United Church of Christ-overtuigingen versus de Church of Christ

Denominaties vergelekenBekijk alle 113 artikelen in deze reeks

De United Church of Christ en de Churches of Christ zijn twee verschillende kerken, en de gelijkenis van hun namen verhult hoe ver ze uit elkaar staan. De United Church of Christ, of UCC, werd gevormd in Cleveland, Ohio, op 25 juni 1957, toen de Evangelical and Reformed Church en de Congregational Christian Churches één kerk werden. Zij doopt zowel zuigelingen als volwassenen door besprenkeling, begieting of onderdompeling; de meeste van haar gemeenten stellen de communietafel open voor elke christen; en zij houdt de oude geloofsbelijdenissen vast, in haar eigen woorden, “als getuigenissen, maar niet als toetsstenen van het geloof.” De Churches of Christ zijn een gemeenschap van zelfbesturende gemeenten die alleen gelovigen dopen, uitsluitend door onderdompeling en “tot vergeving van zonden,” elke zondag het Heilig Avondmaal vieren, zingen zonder instrumenten en geen andere geloofsbelijdenis aanhouden dan de Bijbel.

Toch, wanneer elke kerk haar eigen verhaal vertelt, lopen dezelfde mannen door haar eerste pagina's: James O’Kelly in Virginia, Abner Jones en Elias Smith in New England, Barton W. Stone in Kentucky, predikers uit de jaren 1790 en begin 1800 die simpelweg christenen genoemd wilden worden en de Bijbel als hun enige gids wilden nemen. Het motto van de UCC is het gebed dat Jezus bad voor zijn discipelen: “Opdat zij allen één mogen zijn” (Johannes 17:21), en een traktaat dat de Churches of Christ uitlegt, noemt hun boodschap “een pleidooi voor religieuze eenheid gebaseerd op de Bijbel,” dus de twee kerken beantwoorden hetzelfde gebed op zeer verschillende manieren.

Vraag	Verenigde Kerk van Christus	Kerken van Christus
begon	1957, Cleveland: vereniging van de Evangelical and Reformed Church en de Congregational Christian Churches	Stone-Campbell-beweging van begin 1800; sinds 1906 apart geteld van de Disciples of Christ
de doop	Zuigelingen, kinderen, jongeren en volwassenen; besprenkeling, begieting of onderdompeling, een kwestie van keuze; elke christelijke doop wordt erkend	Alleen degenen die oud genoeg zijn om te geloven; uitsluitend onderdompeling; “tot vergeving van zonden”
Communie	Een sacrament waarin Christus “werkelijk en op de juiste wijze aanwezig is”; in de meeste kerken open voor alle christenen	Voor sommigen een gedenkteken, voor anderen een geestelijke gemeenschap met Christus
Hoe vaak	Geen vast patroon; veel kerken maandelijks of wekelijks	Wekelijks
Redding	Gods geschenk in Christus aan allen die Hem vertrouwen; geen officiële leer over de vraag of het verloren kan gaan	Genade ontvangen door geloof dat berouw toont, Christus belijdt en gedoopt wordt; een christen kan uit de genade vallen
Maria	Geen bindende leer; haar getuigenissen belijden Christus “geboren uit de Maagd Maria” en noemen haar Theotokos, God-drager	De maagdelijke geboorte; verder niets
Gezag	Schrift en de Heilige Geest, met geloofsbelijdenissen als “getuigenissen, maar geen toetsstenen”; elke plaatselijke kerk is autonoom	De Bijbel alleen, geen geloofsbelijdenis; elke gemeente wordt geleid door haar oudsten
Aanbidding	Elke plaatselijke kerk behoudt haar eigen manier van aanbidden	Alleen zingen zonder begeleiding
size	683.936 leden in 4.485 kerken (eind 2023)	Ongeveer 1,3 miljoen leden en meer dan 13.000 gemeenten in de Verenigde Staten (2004)

Hun stambomen raken elkaar op één plek, de Amerikaanse grens van de jaren 1790, en de eigen geschiedenis van de UCC vertelt hoe. In 1794 verzamelde James O’Kelly, die in die geschiedenis als O’Kelley wordt gespeld, een groep methodisten in Virginia die hun kerk hadden verlaten vanwege hun bezwaar tegen bisschoppen, en zij “verklaarden dat de Bijbel hun enige gids was en namen als hun nieuwe naam de Christian Church aan.” In 1801 organiseerden de volgelingen van Abner Jones in Lyndon, Vermont, de First Free Christian Church, en de baptist Elias Smith sloot zich bij Jones aan en begon in 1808 een krant genaamd de Heraut van de Evangelische Vrijheid. In Kentucky trok Barton W. Stone zich in 1803 terug uit de Presbyterian Synod of Kentucky, en zijn volgelingen namen ook de naam Christian aan.

Deze gelijkgestemde kerken werden de Christian Connection genoemd, georganiseerd in 1820 tijdens de eerste United General Conference of Christians, en daar kwamen ze overeen over zes principes. De eerste twee waren “Christus, het enige hoofd van de Kerk” en “De Bijbel, voldoende regel voor geloof en praktijk.” In 1832 verenigden sommige volgelingen van Stone zich met de volgelingen van Alexander Campbell in Lexington, Kentucky. Degenen die dat niet deden, zo zegt de geschiedenis van de UCC, “identificeerden zich geleidelijk met de Christian Churches onder leiding van O’Kelley in Virginia en door Jones en Smith in New England,” en zo begonnen de twee wegen uiteen te lopen.

De Churches of Christ volgden de weg van Stone en Campbell. Batsell Barrett Baxter uit Nashville, die de afdeling Bijbel aan het David Lipscomb College voorzat, vertelt in zijn traktaat uit het midden van de twintigste eeuw over wie ze zijn hetzelfde begin vanuit hun kant. Hij noemt O’Kelly, Jones en Smith, Stone, en Thomas en Alexander Campbell, en zegt dat “ze uiteindelijk één sterke herstelbeweging werden vanwege hun gemeenschappelijke doel en pleidooi.” Aan het einde van de negentiende eeuw verdeelde de beweging zich over zendingsgenootschappen en instrumenten in de eredienst, en “tegen 1906 had het United States Bureau of the Census in een speciale religieuze volkstelling de Churches of Christ onderscheiden als een afzonderlijke entiteit van de Disciples of Christ,” zoals de Encyclopedie van de Stone-Campbell Beweging verslagen. “Church of Christ” was een naam die die kerken vanaf het begin voor zichzelf gebruikten, en toen de encyclopedie in 2004 werd gepubliceerd, telden ze ongeveer 1.300.000 leden in meer dan 13.000 gemeenten in de Verenigde Staten.

De Christian Churches van O’Kelly, Jones en Smith gingen de andere kant op. In 1931 verenigden ze zich met de Congregationalist-kerken, die voortkwamen uit de Engelse puriteinen en uit de pelgrims die in 1620 met de Mayflower overkwamen, en de twee werden de Congregational Christian Churches. In 1934 sloten twee kerken van Duitse oorsprong, de Evangelical Synod en de Reformed Church in the United States, zich aan als de Evangelical and Reformed Church, met “De Heidelbergse Catechismus nog steeds in het hart.” Toen, op dinsdag 25 juni 1957, in Cleveland, werden die twee jonge kerken, de een 23 jaar oud en de ander 26, de United Church of Christ, die eind 2023 683.936 leden in 4.485 gemeenten telde. De Basis of Union legt de naam uit: deze “drukt een feit uit: het staat voor de voltooide vereniging van twee kerkelijke lichamen die elk zijn voortgekomen uit een soortgelijke vereniging van twee kerkelijke lichamen.” Het “drukt ook een hoop uit,” dat verdere verenigingen op een dag “een meer inclusieve United Church” zouden maken.

Beide kerken zeggen nog steeds iets dat dicht bij die twee principes van 1820 ligt. De grondwet van de UCC noemt Jezus Christus haar “enige Hoofd,” en Baxter noemt de Bijbel “de enige onfeilbare gids naar de hemel.”

De United Church of Christ doopt zuigelingen, kinderen, jongeren en volwassenen, en haar brochure over de doop zegt dat de wijze, of het nu besprenkeling, begieting of onderdompeling is, “een kwestie van keuze is,” en dat een persoon door de doop wordt verbonden met de universele kerk, het lichaam van Christus. “In de doop,” vervolgt de brochure, “werkt God in ons de kracht van vergeving, de vernieuwing van de geest en de kennis van de roeping om Gods volk te zijn.” De doop is een van de twee sacramenten die haar grondwet erkent, samen met het Avondmaal, en voor zowel een baby als een volwassen gelovige is het “het teken en zegel van Gods genade en vergeving, en het begin van hun christelijk geloof en leven.” Dat is waarom de UCC kinderdoop, of christening, praktiseert, naast de doop van volwassenen, en waarom zij “de geldigheid van alle dopen erkent, daarom is er geen noodzaak voor herdoop.”

Een UCC-doop vindt normaal gesproken plaats tijdens de eredienst, met de gemeente erbij, omdat de mensen ook een belofte doen. Zij beloven “liefde, steun en zorg” voor de gedoopte, en de pagina van de kerk over wat zij gelooft voegt eraan toe: “wij beloven dat we het niet zullen terugnemen.” Het Book of Worship moedigt de woorden aan die de meeste christenen kennen: “Ik doop u in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest,” en in dringende omstandigheden, zoals wanneer iemand stervende is, mag elke christen dopen.

De woorden van Petrus op Pinksteren staan aan het begin van de brochure van de UCC over de doop, en de Churches of Christ bouwen hun leer op hetzelfde vers: “Bekeert u, en een ieder van u worde gedoopt in de naam van Jezus Christus tot vergeving van de zonden, en gij zult de gave van de Heilige Geest ontvangen” (Handelingen 2:38). Voor hen hoort de doop bij het gered worden. Baxter somt op wat een persoon moet doen: het evangelie horen, geloven, zich bekeren, Jezus belijden en “gedoopt worden tot vergeving van zonden,” en dan het christelijk leven leiden. “Geloof moet altijd voorafgaan aan de doop,” schreef hij, dus alleen degenen die de “leeftijd van verantwoordelijkheid” hebben bereikt, worden gedoopt. En zij dopen alleen door onderdompeling, omdat het Griekse woord “onderdompelen, indompelen, onder water steken” betekent en omdat Paulus spreekt van een begrafenis: “Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat, gelijk Christus uit de doden opgewekt is door de heerlijkheid van de Vader, alzo ook wij in nieuwheid des levens wandelen zouden” (Romeinen 6:4).

De United Church of Christ noemt het Avondmaal een sacrament waarin Christus “werkelijk en terecht aanwezig is voor degenen die eten en drinken,” en in de meeste UCC-kerken is de tafel, in de woorden van haar Book of Worship, “open voor alle christenen die de aanwezigheid van Christus willen kennen en willen delen in de gemeenschap van Gods volk.” Het gebroken brood en de geschonken wijn, zegt haar brochure, “vertegenwoordigen—presenteren opnieuw—de gekruisigde en opgestane Christus,” en “het graan dat verzameld is om één brood te bakken en de druiven die geperst zijn om één beker te maken, herinneren de deelnemers eraan dat zij één lichaam in Christus zijn.” Hoe Christus aanwezig is, laat de UCC aan het geloof over: “Het is een groot mysterie,” zegt haar pagina over wat zij gelooft; “wij claimen het door geloof.”

Elke gemeente bedient het Avondmaal op haar eigen manier, met een gemeenschappelijk brood of individuele stukjes brood, een gemeenschappelijke beker of individuele bekers aan de tafel of in de banken, en sommigen bieden alcoholvrije en glutenvrije elementen aan. Kinderen worden “in toenemende mate” verwelkomd aan de tafel naar goeddunken van hun ouders, zodra hen is geleerd wat het sacrament betekent. Wat betreft de frequentie zegt de brochure: “Hoewel er geen enkel patroon heerst in de United Church of Christ, gaan veel gemeenten over op maandelijks of wekelijks avondmaal.”

In de Churches of Christ wordt van elk lid verwacht dat het elke dag des Heren bij de eredienst aanwezig is, en het Avondmaal staat in het middelpunt ervan, zoals het is geweest sinds de vroege leiders van de beweging de “wekelijkse viering van het Avondmaal” onderwezen. Zij komen samen zoals de discipelen in Troas deden, “op de eerste dag van de week, toen de discipelen samenkwamen om brood te breken” (Handelingen 20:7). Zij hebben geen enkele verklaring over wat het brood en de beker zijn, en sommigen onder hen beschouwen het Avondmaal als een herdenking, terwijl anderen geloven dat Christus er geestelijk in aanwezig is. John Mark Hicks, die theologie doceert aan de Lipscomb University, verwoordt wat er aan de tafel gebeurt als volgt: “Aan de Tafel herinneren we ons. Tegelijkertijd communiceert God met ons, en wij communiceren met elkaar.” Elke zondag doen zij wat Paulus beschrijft: “Want zo dikwijls als gij dit brood eet, en deze drinkbeker drinkt, zo verkondigt gij de dood des Heeren, totdat Hij komt” (1 Korintiërs 11:26).

De United Church of Christ belijdt in haar Geloofsverklaring dat God “in heilige liefde zoekt om alle mensen te redden van doelloosheid en zonde” en “aan allen die op Hem vertrouwen vergeving van zonden en volheid van genade” belooft, en de UCC, die geen bindende leer oplegt, heeft geen officiële leer over de vraag of redding verloren kan gaan. Dezelfde Verklaring, aangenomen in 1959, vertelt hoe God het heeft gedaan: “In Jezus Christus, de man uit Nazareth, onze gekruisigde en opgestane Heer, is Hij tot ons gekomen en heeft Hij ons gemeenschappelijk lot gedeeld, zonde en dood overwonnen en de wereld met Zichzelf verzoend.” Voor de UCC is dat van begin tot eind een geschenk, en haar eigen geschiedenis rekent tot de beginjaren van de kerk “de herontdekking door Luther en Calvijn van de leer van de Bijbel dat redding niet verdiend wordt, maar een geschenk is.”

De Churches of Christ spreken ook over genade, en zij onderwijzen dat een persoon deze ontvangt door een gehoorzaam geloof: door te geloven, zich te bekeren, Christus te belijden en gedoopt te worden. Harding University in Searcy, Arkansas, een van de universiteiten die verbonden is met de Churches of Christ, zegt in haar Geloofsverklaring: “Wij verdienen die genade niet en verdienen haar niet, maar ontvangen haar door gehoorzaam geloof dat zich bekeert, Christus belijdt en in Hem gedoopt wordt voor een nieuw leven.” Zij onderwijzen ook dat een christen die die genade heeft ontvangen, deze kan verliezen, en zij wijzen op de waarschuwing van Paulus aan de Galaten: “Gij zijt losgemaakt van Christus, gij die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; gij zijt uit de genade gevallen” (Galaten 5:4). Wayne Jackson van de Christian Courier vertelt zijn lezers om dat vers in hun Bijbels te markeren: “Kind van God kan uit de genade vallen.” Wat de doop doet, en of een gelovige verloren kan gaan, zijn dezelfde twee vragen die de Churches of Christ en de baptisten.

verdelen. De United Church of Christ heeft geen bindende leer over Maria: haar Geloofsverklaring noemt haar niet, en zij ontvangt als getuigenissen van het geloof, niet als toetsstenen, zowel de Apostolische Geloofsbelijdenis, die belijdt dat Jezus “geboren is uit de Maagd Maria,” als de Definitie van het Concilie van Chalcedon, die haar “de Theotokos [God-drager]” noemt. Die Definitie, geschreven in Chalcedon in 451 en geaccepteerd, zo merkt de UCC op, door katholieke, oosters-orthodoxe, anglicaanse, gereformeerde en lutherse kerken, belijdt één Christus, verwekt door de Vader vóór alle eeuwen als God en, “voor ons en voor onze redding,” verwekt uit Maria als mens. Geen van beide getuigenissen spreekt over haar levenslange maagdelijkheid, de Onbevlekte Ontvangenis, haar tenhemelopneming of gebed tot haar.

Het traktaat van Baxter vraagt of leden van de Churches of Christ in de maagdelijke geboorte geloven en antwoordt “Ja,” waarbij Jesaja 7:14 als profetie wordt genomen en Mattheüs 1:20 en 25 “op hun nominale waarde,” en Christus wordt beleden als “in zijn persoon volmaakte goddelijkheid en volmaakte menselijkheid verenigend.” De verklaring van Harding zegt dat Jezus “geboren was uit de maagd Maria.” Geen van beide zegt meer over haar, en Baxter voegt eraan toe dat “God de Vader wordt beschouwd als de enige tot wie de gebeden gericht mogen worden.”

De United Church of Christ bevestigt de Bijbel als “het gezaghebbende getuigenis van het Woord van God” en kijkt naar “de aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest,” ontvangt de historische geloofsbelijdenissen “als getuigenissen, maar geen toetsstenen van het geloof,” en laat elke plaatselijke kerk vrij “om haar eigen verbonden en geloofsbelijdenissen te formuleren.” Haar grondwet zegt dat zij “het geloof van de historische Kerk, uitgedrukt in de oude geloofsbelijdenissen en teruggewonnen in de fundamentele inzichten van de protestantse hervormers, als het hare claimt,” en vraagt elke generatie “om dit geloof tot het hare te maken in de realiteit van de eredienst, in eerlijkheid van denken en uitdrukking, en in zuiverheid van hart voor God.” Er is, zegt de UCC, “geen gecentraliseerd gezag of hiërarchie die enige leer of vorm van eredienst aan haar leden kan opleggen. Christus alleen is het Hoofd van de kerk.” Zij brengt dezelfde overtuiging onder woorden in vier woorden die, naar haar eigen zeggen, haar dagelijkse eredienst verankeren: “God spreekt nog steeds.”

De plaatselijke kerk is “de basiseenheid” van de UCC, en haar “autonomie” is “inherent en alleen door haar eigen handelen wijzigbaar.” Een gemeente beroept haar eigen predikant, houdt vast aan haar eigen manieren van aanbidding, schrijft haar eigen verbond en kan zich “op elk moment” terugtrekken uit de United Church of Christ. De besluiten van de Algemene Synode, waar afgevaardigden uit de hele kerk samenkomen, “dienen door elke plaatselijke kerk in de hoogste mate te worden gerespecteerd,” maar geen enkele macht van de Synode mag “de autonomie” van een gemeente aantasten. Dus toen de 25e Algemene Synode, die op 4 juli 2005 in Atlanta bijeenkwam, de resolutie “Gelijke huwelijksrechten voor iedereen” aannam, vertelde de stemming ons waar de Algemene Synode stond, zonder enige gemeente te binden.

De Churches of Christ besturen zichzelf ook gemeente per gemeente, en zonder enig geloofsbelijdenis. “Er is geen centraal hoofdkwartier van de kerk en geen organisatie die boven de oudsten van elke plaatselijke gemeente staat,” schreef Baxter, en wanneer zijn traktaat vraagt of ze een geloofsbelijdenis hebben, is het antwoord “Nee. Althans, er is geen geloofsbelijdenis in de gebruikelijke zin van het woord. Het geloof van de kerk wordt volledig en volledig uiteengezet in de Bijbel.” Hun pleidooi, zoals Baxter het verwoordt, is om te spreken waar de Bijbel spreekt en te zwijgen waar deze zwijgt, en daarom zingen ze zonder instrumenten. Paulus schrijft over “psalmen, lofzangen en geestelijke liederen, zingend en melodie makend in uw hart voor de Heer” (Efeziërs 5:19), en zij houden vol dat “er geen autoriteit is voor het deelnemen aan vormen van aanbidding die niet in het Nieuwe Testament worden gevonden.”

De UCC hoort in Jezus’ gebed om eenheid een roep om “een verenigde en verenigende kerk” te zijn, en zij heeft van vier tradities één kerk gemaakt, terwijl elke gemeente vrij is gelaten. De Churches of Christ horen een roep terug naar het Nieuwe Testament, in het geloof dat “de Bijbel de enige mogelijke gemene deler is waarop de meeste, zo niet alle, godvrezende mensen van het land zich kunnen verenigen.” Beiden beantwoorden wat Jezus aan zijn Vader vroeg op de avond voordat hij stierf, en hij vroeg het voor ons evenals voor de Twaalf: “En Ik bid niet alleen voor dezen, maar ook voor hen die door hun woord in Mij zullen geloven; Opdat zij allen één zijn; gelijk Gij, Vader, in Mij bent, en Ik in U, dat ook zij in Ons één zijn: opdat de wereld gelove dat Gij Mij gezonden hebt” (Johannes 17:20–21).

---

• Church of Christ versus mormoonse overtuigingen
• Gereformeerd versus protestants: Wat is het verschil?
• Hoe de mainline en de conservatieve presbyteriaanse kerken verschillen
• Bijbelverzen over de doop en waar christenen deze verschillend lezen
• Hoeveel christelijke denominaties zijn er?

Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 113 artikelen