Wat symboliseert wind in de Bijbel? Gods Geest, Zijn kracht en wat voorbijgaat



  • Het Hebreeuwse ruach en het Griekse pneuma betekenen elk wind, adem en geest, dus wind in de Schrift wijst bovenal naar de Geest en de adem van God.
  • Bij Horeb “was de HEER niet in de wind” (1 Koningen 19:11). De wind kan God aankondigen, maar de Schrift maakt hem nooit goddelijk.
  • Jezus vergeleek de Geest met de wind in Johannes 3:8 en blies op zijn discipelen in Johannes 20:22, en met Pinksteren kwam de Geest met “een geluid uit de hemel als van een geweldige windvlaag” (Handelingen 2:2).
  • De oostenwind is de hete woestijnwind, de sirocco, die gewassen doet verdorren en schepen vernietigt; de westenwind komt van de zee en brengt regen; de zuidenwind brengt hitte; en de noordenwind brengt kou. De KJV zegt dat de noordenwind “regen verdrijft” (Spreuken 25:23), terwijl de kanttekeningen en vertalingen zoals de ESV zeggen dat hij regen brengt.
  • De vier winden zijn de vier windstreken en staan voor de hele aarde; de Schrift geeft geen lijst van vier soorten geestelijke wind.
  • Wind staat ook voor een kort leven en verspilde moeite: de “geestelijke kwelling” in Prediker betekent streven naar wind.

In the Bible, wind points above all to the Spirit and breath of God. The Hebrew ruach and the Greek pneuma each mean wind, breath and spirit. Wind also shows God’s power over the sea and the weather, and it stands for whatever is empty and soon gone. Which of these a verse means, its context shows. Scripture never makes the wind itself divine. When the LORD passed by Elijah at Horeb, “a great and strong wind rent the mountains,…

Continue reading with a subscription

Get unlimited access to all our premium content and exclusive features.

Enjoy unlimited access, cancel anytime.




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...