Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese De Christian Church (Disciples of Christ) vraagt de mensen die zich aansluiten om één ding te zeggen: de woorden die Petrus sprak toen Jezus aan zijn discipelen vroeg wie zij dachten dat Hij was: “Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God” (Matteüs 16:16). Het Design van de kerk opent met die belijdenis: “Wij belijden dat Jezus de Christus is, de Zoon van de levende God, en verkondigen Hem als Heer en Heiland van de wereld,” en daarbuiten vragen de meer dan 3.000 gemeenten van de Disciples in de Verenigde Staten en Canada om helemaal geen geloofsbelijdenis. Zij dopen gelovigen, meestal door onderdompeling, en de meeste van hun gemeenten verwelkomen christenen die op een andere manier gedoopt zijn zonder hen opnieuw te dopen. In de meeste van hun kerken staat het Heilig Avondmaal elke zondag op tafel en iedereen die Jezus volgt, mag daaraan deelnemen.
De Churches of Christ groeiden uit dezelfde beweging en sinds de religieuze volkstelling van 1906 worden zij als een eigen kerk beschouwd. Zij zingen zonder instrumenten, houden elke gemeente onder haar eigen oudsten zonder hoofdkantoor daarboven, en zij dopen alleen gelovigen, door onderdompeling, voor de vergeving van zonden. Beide kerken zijn geboren uit de hoop die Jezus in zijn gebed uitsprak: “Opdat zij allen één zijn” (Johannes 17:21), en Thomas Campbell, een van de mannen die dit alles begon, schreef in 1809 dat “de kerk van Christus op aarde in essentie, opzettelijk en constitutioneel één is.”
Om te zien wat gemeenten van de Disciples of Christ leren naast wat leden van de Churches of Christ leren over 55 vragen, opent u onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties.
De Disciples en de Churches of Christ naast elkaar
| Vraag | Christelijke Kerk (Discipelen van Christus) | Kerken van Christus |
|---|---|---|
| Een afzonderlijk lichaam sinds | Wortels in 1804 en 1809; één kerk onder haar Design sinds 1968 | Apart vermeld in de religieuze volkstelling van 1906 |
| Geloofsbelijdenis | Geen; één belijdenis, dat Jezus de Christus is, de Zoon van de levende God | Geen; “geen geloofsbelijdenis in de gebruikelijke zin van het woord” |
| Hoogste gezag | De Schrift, die elk lid binnen de kerk bestudeert | De Bijbel, met het Nieuwe Testament als het patroon voor de kerk |
| overheids | Zelfbesturende gemeenten, regio's en een Algemene Vergadering die tot de kerk spreekt, niet namens haar | Elke gemeente onder haar eigen oudsten; geen conventies of hoofdkantoor |
| de doop | Gelovigen, meestal door onderdompeling; de meeste gemeenten accepteren kinderdoop en andere vormen van doop | Alleen gelovigen, door onderdompeling, voor de vergeving van zonden |
| Het Avondmaal | Elke zondag in de meeste gemeenten, toegankelijk voor alle volgelingen van Jezus | Elke zondag, verplicht voor elk lid, tenzij door voorzienigheid verhinderd |
| Redding | Door de reddende genade van Christus, beantwoord in geloof en doop; geen officieel leerstuk over het verliezen ervan | Door genade, onder de voorwaarden van vergeving, waaronder de doop; een christen kan afvallen |
| Maria | Geen officieel leerstuk | De maagdelijke geboorte; geen verdere doctrine |
| Muziek | Instrumenten gebruikt | Alleen zingen zonder begeleiding |
Waarin deze twee kerken verschillen
Elk antwoord is geciteerd uit de eigen documenten van de kerk of uit een van onze artikelen.
Bijbel zonder dwaling
Discipelen van Christus
Wij houden van de Bijbel en nemen haar serieus, maar wij eisen geen uniforme benadering van de Schrift. Wij geloven dat de Bijbel een beslissend getuigenis aflegt van het evangelie van de levende God.
Kerk van Christus
De oorspronkelijke handschriften van de zesenzestig boeken die de Bijbel vormen, worden beschouwd als goddelijk geïnspireerd, waarmee bedoeld wordt dat zij onfeilbaar en gezaghebbend zijn.
Wie wordt behouden
Discipelen van Christus
Wij getuigen van het Evangelie van Gods reddende liefde voor de wereld in Jezus Christus, terwijl wij blijven worstelen met hoe Gods liefde op verschillende manieren door anderen gekend kan worden.
Kerk van Christus
Zij die het heil genieten zijn (a) leden van de ene, ware, niet-kerkelijk gebonden kerk (beschreven in het Nieuwe Testament), die het lichaam van Christus is (Efeziërs 1:22-23; 4:4), en (b) zij die getrouw leven in dienst van God (Openbaring 2:10).
Vertaald uit Apologetics Press, Missie, geschiedenis en overtuigingen: wat wij geloven (apologeticspress.org)
Wie ter tafel gaat
Discipelen van Christus
Het avondmaal des Heren of de communie wordt gevierd in de wekelijkse eredienst. Het is open voor allen die volgelingen van Jezus Christus zijn.
Vertaald uit disciples.org, Avondmaal en doop
Kerk van Christus
Het avondmaal is alleen toegestaan voor hen die zich onderworpen hebben aan de voorwaarden van de nieuwe geboorte (Joh. 3:3-5), en dus in het koninkrijk van Christus zijn (Mt. 26:29; Lk. 22:29-30).
Vertaald uit Christian Courier (Wayne Jackson), Bijbelse woorden: gemeenschap (christiancourier.com)
Kerkbestuur
Discipelen van Christus
Over nationale grenzen heen uit deze kerk zich in verbondsrelaties in gemeenten, regio’s en algemene bedieningen van de Christian Church (Disciples of Christ), verbonden door Gods verbond van liefde. Elke uitingsvorm wordt gekenmerkt door haar integriteit, zelfbestuur, gezag, rechten en verantwoordelijkheden, maar zij verhouden zich tot elkaar op verbondsmatige wijze, opdat alle uitingsvormen Gods wil zoeken en trouw zijn aan Gods zending.
Vertaald uit The Design of the Christian Church (Disciples of Christ), alinea 2
Kerk van Christus
Volgens het organisatieplan van het Nieuwe Testament zijn de kerken van Christus zelfstandig. Hun gemeenschappelijke geloof in de Bijbel en hun navolging van haar leer zijn de voornaamste banden die hen samenbinden. Er is geen centraal hoofdkwartier van de kerk en geen organisatie die boven de ouderlingen van elke plaatselijke gemeente staat.
Vrouwelijke ambtsdragers
Discipelen van Christus
In de ordinatie – door gebeden waarin de Heilige Geest wordt aangeroepen en door handoplegging – bevestigt de kerk in vrouwen en mannen de roeping van God, erkent zij hun gaven en genaden en machtigt zij deze bediening in en voor de kerk.
Kerk van Christus
Mannen zijn geroepen om de openbare eredienst te leiden van de kerk, en om als ouderlingen en diakenen in de kerk te dienen (1 Timotheüs 2:12; 3:1-13), maar vrouwen hebben even belangrijke dingen te doen.
Vertaald uit Apologetics Press, Vrouwen in de kerk (tijdschrift Discovery, 2012)
Muziek in de eredienst
Discipelen van Christus
het erediensleven van deze kerk is onmetelijk verrijkt door de bijdragen van zowel professionele muzikanten als vrijwilligers in de loop van haar geschiedenis
Kerk van Christus
Als gevolg van het kenmerkende pleidooi van de kerk – een terugkeer naar het geloof en de praktijk van het Nieuwe Testament – is a-capellazang de enige muziek die in de eredienst wordt gebruikt. Deze zang, niet begeleid door mechanische muziekinstrumenten, komt overeen met de muziek die in de apostolische kerk en gedurende enkele eeuwen daarna werd gebruikt (Efeziërs 5:19). Men is van mening dat er geen gezag is om deel te nemen aan daden van eredienst die niet in het Nieuwe Testament voorkomen.
Hel
Discipelen van Christus
Christenen hebben reden om erop te vertrouwen dat, door Gods barmhartigheid, geen mens uiteindelijk door God wordt verworpen en tenietgedaan.
Kerk van Christus
Het is niet louter het gevolg van de straf dat eeuwig is, maar de straf zelf (Mt. 25:46).
Vertaald uit Christian Courier (Wayne Jackson), Bijbelse woorden: vernietiging (christiancourier.com)
Abortus
Discipelen van Christus
De Algemene Vergadering van de Christian Church (Disciples of Christ) heeft bij vele gelegenheden in de vergadering met de kwestie van abortus geworsteld en heeft consequent haar steun voor de reproductieve vrijheid van vrouwen bevestigd. In deze beraadslagingen heeft de kerk consequent de onschendbaarheid van het menselijk leven bevestigd.
Kerk van Christus
De Schrift wijst erop dat baby’s ook in de moederschoot mensen zijn, en daarom is abortus moord met voorbedachten rade.
De Disciples hebben een Design en een reeks principes die we kunnen citeren, maar de Churches of Christ hebben geen centrale geloofsbelijdenis en geen hoofdkantoor. Daarom hebben we voor hen mensen geraadpleegd die voor zichzelf spreken: Batsell Barrett Baxter, die de bijbelafdeling aan het David Lipscomb College leidde en een pamflet schreef genaamd “Who are the churches of Christ and what do they believe in?”, en twee gemeenten die hun overtuigingen publiceren, de Southaven church of Christ in Mississippi en de La Vista Church of Christ in Nebraska. Elke gemeente is zelf verantwoordelijk, dus u kunt een Church of Christ tegenkomen die de zaken net iets anders verwoordt.
Hoe één beweging voor eenheid uiteenviel in afzonderlijke kerken
Het verhaal begint met twee presbyteriaanse predikanten die wilden dat christenen één zouden zijn. In 1801 leidde Barton W. Stone een opwekking van 20.000 mensen bij Cane Ridge, Kentucky, en in 1804 ontbonden hij en vijf andere predikanten hun eigen presbyterie met een document dat ze hun Last Will and Testament noemden: “Wij willen dat dit lichaam sterft, wordt ontbonden en opgaat in de eenheid met het Lichaam van Christus in het algemeen; want er is slechts één lichaam en één Geest, zoals wij geroepen zijn in één hoop van onze roeping.” Ze schreven hun testament in de woorden van Paulus: “Eén lichaam is één Geest, zoals u ook geroepen bent in de ene hoop van uw roeping” (Efeziërs 4:4).
Thomas Campbell was in 1807 vanuit Ierland naar het westen van Pennsylvania gekomen. De kern van zijn conflict met zijn presbyteriaanse superieuren was, zoals historicus Winfred Ernest Garrison het vertelt, dat hij zei dat “de kerk geen goddelijke rechtvaardiging heeft om geloofsbelijdenissen als voorwaarden voor gemeenschap te hanteren,” en in september 1808 deed hij afstand van het gezag van zijn presbyterie, dat hem later afzette. Op 17 augustus 1809 vormden zijn vrienden de Christian Association of Washington, en ze namen als motto: “Waar de Schriften spreken, spreken wij; waar de Schriften zwijgen, zwijgen wij.” Op 7 september keurden ze zijn Declaration and Address goed. De vereniging vormde zich op 4 mei 1811 tot een kerk en hield vanaf het begin de gewoonte aan die beide kerken vandaag de dag nog steeds hebben: ze “vierden de volgende dag het Avondmaal, en daarna elke dag des Heren.” Het eenvoudige gebouw in Brush Run hield zijn eerste dienst op 16 juni 1811.
De mensen van Stone noemden hun kerken Christian Churches, die van Campbell noemden zichzelf Disciples of Christ, en toen de twee groepen elkaar op 1 januari 1832 in Lexington, Kentucky, ontmoetten en afspraken één te worden, kon niemand de vereniging van bovenaf afdwingen. “Aangezien geen van beide groepen enig kerkelijk gezag boven de plaatselijke gemeente erkende, kon een daadwerkelijke vereniging alleen worden bereikt door naar de gemeenten zelf te gaan,” schrijft Garrison, en zo ging het van kerk naar kerk. Veel van Stones kerken hebben dit nooit geaccepteerd; zij werden Congregational-Christian kerken, en vandaag de dag maken zij deel uit van de Verenigde Kerk van Christus, met wie de Disciples al meer dan vijfentwintig jaar hun zendingswerk in Global Ministries delen.
De ruzie die de beweging verdeelde, ging over de eredienst en over hoe men de stilte van het Nieuwe Testament moest interpreteren. Sommige kerken kochten orgels, en anderen antwoordden met het argument dat Garrison samenvat uit het geschrift van J. W. McGarvey uit 1864: “geen enkel element in de openbare eredienst is legitiem tenzij het expliciet in het Nieuwe Testament is toegestaan; instrumentale muziek is niet zo toegestaan; daarom is het niet legitiem.” Garrison voegt eraan toe dat “kerken elkaar niet de gemeenschap ontzegden vanwege de orgelkwestie, maar dat veel gemeenten erdoor verdeeld raakten.” De zendingsgenootschappen, zowel binnenlands als buitenlands, verdeelden hen nog dieper. Tegen 1906 was de scheiding duidelijk genoeg dat het United States Bureau of the Census de Churches of Christ apart vermeldde, met 159.658 leden op een totaal van 1.142.359 in de hele beweging, ongeveer één op de zeven.
In de eerste decennia van de twintigste eeuw scheidde een derde lichaam zich af van de Disciples, vanwege moderne theologie, de Federal Council of Churches (opgericht in 1908) en “open lidmaatschap”, waarbij christenen werden toegelaten die niet door onderdompeling waren gedoopt. Sinds het begin van de beweging worden sommige gemeenten Christian Churches genoemd en andere Churches of Christ, dus het lichaam gaat onder beide namen door: Christian Churches/Churches of Christ. De North American Christian Convention kwam voor het eerst bijeen in Indianapolis in 1927, hoewel veel van haar gemeenten tot 1968 in het jaarboek van de Disciples bleven staan. Dat jaar keurde de International Convention de Restructure goed, en in 1969 kwam de eerste Algemene Vergadering bijeen voor de Christian Church (Disciples of Christ), de kerk die nog steeds beide oude namen draagt, die van Stone en die van Campbell.
Waarom de Disciples geen geloofsbelijdenis vragen behalve Christus
De Disciples of Christ vragen geen geloofsbelijdenis behalve de belijdenis dat Jezus de Christus is, de Zoon van de levende God, en zij houden de Schrift in het centrum van hun leven. Een nieuw lid legt de belijdenis van Petrus af en er wordt niets meer gevraagd; het eerste Identiteitsprincipe van de kerk zegt dat het “niets meer – en niets minder – vereist als basis voor ons leven samen,” en gemeenten zeggen het in de eredienst als een geloofsbelijdenis, nooit als een test. Waar een andere kerk een nieuw lid haar geloofsbelijdenis zou overhandigen, geven de Disciples hen de Bijbel en vertrouwen ze erop dat ze die zorgvuldig lezen: “In plaats van geloofstesten en geloofsbelijdenissen te hebben, bestuderen we de Schrift kritisch en bedachtzaam, rekening houdend met de geschiedenis en de achtergrond – de context – waarin deze is geschreven.”
Elke gemeente van de Disciples of Christ bestuurt haar eigen leven onder het Design, en de Algemene Vergadering van de kerk spreekt tot de kerk, maar niet namens haar. Het Design, het verbond waaronder gemeenten, regio's en de algemene bedieningen samenleven, noemt de gemeente “de primaire uitdrukking van de geloofsgemeenschap binnen de Christian Church (Disciples of Christ)” en laat het aan haar over om haar eigen praktijken te bepalen en haar eigen predikanten te beroepen. De Algemene Vergadering komt elke twee jaar bijeen en heeft geen gezag over enige gemeente, en de Disciples hebben daar een gezegde voor: de Vergadering “spreekt tot de kerk, maar niet namens de kerk.” Zij dopen “in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest,” en hun laatste principe noemt “de God – Schepper, Verlosser en Onderhouder,” hoewel geen enkel lid wordt gevraagd een verklaring over de Drie-eenheid te ondertekenen.
Hoe dopen de Disciples of Christ?
Disciples of Christ dopen gelovigen die ervoor kiezen Christus te volgen, meestal door onderdompeling, en de meeste gemeenten van de Disciples ontvangen christenen die als kind of op een andere manier zijn gedoopt zonder hen opnieuw te dopen. De oprichters van de beweging doopten door onderdompeling, en tot de twintigste eeuw erkenden de Disciples de kinderdoop helemaal niet. De verandering begon in Chicago in 1906, toen de Monroe Street Church de eerste kerk onder de Disciples werd die christenen van andere kerken die nooit waren ondergedompeld, als volwaardig lid opnam, en de ruzie die daarop volgde hielp bij het afsplitsen van het derde lichaam. Vandaag de dag, zoals Robert Welsh schrijft in zijn beschrijving van de kerk voor haar dialoog met de Katholieke Kerk, “ontvangen de meeste gemeenten van de Disciples vandaag de dag personen als lid die als kind zijn gedoopt en later zijn bevestigd,” en zij beschouwen hen als broeders en zusters in Christus zonder dat ze opnieuw gedoopt hoeven te worden.
Onderdompeling is nog steeds de vorm die de Disciples verkiezen, en zij houden nog steeds vast aan het idee dat de doop het eigen antwoord van een gelovige aan God is: “Een persoon maakt de keuze om Gods roeping te volgen in plaats van dat de keuze voor hen wordt gemaakt als kind.” Het derde principe houdt de twee kanten bij elkaar: “Wij praktiseren de doop van gelovigen, wat benadrukt dat Gods genade een antwoord van geloof en discipelschap vereist, terwijl we ook de doop erkennen die in andere kerken is uitgevoerd,” en de kerk sluit zich aan bij andere christenen door te zeggen “dat de doop tegelijkertijd een goddelijk geschenk en een menselijk antwoord is.”
Wie mag deelnemen aan het avondmaal in een Disciples-kerk?
De meeste gemeenten van de Disciples of Christ vieren elke zondag het Avondmaal aan een tafel die openstaat voor iedereen die Jezus volgt, en de kerk leert dat de levende Christus daar wordt ontmoet in het brood en de beker. Het “staat open voor iedereen die een volgeling van Jezus Christus is,” zegt de kerk, en “Door de kracht van de Heilige Geest wordt de levende Christus ontmoet en ontvangen in het delen van het brood en de beker, representatief voor het lichaam en bloed van Jezus.” De tafel staat in het centrum van hun eredienst, en dat is waarom het embleem van de kerk een kelk is: “De meeste gemeenten doen dit door elke zondag het avondmaal te vieren. Daarom gebruiken we een kelk als ons logo.”
Disciples hebben nooit een gesloten tafel gehouden, en Welsh zegt dat ze zichzelf vaak “een volk van de Tafel” noemen. Ze delen ook het werk van de tafel: leken leiden de dienst samen met de geestelijken, wat Welsh rekent tot de gaven die de Disciples aan de bredere kerk brengen. Wanneer ze zichzelf in een paar woorden beschrijven, spreken ze over die tafel: “Wij zijn een beweging voor heelheid in een gefragmenteerde wereld. Als onderdeel van het ene Lichaam van Christus verwelkomen we iedereen aan de Tafel van de Heer zoals God ons heeft verwelkomd.” Paulus zei het lang geleden tegen de Korintiërs: “Want wij, velen, zijn één brood en één lichaam” (1 Korintiërs 10:17).
Hoe zeggen de Disciples dat een persoon gered wordt?
De Disciples of Christ leren dat de reddende genade van Christus vraagt om een antwoord van geloof en discipelschap, en dat een gelovige door de doop in Christus een nieuw leven binnengaat; de kerk heeft geen officieel leerstuk over de vraag of redding verloren kan gaan. Hun Design zegt dat het door gemeenten is dat “individuen tot de reddende genade van Christus worden gebracht, gedoopt in het Lichaam van Christus, gevoed in hun geloof, en samenkomen aan de Tafel van de Heer,” en de inleiding belijdt: “Door de doop in Christus gaan wij een nieuw leven binnen en worden wij één gemaakt met het hele volk van God.” Genade komt eerst, en wij antwoorden daarop.
Of een gelovige zeker kan zijn van redding, of kan afvallen, zegt de kerk niet. We lezen het Design met zijn inleiding, de twaalf Identiteitsprincipes, de eigen pagina's van de kerk over haar identiteit, haar belijdenis, doop en avondmaal, het verslag van Welsh over haar overtuigingen, en de twee rapporten van haar dialoog met de Katholieke Kerk, uit 1992 en 2009, en geen van deze behandelt beide vragen, dus elke Disciple is aangewezen op de Schriften.
Hebben de Disciples of Christ een leer over Maria?
De Disciples of Christ hebben geen officieel leerstuk over de Maagd Maria; noch de inleiding op hun Design, noch hun twaalf Identiteitsprincipes noemen haar. Ook geen van de andere documenten die we hebben gelezen. De enige belijdenis die de kerk van haar leden vraagt, gaat over haar Zoon, en het tweede principe laat ieder van hen vrij om te bestuderen wat de Evangeliën over haar zeggen: “ieder persoon heeft de vrijheid – en de verantwoordelijkheid – om Gods Woord te bestuderen binnen de gemeenschap van de kerk.”
Wat de Churches of Christ leren over dezelfde vijf vragen
Churches of Christ hebben geen geloofsbelijdenis behalve de Bijbel, en elke gemeente is autonoom onder haar eigen oudsten, zonder hoofdkantoor daarboven. Vraag Baxter of de kerk een geloofsbelijdenis heeft en hij zegt: “Nee. Tenminste, er is geen geloofsbelijdenis in de gebruikelijke zin van het woord. Het geloof van de kerk staat volledig en compleet in de Bijbel.” Er zijn geen conventies, geen jaarlijkse vergaderingen en geen officiële publicaties, en niets staat boven de oudsten van elke gemeente, die onder Christus dienen met het Nieuwe Testament als “een soort grondwet.” De gemeente in Southaven beschrijft zichzelf op dezelfde manier: “Wij zijn een volledig autonome gemeente, lokaal bestuurd, net zoals de kerk in de eerste eeuw was.”
Churches of Christ dopen alleen gelovigen die oud genoeg zijn om het evangelie te begrijpen, alleen door onderdompeling, en ze leren dat de doop is voor de vergeving van zonden. Het Griekse woord betekent “onderdompelen, indompelen, onder water duwen,” en Paulus spreekt in Romeinen 6 over de doop als een begrafenis en een opstanding, dus ze gaan helemaal onder water. Geen kind wordt gedoopt, want “Geloof moet altijd voorafgaan aan de doop, dus alleen degenen die oud genoeg zijn om het evangelie te begrijpen en te geloven, worden beschouwd als geschikte kandidaten voor de doop.” Southaven leert dat “we gedoopt moeten worden om onze zonden afgewassen te krijgen,” wijzend op Handelingen 2:38 en 22:16.
Churches of Christ vieren elke zondag het Avondmaal om Christus te gedenken en zijn dood te verkondigen, en elk lid beschouwt die wekelijkse bijeenkomst als bindend, tenzij door voorzienigheid verhinderd. Ze nemen hun patroon van de manier waarop de eerste christenen samenkwamen, “op de eerste dag van de week, toen de discipelen samenkwamen om brood te breken” (Handelingen 20:7), en Baxter noemt het Avondmaal “een centraal onderdeel van de eredienst.” In Southaven verwoorden ze het in hun eigen woorden: “Wij gedenken onze Heer en Heiland Jezus Christus en verkondigen zijn dood totdat Hij terugkeert door deel te nemen aan het Avondmaal.”
Churches of Christ leren dat een persoon wordt gered door Gods genade wanneer hij voldoet aan de voorwaarden voor vergeving: het evangelie horen, geloven, berouw tonen, Jezus als Heer belijden en gedoopt worden voor de vergeving van zonden, en dat een onvoorzichtige christen zijn redding kan verliezen. “Gods deel is het grote deel,” zegt Baxter, wijzend op Efeziërs 2:8–9, en toch “moet de mens voldoen aan de voorwaarden voor vergeving die de Heer heeft aangekondigd.” Na de doop volgt een trouw leven, en hij spreekt met vertrouwen: “Als we precies doen wat onze Heer heeft geboden, weten we dat onze redding zeker is.” De gemeente in La Vista voegt de waarschuwing toe die daarbij hoort: “De waarheid is dat een onvoorzichtige christen zijn redding kan verliezen.”
Churches of Christ leren de maagdelijke geboorte van Christus en hebben geen verdere doctrine over Maria; hun gebeden gaan alleen naar God. Ze lezen Mattheüs 1:20 en 25 “letterlijk als verklaringen van de maagdelijke geboorte,” en Southaven belijdt over Jezus: “Wij geloven dat Hij uit een maagd is geboren.” Gevraagd of gebeden naar de heiligen gaan, antwoordt Baxter: “Nee. God de Vader wordt beschouwd als de enige tot wie de gebeden gericht mogen worden.”
Op een zondagochtend in een Church of Christ hoort u stemmen en niets anders, want “a capella zingen is de enige muziek die in de eredienst wordt gebruikt,” en Baxter geeft de reden: “Men vindt dat er geen autoriteit is voor het deelnemen aan daden van aanbidding die niet in het Nieuwe Testament worden gevonden.” Hij wijst op de woorden van Paulus: “Spreek tot uzelf in psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, zing en maak melodie in uw hart voor de Heer” (Efeziërs 5:19). Er is meer over hoe de Churches of Christ verschillen van hun baptistische buren in Vergelijking van de overtuigingen van de Church of Christ en de Baptisten.
Waar de twee kerken nog steeds op één lijn staan
De twee kerken gingen uit elkaar over de vraag hoe het zwijgen van het Nieuwe Testament geïnterpreteerd moest worden, en dus ook over orgels, zendingsgenootschappen en wie als lid mochten worden toegelaten, maar zij blijven de kinderen van Stone en Campbell. Beiden dopen gelovigen door onderdompeling, zoals de stichters onderwezen; beiden komen samen aan de tafel van de Heer op de dag van de Heer; geen van beide vraagt zijn leden om een geloofsbelijdenis te ondertekenen; en in beide gevallen bestuurt de plaatselijke gemeente haar eigen leven. De verzen over de doop die beide kerken lezen, en die andere kerken anders lezen, zijn verzameld in Bijbelverzen over de doop. Stone en zijn vrienden schreven de wil van hun presbyterium in de woorden van Efeziërs 4:4, en het vers dat daarna komt, behoort nog steeds tot beide kerken: “Eén Heere, één geloof, één doop” (Efeziërs 4:5).
Gerelateerde artikelen
- Church of Christ versus Baptist: Doop, muziek en redding
- Wat de United Church of Christ gelooft, en hoe deze verschilt van de Churches of Christ
- 19 Bijbelverzen over de doop, en waar christenen er verschillend over denken
- 17 Bijbelverzen over het Avondmaal
- Methodisten versus Baptisten: doop, redding en wie de voorganger kiest
- Hoeveel christelijke denominaties zijn er? Ongeveer 53.000
Een reactie plaatsen