Spreken in tongen: welke kerken beoefenen het en welke niet

Denominaties vergelekenSee all 117 articles in this reeks

Spreken in tongen is door de gave van de Heilige Geest spreken in een taal die je nooit hebt geleerd, zoals de discipelen deden met Pinksteren toen zij “begonnen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken” (Handelingen 2:4). Pinksterkerken zoals de Assemblies of God en de Church of God in Christ beoefenen het op de meest brede schaal, en zij leren dat het het eerste teken is van de doop in de Geest. Charismatische gelovigen onder katholieken, episcopalen en methodisten bidden in tongen zonder er het teken van iets van te maken. De oosters-orthodoxe en Koptische kerken moedigen het in hun gebed vandaag de dag niet aan, en Jehova's getuigen, veel gereformeerde christenen, sommige baptisten en leraren binnen de Churches of Christ houden vast aan het idee dat de gave is beëindigd.

Wij christenen discussiëren hier al heel lang over, en het grootste deel van de discussie vindt plaats binnen drie hoofdstukken van één brief. In 1 Korintiërs 12 rekent Paulus “allerlei talen” tot de gaven, en in hoofdstuk 14 geeft hij de regels voor het gebruik ervan in de kerk. Tussen die twee stopt hij en schrijft hij: “Al ware het dat ik met de talen van mensen en engelen sprak, en de liefde niet had, dan ware ik een klinkend metaal of een luidende cimbaal geworden” (1 Korintiërs 13:1). Kerken die hoofdstuk 12 en 14 heel verschillend lezen, keren steeds terug naar het hoofdstuk in het midden.

Vind hier uw eigen kerk. De lijst begint met de kerken die de gave verwachten en beweegt zich naar de kerken die vasthouden aan het idee dat de gave is beëindigd of er niets over zeggen.

Kerk	Wat het vandaag de dag onderwijst over tongentaal
Assemblies of God, Church of God (Cleveland), Church of God in Christ	Beoefend en verwacht: het eerste teken van de doop in de Geest, die na de wedergeboorte komt
United Pentecostal Church International (Oneness)	Beoefend en verwacht: het teken van de Geest, als onderdeel van de wedergeboorte zelf
Heiligen der laatste dagen	In geloofd, als een gave van talen
Katholieke Kerk	Een gave van de Geest, verwelkomd in de charismatische vernieuwing en getoetst door de bisschoppen; buitengewone gaven moeten niet worden nagejaagd
Episcopale Kerk en andere anglicanen	Geen anglicaans-brede verklaring die we konden lezen; niets erover in het Episcopal Prayer Book; een charismatische beweging sinds 1960
Verenigde Methodistische Kerk	Staan ervoor open; voorgangers wordt verteld het te begrijpen en de orde te bewaren
Het Leger des Heils	Een ware gave, niet het bewijs van de Geest, en niet benadrukt in de openbare eredienst
Evangelische Vrienden (Quakers)	Sommigen gebruiken het in privékring; één jaarlijkse bijeenkomst onthoudt zich ervan in openbare diensten
Kerk van de Nazarener	Niet het bewijs van vervuld zijn met de Geest
Lutherse Kerk–Missouri Synode	Niet aan elke christen beloofd
Presbyterianen	Geen essentieel teken; veel conservatieve Presbyterianen houden vol dat het is opgehouden
Baptisten	De belijdenis van de Southern Baptists vermeldt het niet; velen twijfelen eraan en sommigen houden vol dat het is opgehouden
Nondenominational en evangelische kerken	Verschilt van gemeente tot gemeente
Oosters-Orthodox	Geëerd met Pinksteren; niet aangemoedigd in het gebed van de Kerk vandaag de dag
Koptisch-Orthodox	Overvloedig gegeven aan de apostelen; “niet noodzakelijk in elk tijdperk”
Zevendedagsadventisten	Een gave van vreemde talen; extatische spraak is niet wat Paulus bedoelde
Kerken van Christus	Een onderwijstijdschrift onder hen stelt dat het eindigde toen het Nieuwe Testament voltooid was (een tijdschrift, geen kerkelijk orgaan)
Jehovah’s getuigen	Eindigde rond het einde van de eerste eeuw
United Church of Christ, Disciples of Christ, Mennonieten	Geen onderwijs over tongentaal in de documenten die we hebben gelezen

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst willekeurig twee van de 22 kerken naast elkaar over deze kwestie en 54 andere.

Wanneer Lucas ons vertelt over Pinksteren, zit het wonder evenzeer in het horen als in het spreken. De mensen die spraken waren Galileeërs, de menigte was gekomen “uit elke natie onder de hemel,” en zij “waren in verwarring, omdat ieder hen in zijn eigen taal hoorde spreken” (Handelingen 2:5–6). U zult de gave ook glossolalie horen noemen, waarvan de Assemblies of God uitlegt dat het “afkomstig is van de Griekse woorden glōssa (tong, taal) en lalia (spraak),” en zij voegen er zorgvuldig aan toe: “Het woord komt niet voor in de Schrift.” We hebben de passages op één plek verzameld, in onze Bijbelverzen over spreken in tongen.

Dus met Pinksteren waren de tongen talen die mensen kenden. De problemen beginnen wanneer Paulus aan Korinthe schrijft: “Want wie in een onbekende taal spreekt, spreekt niet tot mensen, maar tot God: want niemand verstaat hem; nochtans spreekt hij in de geest verborgenheden” (1 Korintiërs 14:2). Een pinkstergelovige hoort een tong die bedoeld is voor gebed, en de Assemblies of God leert dat “Paulus’ geschriften impliceren dat door de Geest geïnspireerde talen niet altijd menselijk hoeven te zijn, maar spiritueel, hemels of engelachtig kunnen zijn,” en noemt dit privégebruik “een gebedstaal.” Anderen lezen hetzelfde vers en stellen zich een vreemde taal voor die gesproken wordt in een kamer waar niemand het kent, zodat alleen God het begrijpt. Het Biblical Research Institute van de Seventh-day Adventist General Conference zegt: “De gave van tongen kan duidelijk het beste worden begrepen als de gave om vreemde talen te spreken zonder ze gestudeerd te hebben.” Adventisten houden niet vol dat de gaven zijn opgehouden, en hun Fundamentele Geloofspunt 18 leert dat een andere gave, profetie, een “identificerend kenmerk van de restkerk” is, en dat deze zich manifesteerde in de bediening van Ellen G. White.

Jehova’s getuigen zijn het erover eens dat de tongen talen waren, en hun website noemt de gave “een wonderbaarlijk vermogen dat sommige vroege christenen hadden en dat hen in staat stelde een taal te spreken zonder deze eerst geleerd te hebben.” Latter-day Saints rekken de definitie op om ook de hoorder erbij te betrekken, en hun Gids voor de Schriften noemt tongen “Een gave van de Heilige Geest die geïnspireerde individuen in staat stelt onbekende talen te spreken, te begrijpen of te vertolken,” terwijl het zevende van de Geloofsartikelen van de Latter-day Saints zegt: “Wij geloven in de gave van tongen, profetie, openbaring, visioenen, genezing, vertolking van tongen, enzovoort.”

Pinkstergelovigen kijken terug naar Charles Parhams Bethel Bible School in Topeka, Kansas, waar studenten, zoals de Assemblies of God het optekent, “op 1 januari 1901 tijdens een gebedsbijeenkomst in tongen begonnen te spreken.” Vijf jaar later brak er een opwekking uit in een kleine missie aan Azusa Street 312 in Los Angeles onder leiding van William J. Seymour, een Afro-Amerikaanse heiligheidsprediker, en mensen over de hele wereld hoorden ervan. Die eerste pinkstergelovigen noemden tongen het “Bijbelse bewijs” dat een persoon de Geest had ontvangen, en de naam veranderde later in het initiële bewijs. Voor de meeste pinkstergelovigen vandaag de dag zijn tongen nog steeds de manier waarop iemand weet dat de Geestesdoop heeft plaatsgevonden.

Zij halen dat uit het boek Handelingen, dat zij lezen als een patroon waarin iedereen die met de Geest vervuld werd met Pinksteren in tongen sprak. Toen de Geest op het huis van Cornelius viel, wisten de metgezellen van Petrus het “want zij hoorden hen in tongen spreken en God grootmaken” (Handelingen 10:46), en in Efeze, toen Paulus zijn handen op ongeveer twaalf mannen legde, “spraken zij in tongen en profeteerden” (Handelingen 19:6). De Assemblies of God, de Church of God gevestigd in Cleveland, Tennessee, en de Church of God in Christ schrijven allemaal bijna dezelfde regel, en de Assemblies of God verwoordt het in haar Statement of Fundamental Truths als volgt: “De doop van gelovigen in de Heilige Geest wordt getuigd door het initiële fysieke teken van spreken in andere tongen zoals de Geest van God hen de uitspraak geeft.” Waar zij verschillen is in wat eerst komt, want de Church of God plaatst de doop met de Heilige Geest “na een rein hart,” en de Church of God in Christ “na bekering en heiliging,” terwijl het voor de Assemblies of God volgt op de wedergeboorte. We hebben een aparte pagina over Wat het betekent om gedoopt te worden in de Heilige Geest.

Andere christenen beantwoorden dit alles met één regel van Paulus: “Hebben allen de gaven van genezing? spreken allen in tongen? vertolken allen?” (1 Korintiërs 12:30), en zij horen het antwoord nee. De Assemblies of God heeft over die regel nagedacht en antwoordt dat “zowel de brede context als de onmiddellijke context de vraag relateert aan de uitoefening van de gave in de gemeenschappelijke eredienst.” Dus pinkstergelovigen spreken van twee toepassingen van één gave. Slechts sommige gelovigen zullen een boodschap in tongen brengen aan de hele gemeente, terwijl het teken dat gepaard gaat met de doop in de Geest, zo zegt de Statement of Fundamental Truths, “in essentie hetzelfde is als de gave van tongen” en “verschilt in doel en gebruik.”

De grote trinitarische pinksterkerken zeggen nee, omdat de Geestesdoop die zij onderwijzen na de redding komt. De Assemblies of God noemt het “onderscheiden van en volgend op de ervaring van de wedergeboorte,” en de Church of God in Christ zegt ronduit: “Wij geloven dat wij niet met de Heilige Geest gedoopt worden om gered te worden,” hoewel dezelfde paragraaf van hun verklaring verdergaat door een ervaring met de Heilige Geest “verplicht voor alle mensen vandaag de dag” te noemen. Oneness-pinkstergelovigen, vaak Apostolischen genoemd, zeggen ja, omdat zij de doop van de Geest, met tongen als teken, rekenen als onderdeel van de wedergeboorte zelf. De United Pentecostal Church International leert in haar geloofsbelijdenis dat wij het evangelie gehoorzamen “door bekering (dood aan de zonde), waterdoop in de naam van Jezus Christus (begrafenis), en de doop van de Heilige Geest met het initiële teken van spreken in tongen zoals de Geest de uitspraak geeft (opstanding),” en dat “De bovennatuurlijke gaven van de Geest, inclusief genezing, voor de kerk van vandaag zijn.” Hun eigen verslag van het Oneness-pinkstergeloof spreekt zachter tot de rest van ons: “Wij verwerpen degenen die de volledige Nieuwtestamentische ervaring niet hebben ontvangen niet, maar we moedigen hen aan om alles te ontvangen wat God voor hen heeft.”

Misschien bent u naar voren gegaan om hiervoor te bidden en bent u opgestaan met niets om te melden. U bent zeker niet de enige, zelfs niet onder pinkstergelovigen, want toen het Pew Forum in 2006 tien landen onderzocht, ontdekte het dat “in zes van de 10 onderzochte landen meer dan vier op de tien pinkstergelovigen zeggen dat zij nooit in tongen spreken of bidden.” Het eigen standpunt van de Assemblies of God zegt dat “zoekers niet ontmoedigd moeten raken of onder zelfveroordeling moeten komen als de vervulling met de Geest niet plaatsvindt wanneer zij dat verwachten.” Het vertelt degenen die de gave hebben ontvangen ook dat “geestelijke vrucht, en niet alleen geestelijke gaven, uit de pinksterervaring moet voortvloeien,” en daar zijn we weer, terug in het middelste hoofdstuk van Paulus.

Sommigen doen dat wel, en onder Episcopalen kunnen we de dag noemen waarop het naar buiten kwam. Op Passiezondag, 3 april 1960, vertelde Dennis Bennett aan zijn gemeente in de St. Mark’s Episcopal Church in Van Nuys, Californië, dat hij en 70 andere leden in tongen hadden gesproken. Het kostte hem die parochie, en bisschop Francis Bloy van Los Angeles verbood al snel groepsbijeenkomsten “onder enige schijn van parochiale auspiciën die gehouden worden waar spreken in tongen wordt aangemoedigd of daadwerkelijk wordt beoefend.” Bennett ging naar een worstelende parochie in Seattle, en die bloeide op. De richtlijnen van de United Methodist Church over de charismatische beweging kijken terug op dit alles en beschrijven een beweging “die rond 1960 begon in de reguliere christelijke lichamen, zowel protestants als rooms-katholiek,” een beweging die de doop van de Geest benadrukt “maar zonder de verheffing van” tongen als het initiële bewijs. Voor sommigen die later kwamen, soms de Derde Golf genoemd, zeggen dezelfde richtlijnen: “Spreken in tongen wordt als optioneel of onnodig beschouwd.” Als u probeert de groepen uit elkaar te houden, hebben we ze gesorteerd in Pinkster-, charismatische en evangelische christenen.

We hebben geen verklaring over tongen gevonden die namens de Anglicanen als geheel spreekt. Er is een rapport uit 1981 voor de Algemene Synode van de Church of England, De Charismatische Beweging in de Church of England, die we niet hebben kunnen lezen, dus we kunnen u alleen vertellen wat de documenten voor ons zeggen. Het Book of Common Prayer van de Episcopal Church bevat geen onderwijs over spreken in tongen, en wanneer de catechismus vraagt hoe we de aanwezigheid van de Geest in ons leven herkennen, is het antwoord: “We herkennen de aanwezigheid van de Heilige Geest wanneer we Jezus Christus als Heer belijden en in liefde en harmonie worden gebracht met God, met onszelf, met onze naasten en met de hele schepping.” De gave waarover de Engelse bisschoppen hebben geschreven is genezing, en het House of Bishops van de Church of England zegt in haar richtlijnen: “De genezingsbediening is de bediening van Jezus die aan ons is toevertrouwd.”

Onder katholieken begon de vernieuwing tijdens een retraite voor studenten en docenten van de Duquesne University in februari 1967. Vijftig jaar later noemde paus Franciscus het “de vloedgolf van genade van de katholieke charismatische vernieuwing,” en hij vertelde de leden ooit hoe hij vroeger de mis met hen vierde in de kathedraal van Buenos Aires, “na de consecratie en enkele momenten van aanbidding in tongen.” De Catechismus van de Katholieke Kerk rekent tongen tot de charismata en stelt: “Wat hun karakter ook is – soms is het buitengewoon, zoals de gave van wonderen of van tongen – charismata zijn gericht op heiligende genade en zijn bedoeld voor het algemeen welzijn van de Kerk” (2003). Dergelijke gaven, zo leert de tekst verder, “moeten met dankbaarheid worden aanvaard” (800), en “Geen enkel charisma is vrijgesteld van verwijzing naar en onderwerping aan de herders van de Kerk” (801). De bisschoppen tijdens het Tweede Vaticaans Concilie voegden daaraan toe in Lumen Gentium, “Buitengewone gaven moeten niet worden nagejaagd.” En over elke gave plaatst de Catechismus Paulus’ woord uit 1 Korintiërs 13, met het verzoek om het gebruik ervan “in overeenstemming met de naastenliefde, de ware maatstaf van alle charismata” (800).

Methodisten hebben een familiale reden om zich hierom te bekommeren, want de richtlijnen die hun kerk over dit onderwerp hanteert, stellen dat “veel van de eerste pinksterleiders oorspronkelijk methodisten waren,” en ze noemen het pinkstergeloof “een nazaat.” Een methodistische predikant krijgt daarom de raad om te luisteren: “Wanneer spreken in tongen voorkomt, probeer dan te begrijpen wat het betekent voor de spreker in zijn/haar persoonlijke gebedsleven,” aldus de richtlijnen, en degenen die spreken worden eraan herinnerd dat “er interpretatie moet zijn om een goede orde te waarborgen.” De United Methodist Church stelt in haar richtlijnen over de charismatische beweging, aangenomen in 2008 en opnieuw aangenomen in 2024: “Wij geloven dat de kerk moet bidden om een gevoeligheid om zich bewust te zijn van en te reageren op manifestaties van de Heilige Geest in onze wereld van vandaag.” De methodistische geloofsartikelen zwijgen over de gave zelf, want hun enige artikel over tongen, “Over het spreken in de gemeente in een taal die de mensen begrijpen,” gaat over de taal van de eredienst. De richtlijnen verwijzen in plaats daarvan naar John Wesley, die zei dat de afwezigheid van de gaven in zijn tijd niet duidde op “de onwil van God om te geven, maar eerder op de terughoudendheid van de kerk om te ontvangen.”

De leer van het Leger des Heils stamt ook af van Wesley, en hun Handboek van de Leer stelt: “Spreken in tongen is het duidelijkste voorbeeld van een gave die in sommige christelijke gemeenschappen wordt overgewaardeerd en in andere wordt ondergewaardeerd.” Een gave kan worden overgewaardeerd, zo vervolgt het Handboek, “wanneer deze wordt beschouwd als het definitieve bewijs van de doop in de Geest,” en ondergewaardeerd “wanneer deze niet wordt erkend als een ware gave van Gods Heilige Geest.” Wat betreft de eigen diensten stelt het Handboek: “Het Leger des Heils erkent alle geestelijke gaven. Echter, in het licht van de vatbaarheid van sommigen voor misbruik in de openbare eredienst, benadrukt het Leger die gaven die de duidelijke verkondiging van het evangelie aanmoedigen en iedereen die aanwezig is in de kring van aanbidding betrekken.”

Dezelfde wesleyaanse opwekking ligt ten grondslag aan de Kerk van de Nazarener, die in haar Handboek van 2023 stelt: “Wij geloven niet dat spreken in onbekende tongen het bewijs is van vervuld zijn met de Heilige Geest,” en die elke aangeboden “gebedstaal” als bewijs beschouwt als “in strijd met de bijbelse en historische positie van de Kerk.” Waar zij in plaats daarvan naar zoeken is een rein hart, “geopenbaard door de vrucht van de Geest in een heilig leven.” Nazareners bidden nog steeds voor zieken, en hun Geloofsartikelen stellen: “Wij geloven in de bijbelse leer van goddelijke genezing,” en voegen eraan toe dat God ook geneest door middel van de medische wetenschap.

Quakers hebben dezelfde vraag onderling moeten beslechten, en de Evangelical Friends of the Mid-America Yearly Meeting stellen in hun Geloof en Praktijk van 2022 dat “Spreken in andere tongen niet het essentiële teken van de doop met de Heilige Geest vormt,” en dat het bewijs “de vrucht van de Geest is, en vooral goddelijke liefde, die voortkomt uit een werkelijk getransformeerd leven.” Zij weten dat sommigen onder hen op deze manier bidden, en zij schrijven: “Wij erkennen dat sommigen de gave van tongen gebruiken in persoonlijke devotie, echter, het is ons besluit dat wij vrijwillig afzien van het gebruik van tongen in openbare diensten.” Iedereen die zich geroepen voelt om anders te doen, wordt direct naar Paulus verwezen: “Als individuen of kerken door de Heilige Geest worden geleid om tongen te gebruiken in openbare diensten, wijzen wij op de expliciete richtlijnen uiteengezet in 1 Korintiërs 14:26-28.” De Evangelical Friends verwachten wel dat God gebeden verhoort, en hun Geloof en Praktijk stelt dat God geneest “in antwoord op gelovig gebed,” en vervolgt: “Er zijn ook tijden dat God niet geneest.”

De Lutheran Church–Missouri Synod beantwoordde de charismatische beweging in een rapport uit 1977 door te stellen: “Hoewel lutheranen zich verheugen in de genadige belofte dat de gave van de Heilige Geest aan alle generaties gelovigen zal worden gegeven (Handelingen 2:39), ondersteunen noch de Schrift noch de lutherse belijdenissen de opvatting dat deze gave van de Geest noodzakelijkerwijs dergelijke buitengewone geestelijke gaven als tongen, wonderen, wonderbaarlijke genezingen en profetie omvat,” en dat rapport spreekt slechts voor één synode. Het rapport van de Missouri Synod stelt ook dat God “niet noodzakelijkerwijs aan Zijn kerk in alle tijden dezelfde speciale gaven geeft,” en ieder van ons kan daarin Paulus’ woord horen over de ene Geest die “aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil” (1 Korintiërs 12:11).

De Algemene Vergadering van de Presbyterian Church in America schreef in een herderlijke brief uit 1975 dat “Elke visie op tongen die dit fenomeen ziet als een essentieel teken van de doop van de Geest in strijd is met de Schrift,” en veel conservatieve presbyterianen gaan verder en houden vast dat dergelijke tekengaven eindigden toen de Bijbel werd voltooid. De United Presbyterians kozen een mildere koers in een rapport uit 1970. Wij hebben het zoals Christianity Today er destijds over berichtte, en dat verslag citeert het rapport als volgt: “de praktijk van glossolalie moet noch veracht noch verboden worden” maar “moet niet worden benadrukt of normatief worden gemaakt voor de christelijke ervaring.”

De Baptist Faith and Message van de Southern Baptists stelt dat de Geest “de geestelijke gaven schenkt waarmee zij God dienen door Zijn kerk,” zonder een woord over tongen. Baptisten beantwoorden de pinksterleer vaak met Paulus’ vraag of iedereen in tongen spreekt, en sommigen, vooral gereformeerde baptisten, houden vast dat de wonderbaarlijke gaven eindigden met de apostelen. De Southern Baptists hebben de vraag in hun eigen zendingsveld gevoeld, want in 2005 verbood hun International Mission Board zendelingen het gebruik van een “persoonlijke gebedstaal,” en in mei 2015 hieven zij het verbod op, terwijl zij het recht behielden om de dienst van elke zendeling te beëindigen die “aanhoudende nadruk legt op een specifieke gave van de Geest als normatief voor allen.” Wat betreft niet-confessionele kerken, sommige zijn charismatisch of pinkstergezind in hun praktijk en andere niet, en u zult het aan die bij u in de straat moeten vragen.

Veel gereformeerde christenen concluderen dat profetie en tongen eindigden met de apostelen, en zij worden cessationisten genoemd. Zij gaan hiervoor naar Paulus’ middelste hoofdstuk, naar “of er nu tongen zijn, zij zullen ophouden” (1 Korintiërs 13:8), en naar de belofte dat “wanneer het volmaakte gekomen is, dan zal dat wat ten dele is, tenietgedaan worden” (13:10). Christian Courier, een onderwijstijdschrift dat in 1965 onder de Churches of Christ werd opgericht, neemt hetzelfde vers en zegt: “De Schrift leert dat de gave van tongen zou ophouden met de voltooiing van de canon van het Nieuwe Testament (1 Kor. 13:8vv),” en over wonderen in bredere zin zegt het dat deze “niet zijn doorgetrokken door de hele christelijke bedeling.” Dat is een tijdschrift dat zijn lezers onderwijst, en het spreekt niet namens een kerkgenootschap.

Een tweede weg naar dezelfde plek loopt via de handen van de apostelen: de gaven gingen door hen heen, zo luidt de leer, en stopten bij degenen die ze ontvingen. Jehovah’s Getuigen zeggen op hun website: “De gaven van de heilige geest, inclusief die van het spreken in tongen, waren een tijdelijke voorziening,” en “De wonderbaarlijke gave van het spreken in tongen eindigde blijkbaar rond het einde van de eerste eeuw n.Chr. Niemand kan vandaag de dag terecht beweren in tongen te spreken door Gods kracht.”

De oude schrijvers beslechten het niet voor ons. Irenaeus, een bisschop van Lyon in de tweede eeuw, schreef over “vele broeders in de Kerk” die “door de Geest allerlei talen spreken.” Twee eeuwen later opende Johannes Chrysostomus zijn preek over 1 Korintiërs 12 door toe te geven dat het hoofdstuk moeilijk was vanwege “onze onwetendheid over de feiten waarnaar wordt verwezen en door hun beëindiging.” Augustinus, bisschop van Hippo, zei tegen zijn mensen: “Dit waren tekenen die aangepast waren aan de tijd,” en vroeg hen of iemand tongen verwachtte van de pasgedoopten, en daarna vertelde hij hen waar ze moesten kijken: “Als hij zijn broeder liefheeft, woont de Geest van God in hem.”

Kerken die de gave vandaag verwachten, lezen die verzen over het volmaakte van een dag die nog niet is aangebroken. Zij wijzen op de belofte van Petrus: “Want de belofte is voor u, en voor uw kinderen, en voor allen die veraf zijn” (Handelingen 2:39), op de tekenen waarvan Jezus zei dat ze de gelovigen zouden volgen, “zij zullen met nieuwe tongen spreken” (Marcus 16:17), en op Paulus’ eigen duidelijke instructie: “verbied het spreken in tongen niet” (1 Korintiërs 14:39).

De Grieks-Orthodoxe Aartsbisdom van Amerika zegt in een kort document voor zijn mensen, van zijn Afdeling Religieus Onderwijs: “In de orthodoxe traditie erkennen wij dit wonder, maar spreken in tongen – vooral zoals beoefend in veel charismatische of pinksterkerken vandaag de dag – is geen regelmatig of aangemoedigd onderdeel van ons liturgisch leven.” Het document staat toe dat “Sommige orthodoxe christenen persoonlijke geestelijke ervaringen kunnen hebben gehad die zij beschrijven als” tongen, en dan zegt het: “Toch moedigt de Kerk dit niet aan en neemt zij het niet op in haar gebedsleven.” De orthodoxen denken niet dat de Geest stil is geworden, want het Grieks-Orthodoxe Aartsbisdom zegt in een ander document, over de gaven, dat de Heilige Geest “levend en actief is, werkend in ieder van ons door de mysteriën (Heilige Sacramenten), gebed en een leven geworteld in Christus.” Waar het Aartsbisdom naar zoekt als tekenen van leven in de Geest zijn “nederigheid, liefde en bekering.”

Paus Shenouda III van de Koptisch-Orthodoxe Kerk schreef over God in zijn Vergelijkende Theologie, “Hij gaf de gave van het spreken in tongen overvloedig in de tijd van de Apostelen, het begin van de prediking ten behoeve van stichting, omdat het in die tijd essentieel was. Spreken in tongen is niet in elk tijdperk noodzakelijk.” Hij plaatste die leer onder een kopje dat zegt dat de vrucht van de Geest “belangrijker is voor uw redding dan de gaven van de Geest.” Toen een lezer naar het Koptisch-Orthodoxe Bisdom van het Zuiden van de Verenigde Staten schreef over een charismatische gebedsgroep, waar een vriend in tongen bad en de lezer was begonnen bijbelverzen te schreeuwen, antwoordde het bisdom: “Dit is helemaal geen goede praktijk,” en het leerde dat de Heilige Geest “gaven schenkt volgens de behoeften van de Kerk.”

Drie kerken hebben niets over deze specifieke vraag in de documenten die wij lazen, en wij zullen die documenten niet oprekken om ze iets te laten zeggen. De Evangelical Catechism uit 1929, erfgoed van de United Church of Christ, noemt de Geest “een Heer en uitdeler van alle gaven” en zegt dat hij werkt “door het Woord van God en de Heilige Sacramenten,” en het spreekt niet over tongen. Pinksteren komt wel ter sprake bij de Disciples of Christ, die erin vinden, in een studie over de kerk uit 1997, “een dubbele beweging die ons leven in de kerk kenmerkt,” en hun bedieningsbeleid zegt dat de gaven “verschillend en divers zijn,” maar geen van beide spreekt over tongen. De mennonieten laten de gave ook onbenoemd, en hun Geloofsbelijdenis van 1995 zegt dat door de gaven van de Heilige Geest “alle christenen worden geroepen om hun specifieke bedieningen uit te voeren,” zonder tongen als een daarvan te noemen.

Paulus sprak zelf in tongen, en hij vertelt ons dat in dezelfde adem als hij ons vertelt wat hij liever doet. “Ik dank mijn God, ik spreek in tongen meer dan u allen,” schrijft hij, en dan: “Maar in de gemeente wil ik liever vijf woorden met mijn verstand spreken, opdat ik met mijn stem ook anderen onderricht, dan tienduizend woorden in een onbekende taal” (1 Korintiërs 14:18–19). Een pinkstergelovige kan de eerste zin citeren en een orthodoxe priester de tweede, en zij citeren één man. Zijn regels voor de samenkomst zijn kort: “laat het door twee, of hooguit door drie zijn, en dat op volgorde; en laat één vertalen,” en als niemand dat kan, “laat hem zwijgen in de gemeente; en laat hij tot zichzelf spreken, en tot God” (14:27–28). Hij besluit met: “verbied het spreken in tongen niet. Laat alle dingen betamelijk en in goede orde gebeuren” (14:39–40).

Wanneer wij de documenten van deze kerken naast elkaar leggen, heeft het woord dat wij blijven vinden niets te maken met talen. Het Nazarene Manual en de Assemblies of God spreken over de vrucht van de Geest, de Friends over “vooral goddelijke liefde,” de Grieks-orthodoxen over “nederigheid, liefde en bekering,” Jehovah’s Getuigen over de “zelfopofferende liefde” waarvan Jezus zei dat die zijn discipelen zou identificeren, en de Katholieke Catechismus over naastenliefde als de maatstaf van elke gave. Augustinus vertelde zijn mensen zestien eeuwen geleden vanaf de kansel hetzelfde. Sommigen van ons geloven dat tongen zijn opgehouden en sommigen van ons bidden er nog steeds in, en wij zullen de rest van Paulus’ zin op verschillende manieren blijven lezen, maar de eerste drie woorden kunnen wij vandaag allemaal vasthouden: “De naastenliefde vergaat nimmermeer” (1 Korintiërs 13:8).

---

• Vergelijk christelijke denominaties: wat 22 kerken leren over 55 vragen
• Pinkstergelovigen versus Baptisten: Hoe zij verschillen over de Heilige Geest en tongentaal
• Pinksterbeweging versus Katholiek: Gezag, Sacramenten en Tongentaal
• Pinkster- versus presbyteriaanse overtuigingen
• Protestants versus pinkstergeloof: de gaven van de Geest vandaag
• Wat is een niet-confessionele kerk?
• Een lijst van de geestelijke gaven en wat ze betekenen

Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenSee all 117 artikelen