20 Bijbelverzen over het zijn van een kind van God

John 1:12-13

“Maar allen die Hem aangenomen hebben, hun heeft Hij macht gegeven kinderen van God te worden, namelijk die in Zijn Naam geloven; die niet uit bloed, niet uit de wil van vlees en ook niet uit de wil van een man, maar uit God geboren zijn.”

Reflectie: Johannes zet dit af tegen een afwijzing: “Hij kwam tot het zijne, maar de zijnen hebben Hem niet aangenomen” (Johannes 1:11). Degenen die Hem wel aannamen, kregen “het recht om kinderen van God te worden,” en vers 13 sluit afkomst en menselijke beslissing uit als de bron van die geboorte: zij zijn “uit God geboren.” Jezus spreekt over dezelfde nieuwe geboorte tot Nicodemus: “tenzij iemand opnieuw geboren wordt, kan hij het koninkrijk van God niet zien” (Johannes 3:3).

Galaten 3:26

“Want jullie zijn allemaal kinderen van God door het geloof in Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus heeft de wet zojuist een leermeester genoemd “totdat Christus kwam,” en zegt dat we nu “niet meer onder een leermeester” zijn (Galaten 3:24-25). De volgende verzen zeggen wie “allen” omvat: “allen die in Christus gedoopt zijn, hebben zich met Christus bekleed,” er is “noch Jood noch Griek, noch slaaf noch vrije, noch man en vrouw,” en degenen die bij Christus horen zijn “nageslacht van Abraham, en erfgenamen volgens de belofte” (Galaten 3:27-29).

Galaten 4:5-7

“om hen die onder de wet waren vrij te kopen, opdat wij de aanneming tot kinderen zouden ontvangen. En omdat u kinderen bent, heeft God de Geest van Zijn Zoon uitgezonden in uw harten, Die roept: Abba, Vader! Dus u bent niet langer een slaaf, maar een kind van God; en omdat u Zijn kind bent, heeft God u ook tot erfgenaam gemaakt.”

Reflectie: Vers 4 geeft de context: “toen de volheid van de tijd gekomen was, zond God zijn Zoon, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet.” Twee zendingen volgen, de Zoon om te verlossen en de Geest van de Zoon in het hart, waar hij roept “Abba, Vader,” de woorden die Jezus bidt in Gethsemane (Marcus 14:36). Paulus' conclusie in vers 7 gaat van slaaf naar kind naar erfgenaam.

Efeziërs 1:5

“hij heeft ons voorbestemd tot aanneming tot zonen door Jezus Christus, overeenkomstig het welbehagen van zijn wil—”

Reflectie: Vers 4 zegt dat God “ons in Hem uitverkoren heeft vóór de grondlegging van de wereld, opdat wij heilig en onberispelijk voor Hem zouden zijn” en eindigt met de woorden “In liefde.” Vers 5 voegt een tweede doel toe, adoptie “door Jezus Christus,” en de zin loopt door in vers 6: “tot lof van de heerlijkheid van zijn genade.” Christenen lezen de uitverkiezing verschillend. De Westminster Confessie, een gereformeerde standaard, zegt dat God uitverkoren heeft “uit zijn louter vrije genade en liefde, zonder enige vooruitziende blik op geloof, of goede werken, of volharding in een van beide, of enig ander ding in het schepsel.” De Arminiaanse Remonstrantie beschrijft Gods doel als het redden van “degenen die, door de genade van de Heilige Geest, in deze zijn Zoon Jezus zullen geloven.”

Romeinen 8:14

“Want zovelen als er door de Geest van God geleid worden, die zijn kinderen van God.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist het leven “naar het vlees” afgezet tegen het doden van “de daden van het lichaam” door de Geest (Romeinen 8:13). Geleid worden door de Geest is het kenmerk dat hij geeft van Gods kinderen.

Romeinen 8:16

“De Geest zelf getuigt met onze geest dat wij Gods kinderen zijn.”

Reflectie: Vers 15 heeft een geest die mensen “slaven maakt, zodat u opnieuw in angst leeft” afgezet tegen de Geest die “uw aanneming tot zonen heeft bewerkt.” Vers 16 noemt twee getuigen van hetzelfde feit, Gods Geest en de eigen geest van de gelovige, en het feit waarover zij het eens zijn, wordt in de tegenwoordige tijd gesteld: “wij zijn kinderen van God.”

Romeinen 8:17

“En indien wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen: erfgenamen van God en mede-erfgenamen van Christus, wanneer wij althans met Hem lijden, opdat wij ook met Hem verheerlijkt worden.”

Reflectie: Kinderen erven, en Paulus maakt Gods kinderen mede-erfgenamen met Christus, onder de voorwaarde die in dezelfde zin is geschreven: delen in zijn lijden om te delen in zijn heerlijkheid. Vers 18 weegt de twee, en vers 23 plaatst de volledige adoptie in de toekomst: gelovigen “verwachten vol verlangen onze aanneming tot zonen, de verlossing van ons lichaam.”

Psalm 103:13

“Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de Heere Zich over wie Hem vrezen.”

Reflectie: Psalm 103, met als opschrift “Van David,” looft de Heer “die al uw ongerechtigheden vergeeft” (vers 3) en “niet met ons handelt naar onze zonden” (vers 10). Vers 13 vergelijkt zijn ontferming met die van een vader, en vers 14 geeft de reden: “Hij weet immers wat wij gevormd zijn, Hij denkt eraan dat wij stof zijn.” De ontferming is beloofd aan “wie Hem vrezen.”

Matteüs 7:11

“Als u dan, hoewel u slecht bent, weet hoe u goede gaven aan uw kinderen moet geven, hoeveel te meer zal de Vader uit de hemel de Heilige Geest geven aan hen die tot Hem bidden!”

Reflectie: In de Bergrede vraagt Jezus welke vader zijn zoon een steen zou geven als hij om brood vraagt, of een slang als hij om een vis vraagt (Mattheüs 7:9-10). Het argument gaat van minder naar meer: als ouders die slecht zijn goede gaven geven, geeft de Vader in de hemel meer. Lucas' versie van de uitspraak noemt de gave “de Heilige Geest” (Lucas 11:13).

Lucas 12:32

“Wees niet bevreesd, kleine kudde, want uw Vader heeft het welbehagen om u het Koninkrijk te geven.”

Reflectie: Jezus heeft zijn discipelen verteld hun hart niet op eten en drinken te zetten, omdat “uw Vader weet dat u deze dingen nodig hebt” (Lucas 12:30). Hij noemt hen een “kleine kudde” en zegt dat het de Vader behaagt hen het koninkrijk te geven, hetzelfde koninkrijk waar vers 31 hen opriep naar te zoeken.

Hebreeën 12:6-7

“want de Heere tuchtigt wie Hij liefheeft, en Hij geselt iedere zoon die Hij aanneemt. Als u tuchtiging verdraagt, behandelt God u als kinderen. Want welk kind is er dat door zijn vader niet getuchtigd wordt?”

Reflectie: Vers 6 voltooit een citaat uit Spreuken 3:11-12 dat begint in Hebreeën 12:5, “Mijn zoon, acht de tuchtiging van de Heer niet gering,” geïntroduceerd als een woord “dat tot u spreekt als tot zonen.” Vers 7 is het eigen commentaar van de schrijver: beproeving moet verdragen worden als tuchtiging, en vers 8 zegt dat degenen zonder tuchtiging “geen echte zonen en dochters zijn.” Vers 10 geeft het doel, “opdat wij in zijn heiligheid zouden delen.” De Westminster Confessie somt dit op onder de voorrechten van adoptie: gelovigen worden “door Hem beklaagd, beschermd, voorzien en getuchtigd, als door een vader.”

Jesaja 43:1

“Maar nu, dit zegt de Heer — Hij die jou schiep, Jakob, Hij die jou vormde, Israël: ‘Wees niet bang, want Ik heb je verlost; Ik heb je bij je naam geroepen; je bent van Mij.’”

Reflectie: De Heer spreekt Jakob en Israël aan als degene die hen heeft geschapen, gevormd en verlost, en zegt: “jij bent van mij.” In vers 5 belooft Hij “je kinderen uit het oosten” te brengen; in vers 6 noemt Hij het verzamelde volk het zijne: “Breng mijn zonen van verre en mijn dochters van de einden der aarde.” De belofte werd uitgesproken tot Israël als natie.

2 Korintiërs 6:18

“En: ‘Ik zal jullie tot een Vader zijn, en jullie zullen Mij tot zonen en dochters zijn, zegt de Almachtige Heer.’”

Reflectie: Paulus besluit een reeks Oudtestamentische beloften met deze, nadat hij de Korintiërs heeft verteld “wij zijn de tempel van de levende God” (vers 16) en hen heeft opgeroepen om “ga weg uit hun midden en zonder je af” (vers 17). De woorden echoën Gods belofte over Davids zoon: “Ik zal hem tot een vader zijn, en hij zal Mij tot een zoon zijn” (2 Samuël 7:14), waarbij “zonen en dochters” in de plaats komen van één zoon.

Matteüs 5:9

“Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen kinderen van God worden genoemd.”

Reflectie: De zevende van de zaligsprekingen geeft vredestichters een naam: zij “zullen kinderen van God genoemd worden.” De belofte staat in de toekomende tijd, net als “zij zullen vertroost worden” en “zij zullen verzadigd worden” eerder in de lijst (Mattheüs 5:4, 5:6).

Matthew 5:44-45

“Maar Ik zeg jullie: heb je vijanden lief en bid voor wie jullie vervolgen, zodat jullie kinderen van jullie Vader in de hemel mogen zijn. Hij laat zijn zon opgaan over slechten en goeden, en laat het regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen.”

Reflectie: Jezus stelt dit tegenover de uitspraak “Heb je naaste lief en haat je vijand” (Mattheüs 5:43). De reden die Hij geeft is wat de Vader zelf doet: zon en regen sturen over zowel slechten als goeden, en vers 48 maakt de gedachte compleet: “Wees dan volmaakt, zoals jullie hemelse Vader volmaakt is.”

Efeziërs 5:1

“Wees dan navolgers van God, als geliefde kinderen.”

Reflectie: Het “daarom” verwijst terug naar Efeziërs 4:32: “Wees vriendelijk voor elkaar en vol mededogen, vergeef elkaar, zoals God in Christus jullie vergeven heeft.” Vers 2 benoemt wat geliefde kinderen moeten navolgen: “wandel in de liefde, zoals ook Christus ons heeft liefgehad en Zichzelf voor ons heeft overgegeven.”

Philippians 2:15-16

“zodat jullie onberispelijk en zuiver mogen zijn, ‘kinderen van God zonder gebrek in een verdraaid en ontaard geslacht.’ Dan zullen jullie onder hen schitteren als sterren aan de hemel terwijl jullie vasthouden aan het woord van het leven. En dan zal ik op de dag van Christus kunnen roemen dat ik niet voor niets heb gerend of gezwoegd.”

Reflectie: De uitdrukking tussen aanhalingstekens komt uit het lied dat Mozes aan Israël voordroeg, waarin het volk “verdorven is en niet zijn kinderen; tot hun schande zijn zij een verdraaid en ontaard geslacht” (Deuteronomium 32:5). Paulus draait de regel om: de Filippenzen moeten Gods kinderen “zonder gebrek” zijn in zo’n geslacht. Vers 14 noemt de stap die daartoe leidt: “Doe alles zonder morren of discussiëren.”

1 Johannes 3:1

“Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft gegeven! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook! De wereld kent ons niet, omdat ze hem niet kent.”

Reflectie: Het vers ervoor zegt dat “ieder die doet wat rechtvaardig is, uit Hem geboren is” (1 Johannes 2:29). Hier is de naam “kinderen van God” een geschenk van de liefde van de Vader, en Johannes benadrukt dat het al waar is: “En dat zijn wij!” Het onvermogen van de wereld om Gods kinderen te herkennen, wordt herleid tot het onvermogen om God te kennen.

1 Johannes 3:2

“Geliefden, nu zijn wij kinderen van God, en het is nog niet geopenbaard wat wij zullen zijn. Maar wij weten dat, als Hij geopenbaard zal worden, wij Hem gelijk zullen zijn, want wij zullen Hem zien zoals Hij is.”

Reflectie: Gods kind zijn is tegenwoordig (“nu zijn wij kinderen van God”), maar wat dat zal worden “is nog niet geopenbaard.” Wat Johannes zegt dat wel bekend is, is dat wanneer Christus verschijnt “wij aan Hem gelijk zullen zijn” en “wij Hem zullen zien zoals Hij is.” Vers 3 geeft het resultaat in het heden: “Ieder die deze hoop op Hem heeft, reinigt zichzelf, zoals Hij rein is.”

Openbaring 21:7

“Wie overwint, zal dit alles beërven, en Ik zal zijn God zijn en hij zal mijn zoon zijn.”

Reflectie: De spreker is “Hij die op de troon zat” (Openbaring 21:5), die zegt “Ik maak alle dingen nieuw!” en zichzelf “de Alfa en de Omega” noemt (vers 6). De luide stem uit vers 3 heeft al over Gods volk gezegd: “Zij zullen zijn volk zijn”; vers 7 belooft de overwinnaars dat zij “dit alles” zullen beërven en zijn kinderen zullen zijn.