“Dancing Without Leaving Room For Jesus” (dansen zonder de ruimte voor Jezus te verlaten): Wat betekent het?

Dansen zonder ruimte voor Jezus: Een blik op de betekenis, oorsprong en plaats in het christelijk leven

Dat gezegde, “dansen zonder ruimte te laten voor Jezus”, zou zomaar een glimlach op je gezicht kunnen toveren of een wetende knik, vooral als je in prachtige christelijke kringen bent opgegroeid. Het schetst vaak een beeld van begeleide jeugdevenementen en een hart voor bescheidenheid. Maar wat is het echte verhaal achter deze zin? Waar komt het vandaan en hoe verhoudt het zich tot het grotere plaatje van christelijke opvattingen over dansen en hoe we ons leven leiden? Dit artikel is hier om dat alles te verkennen, om duidelijkheid en begrip te brengen voor al jullie prachtige christelijke lezers die geïnteresseerd zijn in dit unieke deel van onze cultuur.

Wat betekent "dansen zonder ruimte te verlaten voor Jezus"?

Heb je ooit dat gezegde gehoord, "dansen zonder ruimte te laten voor Jezus"? Nou, laat me je vertellen, het is eenvoudiger dan je denkt! Als mensen dat zeggen, hebben ze het gewoon over danspartners die iets te dicht bij elkaar komen voor comfort, zonder veel ruimte tussen hen te laten.1 In veel prachtige christelijke bijeenkomsten, vooral bij die leuke kerkdansen, was er een vriendelijke richtlijn. En die richtlijn was dit: Je moest genoeg ruimte hebben voor een speciale, denkbeeldige gast om daar tussen jou en je danspartner te staan. En wie was die gast? Niemand minder dan Jezus Christus Zelf natuurlijk, symbolisch gesproken! 2

Begrijp het niet verkeerd, het ging er niet om dat Jezus een plekje op de dansvloer nodig had om zijn bewegingen te laten zien! Oh nee, het echte hart erachter, het mooie kernidee, was om iedereen een eenvoudige, krachtige manier te geven om te onthouden respectvol en voorzichtig te zijn in hun acties.1 De gedachte was dat als je je Jezus daar precies bij je zou voorstellen, je natuurlijk zou willen dansen op een manier die Hem eert. Je zou minder geneigd zijn om iets te doen of zo dichtbij te komen dat het er misschien niet goed uitziet, of je zelfs op een pad van verleiding te leiden.2 Het was alsof je een “bovennatuurlijke begeleider” had, een zacht duwtje uit de hemel, koppels eraan herinnerde om te pauzeren en na te denken voordat het te persoonlijk werd.2 Deze prachtige visuele herinnering ging helemaal over het optillen van die goede gemeenschapswaarden, het zuiver houden van dingen en ervoor zorgen dat iedereen elkaar met respect behandelde. Dat is een goede zaak!

Waar komt de uitdrukking "Leaving Room for Jesus" vandaan?

U vraagt zich misschien af waar dit idee van “vertrekruimte voor Jezus” vandaan komt? Nou, het exacte moment waarop het begon, staat niet opgeschreven in een geschiedenisboek waarvan velen denken dat het in de 20e eeuw is opgedoken. Dit was een tijd waarin ideeën over daten, relaties en dansen in de samenleving aan het veranderen waren.2 Denk aan grote verschuivingen in de jaren twintig, zestig en negentig – tijden waarin mensen zich openlijker begonnen te uiten, soms “seksuele revoluties” genoemd.2

In deze tijden waren goede, conservatieve christelijke gemeenschappen op zoek naar manieren om hun leden, vooral jongeren, te helpen deze veranderingen met wijsheid en duidelijke grenzen te navigeren. De grote zorg was om hen te beschermen tegen wat sommigen zagen als een “moreel verval” dat afkomstig kon zijn van danszalen en nieuwe attitudes over hoe mannen en vrouwen met elkaar omgaan.2 Deze zinsnede, “ruimte laten voor Jezus”, is waarschijnlijk uit dat verlangen voortgekomen. Het was een praktische, gemakkelijk te grijpen manier om fysieke zuiverheid en bescheidenheid aan te moedigen. Het werd een van de gereedschappen, een soort van zuiverheidsbeloften, zuiverheidsringen en zuiverheidsballen die vooral populair waren in de jaren negentig, allemaal ontworpen om mensen aan te moedigen een puur leven te leiden voor het huwelijk.

En is het niet interessant? Een soortgelijk gezegde, “laat ruimte voor de Heilige Geest”, werd naar verluidt gebruikt in sommige katholieke middelbare scholen en christelijke zomerkampen. Het doel was hetzelfde: om tieners aan te moedigen niet te dicht bij elkaar te dansen.3 Soms zouden ze zelfs zeggen dat de ruimte “een bijbellengte” moet zijn of dat dansers een “basketbal uit de buurt” van elkaar moeten zijn.3 Sommige mensen hebben deze zin misschien gehoord in grappige christelijke boeken zoals “Stuff Christians Like” 3. Het was ook een echte, praktische instructie van begeleiders bij dansen.3 Dit vertelt ons dat de zin meer een moderne, culturele reactie is op veranderende tijden, niet een of andere oude kerkregel. Het gaat erom zich aan te passen en manieren te vinden om tijdloze waarden in nieuwe situaties uit te leven!

Wat zijn de belangrijkste redenen achter deze richtlijn bij christelijke dansen?

Waarom was deze “laatruimte voor Jezus”-richtlijn dan ook zo belangrijk bij christelijke dansen? In de kern kwam het van een goede plek – een verlangen om te handhaven wat de Bijbel leert over zuiverheid en hoe we moeten handelen, vooral als het gaat om ongehuwde jonge mannen en vrouwen. Laten we eens kijken naar enkele van de belangrijkste redenen:

• Verleiding weghouden en puur blijven: Een belangrijke gedachte was dat te dicht dansen de deur zou kunnen openen voor verleiding, misschien zou kunnen leiden tot ongepaste aanrakingen en zelfs tot seksuele immoraliteit.2 Dat kleine beetje ruimte was als een vriendelijke barrière om te voorkomen dat je te vroeg te dichtbij zou komen.2
• Een leven van seksuele zuiverheid: De Bijbel spreekt, vooral in plaatsen als 1 Korintiërs 6:18-20, veel over seksuele zuiverheid. Het herinnert ons eraan om God met ons lichaam te eren, omdat ons lichaam als een tempel van de Heilige Geest is.2 Deze richtlijn werd gezien als een nuchtere manier om dat belangrijke Bijbelse idee uit te leven.
• Seks is een geschenk voor het huwelijk: Een veel voorkomende christelijke leer is dat God seksuele intimiteit heeft ontworpen als een speciaal geschenk voor gehuwde paren.2 Het was dus logisch om alles te ontmoedigen dat zou kunnen leiden tot seksuele activiteit vóór het huwelijk.
• Het kiezen van Bescheidenheid en het vermijden van Lustful Gedachten: Bescheidenheid, in hoe we ons kleden en hoe we handelen, is een waarde die in veel christelijke tradities hoog wordt gehouden.5 De “verlaatkamer”-regel was een manier om dansstijlen of nabijheid te helpen voorkomen die er misschien niet bescheiden uitzien of die gedachten kunnen opwekken die niet zuiver zijn, noch in jezelf, noch in anderen.4
• Respect tonen en een goede getuige zijn: dit was niet altijd de belangrijkste reden voor deze specifieke regel Christelijke principes moedigen ons aan om elkaar met respect te behandelen en te leven op een manier die een goed licht werpt op ons geloof.7 Het houden van passende grenzen bij sociale evenementen zoals dansen kan worden gezien als onderdeel van het zijn van een goed getuigenis, het tonen van zelfbeheersing en respect voor anderen.

Dus, zie je, deze richtlijn, zelfs als mensen erover debatteren, was een praktische poging om fundamentele christelijke overtuigingen toe te passen over hoe we zouden moeten leven, vooral als het gaat om relaties. Het ging om het nemen van grote, belangrijke theologische ideeën en deze om te zetten in een eenvoudige regel voor sociale bijeenkomsten, met name voor jongeren die relaties en sociale gebeurtenissen uitzoeken. Het gaat erom een leven te leiden dat God eert!

Wat zegt de Bijbel over dansen in het algemeen? Laten we het hele plaatje bekijken!

Wanneer we Gods Woord openen, vinden we geen enkel vers dat zegt: “Gij zult dansen” of “Gij zult niet dansen”. Zo eenvoudig is het niet! In plaats daarvan geeft de Bijbel ons een vollediger beeld. Het laat ons zien dat of dansen goed is, vaak afhangt van waarom Mensen dansen, waar ze dansen, en wat er in hun hart zit.4

Tijden waarin de dans wordt gevierd!

Vooral het Oude Testament is gevuld met vreugdevolle verhalen over dansen:

• Herinnert u zich Miriam, de zuster van Mozes? Nadat God op wonderbaarlijke wijze de Israëlieten aan de Rode Zee had gered, leidde zij de vrouwen in een feestdans (Exodus 15:20).6 Wat een overwinningsdans moet dat geweest zijn!
• En koning David, een man naar Gods hart, "danste uit alle macht voor het aangezicht des Heren" toen zij de ark van het verbond naar Jeruzalem brachten. Dat was zuivere, vreugdevolle aanbidding (2 Samuël 6:14-17).6
• De Psalmen, die prachtige lofliederen, vertellen ons zelfs God te prijzen met dansen (Psalm 149:3, Psalm 150:4).4
• De profeet Jeremia sprak over dansen als een teken van grote vreugde en God herstelde Zijn volk (Jeremia 31:4, 13).2
• Zelfs in het Nieuwe Testament, toen Jezus het verhaal van de Verloren Zoon vertelde, wat maakte deel uit van de grote viering toen de verloren zoon thuiskwam? "Muziek en dansen" (Lukas 15:25).8 Dat toont ons vreugde!
• Jezus zelf noemde dansen op een manier die laat zien dat het toen een normaal onderdeel van het leven was. Hij zei: "Wij hebben naar u gepipet en u hebt niet gedanst" (Lucas 7:32).2

Toen dans werd gekoppeld aan verkeerde dingen:

Maar de Bijbel laat ons ook tijden zien waarin dansen verband hield met zonde of tot slechte dingen leidde:

• Weet je nog toen de Israëlieten rond het gouden kalf dansten? Dat was een daad van het aanbidden van een afgod terwijl Mozes op de berg Sinaï was (Exodus 32:19).4 Het probleem was niet het dansen zelf dat ze een valse god aanbaden en zich lieten meeslepen door wild feesten.8
• En dan is er het trieste verhaal van de dochter van Herodias. Haar dans voor Herodes leidde ertoe dat Johannes de Doper tragisch werd onthoofd (Matteüs 14:6).8

Een tijd voor alles, inclusief dans:

Prediker 3:4 vertelt ons dat er “een tijd is om te huilen en een tijd om te lachen, een tijd om te rouwen en een tijd om te dansen”. Dit prachtige vers suggereert dat dansen zijn juiste plaats en zijn juiste seizoen heeft.4

Wat is de grote boodschap hier? Het lijkt erop dat dansen zelf niet automatisch goed of slecht is. Het draait allemaal om de waarom en de waar. Als de dans bedoeld is om God te aanbidden en Zijn goedheid te vieren, wordt dat vaak als iets prachtigs gezien. Maar als het verbonden is met het aanbidden van valse goden, of als het allemaal gaat om sensualiteit die tot zonde leidt, of als het wordt gebruikt om anderen te manipuleren, dan is het veroordeeld. De sleutel is om wijsheid en onderscheidingsvermogen te gebruiken. We moeten ons afvragen: Eer deze dans God? Komt het overeen met Zijn goede en volmaakte wegen? Dat is de kern van de zaak!

Wat leerden de kerkvaders over dans, bescheidenheid en lichamelijke betrokkenheid?

Als we terugkijken op wat de vroege leiders van de kerkvaders, bekend als de kerkvaders, leerden over dansen, bescheidenheid en hoe christenen zichzelf zouden moeten dragen, vinden we een verscheidenheid aan gedachten die in de loop van de tijd zijn gegroeid en veranderd. Hun opvattingen werden vaak gevormd door de wereld om hen heen, vooral de noodzaak om te laten zien hoe christelijke manieren verschilden van heidense rituelen.

In de eerste vijfhonderd jaar van het christendom waren enkele zeer belangrijke kerkleiders niet al te enthousiast over dans. Mensen zoals Tertullianus (die rond 155 tot 220 na Christus leefde) en Sint-Augustinus (354 tot 430 na Christus) zagen dans vaak in een negatief licht. Ze verbonden het met het aanbidden van valse goden, met lust, en zelfs met het gevaar van eeuwige verdoemenis.9 Zie je, dans was een groot deel van entertainment en religieuze feesten in de Grieks-Romeinse wereld, en vroege christenen wilden echt anders leven, op een manier die heilig en apart was.9

Maar niet iedereen voelde precies hetzelfde. Andere kerkvaders hadden een meer evenwichtige kijk. Ze spraken zich vaak uit tegen bepaalde soorten Dans, niet alle dans:

• Clemens van Alexandrië (rond 150-215 n.Chr.) hield niet van “openbare vergaderingen” met “overmatig banketten en subtiele fluiten die voor wellustige bewegingen zorgen”. Maar hij zei ook dat het goed was om tijdens het gebed te bewegen, zoals je hoofd en handen naar de hemel opheffen en zelfs je voeten bewegen aan het einde van een gebed.8 Dit vertelt ons dat zijn belangrijkste zorg was dat dans werd misbruikt en tot sensualiteit leidde, niet over beweging zelf.
• Cyprianus (rond 210 tot 258 n.Chr.), die bisschop was, maakte een onderscheid. Hij zei dat de vreugdevolle dans van koning David voor God heel anders was dan “obscene bewegingen” of dansen die blijk gaven van “Griekse lust”, die gebruikelijk waren in openbare theaters8.
• John Chrysostomus (rond 347 tot 407 na Christus), een aartsbisschop, wordt soms gezegd dat hij tegen alle dansen was. Maar als je goed kijkt, waren zijn krachtige woorden meestal gericht op "werelds dansen op de manier van de dochter van Herodias" - het soort dansen dat verband houdt met morele problemen - en niet op een volledig verbod op elk type dans.8

Hoewel er enige vroege tegenstand was, tegen de tijd van de middeleeuwen (ruwweg de 9e tot 15e eeuw), vond dans eigenlijk een meer geaccepteerde plaats in het christelijke leven, en zelfs in aanbidding! 9 Theologen begonnen naar bijbelhelden als Miriam en koning David te kijken om te laten zien dat dans een manier kon zijn om God te prijzen.9 Mensen dansten zelfs op pelgrimstochten, zoals toen ze naar het heiligdom van het heilige geloof gingen. En beroemde figuren zoals Franciscus van Assisi (in de 13e eeuw) werden gezegd om te dansen Hoewel ze predikten! 9 Er waren zelfs speciale liturgische dansen in kerken en kathedralen tijdens grote feesten zoals Pasen.9

Later hadden sommige zeer invloedrijke heiligen en theologen sterke bedenkingen, vooral over ongehuwde mannen en vrouwen die samen dansten. Ze zagen het als iets dat gemakkelijk tot zonde kon leiden:

• Sint-Charles Borromeo (1538-1584) zei naar verluidt dat “zelden of bijna nooit één dans zonder zonde” specifiek over ongehuwde mannen en vrouwen die samen dansen. Hij was van mening dat dans de moraal kan aantasten en kan leiden tot “slechte gedachten, onzuivere uitingen van overspel”10.
• John Vianney (heilige) (1786-1859), ook bekend als de Curé of Ars, zei beroemd dat dans “het touw is waarmee de duivel het grootste aantal zielen naar de afgrond van de hel sleept”. Hij benadrukte echt hoe moeilijk het is om je hart bij dergelijke gebeurtenissen te bewaken10.
• Heilige Antonius Maria Claret (1807-1870) wees erop dat vroege christenen uit de buurt van dansen bleven omdat ze verband hielden met het heidendom. Hij merkte ook op dat toen dansen later populair begonnen te worden onder christelijke autoriteiten ze probeerden te stoppen.
• Robert Bellarmine (heilige) (1542-1621) verklaarde sterk: “Een jonge man kan niet met een jonge vrouw dansen zonder de vonken van een onzuivere vlam te voelen”, en verbond dans rechtstreeks met zonden zoals overspel en hoererij.10
• St. Frances de Sales (1567-1622) zei: “Vanwege de omstandigheden rond dansen is het zo gunstig voor het kwaad dat zielen de grootste risico’s lopen.”10

Als het gaat om bescheidenheid en hoe we ons in het algemeen gedragen, benadrukt de christelijke leer, zoals wat je vindt in de Catechismus van de Katholieke Kerk (CCC) en geschriften geïnspireerd door mensen als de heilige Dominicus Savio, echt dat bescheidenheid onze waardigheid beschermt. Het geeft aan hoe we naar anderen kijken en hoe we naar hen handelen. Het inspireert onze keuzes in kleding en ons gedrag.5 Bescheidenheid wordt gezien als een deugd die ons helpt onze interne en externe acties op de juiste manier te beheersen en ons beschermt tegen ongezonde nieuwsgierigheid.5

Dus, terugkijkend op wat de kerkvaders en latere heiligen over dans zeiden, zien we een consistente bezorgdheid. Ze maakten zich zorgen over het potentieel om tot zonde te leiden, vooral wanneer het ging om onmatigheid, sensualiteit of gebonden was aan heidense manieren. Hoewel sommige vormen van vreugdevolle of aanbiddelijke dans werden geaccepteerd of zelfs aangemoedigd, vooral in de middeleeuwen, kreeg mixed-gender sociale dans vaak sterke kritiek vanwege de angst dat het tot morele problemen zou kunnen leiden. Het draait allemaal om wijsheid en het eren van God, vrienden!

Hoe zien verschillende christelijke denominaties vandaag de dag sociale dans?

Als we kijken naar hoe verschillende christelijke denominaties tegenwoordig sociaal dansen zien, is het alsof we naar een prachtige tuin met vele soorten bloemen kijken! Er is niet slechts één "christelijke" manier om erover na te denken. In plaats daarvan kunnen overtuigingen en praktijken gaan van “helemaal geen dansen” tot “laten we dansen met vreugde!”. Dit weerspiegelt vaak hoe een denominatie de Bijbel, zijn eigen geschiedenis en de cultuur eromheen begrijpt.

Katholieke Kerk:

Het standpunt van de katholieke kerk is in de loop van de tijd echt gegroeid. Lang geleden spraken sommige theologen zich uit tegen populaire dansen zoals de wals en de polka, omdat het ging om koppels die heel hecht waren, elkaar omhelsden en een romantisch gevoel creëerden, wat zij als een verleiding zagen.11 Zelfs podiumkunsten zoals ballet werden bekritiseerd als de outfits niet als bescheiden werden beschouwd.11 Vanuit traditioneel oogpunt werden veel moderne dansen als “onaanvaardbaar naar katholieke maatstaven” beschouwd. Deze visie benadrukte bescheiden kleding, goede posities (geen nauwe knuffels of ontroerende gezichten) en bewegingen die fatsoenlijk en niet overdreven sensueel waren.11

Maar de dingen zijn veranderd, vooral na een grote bijeenkomst genaamd het Tweede Vaticaans Concilie (Vaticaan II). Houdingen zijn over het algemeen meer geaccepteerd geworden.11 Dansen die ooit werden afgekeurd, maken soms zelfs deel uit van kerkelijke evenementen en het komt vaker voor dat priesters en nonnen deelnemen, met name in katholieke kerken buiten westerse landen waar dans vaak een natuurlijk onderdeel van aanbidding is.11 Maar zelfs met deze openheid zijn de officiële regels voor dansen tijdens erediensten in westerse culturen nog steeds vrij specifiek, en zeggen ze dat het “niet kan worden geïntroduceerd in liturgische vieringen van welke aard dan ook.”11 Katholieke antwoorden helpen verduidelijken dat de kerk geen volledig verbod heeft op alle balzaaldansen, maar waarschuwen ze wel voor morele gevaren als kleding onfatsoenlijk is of als dansen “ingaan tegen elk gevoel van lekkernij en fatsoen”.12

Evangelische kerken:

Binnen evangelische kerken vind je een breed scala aan standpunten.13 Sommige denominaties of individuele kerken kunnen sociaal dansen ontmoedigen of zelfs verbieden. Ze maken zich vaak zorgen dat het kan leiden tot lust, verleiding of, zoals sommigen hebben gezegd, een “verticale uitdrukking van een horizontaal verlangen” kan worden.13 Websites zoals GotQuestions.org suggereren dat christenen bredere bijbelse beginselen moeten gebruiken, aangezien de Bijbel geen exacte regels over dansen geeft: God verheerlijken met je lichaam, geen zondige verlangens in jezelf of anderen opwekken en oppassen dat anderen niet struikelen in hun geloof.14 De Gospel Coalition Africa erkent dat dansen in aanbidding Bijbels is (denk aan Miriam en David!)

Belangrijkste protestantse denominaties:

Mainline denominaties hebben vaak een meer liberale of gevarieerde aanpak in vergelijking met sommige conservatieve evangelische groepen.

• De Christelijke Gereformeerde Kerk (CRC) is van mening dat ons dansvermogen voortkomt uit de schepping van God, ook al is het aangetast door de zonde. Hun benadering is om dans te "verlossen" in plaats van te verwerpen. Calvin College (nu Calvin University), die is aangesloten op de CRC, toegestaan sociaal dansen op de campus terug in de late jaren 1970, het zien als een goede, gezonde activiteit.
• De United Methodist Church (UMC) (Verenigde Methodistenkerk) heeft een geschiedenis van sterke regels tegen dansen. In een boekje uit 1921 getiteld “Five Reasons Why Methodists Don’t Dance” werd betoogd dat dansen het spirituele leven schaadt, de gezondheid schaadt, vulgair is, wordt aangewakkerd door seksuele opwinding en de moraal in gevaar brengt.17 Maar vandaag vindt u misschien UMC-preken en -praktijken die dans omarmen als een manier om vreugde en gemeenschap tot uitdrukking te brengen.18
• De Presbyteriaanse Kerk (VS) (PCUSA) heeft historische documenten zoals de Westminster Larger Catechism die waarschuwen dat dansen “lascivious” kan zijn (wat seksueel beledigend betekent).19 Maar in recentere discussies, zoals in hun “Everyday God-Talk”-kenmerken, onderzoeken ze dans als een spirituele praktijk die het lichaam bevestigt en een bron van vreugde en verbinding met God kan zijn.19 De kerk gebruikt dans ook als metafoor, zoals in haar beleidsverklaring “Turn Mourning Into Dancing! Een beleidsverklaring over het genezen van huiselijk geweld.”20
• De Evangelisch-Lutherse Kerk in Amerika (ELCA) heeft wortels in tradities zoals de Noorse Lutherse die historisch verboden sociale dansen op haar scholen, zoals St. Olaf College. Zij zagen deze dansen als het “werk van de duivel” en leidden tot seksuele immoraliteit. Deze visie veranderde in de loop van de tijd, en in 1961 werden formele dansen toegestaan in St. Olaf.

Pinksterdenominaties:

Pinksterkerken staan vaak bekend om hun zeer expressieve aanbidding, en dans is daar vaak een groot deel van!

• De Bijeenkomsten van God (AG) maakt een onderscheid. Ze kunnen sociaal dansen ontmoedigen vanwege zorgen over verleiding en wereldse verlangens die ze zien als een spontane, verheffende uitdrukking van de Heilige Geest tijdens aanbidding.22 De AG zegt dat er geen direct bijbelvers is dat dansen zelf verbiedt, ze waarschuwen voor fysiek contact tussen mannen en vrouwen.22
• De Kerk van God in Christus (COGIC) heeft zeer levendige erediensten met veel zingen, dansen en vreugdevolle lofprijzing. Liturgische dans wordt gezien als een manier om God te aanbidden door het lichaam te gebruiken om heilige muziek te interpreteren en de kerk op te bouwen.
• Over het algemeen staat Pinksteren levendige aanbidding toe en moedigt het vaak aan, met inbegrip van dansen en schreeuwen, als uitdrukking van de aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest.26

Deze prachtige variëteit laat ons zien dat de visie van een kerk op dansen vaak een mix is van hoe ze theologie begrijpen, hun geschiedenis en hoe ze zich aanpassen aan cultuur. Het is niet een one-size-fits-all christelijke regel een reis van geloof en begrip voor elke gemeenschap. En dat is iets moois!

Is “Leaving Room for Jesus” nog steeds een gemeenschappelijk richtsnoer voor christelijke jongeren vandaag de dag, met name met moderne dansstijlen?

Het lijkt erop dat de directe, letterlijke regel van "vertrekruimte voor Jezus" tegenwoordig niet zo gebruikelijk is voor veel christelijke jongeren als voor hun ouders of grootouders. Maar, oh, de herinnering eraan blijft hangen in onze cultuur! De manier waarop de zin wordt gebruikt en begrepen, is zeker geëvolueerd.

Als je tegenwoordig iemand hoort zeggen “laat ruimte voor Jezus” of “zij dansten zonder ruimte voor Jezus te laten”, wordt dat vaak met een beetje een grinnik of op een luchtige, plagende manier gezegd. Het is meestal geen strenge, ernstige waarschuwing om fysiek afstand te houden omwille van de zuiverheid.2 Uit deze verandering blijkt dat we een beetje zijn afgeweken van hoe rigide het ooit werd toegepast.

Maar de zin en het idee erachter zijn nog steeds bekend, vooral in gemeenschappen die een geschiedenis hebben met dergelijke regels.3 Als je online kijkt, vind je mensen die persoonlijke verhalen delen op blogs en forums. Ze herinneren zich variaties zoals “3 inch voor Jezus” of chaperonnes die daadwerkelijk een “bijbelbreedte” gebruiken om de juiste hoeveelheid ruimte tussen danspartners te meten.28 Sommigen herinneren zich zelfs dat hun kerken evenementen “banketten” noemden in plaats van “dansen” om mogelijke problemen te voorkomen28.

Als het gaat om moderne dansstijlen, met name die welke zeer open of zelfs provocerend zijn (zoals “twerken”, die in sommige christelijke discussies worden genoemd 14), zijn de zorgen over bescheidenheid en wat gepast is nog steeds zeer reëel, ongeacht of de “vertrekkamer”-regel specifiek ter sprake wordt gebracht.14 De basisbeginselen van het vermijden van verleiding en het eren van God met ons lichaam zijn nog steeds belangrijk voor veel christenen wanneer ze nadenken over elke vorm van dans.

Is het niet interessant hoe zinnen een nieuw leven kunnen krijgen? “Maak ruimte voor Jezus” wordt nu soms gebruikt om gelovigen aan te moedigen ruimte te creëren voor Jezus’ invloed in hun drukke dagelijkse leven – een meer symbolische betekenis.2 En tijdens de COVID-19-pandemie gebruikten sommige kerken zelfs slim “laat ruimte voor Jezus” op hun social distancing-borden! 2 Dat is creatief!

Als je naar platforms als TikTok kijkt, zie je christelijke jongeren vrolijk dansen, vaak als een daad van aanbidding of een gelukkige uiting van hun geloof, met hashtags zoals \#TeamJesus.29 Deze openbare vertoningen tonen een echt comfort met dans als een manier om het christelijk geloof uit te drukken. Maar de specifieke “vertrekruimte voor Jezus”-regel is meestal niet het belangrijkste aandachtspunt in deze moderne interacties. Voor velen is de nadruk verschoven. Het gaat meer om de intentie achter de dans en of het in lijn ligt met een verlangen om God te eren, in plaats van een letterlijke meting van de ruimte.

Voor veel christelijke jongeren vandaag de dag, met name degenen die zich niet in zeer conservatieve kringen bevinden, kan de letterlijke “verlaatruimte voor Jezus”-regel dus meer aanvoelen als een stukje geschiedenis of een grappig verhaal dan als een regel die actief wordt gehandhaafd. Met nieuwe discussies over “zuiverheidscultuur” 33 en hoe jongere generaties over relaties en seksualiteit praten, kunnen dergelijke letterlijke regels voor sommigen soms een beetje verouderd of te eenvoudig aanvoelen. Maar toch, de herinnering eraan is er, misschien nu meer dienend als een symbolische knipoog naar voorbije manieren of een algemene, zachte herinnering om bewust te zijn in onze interacties. En dat is oké, want God leidt ons altijd naar nieuwe inzichten!

Wat zijn enkele kritieken of debatten over de “Leaving Room for Jesus”-richtlijn?

Die "laat ruimte voor Jezus"-richtlijn, hoewel het zeker voortkwam uit een goed hart en goede bedoelingen van degenen die het bevorderden, heeft ook geleid tot enkele discussies en debatten binnen onze christelijke familie. Het maakt allemaal deel uit van het groeien in begrip! Terwijl we deze gesprekken voeren, is het essentieel om te onthouden dat verschillende perspectieven onze geloofsreis kunnen verrijken. Het begrip “Tranen van de Messias uitgelegd” nodigt ons uit na te denken over de diepgang van mededogen en empathie die Jezus heeft getoond, en herinnert ons eraan dat groei vaak het gevolg is van strijd en dialoog. Het omarmen van deze complexiteit kan uiteindelijk leiden tot een diepgaander begrip van onze gedeelde overtuigingen. Naarmate we dieper ingaan op onze discussies, is het ook van cruciaal belang om rekening te houden met de Historisch bewijs voor Jezus, die het fundament van ons geloof versterkt. Het begrijpen van de context van Zijn leven en leringen kan helpen bij het bevorderen van een meer genuanceerde waardering van de verschillende interpretaties binnen onze gemeenschap. Door ons bezig te houden met zowel de spirituele als historische aspecten van onze overtuigingen, kunnen we een rijkere dialoog cultiveren die alle betrokken stemmen eert.

Bezorgdheid over legalisme:

Een van de belangrijkste punten die mensen naar voren brengen, is dat dergelijke specifieke, meetbare regels soms als legalisme kunnen aanvoelen. Wat is legalisme? In christelijke zin betekent het vaak dat we ons te veel richten op een lijst van “do’s en don’ts”, waarbij we ten onrechte denken dat het volgen van deze regels ons goed doet bij God, in plaats van ons te herinneren dat het allemaal gaat om Gods verbazingwekkende genade door geloof.35 Critici zeggen dat wanneer persoonlijke overtuigingen (zoals “nauw dansen is verkeerd”) worden omgezet in strikte regels voor iedereen, met name over dingen die de Bijbel niet expliciet beveelt (soms “betwistbare zaken” genoemd, zoals in Romeinen 14:1), het onze focus kan verleggen. In plaats van gemotiveerd te worden door een hart vol liefde voor God, proberen we misschien gewoon externe regels te volgen.35 En God kijkt altijd naar het hart!

Gedachten over Zuiverheidscultuur:

De “vertrekruimte voor Jezus”-regel wordt vaak gezien als iets dat voortkwam uit wat “zuiverheidscultuur” wordt genoemd. Dit was een beweging in sommige evangelische kringen die echt de nadruk legde op het zich onthouden van seks vóór het huwelijk en het hebben van strikte codes voor bescheidenheid.2 De zuiverheidscultuur zelf is zorgvuldig bekeken en heeft om een paar redenen te maken gehad met kritiek 33:

• Ongelijke focus: Sommige critici vinden dat het vaak een zwaardere verwachting voor zuiverheid en bescheidenheid op meisjes en vrouwen dan op jongens en mannen.
• Zuiverheid verdienen?: Het kan soms onbedoeld het idee geven dat zuiverheid iets is dat we verdienen of behouden door ons eigen goede gedrag, in plaats van een geschenk dat we via Jezus ontvangen.
• Schaamte of pijn veroorzaken: Er wordt gezegd dat mensen zich hierdoor mogelijk zouden kunnen schamen, vooral als ze het slachtoffer zijn geworden van misbruik, doordat ze zich “onzuiver” of “beschadigd” voelen.33 Het kan ook veel schaamte veroorzaken over seksualiteit en, voor sommigen, zelfs later in het leven tot problemen leiden door meestal over seks te praten in termen van gevaar en wat niet te doen.34
• Van maagdelijkheid een idool maken: Te intensief focussen op maagdelijkheid kan soms leiden tot een “alles of niets”-mentaliteit. Als één regel wordt overtreden, kunnen mensen het gevoel hebben dat ze “alles verloren” hebben en dan riskantere keuzes maken. Het kan ook, onbedoeld, seks binnen het huwelijk als een teleurstelling laten lijken als maagdelijkheid te veel werd opgebouwd.
• Externe regels vs. hartverandering: Zuiverheidscultuur berustte vaak op een reeks externe regels (zoals geen zoenen vóór het huwelijk, altijd een begeleider hebben of “ruimte laten voor Jezus”). Critici suggereren dat het misschien beter is om je te concentreren op het bevorderen van de afhankelijkheid van de Heilige Geest, persoonlijke wijsheid en het ontwikkelen van een goed karakter van binnenuit.

Is het te simpel of niet praktisch?

Sommige mensen vinden het letterlijke idee dat de Heilige Geest of Jezus werkelijke fysieke “ruimte” nodig heeft, iets te eenvoudig, theologisch gezien, of zelfs een beetje humoristisch.28 Eén persoon deelde een gedachte: “Ik vroeg me altijd af of de heilige geest daar cool mee was... Echt? Je laat ruimte voor mij tussen twee hormoondronken zevende klassers?”28 Het laat zien dat sommigen de regel zien als een poging op oppervlakteniveau om diepere kwesties van het hart, het karakter en hoe we relaties benaderen, aan te pakken.

Is het onbijbels?

De onderliggende ideeën van bescheidenheid, zelfbeheersing en het vermijden van lust zijn zeker bijbels, vrienden! Maar de specifieke, meetbare regel van “vertrek uit de ruimte voor Jezus” is geen rechtstreeks bevel dat u in de Schrift zult vinden. Dan kunnen er debatten ontstaan. Is het een wijze en nuttige manier om bijbelse principes toe te passen, of is het een extra regel die toevoegt aan wat God al heeft gezegd? 37

Andere manieren om ernaar te kijken:

Niet iedereen is kritisch natuurlijk! Sommigen zien de goede intentie achter de zin als een oproep om een gezond evenwicht te vinden. We kunnen genieten van sociale activiteiten zoals dansen, we moeten er ook voor zorgen dat ons plezier onze toewijding aan ons geloof en onze waarden niet overschaduwt.39 Anderen suggereren dat het belangrijkste de intentie achter de dans is. Dansen we om te aanbidden, voor wat onschuldig plezier, of om redenen die ons misschien niet opbouwen? 32

Deze discussies rond deze ogenschijnlijk eenvoudige richtlijn raken eigenlijk veel grotere en voortdurende gesprekken in het christendom. Ze zetten ons aan het denken over genade versus recht, onze vrijheid in Christus en onze verantwoordelijkheden, het gezag van traditie versus de Schrift alleen, en hoe we tijdloze bijbelse waarheden toepassen in een wereld die altijd verandert. De reis van de uitdrukking “ruimte laten voor Jezus” – van een serieuze regel tot een soms grappige opmerking of zelfs een breder spiritueel idee – laat zien hoe christelijke gemeenschappen dergelijke richtlijnen in de loop van de tijd leren, groeien en herinterpreteren. En dat is een teken van een levend geloof!

Hoe kunnen christenen God met hun lichamen eren als ze ervoor kiezen om te dansen?

Voor degenen onder ons die ervoor kiezen om te dansen – of het nu in aanbidding is, op een feest of gewoon plezier hebben in een sociale omgeving – staat het verlangen om God met ons lichaam te eren altijd voorop in ons hart. En raad eens wat? De Bijbel geeft ons prachtige principes om ons te leiden! Het gaat niet zozeer om een lange lijst van verboden bewegingen, maar meer om de houding van ons hart en de impact van onze acties. Laten we dit eens onderzoeken!

• Onthoud aan wie je lichaam toebehoort: Een krachtig uitgangspunt is 1 Korintiërs 6:19-20. Deze ongelooflijke passage vertelt ons dat ons lichaam als gelovigen een tempel van de Heilige Geest is! Het behoort aan God omdat Hij ons voor een grote prijs heeft gekocht. Dus alles wat we doen, inclusief dansen, moet erop gericht zijn Hem glorie te brengen.4 Wat een voorrecht!
• Controleer de motivatie van uw hart: Het is altijd goed om ons af te vragen: “Waarom dans ik?” Is onze belangrijkste reden om God te prijzen, om onze vreugde in Hem te uiten? Of is het misschien om te veel aandacht op onszelf te vestigen, te proberen anderen te verleiden op een manier die niet goed is, of alleen voor entertainment dat niet in overeenstemming is met onze spirituele waarden? 4 Psalm 149:3 zegt: "Laat ze zijn naam prijzen met dansen", waarmee ze ons een mooi, God erend doel laten zien.15
• Bescheidenheid in kleding en beweging: Bescheidenheid is een mooie deugd, vrienden. Dit betekent dat we kleding en dansstijlen moeten kiezen die de waardigheid van ons lichaam beschermen en de focus op de hele persoon houden, niet alleen op fysieke kenmerken op een manier die God niet eert.5 Hoewel sommige denominaties specifieke ideeën hebben over “fatsoenlijke bewegingen” 11, is het algemene idee om dingen te vermijden die overdreven sensueel of onfatsoenlijk zijn, een goede gids voor iedereen.
• Vermijd het opwekken van zondige verlangens: We moeten er altijd rekening mee houden dat een bepaalde dansstijl of -situatie wellustige gedachten of zondige verlangens kan opwekken, hetzij in onszelf, hetzij in anderen (2 Timotheüs 2:22).4 Als het gaat om dansen met iemand met wie je niet getrouwd bent, wordt 1 Korintiërs 7:1-3 soms genoemd omdat het het potentieel voor verleiding erkent, vooral voor mannen.6
• Overweeg de tijd, plaats en bedrijf: Prediker 3:4 herinnert ons eraan dat er “een tijd is om te dansen”. Dit betekent dat we moeten nadenken over de vraag of de tijd, de plaats en de hele situatie geschikt zijn om te dansen.4 En meer dan dat, als christenen, zijn we geroepen om attent te zijn op anderen, vooral degenen die nieuwer of zwakker in hun geloof kunnen zijn. Als onze dans ertoe zou kunnen leiden dat een medegelovige in zonde struikelt, is dat iets om heel serieus te nemen (Matteüs 18:6; Romeinen 14).4
• Gebruik je vrijheid wijselijk: De apostel Paulus zegt ons: "Alles is geoorloofd, niet alles is heilzaam" (1 Korintiërs 10:23).4 We hebben een prachtige vrijheid in Christus, dat vrijheid geen groen licht is om te doen wat we willen. Het zou gebruikt moeten worden om God te verheerlijken in alles wat we doen (1 Korintiërs 10:31).4
• Focus op vreugde en aanbidding: Dans kan zo'n krachtige en prachtige manier zijn om vreugde, eerbied en aanbidding uit te drukken wanneer onze harten echt gericht zijn op God.4 Laat die vreugde stralen!
• Houd het ordelijk en opbeurend: Vooral wanneer we samen als kerkelijke familie aanbidden, moet elke vorm van expressie, met inbegrip van dans, op een “passende en ordelijke manier” worden gedaan. Het moet de gemeenschap opbouwen en God glorie brengen (1 Korintiërs 14:40).15

God eren in dans komt uit een hart dat op Hem is afgestemd. Hoewel sommige bewegingen duidelijk problematischer kunnen zijn dan andere, wijst de consistente wijsheid uit de Bijbel en van voorgangers ons op wat er binnenin gebeurt: een motivatie om God, liefde en zorg voor anderen te verheerlijken en onze christelijke vrijheid op verantwoorde wijze te gebruiken. Als ons hart bij God is, zullen we natuurlijk keuzes willen maken in ons dansen en in elk deel van ons leven, die Hem behagen. En dat is een mooie dans!

Conclusie: Een dans van geloof en leven!

Die kleine zin, “dansen zonder ruimte te laten voor Jezus”, heeft ons op een behoorlijke reis gebracht, nietwaar? Het begon als een zeer specifieke, nuchtere richtlijn in sommige christelijke gemeenschappen. Het hart erachter was goed: om bescheidenheid aan te moedigen en mensen te helpen verleiding tijdens sociale dansen te vermijden door hen eraan te herinneren een symbolische fysieke ruimte voor Jezus te houden. Deze regel ging helemaal over het proberen uit te leven van belangrijke bijbelse principes van seksuele zuiverheid en het eren van God met ons lichaam.

Na verloop van tijd, hoewel je misschien niet hoort dat die regel op veel plaatsen zo letterlijk wordt afgedwongen, vooral onder onze prachtige jongere generaties, is de herinnering eraan nog steeds rond! De uitdrukking wordt tegenwoordig vaak gebruikt met een glimlach of een beetje humor. Maar is het niet verbazingwekkend hoe het ook is uitgegroeid tot een breder, mooi spiritueel idee? "ruimte maken voor Jezus" betekent zoveel meer. Het gaat erom prioriteit te geven aan onze relatie met Christus in het midden van ons drukke leven, ons geloof met open hart te benaderen en Zijn principes vorm te laten geven aan hoe we omgaan met anderen en de beslissingen die we elke dag nemen. In dit licht is de vraag:wwjd betekenis in de huidige context“ resoneert diep en dient als leidraad voor de manier waarop we omgaan met uitdagingen en relaties in ons dagelijks leven. Het moedigt ons aan om na te denken over de leringen en acties van Christus, wat ons ertoe aanzet mededogen, vriendelijkheid en integriteit te belichamen. Door deze mindset te omarmen, verbeteren we niet alleen onze persoonlijke geloofsreis, maar inspireren we ook de mensen om ons heen om hun eigen spirituele paden te verkennen.

Als we naar de Bijbel zelf kijken, geeft het geen eenvoudig “ja” of “nee” aan dansen. In plaats daarvan laat het ons zien dat de goedheid van dans vaak afhangt van de situatie, onze intenties en de impact die het heeft. Van de vreugdevolle feestdans van Miriam tot de oprechte aanbidding van David, van het geluk bij de terugkeer van de verloren zoon tot waarschuwingen tegen het gebruik van dans voor afgoderij of manipulatie, Gods Woord roept ons op wijsheid en onderscheidingsvermogen te gebruiken. En daarom hebben verschillende christelijke tradities en denominaties deze bijbelse voorbeelden en principes op verschillende manieren begrepen. Daarom zien we tegenwoordig zo'n breed scala aan opvattingen over sociaal dansen.

Maar hier is de mooie waarheid, vrienden: Of we nu nadenken over de specifieke danshandeling of de grotere roep om een leven te leiden waarin Christus centraal staat, het belangrijkste is niet alleen het volgen van externe regels. Het gaat om het cultiveren van een hart dat God echt wil eren. We kunnen verschillende persoonlijke gevoelens hebben over “betwistbare zaken”, zoals bepaalde stijlen van sociaal dansen, en dat is oké. Maar de oproep om God lief te hebben, anderen lief te hebben, met wijsheid te handelen en Hem in alles wat we doen te verheerlijken – dat is een beginsel dat ons allen verenigt.

Elkaar aanmoedigen om zorgvuldig “ruimte te maken voor Jezus” – niet alleen op een dansvloer in ons hart, in onze huizen en in onze gemeenschappen – is dus een tijdloze uitnodiging. Het is een uitnodiging tot een dieper, levendiger en vreugdevoller geloof. En dat is een dans die het waard is om mee te doen!