God zegt dat je naar Zijn beeld bent geschapen, geliefd was terwijl je nog een zondaar was, en door het geloof in Christus Zijn eigen kind bent. “Zie, welk een liefde de Vader ons gegeven heeft, dat wij kinderen van God genoemd worden” (1 Johannes 3:1). In Christus ben je ook een nieuwe schepping en van Hem.
De vraag is oud. Mozes stelde hem bij de brandende braamstruik, toen God hem naar de Farao stuurde: “Wie ben ik, dat ik naar de Farao zou gaan?” (Exodus 3:11). God antwoordde niet door Mozes te vertellen dat hij dapper of begaafd was. Hij zei: “Ik zal zeker met u zijn” (Exodus 3:12), en daarna vertelde Hij Mozes wie God is: “Ik ben die Ik ben” (Exodus 3:14). Onze vraag “wie ben ik?” wordt eerst beantwoord door wie Hij is, en daarna door van wie wij zijn.

Wie ben ik, volgens de Bijbel?
De Bijbel begint het antwoord op de eerste bladzijde: “En God schiep de mens naar Zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen” (Genesis 1:27). Ieder mens draagt Gods gelijkenis, of ze Hem nu al kennen of niet. De psalmist keek naar de nachtelijke hemel en stelde onze vraag in zijn eigen woorden: “Wat is de mens, dat U aan hem denkt?” Zijn antwoord was: “U hebt hem een weinig minder gemaakt dan de engelen en hem met heerlijkheid en eer gekroond” (Psalm 8:5–6).
De Catechismus van de Katholieke Kerk legt uit wat dat betekent: “Omdat de mens naar het beeld van God geschapen is, bezit hij de waardigheid van een persoon: hij is niet zomaar iets, maar iemand” (paragraaf 357). Ieder van ons is een persoon die God wil kennen en door wie Hij gekend wil worden. Wat het betekent om naar het beeld van God geschapen te zijn is op zichzelf een grote vraag, en het begint hier, met een waarde die gegeven is voordat deze ooit verdiend is.

Wat zegt God over mij als ik gezondigd heb?
Hij spreekt de waarheid, en dan zegt Hij meer. De Schrift vleit ons niet. Maar het laat het woord “zondaar” nooit alleen staan: “God bevestigt Zijn liefde voor ons, dat Christus voor ons gestorven is, toen wij nog zondaars waren” (Romeinen 5:8). God wachtte niet tot wij beminnelijk werden. Hij hield van ons op ons slechtst.
Jezus vertelde hier een verhaal over. Een zoon die alles had verkwist, oefende zijn toespraak op de weg naar huis: “Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en voor u, en ik ben niet meer waard uw zoon genoemd te worden: maak mij als een van uw dagloners” (Lukas 15:18–19). Hij had besloten wie hij nu was, op zijn best een knecht. Maar “toen hij nog ver weg was, zag zijn vader hem en kreeg medelijden, en hij rende naar hem toe, viel hem om de hals en kuste hem.” De zoon begon zijn toespraak, en voordat hij bij het gedeelte over de dagloners kwam, riep zijn vader om “het beste gewaad”, een ring en sandalen (Lukas 15:20–22). De zoon kwam thuis met een naam voor zichzelf. De vader gaf hem zijn eigen naam terug: “want deze mijn zoon was dood en is weer levend geworden; hij was verloren en is gevonden” (Lukas 15:24).

Wat is mijn identiteit in Christus?
Het Nieuwe Testament geeft degenen die bij Christus horen een familie van nieuwe namen: kinderen en erfgenamen van God, een nieuwe schepping, een uitverkoren volk, Zijn maaksel. Paulus brengt ze samen in één regel: “uw leven is met Christus verborgen in God” (Kolossenzen 3:3). De verzen die deze namen dragen, zijn verzameld in 19 Bijbelverzen over wie God zegt dat ik ben.

Hoe beschrijven de kerken onze nieuwe identiteit?
Alle grote tradities belijden dat wij door Christus Gods kinderen worden. Ze spreken op hun eigen manier over hoe dat gebeurt.
De Katholieke Kerk leert dat het begint bij de doop. “De doop zuivert niet alleen van alle zonden, maar maakt de dopeling ook tot een ‘nieuwe schepping’, een aangenomen kind van God, dat ‘deelgenoot is geworden van de goddelijke natuur’, lidmaat van Christus en mede-erfgenaam met Hem, en een tempel van de Heilige Geest” (Catechismus, paragraaf 1265). Paulus verbindt geloof en doop in één passage: “Want u bent allen kinderen van God door het geloof in Christus Jezus. Want zovelen als u in Christus gedoopt bent, hebt u Christus bekleed” (Galaten 3:26–27).
De Orthodoxe Kerk spreekt over waar dat nieuwe leven toe leidt. Petrus schreef dat wij “deelgenoten van de goddelijke natuur” kunnen worden (2 Petrus 1:4), en Thomas Hopko van de Orthodoxe Kerk in Amerika legt uit dat “deze deelname aan de goddelijkheid, theosis genoemd (wat letterlijk vergoddelijking betekent) in de orthodoxe theologie,” is wat “de hemelvaart van Christus voor de mensheid heeft vervuld.” In de vierde eeuw zei Athanasius van Alexandrië het gedurfd: “Hij werd mens opdat wij God zouden worden.” Johannes zegt hetzelfde op zachte wijze: “Geliefden, nu zijn wij kinderen van God, en het is nog niet geopenbaard wat wij zullen zijn. Maar wij weten dat, als Hij geopenbaard zal worden, wij Hem gelijk zullen zijn” (1 Johannes 3:2).
Protestantse kerken spreken met meer dan één stem. Anglicanen verbinden, net als katholieken, onze aanneming aan de doop. De Thirty-nine Articles van de Church of England noemen de doop “een teken van wedergeboorte of nieuwe geboorte, waardoor degenen die de doop op de juiste wijze ontvangen, in de Kerk worden geënt; de beloften van vergeving van zonden en van onze aanneming tot kinderen van God door de Heilige Geest, worden zichtbaar getekend en verzegeld” (Artikel XXVII).
Gereformeerde kerken spreken vooral over het toebehoren. De Heidelbergse Catechismus van 1563 opent met de vraag “Wat is uw enige troost in leven en sterven?” Het antwoord begint: “Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, niet mijzelf toebehoor, maar mijn getrouwe Zaligmaker, Jezus Christus.” Het echoot Paulus: “u bent niet van uzelf… Want u bent duur gekocht” (1 Korinthe 6:19–20).

Wat als ik me niet voel zoals de persoon die God zegt dat ik ben?
Dan zijn we in goed gezelschap. Mozes voelde zich geen bevrijder. Petrus, die Jezus drie keer zou verloochenen en bitter zou huilen (Mattheüs 26:75), was nog steeds de man die Jezus benoemde. Toen Jezus aan Zijn discipelen vroeg: “Wie zeggen jullie dat Ik ben?”, antwoordde Petrus: “U bent de Christus, de Zoon van de levende God.” Jezus had hem bij hun eerste ontmoeting zijn naam gegeven: “jij zult Kefas genoemd worden, wat vertaald wordt als een steen” (Johannes 1:42). Nu vertelde Hij Petrus waar die naam voor was: “Jij bent Petrus, en op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen” (Mattheüs 16:15–18). Zodra Petrus had gezegd wie Jezus is, vertelde Jezus Petrus wie Petrus was.
Onze gevoelens veranderen per uur. Gods woord over ons niet. “De Heere ziet niet aan wat de mens aanziet; want de mens ziet aan wat voor ogen is, maar de Heere ziet het hart aan” (1 Samuël 16:7), en Paulus kon schrijven: “Ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven… noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God, die in Christus Jezus, onze Heere, is” (Romeinen 8:38–39). Augustinus opende zijn Belijdenissen met een gebed dat de pijn onder de vraag benoemt: “U hebt ons voor Uzelf gemaakt, en ons hart is onrustig totdat het rust vindt in U.”
We worden nog steeds gevormd. Johannes geeft toe: “het is nog niet geopenbaard wat wij zullen zijn,” en de opgestane Christus belooft aan degenen die overwinnen “een witte steen, en op de steen een nieuwe naam geschreven, die niemand kent dan hij die hem ontvangt” (Openbaring 2:17). Tot die dag leven we bij de naam die Hij al over ons heeft uitgesproken, de naam die Hij lang geleden aan Israël gaf: “Vrees niet, want Ik heb u verlost; Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij” (Jesaja 43:1).


Een reactie plaatsen