stad die een ruïne is geworden, en God als “een toevlucht voor de arme, een toevlucht voor de behoeftige in zijn nood.” De stad wordt niet bij naam genoemd.

Johannes 4:24

“God is Geest, en wie Hem aanbidden, moeten aanbidden in geest en waarheid.”

Reflectie: Een Samaritaanse vrouw brengt het oude geschil ter sprake over waar men moet aanbidden: “op deze berg” of in Jeruzalem. Jezus antwoordt dat er een tijd komt dat de Vader op geen van beide plaatsen aanbeden zal worden, en dat “de ware aanbidders de Vader zullen aanbidden in geest en waarheid, want de Vader zoekt mensen die Hem zo aanbidden.”

Psalm 51:17

“De offers voor God zijn een gebroken geest; een gebroken en verslagen hart zult U, o God, niet verachten.”

Reflectie: Het opschrift plaatst de psalm nadat de profeet Nathan David had geconfronteerd met zijn overspel met Batseba. Vers 15 vraagt: “Heere, open mijn lippen, dan zal mijn mond Uw lof verkondigen,” en vers 16 zegt dat God geen behagen schept in brandoffers. De verzen 18-19 kijken vervolgens vooruit naar een herbouwd Jeruzalem waar God “behagen zal scheppen in offers van gerechtigheid,” dus de psalm verwerpt offers als zodanig niet.

Romeinen 12:1

“Ik roep u er dan toe op, broeders en zusters, door de ontfermingen van God, om uw lichamen aan God te wijden als een levend offer, heilig en voor God welgevallig—dat is uw redelijke godsdienst.”

Reflectie: Het vers noemt “Gods barmhartigheid” als grondslag, en aan het einde van hoofdstuk 11 is zojuist gezegd dat God iedereen aan ongehoorzaamheid heeft onderworpen “opdat Hij Zich over allen zou ontfermen” (Romeinen 11:32). Het Griekse bijvoeglijk naamwoord is logikos, rationeel of redelijk, wat de reden is dat de King James Version spreekt van “your reasonable service” (uw redelijke eredienst). Het volgende vers beschrijft de verandering die volgt: “wordt veranderd door de vernieuwing van uw gezindheid.”

Hebreeën 13:15

“Laten wij daarom door Hem altijd een lofoffer brengen aan God, namelijk de vrucht van lippen die Zijn naam belijden.”

Reflectie: De brief heeft zojuist gezegd dat Jezus “buiten de poort geleden heeft om door Zijn eigen bloed het volk te heiligen” (vers 12). Het offer dat nu gebracht wordt is lof, “de vrucht van lippen,” een uitdrukking uit Hosea 14:2. Vers 16 noemt een tweede soort: “vergeet niet wel te doen en aan anderen uit te delen, want God vindt genoegen in zulke offers.”

Hebreeën 12:28-29

“Laten wij daarom, omdat wij een onwankelbaar koninkrijk ontvangen, dankbaar zijn en zo God op een aanvaardbare wijze dienen met eerbied en ontzag, want onze ‘God is een verterend vuur.’”

Reflectie: Het hoofdstuk contrasteert de Sinaï, met zijn vuur, duisternis en bazuin en Mozes die zegt “ik ben zeer bevreesd en beef,” met de berg Sion, het hemelse Jeruzalem, en engelen “in een feestelijke vergadering.” Dankbare aanbidding onder het nieuwe verbond moet nog steeds worden aangeboden “met eerbied en ontzag.” De slotwoorden citeren Deuteronomium 4:24: “de Heere, uw God, is een verterend vuur, een na-ijverig God.”

Psalm 22:4

“Toch bent U de Heilige, Die troont op de lofzangen van Israël.”

Reflectie: De psalm opent met “Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?”, de woorden die Jezus aan het kruis riep (Mattheüs 27:46). Vers 3 begint met “Toch” en plaatst lof in het midden van de klacht, en de verzen 4-5 herinneren eraan dat de voorvaderen van Israël op God vertrouwden en werden verlost. De King James Version leest “O thou that inhabitest the praises of Israel” (O U die troont op de lofzangen van Israël).

Psalm 42:11

“Waarom ben je zo bedroefd, mijn ziel, en ben je zo onrustig in mij? Vestig je hoop op God, want ik zal Hem nog loven, mijn Heiland en mijn God.”

Reflectie: Dezelfde vraag en hetzelfde antwoord verschijnen in vers 5. Daartussen zegt de psalmist, volgens het opschrift een van de zonen van Korach: “al Uw baren en Uw golven zijn over mij heen gegaan” en hoort hij zijn vijanden de hele dag vragen: “Waar is uw God?” De lof is in de toekomende tijd: “Ik zal Hem nog loven.”

Jesaja 61:3

“…en voorzien in degenen die treuren in Sion—om hen een kroon van schoonheid te geven in plaats van as, de olie van vreugde in plaats van rouw, en een kleed van lofprijzing in plaats van een geest van wanhoop. Zij zullen eiken van gerechtigheid genoemd worden, een planting van de HEER om zijn pracht te tonen.”

Reflectie: De zin begint in vers 1, waar de spreker, gezalfd door de Geest van de Heere Heere, gezonden is om gebrokenen van hart te verbinden. Vers 2 voegt toe “om allen die treuren te troosten,” vers 3 noemt hen “de treurenden in Sion,” en somt drie uitwisselingen op: sieraad in plaats van as, vreugdeolie in plaats van rouw, een lofgewaad in plaats van een benauwde geest. Jezus las het begin van het hoofdstuk in de synagoge in Nazareth en zei: “Heden is dit Schriftwoord in uw oren in vervulling gegaan” (Lukas 4:21).

Habakkuk 3:17-18

“Al zal de vijgenboom niet bloeien, al zal de wijnstok geen vrucht dragen, al zal de opbrengst van de olijfboom tegenvallen en zullen de akkers geen voedsel voortbrengen, al zal het kleinvee uit de kooien verdwijnen en er geen rund in de stallen zijn, toch zal ik juichen voor de HEER, zal ik jubelen voor de God van mijn redding.”

Reflectie: In vers 16 zegt Habakuk dat zijn hart bonkte en zijn benen trilden, en dat hij “rustig zal wachten op de dag van de benauwdheid, dat die zal komen over het volk dat ons aanvalt.” Vers 17 zet drie voorwaarden uiteen, elk beginnend met “al”: de vijgenboom en de wijnstokken, de olijvenoogst en de velden, de schapen en de runderen. Vers 18 beantwoordt ze met “toch zal ik in de Heere vrolijk zijn.” Het hoofdstuk eindigt met een aanwijzing voor de koorleider: “Op mijn snaarinstrumenten” (vers 19).

Handelingen 16:25-26

“Rond middernacht baden Paulus en Silas en zongen lofliederen voor God, en de andere gevangenen luisterden naar hen. Plotseling was er zo'n hevige aardbeving dat de fundamenten van de gevangenis schudden. Meteen vlogen alle deuren van de gevangenis open en raakten de boeien van iedereen los.”

Reflectie: In Filippi waren Paulus en Silas ontkleed, met roeden geslagen en in de binnenste gevangenis gezet met hun voeten in de blokken (verzen 22-24). Ze zongen lofzangen om middernacht, “en de gevangenen hoorden naar hen.” De aardbeving kwam na het zingen, en opende elke deur en maakte ieders boeien los, niet alleen die van hen.

2 Kronieken 20:21

“Na overleg met het volk stelde Josafat zangers aan voor de Heer, die Hem zouden loven in heilige glorie, terwijl zij voor het leger uit trokken en zeiden: ‘Loof de Heer, want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.’”

Reflectie: Moab, Ammon en de mensen uit het Seirgebergte vielen Juda binnen. Nadat het volk neerboog in aanbidding en de Levieten God prezen “met een luide stem” (verzen 18-19), stelde Josafat zangers aan aan het hoofd van het leger. Hun lied is het refrein van Psalm 136:1 zonder de woorden “want Hij is goed,” en vers 22 zegt dat “toen zij begonnen te zingen en te loven,” de Heere hinderlagen opzette tegen de invallers.