De Churches of Christ zingen enkel met stemmen, net als de Orthodox Church in America, die dit de traditie van de orthodoxe kerk noemt, hoewel sommige Grieks-orthodoxe parochies in de VS orgels hebben. Enkele presbyteriaanse kerken zingen ook onbegeleid, waaronder de Free Presbyterian Church of Scotland en de Reformed Presbyterian-kerken van Ierland en Noord-Amerika. De Amish zingen zonder instrumenten, zoals wetenschappers die hen bestuderen beschrijven, en in 1989 stelde een mennonitische encyclopedie dat de Old Colony-mennonieten ze nog steeds volledig verboden. De Koptisch-orthodoxe liturgie behoudt cimbalen en een triangel en niets meer. Bijna elke andere kerk speelt wel iets: katholieken stellen het pijporgel “zeer op prijs”, heiligen der laatste dagen beschouwen het orgel en de piano als hun standaardinstrumenten, Jehova's getuigen zingen bij orkestopnames en de Assemblies of God stelt dat het Nieuwe Testament geen enkel instrument verbiedt.
Vraag beide kanten naar hun redenen en ze openen de Bijbel op dezelfde regel. Paulus zei tegen de Efeziërs dat ze moesten “spreken tot elkaar met psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, zingend en lofzingend in uw hart voor de Heer” (Efeziërs 5:19). De Churches of Christ citeren dat vers voor zingen zonder begeleiding, en David K. Bernard, een Oneness Pentecostal-leraar, hoort in “lofzingend” het bespelen van een muziekinstrument. De vraag tussen ons is dus hoe we de stilte van het Nieuwe Testament over instrumenten moeten interpreteren: sluit het ze uit van de eredienst of laat het de deur open?
| Kerk | Instrumenten in de eredienst? | In eigen woorden |
|---|---|---|
| Kerken van Christus | Nee, enkel stemmen | “A-capellazang is de enige muziek die in de eredienst wordt gebruikt” (Batsell Barrett Baxter, een predikant) |
| Oosters-orthodox (Orthodoxe Kerk in Amerika) | Nee; orgels in sommige Griekse en Antiochië-parochies in de VS | Orthodox Church in America: “Geen muziekinstrumenten in de kerk” |
| Koptisch-Orthodox | Enkel cimbalen en triangel in de liturgie | “Geen kwestie van in steen gebeiteld; maar van traditie en erfgoed” |
| Free Presbyterian Church of Scotland | Nee | “Het hart, gestemd door genade, is het enige instrument” |
| Reformed Presbyterian Church of Ireland | Nee; enkel de Psalmen | “Wij zingen zonder muzikale begeleiding” |
| Gereformeerde Presbyteriaanse Kerk van Noord-Amerika | Nee; de Psalmen worden a capella gezongen | Geneva College, hun hogeschool: “het a capella zingen van de Psalmen” |
| Presbyterian Church in America | Ja | Instrumenten “zouden een belangrijke rol moeten spelen in de openbare eredienst” |
| Presbyterian Church (U.S.A.) | Ja | “Instrumentale muziek kan ook dienen om het Woord te vertolken” |
| Amish | Nee | Zingen “zonder ritme of instrumenten” (Young Center, Elizabethtown College) |
| Old Colony Mennonieten | Nee, sinds 1989 | “Verbied instrumenten volledig” (Mennonite encyclopedia, 1989) |
| Mennonitische Kerk VS | Geen regel in hun belijdenis | Beschouwt “het zingen van hymnen” als een geestelijke discipline |
| Katholiek | Ja; eerst gezang, het orgel wordt geëerd | “Het pijporgel moet in hoog aanzien worden gehouden” |
| Luthers | Hun belijdenis spreekt over hymnen, niet over instrumenten | Augsburgse Confessie: hymnen “toegevoegd om het volk te onderwijzen” |
| Kerk van Engeland | Ja | Hun canons voorzien in “elke organist, koorleider” |
| Verenigde Methodistische Kerk | Hymnen staan centraal; geen regel over instrumenten | “Een belangrijk onderdeel van de methodistische traditie” |
| Verenigde Kerk van Christus | Ja | “Andere instrumenten dan het orgel” |
| Discipelen van Christus | Ja | “Onmetelijk verrijkt” door hun musici |
| Assemblies of God | Ja | “Verbiedt geen enkel soort muziekinstrument” |
| Oneness Pinkstergemeente | Ja | “Met zang en met muziekinstrumenten” (David K. Bernard, een leraar) |
| Leger des Heils | Ja | “Alle vormen van muzikale expressie” |
| Zevendedagsadventist | Ja, gevarieerd per cultuur | “Muzikale vormen en instrumenten variëren sterk” |
| Heiligen der laatste dagen | Ja | “Orgels en piano's zijn de standaardinstrumenten” |
| Jehovah’s getuigen | Ja, een opgenomen orkest | Gemeenten “zouden deze nieuwe opnames moeten gebruiken” |
| Quakers | Stilte in de Britain Yearly Meeting; musici in Evangelical Friends-kerken | Britain Yearly Meeting: “Stille aanbidding en het gesproken woord” |
| Kerk van de Nazarener | Geen regel in zijn verklaringen | Aanbidding begint met “zingen” |
| Baptistisch, niet-confessioneel | Geen gedeelde verklaring | De Baptist Faith and Message van de Southern Baptists stelt geen regel |
Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, zet willekeurig twee van de 23 kerken naast elkaar wat betreft muziek in de aanbidding en 54 andere vragen.

Waarom gebruiken de Churches of Christ geen instrumenten?
Batsell Barrett Baxter, een predikant en televisieprediker in de Churches of Christ, beschreef hun pleidooi als een wens “om te zwijgen waar de Bijbel zwijgt in alle zaken die betrekking hebben op religie,” en paste dit vervolgens toe op het zingen: “a capella zingen is de enige muziek die wordt gebruikt in de aanbidding. Dit zingen, onbegeleid door mechanische muziekinstrumenten, komt overeen met de muziek die werd gebruikt in de apostolische kerk en gedurende enkele eeuwen daarna (Efeziërs 5:19). Men is van mening dat er geen autoriteit is voor het deelnemen aan daden van aanbidding die niet in het Nieuwe Testament worden gevonden.” A capella is Italiaans, letterlijk “in kapelstijl,” en het is gaan betekenen zingen zonder instrumenten. Dat zijn de woorden van één predikant in plaats van een regel, aangezien zijn gemeenschap “geen centraal hoofdkwartier” en “geen geloofsbelijdenis in de gebruikelijke zin van het woord” heeft.
Het zingen is een deel van wat hen scheidde van hun naaste verwanten. De Churches of Christ en de Christian Church (Disciples of Christ) groeiden uit één beweging om het Nieuwtestamentische christendom te herstellen, en de Disciples vertellen wat er in hun eigen geschiedenis is gebeurd: “Eén groep die zich verzette tegen praktijken die niet specifiek door het Nieuwe Testament werden toegestaan, zoals instrumentale muziek in de kerk en georganiseerde zendingsactiviteiten, trok zich geleidelijk terug. Die groep werd uiteindelijk in de federale religieuze volkstelling van 1906 afzonderlijk vermeld als de ‘Churches of Christ.’” De Disciples hielden hun muzikanten, en een resolutie van de Algemene Vergadering uit 1987 zegt dat haar aanbidding “onmetelijk is verrijkt door de bijdragen van zowel professionele als vrijwillige muzikanten gedurende haar geschiedenis.” De rest van wat de twee verdeelt staat in Geloofsovertuigingen van de Disciples of Christ vergeleken met de Churches of Christ, en de muziek komt weer ter sprake tussen de Churches of Christ en de Baptisten.

Wat betekent “zingend in uw hart voor de Heer”?
De eerste christenen zongen waar we ze ook ontmoetten. Jezus en de elf “zongen een lofzang” voordat ze naar de Olijfberg gingen (Matteüs 26:30), en Paulus en Silas in de gevangenis om middernacht “baden en zongen lofliederen voor God: en de gevangenen hoorden hen” (Handelingen 16:25). Geen van deze verzen vertelt ons of iemand een harp vasthield, dus hangt er veel af van één Grieks woord in de brief van Paulus. Het woord achter “psalmzingen” is psallo, en het betekende oorspronkelijk het tokkelen op een snaar, dus de ene kant hoort een harp in het vers van Paulus en de andere kant hoort een hart.
De Assemblies of God zegt in een document dat haar Algemeen Presbyterium op 13 augustus 2008 aannam, dat psalm, dat afkomstig is van psallo, “op zichzelf het gebruik van muziekinstrumenten impliceert.” Bernard schrijft in In Search of Holiness dat de uitdrukking in het Grieks “de connotatie heeft van het bespelen van een muziekinstrument.” De Free Presbyterian Church of Scotland geeft toe dat psallo “is afgeleid van het idee van het tokkelen op een snaarinstrument,” maar antwoordt dat “Het woord psallo in de Griekse literatuur werd gebruikt in contexten waar instrumenten duidelijk niet betrokken waren.” Voor de Free Presbyterians beslist het einde van het vers de zaak, omdat Paulus vraagt om melodie “in uw hart,” en “Het hart, gestemd door genade, is het enige instrument dat in de Nieuwtestamentische aanbidding bespeeld moet worden.”
Beide kanten geven in feite hetzelfde toe over het Nieuwe Testament zelf. De Assemblies of God zegt dat “het Nieuwe Testament niets zegt over muziekinstrumenten op zich in de vroege christelijke huiskerken,” en de Free Presbyterians zeggen: “Wij accepteren dat het Nieuwe Testament geen uitdrukkelijke verklaring bevat die muziekinstrumenten in de aanbidding afschaft.” De ene kant hoort in die stilte een grens die God heeft gesteld, en de andere kant hoort vrijheid, dus de Assemblies of God kan schrijven: “Niettegenstaande de overtuigingen van bepaalde denominaties tegen muziekinstrumenten, verbiedt het Nieuwe Testament geen enkel soort muziekinstrument.”

Waarom is er geen orgel in een orthodoxe kerk?
De Orthodox Church in America leert in haar Vragen en Antwoorden dat “de traditie van de Orthodoxe Kerk is om geen muziekinstrumenten in de kerk te hebben,” en toen een lezer vroeg naar Psalm 150, antwoordde zij: “Het is waar dat Psalm 150 het prijzen van de Heer met snaarinstrumenten goedkeurt. Dit is echter nooit overgegaan in de christelijke aanbidding.” De dierlijke offers werden ook achtergelaten in de Nieuwtestamentische Kerk, “waarin Christus het offerlam wordt en de menselijke stem het muziekinstrument bij uitstek wordt.”
Sommige orthodoxe kerken in Amerika hebben wel een orgel. De OCA zegt dat orgels “vrijwel beperkt zijn tot Griekse en enkele Antiochiërs-orthodoxe parochies in de VS,” en zij oordeelt dat hun gebruik daar “een innovatie van recente oorsprong is,” wat de visie van één orthodoxe kerk op haar buren is in plaats van het eigen verslag van de Griekse parochies.
De Koptisch-Orthodoxe Kerk houdt iets meer vast. Gevraagd of haar kerken een piano of gitaar zouden kunnen gebruiken, zei het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten dat “Het gebruik van alleen cimbalen en driehoeken geen kwestie is van in steen gebeiteld zijn; maar van traditie en erfgoed. De cimbalen worden sinds de tijd van David de koning in de aanbidding gebruikt.” Buiten de diensten, zegt het bisdom, zijn de piano en gitaar welkom.

Gebruiken presbyterianen instrumenten tijdens de eredienst?
Het hangt ervan af welke presbyterianen we vragen, omdat zij dezelfde Westminster-documenten op twee manieren lezen. De Westminster Confessie leert dat God “niet aanbeden mag worden volgens de verbeeldingen en bedenksels van mensen,” noch op “enige andere manier die niet in de Heilige Schrift is voorgeschreven,” en noemt “het zingen van psalmen met genade in het hart” onder de delen van de aanbidding. De Free Presbyterian Church of Scotland noemt dit het “regulatieve principe van aanbidding” en citeert de Shorter Catechism, die het verbiedt om God te aanbidden “op enige andere manier die niet in Zijn Woord is aangewezen.” De Reformed Presbyterian Church of Ireland zegt dat het principe “erop aandringt dat alles wat niet geboden is, verboden is.” De Presbyterian Church in America houdt vast aan dezelfde documenten, want haar Book of Church Order beveelt de Confessie en de Catechismussen aan “zoals aangenomen door de Kerk,” en toch geeft zij instrumenten een plaats, zoals we zullen zien.
Johannes Calvijn schreef hierover in zijn commentaar op “Loof de Heer met de harp: zing voor hem met de luit en een instrument met tien snaren” (Psalm 33:2), en hij plaatste Davids harpen bij de tempel, als “de kinderlijke instructie van de wet.” Gelovigen zouden zichzelf nog steeds kunnen opvrolijken met muziek buiten de samenkomst, dacht hij, zolang hun vrolijkheid verbonden bleef met de lofprijzingen van God. In de kerk was het een andere zaak: “wanneer zij hun heilige samenkomsten bezoeken, zouden muziekinstrumenten bij het vieren van de lofprijzingen van God niet geschikter zijn dan het branden van wierook, het aansteken van lampen en het herstel van de andere schaduwen van de wet.”
Calvijn kende het bezwaar dat muziek het hart beroert, en hij gaf het toe, om vervolgens direct door te gaan naar zijn waarschuwing: “Maakt iemand bezwaar dat muziek zeer nuttig is om de geesten van mensen te wekken en hun harten te bewegen? Ik erken het; maar we moeten er altijd voor zorgen dat er geen corruptie binnensluipt, die zowel de zuivere aanbidding van God zou kunnen bezoedelen als mensen in bijgeloof zou kunnen storten.” De Free Presbyterian Church of Scotland zegt dat “In Calvijns Genève psalmen werden gezongen zonder muziekinstrumenten,” en dat “Onbegeleid zingen sindsdien het conservatieve presbyterianisme in Schotland en elders heeft onderscheiden.”
De Reformed Presbyterian Church of Ireland zingt niets anders dan de Psalmen, de praktijk die meestal exclusieve psalmodie wordt genoemd, “omdat de Psalmen de enige liederen zijn die God ons heeft geboden te gebruiken,” en zij zegt: “Wij zingen zonder muzikale begeleiding.” De Reformed Presbyterian Church of North America zingt de Psalmen ook zonder instrumenten. Haar college, Geneva College, zegt dat haar kapeldiensten, hoewel “onderscheiden van formele kerkgebaseerde aanbidding,” “verschillende belangrijke componenten van die diensten weerspiegelen, waaronder gebed, prediking en het a capella zingen van de Psalmen.”
De Presbyterian Church in America gaat de andere kant op. Haar Book of Church Order zegt: “God prijzen door middel van muziek is een plicht en een voorrecht. Daarom zouden het zingen van hymnen en psalmen en het gebruik van muziekinstrumenten een belangrijk deel van de openbare aanbidding moeten vormen,” en zij beveelt nog steeds aan “dat Psalmen gezongen worden samen met de hymnen van de Kerk.” De Presbyterian Church (U.S.A.), die de Westminster Confessie van het Geloof in haar Book of Confessions bewaart, zegt in haar Directory for Worship dat “Speciale liederen, anthems en instrumentale muziek ook kunnen dienen om het Woord te interpreteren en het gebed van de gemeente te versterken.”

Hoe zit het met Psalm 150 en de instrumenten van de tempel?
Elke kerk die onbegeleid zingt, moet antwoord geven op Psalm 150, die klinkt als een heel orkest dat zich stemt: “Loof hem met het geluid van de bazuin: loof hem met de luit en de harp. Loof hem met het tamboerijn en dans: loof hem met snaarinstrumenten en orgels. Loof hem met de luide cimbalen: loof hem met de hoogklinkende cimbalen” (Psalm 150:3–5). Bernard begint bij het hele Psalter, “Veel passages in de Psalmen vermanen ons om te aanbidden met zang en met muziekinstrumenten,” en gaat dan de instrumenten van Psalm 150 één voor één af. De Assemblies of God kijkt vooruit naar de hemel, waar “Openbaring herhaalde scènes van hemelse aanbidding beschrijft met muziekinstrumenten en liederen” en de oudsten voor het Lam vallen “ieder van hen met harpen” (Openbaring 5:8).
De kerken zonder instrumenten horen dezelfde psalm als muziek voor de tempel en zijn altaar. Toen Hizkia de tempel opnieuw inwijdde, “toen het brandoffer begon, begon ook het lied van de Heer met de trompetten,” en “dit alles ging door totdat het brandoffer was voltooid” (2 Kronieken 29:27–28). De Reformed Presbyterian Church of Ireland leest die scène nauwkeurig: “Het spelen van instrumentale muziek ging alleen door zolang het offer werd gebracht. Daarna ging het zingen door, maar zonder instrumentale begeleiding.” Voor deze kerken is het offer voltooid in Christus, en wat er overblijft om te offeren, zegt Hebreeën, is “de vrucht van onze lippen die zijn naam dankt” (Hebreeën 13:15). De verzen waar beide kanten over argumenteren zijn verzameld in 21 Bijbelverzen over muziekinstrumenten.

Gebruiken de Amish en mennonieten instrumenten?
De Amish komen om de zondag in elkaars huizen samen, en het Young Center for Anabaptist and Pietist Studies aan het Elizabethtown College, dat hen bestudeert, beschrijft het zingen: “Langzaam, unisono zingen in het Duits, zonder ritme of instrumenten, verenigt de gemeenschap in aanbidding. De oude melodieën worden uit het hoofd gezongen. De woorden, waarvan vele geschreven door wederdopers-gevangenen, zijn gedrukt in de Ausbund, het Amish-gezangboek.” Dat zijn de woorden van de geleerden in plaats van een Amish-kerkelijk document, en meer van die zondag staat in hoe de Amish aanbidden.
De mennonieten kwamen langzaam tot instrumenten, en de Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online zegt dat de eerste “het pijporgel was, geïnstalleerd in de mennonitische kerk van Hamburg-Altona, Duitsland, in 1764,” en dat “Het eerste pijporgel dat in een Amerikaanse mennonitische kerk werd geïnstalleerd, in West Swamp, PA was in 1874.” In de jaren 1950 hielden de Mennonite Church, de Amish en de Old Order Mennonites nog steeds “een vorm van aanbidding waarin het instrument geen plaats had,” deels vanuit “de wens om sterk gemeenschappelijk zingen te behouden,” en in 1989 kon de encyclopedie nog steeds zeggen: “De Old Colony Mennonites verbieden instrumenten nog steeds volledig.” De Confession of Faith in a Mennonite Perspective van Mennonite Church USA stelt geen regel over instrumenten; zij rekent “het zingen van hymnen” tot de “Geestelijke disciplines” die “training in godsvrucht zijn.”

Welke kerken gebruiken orgels, bands en opnames?
De eigen regel van de Katholieke Kerk kwam ooit dicht bij de a capella-kerken. Op 22 november 1903 schreef paus Pius X: “Hoewel de muziek die eigen is aan de Kerk puur vocale muziek is, is muziek met begeleiding van het orgel ook toegestaan,” en hij verbood de piano en “lawaaierige of frivole instrumenten zoals trommels, cimbalen, bellen en dergelijke.” Zestig jaar later, op 4 december 1963, gaf de Constitutie over de Heilige Liturgie van het Tweede Vaticaans Concilie het gregoriaans “de ereplaats in liturgische diensten” en leerde dat “In de Latijnse Kerk het pijporgel in hoog aanzien moet worden gehouden, want het is het traditionele muziekinstrument dat een prachtige pracht toevoegt aan de ceremonies van de Kerk,” terwijl andere instrumenten kunnen worden toegelaten “met de kennis en toestemming van de bevoegde territoriale autoriteit.”
Protestanten hebben geen gedeelde verklaring over instrumenten, en vier van hun kerken beschouwen de muziek als vanzelfsprekend en schrijven over hymnen en de mensen die ze leiden. De Augsburgse Confessie van de Lutheranen uit 1530 spreekt alleen over hymnen: “Bijna alle gebruikelijke ceremonies zijn ook behouden, behalve dat de delen die in het Latijn worden gezongen hier en daar worden afgewisseld met Duitse hymnen, die zijn toegevoegd om de mensen te onderwijzen.” De Church of England verwacht een muzikant op het koor, en haar canons voorzien in de benoeming van “elke organist, koorleider (onder welke naam dan ook genoemd) of muziekdirecteur.” De United Methodists herinneren zich de hymnen van hun begin, en hun woordenlijst zegt dat “Het zingen van hymnen een belangrijk onderdeel van de methodistische traditie is geweest.” De United Church of Christ maakt ruimte voor meer dan het orgel, en haar Book of Worship uit 1986 zegt: “Er is voorzien in instrumentale muziek, inclusief de klanken van andere instrumenten dan het orgel.”
Vier andere kerken hebben opgeschreven hoe zij instrumenten gebruiken, en elk doet dat op zijn eigen manier. Het Handbook of Doctrine van het Leger des Heils rekent tot zijn kenmerken “zijn bereidheid om alle vormen van muzikale expressie te gebruiken in aanbidding en evangelisatie.” Zevendedagsadventisten verwachten dat de instrumenten van de ene cultuur naar de andere veranderen, en A Seventh-day Adventist Philosophy of Music, waarover hun Algemene Conferentie op 13 oktober 2004 stemde, zegt dat “Muzikale vormen en instrumenten sterk variëren in de wereldwijde Zevendedagsadventistenfamilie.” Latter-day Saints noemen de instrumenten ronduit, want het General Handbook of the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints zegt: “Waar ze beschikbaar zijn en waar leden ze kunnen bespelen, zijn orgels en piano's de standaardinstrumenten.” En Jehovah's Getuigen zingen met een orkest dat ze nooit zien: op 22 augustus 2016, toen orkestopnames van alle liederen in Zing voor Jehovah op jw.org werden geplaatst, kregen ze te horen: “Gemeenten van Jehovah's Getuigen moeten deze nieuwe opnames gebruiken tijdens hun vergaderingen.”

Welke kerken hebben hier geen regels over?
De Baptist Faith and Message, de verklaring van de Southern Baptist Convention, heeft helemaal geen artikel over muziek, en niet-confessionele kerken hebben geen gemeenschappelijke belijdenis om voor hen te spreken. Nazarene Essentials van de Church of the Nazarene noemt zingen als eerste wanneer het de verzamelde kerk beschrijft: “Terwijl we samen voor God verzameld zijn in aanbidding—zingen, luisteren naar de openbare lezing van de Bijbel,” en zegt niets over wat er bij het zingen hoort.
De Quakers van de Britain Yearly Meeting komen in stilte samen. Hun Quaker faith and practice leert dat “Stille aanbidding en het gesproken woord beide delen zijn van de Quaker-bediening.” Programmed Friends-kerken zijn weer anders, en de Evangelical Friends Church Mid-America Yearly Meeting laat een lokale kerk “muziekdirecteuren, vocale of instrumentale muzikanten” benoemen.
Zo komen we terug bij het einde van het Psalter, dat elke kerk op deze pagina samen kan bidden. Psalm 150 roept op tot trompet en harp en cimbaal, en eindigt dan op het ene instrument dat we allemaal meebrengen, in de kathedraal, de Amish-boerderij en de stille samenkomst: “Laat alles wat adem heeft de Heer loven. Loof de Heer” (Psalm 150:6).

Gerelateerde artikelen
- Vergelijk christelijke denominaties: wat 23 kerken leren over 55 vragen
- Koptisch-orthodoxe overtuigingen en hoe deze verschillen van de Oosters-orthodoxe
- Wat geloven presbyterianen? Schrift, genade en ouderlingen
- Baptistische versus Oosters-orthodoxe overtuigingen
- Amish vs Mennoniet: Dezelfde wederdoperswortels, verschillende manieren van leven
- 18 Bijbelverzen over muziek, en waarom de Schrift muzikanten vraagt om vaardig te spelen

Een reactie plaatsen