Zijn mormonen christenen? De verschillen begrijpen

Zijn mormonen christenen? Een verkenning van geloof en overtuiging

Ik geloof dat God wil dat we leven met begrip en een open hart. Zoveel goede mensen proberen alle verschillende manieren te begrijpen waarop mensen hun geloof uiten. En wanneer we meer leren, kan dat ons eigen geloof versterken en ons helpen meer liefde en vriendelijkheid te tonen aan iedereen om ons heen. Een vraag die vaak opkomt, vooral in christelijke kringen, is deze: “Zijn mormonen christenen?” We gaan deze vraag op een goede, eerlijke manier bekijken, met een geest van leren en respect. We zullen zien wat de Bijbel leert, wat onze vrienden in De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen (soms de LDS-kerk of mormonen genoemd) geloven, en hoe die dingen overeenkomen. Dit is een reis om duidelijkheid te vinden, en ik geloof dat God wijsheid geeft aan iedereen die oprecht de waarheid wil vinden.

Zijn mormonen christenen, en waarom is daar discussie over?

Je vraagt je misschien af: “Joel, zijn leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen christenen?” En dat is een vraag die veel oprechte mensen hebben, en die komt meestal voort uit een goede plek, een echt verlangen om te begrijpen. Je ziet, veel mensen, inclusief de heiligen der laatste dagen zelf, spreken over hun diepe liefde voor Jezus Christus en hoe graag ze Zijn leringen willen volgen. De discussie, en soms het vriendelijke debat, ontstaat omdat er, hoewel er gedeelde waarden en een liefde voor Jezus zijn, enkele grote verschillen zijn in wat ze geloven aan de basis wanneer je het vergelijkt met de leringen die al eeuwenlang centraal staan in het christelijk geloof, leringen die direct in de Bijbel geworteld zijn.¹

Het woord “christen” zelf, nou ja, mensen kunnen het op verschillende manieren zien. Voor sommigen is het als een grote paraplu die iedereen dekt die zegt Jezus Christus te volgen. Als je het op die manier bekijkt, dan ja, zouden heiligen der laatste dagen als christelijk worden gezien omdat Jezus Christus zo belangrijk is voor hun geloof. Maar voor veel van de historische christelijke kerken—zoals onze katholieke, orthodoxe en protestantse vrienden—is dat woord “christen” iets specifieker. Het betekent vasthouden aan bepaalde kernovertuigingen die door de hele christelijke geschiedenis heen zijn vastgesteld en overeengekomen, dingen zoals hoe we God begrijpen als een Drie-eenheid, wie Jezus Christus werkelijk is in Zijn goddelijkheid, de Bijbel als het volledige en definitieve woord, en hoe we Gods geschenk van redding ontvangen.¹ Zoals iemand het verwoordde, hangt het antwoord op de vraag of mormonen christelijk zijn “grotendeels af van met wie je praat. Mormonen zien zichzelf als christelijk. De meeste niet-mormonen zien mormonen niet als christelijk”.² Dus, vanuit het standpunt van de “traditionele christelijke orthodoxie” is het antwoord vaak “nee” vanwege deze verschillende kernovertuigingen.¹

Dit gesprek gaat over meer dan alleen een woord; het gaat over waar de naam “christen” werkelijk voor staat. Het gaat over begrijpen wie God is, wie Jezus Christus is, hoe we Gods Woord (de Bijbel) lezen en vertrouwen, en de geweldige weg die God voor ons heeft gemaakt om redding en eeuwig leven te hebben. Dit zijn grote, levensbepalende waarheden, vriend.

Een heel belangrijk onderdeel van deze hele discussie is wat De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen over zichzelf gelooft. Zij zien zichzelf als de oorspronkelijke Kerk van Jezus Christus die hersteld is. Zij geloven dat andere christelijke kerken door iets gingen dat de “Grote Afval” wordt genoemd, waarbij ze na de tijd van de apostelen afdwaalden van de volledige waarheid en Gods gezag.⁴ Daarom geloven zij dat deze ware Kerk werd teruggebracht, of hersteld, door hun stichter, Joseph Smith, in de 19e eeuw.⁵ Deze visie zet de LDS-kerk natuurlijk apart van, en als een soort correctie op, alle andere soorten christendom. Vanuit een LDS-perspectief is hun kerk “de enige ware en levende kerk op het oppervlak van de hele aarde”.⁷ Dit idee van een noodzakelijk “Herstel” omdat alle oorspronkelijke waarheid en gezag zogenaamd verloren waren gegaan, creëert een diep theologisch verschil met reguliere christelijke kerken. Deze kerken geloven dat het geloof is voortgezet en dat God, door de Heilige Geest, de essentiële leringen door de geschiedenis heen levend heeft gehouden, allemaal gebaseerd op wat Jezus en de apostelen in de Bijbel leerden.

Dus, als je vraagt: “Zijn mormonen christenen?” is het antwoord geen simpel ja of nee, omdat het echt afhangt van hoe je “christen” definieert. Heiligen der laatste dagen zeggen dat een “christen” iemand is die in Jezus Christus gelooft en Hem aanbidt als de Heiland, en volgens die definitie zeggen ze dat ze absoluut christelijk zijn.⁸ Het reguliere christendom definieert “christen” echter meestal door te geloven in die kernpunten, historisch overeengekomen doctrines die uit de Bijbel komen, vooral die welke zijn opgeschreven in de vroege christelijke geloofsbelijdenissen. Omdat LDS-overtuigingen nogal verschillen op deze belangrijke punten, vinden velen in het reguliere christendom dat het mormonisme, hoewel het zich op Christus richt, niet helemaal in die historische definitie past. Ons doel hier is om deze verschillen met heldere ogen en een respectvol hart te bekijken, biddend dat we allemaal groeien in begrip op basis van Gods geopenbaarde waarheid.

Hoe verhouden mormoonse opvattingen over God zich tot wat de meeste christenen geloven over de Drie-eenheid?

Begrijpen wie God is, dat is het fundament van ons geloof. Zowel traditionele christenen als onze vrienden van de heiligen der laatste dagen geloven in God, onze liefdevolle Vader in de hemel. Maar hoe we Zijn wezen, Zijn essentie begrijpen, dat is waar we een van de grootste verschillen zien.

De christelijke visie: Eén God in drie personen – De Drie-eenheid

Al duizenden jaren houden christenen vast aan de leer van de Drie-eenheid. Dit is het geloof in één God die leeft in drie gelijke, eeuwige personen: God de Vader, God de Zoon (Jezus Christus) en God de Heilige Geest.¹⁰ Dit zijn geen drie verschillende goden, maar één God die volmaakt verenigd is. De Vader, de Zoon en de Heilige Geest zijn afzonderlijke personen; ze delen dezelfde goddelijke natuur en substantie, en ze zijn volmaakt één in hun wil en doel. De Geloofsbelijdenis van Athanasius, een oude christelijke geloofsverklaring, zegt het zo: “de Vader is God, de Zoon is God, de Heilige Geest is God. Toch zijn er geen drie goden; er is slechts één God”.¹⁰ De christelijke leer zegt dat God één Wezen is dat bestaat in drie personen (dat is een chique woord, hypostasen) van één substantie (ousia).¹¹ Deze leer is als een hoeksteen, die laat zien hoe God Zichzelf in de Schrift heeft geopenbaard, en werd bevestigd door de vroege kerkleiders. Het toont ons een God die relationeel is, zelfs binnen Zijn eigen wezen.

De LDS-visie: De Godheid – Drie afzonderlijke wezens

Heiligen der laatste dagen geloven ook in God de Vader, Jezus Christus en de Heilige Geest, en ze noemen deze groep vaak de “Godheid”.⁴ Maar hun begrip is dat dit drie afzonderlijke en onderscheiden verheerlijkte wezens zijn, drie afzonderlijke individuen (of Goden), die volmaakt verenigd zijn in hun doel, geest en wil, niet in hun werkelijke substantie of wezen.⁴ De LDS-leer zegt dat God de Vader een volmaakt, onsterfelijk fysiek lichaam van vlees en beenderen heeft, en dat geldt ook voor Jezus Christus in Zijn opgestane lichaam. De Heilige Geest is een persoon van geest en heeft niet zo'n lichaam.⁴ Officiële LDS-bronnen vertellen ons: “Hemelse Vader en Zijn Zoon, Jezus Christus, zijn twee afzonderlijke wezens maar, samen met de Heilige Geest (Geest), zijn ze één in wil, doel en liefde”.⁵ Deze visie is heel anders dan het trinitarische idee van één goddelijke essentie. De leer dat God de Vader een fysiek lichaam heeft, verschilt ook van hoe de meeste christenen God als geest begrijpen (zoals staat in Johannes 4:24), en dat is een punt dat christelijke theologen vaak naar voren brengen.¹⁵

Een belangrijk verschil: Eeuwige vooruitgang en Godheid

En er is meer, vriend. LDS-leringen bevatten een idee genaamd “eeuwige vooruitgang”. Dit geloof suggereert dat God de Vader ooit een mens was die vooruitging en groeide om God te worden.⁴ En daarom geloven heiligen der laatste dagen dat mensen, die zij zien als Zijn letterlijke geestkinderen, ook het potentieel hebben om vooruit te gaan en zelf goden en godinnen te worden. Dit wordt vaak “verhoging” of “vergoddelijking” genoemd.⁴ Joseph Smith, de stichter van het mormonisme, leerde: “je moet leren hoe je zelf goden kunt zijn”.¹⁶ Dit idee wordt samengevat in een bekende LDS-uitspraak van Lorenzo Snow: “Zoals de mens nu is, was God ooit: Zoals God nu is, kan de mens worden”.⁴

Deze verschillende manieren om God te zien—de Drie-eenheid versus afzonderlijke, belichaamde wezens, en het idee dat mensen goden kunnen worden—zijn meer dan alleen kleine theologische punten. Het zijn de meest fundamentele verschillen waaruit vele andere geloofsverschillen voortvloeien. Het historisch christendom definieert God als één eeuwig, ongeschapen Wezen, totaal anders dan Zijn schepping.¹⁰ De LDS-visie op God de Vader als een verhoogde mens en de leer van eeuwige vooruitgang voor mensen daagt dit kernbegrip echt uit. Als de definitie van “God” zo anders is, dan zullen de “Jezus” die wordt aanbeden en de “redding” die wordt gezocht ook op verschillende manieren worden begrepen, wat ertoe leidt dat veel christenen het gevoel hebben dat het mormonisme een ander religieus systeem is.

De LDS-leer dat God de Vader een lichaam van vlees en beenderen heeft, gaat ook in tegen het filosofische en bijbelse begrip in het reguliere christendom dat God pure geest en onveranderlijk is.¹¹ Het reguliere christendom, kijkend naar bijbelverzen zoals Johannes 4:24 (“God is geest”) en klassiek theïsme, ziet God als iemand zonder fysiek lichaam en als transcendent, buiten onze fysieke wereld. De LDS-doctrine stelt duidelijk dat God de Vader een echt, tastbaar lichaam heeft.⁴ Dit heeft grote theologische implicaties omdat een God met een lichaam van nature in ruimte en tijd is gelokaliseerd, wat het klassieke begrip van Gods eigenschappen uitdaagt, zoals overal tegelijk zijn (alomtegenwoordigheid) en onveranderlijk zijn (onveranderlijkheid). De LDS-theologie ziet dit als het terugbrengen van een waarachtiger, persoonlijker begrip van God, een begrip waarvan zij geloven dat het verloren ging toen de Griekse filosofie het vroege christendom beïnvloedde.⁹ Aan de andere kant ziet het reguliere christendom het klassieke begrip als een getrouwe uitleg van wat de Bijbel openbaart. Dit toont echt een fundamenteel meningsverschil over hoe de Schrift te interpreteren, de rol van filosofisch denken in de theologie en de aard van Gods eigenschappen.

Wat geloven mormonen over Jezus Christus, en hoe sluit dit aan bij traditionele christelijke opvattingen?

Jezus Christus is een naam die met de diepste eerbied wordt uitgesproken, een centrale figuur van ongelooflijk belang in zowel het traditionele christendom als in de overtuigingen van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Beide tradities verklaren Zijn goddelijk zoonschap, Zijn machtige rol als Heiland en de levensveranderende kracht van Zijn leven, Zijn dood en Zijn glorieuze opstanding. Maar zelfs met deze gedeelde bevestigingen zijn er enkele zeer belangrijke verschillen in hoe Jezus wordt begrepen—wie Hij is en de aard van Zijn geweldige werk.

De christelijke visie: Jezus is volledig God en volledig mens, één met de Vader

Het traditionele christendom leert ons dat Jezus Christus de eeuwige Zoon van God is, de tweede persoon van de Heilige Drie-eenheid. Hij is geen geschapen wezen; nee, Hij heeft altijd bestaan bij God de Vader en God de Heilige Geest, en deelt dezelfde goddelijke essentie.¹⁰ De Geloofsbelijdenis van Nicea, een geloofsverklaring uit de oudheid, belijdt dat Hij “God uit God, Licht uit Licht, waarachtig God uit waarachtig God, geboren, niet gemaakt, één in wezen met de Vader” is. Dat betekent dat Hij van dezelfde substantie is als de Vader. Hij is volledig God, en door het wonder van de menswording werd Hij volledig mens, ontvangen door de Heilige Geest en geboren uit de Maagd Maria.¹⁰ Hij leidde een leven zonder zonde, stierf aan het kruis als een volmaakt offer voor de zonden van de hele mensheid, en op de derde dag stond Hij weer op, waarmee Hij de dood zelf overwon!¹⁹ Omdat Hij God Zelf is, wordt Zijn offer begrepen als zijnde van oneindige waarde, genoeg om ieder mens die gelooft te redden. Hij is absoluut uniek, de “eniggeboren Zoon” op een manier die Hem onderscheidt van elk geschapen wezen. Jezus' volledige goddelijkheid en Zijn volledige menselijkheid worden gezien als absoluut essentieel voor Zijn rol als de perfecte brug tussen God en ons, en als de Heiland van de hele wereld.¹⁷

De LDS-visie: Jezus is de Zoon van God, onze Heiland met belangrijke verschillen

Heiligen der laatste dagen geloven ook met heel hun hart dat Jezus Christus de Zoon van God en de Heiland van de wereld is. Ze bevestigen Zijn maagdelijke geboorte uit Maria, Zijn volmaakte leven, Zijn ongelooflijke wonderen, Zijn lijden in de Hof van Gethsemane, Zijn dood aan het kruis en Zijn letterlijke, fysieke opstanding uit de dood.⁴ Het Boek van Mormon zelf noemt Jezus Christus “de Zoon van God, de Vader van hemel en aarde, de Schepper van alle dingen vanaf het begin”.⁴

Maar de LDS-theologie biedt een ander begrip van Jezus' bestaan voordat Hij naar de aarde kwam en Zijn relatie met God de Vader. In de LDS-doctrine is Jezus Christus het eerstgeboren geestkind van God de Vader en een goddelijk wezen dat zij Hemelse Moeder noemen.⁵ Dit betekent dat Hij de oudere geestbroer is van alle menselijke geesten, en dat is inclusief Lucifer (Satan), hoewel hun paden en hun toewijding aan God natuurlijk in totaal tegengestelde richtingen gingen.²¹ Hoewel Hij goddelijk is en de Schepper van de aarde onder leiding van de Vader, wordt Hij begrepen als een afzonderlijke God van God de Vader, een van de drie afzonderlijke individuen in de Godheid.⁴

Deze verschillen in het begrijpen van Jezus (dat heet christologie) zijn zeer groot. Voor veel traditionele christenen maakt het LDS-begrip van Jezus als een geestkind van Hemelse Ouders—en daarom een geschapen wezen in Zijn geestvorm, hoe verhoogd ook—en als een afzonderlijk wezen van God de Vader, Hem tot een “andere Jezus” dan Degene die wordt beleden in de historische christelijke geloofsbelijdenissen.¹ Als Jezus wordt gezien als een geschapen wezen in plaats van als eeuwig God de Zoon, van dezelfde substantie als de Vader, dan worden Zijn kracht om voor zonde te verzoenen en Zijn unieke status als de “eniggeboren Zoon” (zoals begrepen in verzen zoals Johannes 1:14 en 3:16) in een ander licht gezien. Dit verschil is een primaire reden waarom veel christelijke groepen het mormonisme niet als een tak van het historisch christendom beschouwen.

Hoewel beide tradities spreken over de verzoening van Christus, zijn er enkele subtiele maar belangrijke verschillen in het begrijpen van hoe krachtig deze is en hoe deze op ons van toepassing is. Het reguliere christendom gelooft dat het verzoenende offer van Christus volledig toereikend is voor redding van zonde en voor verzoening met God, en we ontvangen het door genade door geloof.¹⁰ De LDS-theologie bevestigt ook Christus' verzoening als essentieel voor het overwinnen van zonde en fysieke dood; in feite zal de hele mensheid hierdoor opstaan.⁵ Maar om “verhoging” te bereiken—wat het hoogste niveau van redding is in het LDS-geloof, waarbij men wordt als God en voor eeuwig in Zijn aanwezigheid leeft—is Christus' verzoening een noodzakelijke eerste stap; het moet worden gecombineerd met een leven lang gehoorzaamheid aan specifieke LDS-wetten en verordeningen, zoals tempelhuwelijk en andere verbonden.⁵ Sommige christelijke waarnemers geloven dat dit kader de volledige toereikendheid van Christus' werk aan het kruis voor onze volledige redding kan lijken te verminderen, waardoor het meer lijkt op het openen van een deur die vervolgens veel menselijke inspanning en het volgen van specifieke kerkregels vereist om de volledige voordelen te krijgen.¹ Dit sluit aan bij bredere verschillen in de leer van redding.

Wat is de rol en aard van de Heilige Geest in het mormonisme versus het reguliere christendom?

De Heilige Geest is een naam die we horen in zowel traditionele christelijke kringen als onder heiligen der laatste dagen. Hij wordt gezien als een goddelijke aanwezigheid, een kracht die absoluut essentieel is voor ons geestelijk leven, die ons leiding en troost biedt en ons helpt meer op God te gaan lijken. Gelovigen in beide tradities spreken over het voelen van de invloed van de Geest. Maar, net als bij de Vader en de Zoon, zijn er enkele duidelijke theologische opvattingen over wie de Heilige Geest is en Zijn plaats binnen de Godheid.

Het christelijke standpunt: De Heilige Geest is God, de derde Persoon van de Drie-eenheid

In de reguliere christelijke leer is de Heilige Geest volledig God. Hij is de derde Persoon van de Heilige Drie-eenheid, gelijkwaardig en eeuwig met God de Vader en God de Zoon.¹⁰ Hij is niet zomaar een onpersoonlijke kracht of invloed, nee, Hij is een goddelijke Persoon met een verstand, een wil en emoties. De Geloofsbelijdenis van Nicea belijdt het geloof “in de Heilige Geest, de Heer, de levendmaker, die voortkomt uit de Vader (en de Zoon, in de westerse traditie), die met de Vader en de Zoon wordt aanbeden en verheerlijkt”.¹⁰ De Heilige Geest doet zoveel: Hij overtuigt de wereld van zonde, gerechtigheid en oordeel; Hij schenkt nieuw leven aan gelovigen en trekt hen naar Jezus Christus; Hij woont in gelovigen en verzegelt hen voor de dag van de verlossing; Hij stelt hen in staat om godvruchtig te leven en te dienen; Hij geeft geestelijke gaven om de Kerk op te bouwen; en Hij leidt gelovigen naar alle waarheid door de Schriften te verlichten.²⁶ De persoonlijkheid en de volledige goddelijkheid van de Heilige Geest worden als essentieel beschouwd voor Zijn vitale rol in de redding en het voortdurende leven en de missie van de Kerk.

Het standpunt van de LDS: De Heilige Geest is een Persoon van geest, een lid van de Godheid

Leden van de Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen geloven ook dat de Heilige Geest het derde lid van de Godheid is, een goddelijk wezen dat in volmaakte eenheid werkt met de Hemelse Vader en Jezus Christus.⁴ Zij leren dat Hij een “persoon van geest” is, wat betekent dat Hij geen fysiek lichaam van vlees en beenderen heeft. Dit maakt Hem anders dan hun opvatting van God de Vader en de opgestane Jezus Christus, van wie zij geloven dat zij wel dergelijke lichamen hebben.⁴

De rollen die zij de Heilige Geest toedichten, zijn in veel opzichten vergelijkbaar met wat het traditionele christendom leert: Hij getuigt van de Vader en de Zoon, Hij openbaart en onderwijst de waarheid, Hij biedt troost (Hij wordt vaak de Trooster genoemd), Hij heiligt individuen en Hij leidt hen.²⁸ Heiligen der Laatste Dagen maken een belangrijk onderscheid tussen de invloed van de Heilige Geest, waarvan zij geloven dat iedereen die naar waarheid zoekt deze kan voelen, en de Gave van de Heilige Geest. Deze gave wordt gegeven door handoplegging door iemand die het Melchizedek-priesterschap draagt nadat een persoon is gedoopt in de LDS-kerk. Het geeft recht op de constante begeleiding van de Heilige Geest, afhankelijk van de waardigheid en getrouwheid van het individu.²⁸

De manier waarop beide systemen de Heilige Geest begrijpen, is direct verbonden met hoe zij de Godheid zien. In de trinitarische theologie is de Heilige Geest van dezelfde goddelijke substantie (consubstantieel) als de Vader en de Zoon—volledig God, ongeschapen.¹⁰ In de LDS-theologie is de Heilige Geest een “persoon van geest”, en op deze manier verschilt Hij van de Vader en de Zoon, die worden beschreven als hebbende verheerlijkte lichamen van vlees en beenderen.⁴ Hoewel Hij goddelijk is en een lid van de Godheid, suggereert deze beschrijving een verschil in de aard van het wezen of de substantie in vergelijking met de Vader en de Zoon binnen het LDS-kader. Dit onderscheid, hoewel het voor sommigen klein lijkt, versterkt de niet-trinitarische structuur van de LDS-Godheid. Als de Vader en de Zoon worden begrepen als hebbende lichamen en de Heilige Geest als een geestpersoon, zijn zij niet “één substantie” in de klassieke trinitarische zin. Dus, de uiteenlopende opvattingen over de exacte aard van de Heilige Geest zijn een direct gevolg van het fundamentele meningsverschil over de aard van God Zelf.

Geloven mormonen dat de Bijbel het volledige Woord van God is, of hebben zij andere geschriften?

De Heilige Bijbel is een boek dat wordt gekoesterd door zowel traditionele christenen als leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Het wordt gewaardeerd als een bron van Gods wijsheid, Zijn leiding en Zijn openbaring over Zijn relatie met ons. Maar een heel belangrijk punt waarop hun wegen uiteenlopen, is het begrijpen of de Bijbel compleet is en of er aanvullende geschriften kunnen zijn.

Het christelijke standpunt: De Bijbel is Gods geïnspireerde en gezaghebbende Woord

Het reguliere christendom houdt vast dat de Bijbel, die het Oude en Nieuwe Testament omvat, het geïnspireerde Woord van God is.¹¹ Het wordt beschouwd als de ultieme en voldoende autoriteit voor het christelijk geloof, voor wat we geloven en voor hoe we leven. Christenen geloven dat God op verschillende manieren met mensen kan communiceren—door gebed, door omstandigheden en door de wijze raad van andere gelovigen. Maar de algemene overtuiging binnen het historische christendom is dat de canon van de Schrift—dat is de verzameling boeken die als goddelijk geïnspireerd worden erkend en die onze Bijbel vormen—gesloten is. Dit betekent dat er geen nieuwe geschriften aan de Bijbel worden toegevoegd die hetzelfde unieke, goddelijke gezag zouden dragen voor alle gelovigen overal ter wereld.³² De protestantse Reformatie benadrukte echt het principe van Sola Scriptura, wat betekent dat de Schrift alleen de ultieme autoriteit is in zaken van geloof en praktijk.³² Men gelooft dat de volheid van Gods reddende openbaring is voltooid in Jezus Christus en met gezag is opgeschreven in het Nieuwe Testament door de apostelen en degenen die met hen samenwerkten.³³

Het standpunt van de LDS: De Bijbel is het Woord van God, plus andere heilige Schriften

Heiligen der Laatste Dagen geloven ook dat de Bijbel het woord van God is en zij hechten grote waarde aan de leringen ervan. Zij bestuderen het en gebruiken het veel in hun aanbidding en persoonlijk leven.⁴ Hun achtste Geloofsartikel zegt: “Wij geloven dat de Bijbel het woord van God is voor zover die juist vertaald is”.⁴ Dat kleine zinnetje, “voor zover die juist vertaald is”, is belangrijk omdat zij geloven dat sommige “eenvoudige en kostbare” waarheden uit de Bijbel verloren zijn gegaan of dat er door het vertaalproces gedurende vele eeuwen fouten in zijn geslopen. Joseph Smith, hun stichtende profeet, zei dat hij de Bijbel geloofde “zoals die luidde toen die uit de pen van de oorspronkelijke schrijvers kwam”.⁴

hier is een cruciaal punt: Heiligen der Laatste Dagen geloven in een “open canon” van de Schrift. Dit betekent dat zij geloven dat God door Zijn gekozen profeten nieuwe, gezaghebbende Schrift aan de wereld blijft geven.⁵ Dus, naast de Bijbel, accepteren zij drie andere boeken als goddelijk geïnspireerde Schrift, en samen worden deze de “standaardwerken” genoemd:

• Het Boek van Mormon: Een ander testament van Jezus Christus: Dit boek wordt gezien als een verslag van Gods handelingen met oude volkeren die in Amerika woonden en men gelooft dat het de “volheid van het eeuwigdurend evangelie” bevat.⁴
• De Leer en Verbonden: Dit is een verzameling moderne openbaringen en geïnspireerde verklaringen, grotendeels gegeven aan Joseph Smith en enkele van de leiders die hem opvolgden als presidenten van de LDS-kerk.⁴
• De Parel van Grote Waarde: Dit boek bevat selecties uit Joseph Smiths geïnspireerde vertaling van de Bijbel (inclusief de boeken van Mozes en Mattheüs), zijn persoonlijke geschiedenis en hun Geloofsartikelen.⁴

Het accepteren van deze aanvullende Schriften is een belangrijk punt dat het mormonisme onderscheidt. Het betekent dat voor Heiligen der Laatste Dagen hun begrip van leer en goddelijk gezag voortkomt uit een breder scala aan teksten, en deze teksten worden geïnterpreteerd door de leringen van hun levende profeten en apostelen.⁸

Dit geloof in een open canon van de Schrift is logisch als je hun doctrines over een “Grote Afval” en een latere “Herstelling” begrijpt. Als, zoals de LDS-theologie leert, de oorspronkelijke christelijke kerk in afval verviel en essentiële waarheden verloren gingen 4, dan zou de Bijbel alleen als onvoldoende of gedeeltelijk corrupt kunnen worden gezien, wat zou betekenen dat verdere verduidelijking en toevoegingen nodig zijn. Als God Zijn ware Kerk herstelde door een moderne profeet (Joseph Smith) en deze blijft leiden door levende profeten 5, dan is het logisch dat deze profeten kanalen zouden zijn voor nieuwe openbaringen die schriftuurlijk gezag hebben. Dit staat in direct contrast met de reguliere christelijke visie van een gesloten canon.

Het LDS-idee dat de Bijbel het Woord van God is “voor zover die juist vertaald is” 4, hoewel het redelijk klinkt, biedt ruimte voor hun aanvullende Schriften en profetische leringen om bijbelse passages te herinterpreteren, aan te vullen of zelfs voorrang te geven waar zij conflicten of ontbrekende zaken zien. Hoewel christenen ook teksten zorgvuldig bestuderen en nauwkeurige vertalingen willen, biedt de LDS-benadering een manier voor hun unieke Schriften en profetische interpretaties om een corrigerende of aanvullende rol te spelen in vergelijking met de Bijbel. Dit verandert fundamenteel de positie van de Bijbel als de enige ultieme geschreven autoriteit voor de leer. Dit verschil in schriftuurlijk gezag betekent dat wanneer Heiligen der Laatste Dagen en andere christenen over leer discussiëren, zij vaak werken vanuit verschillende sets fundamentele teksten, wat het erg uitdagend maakt om het over bepaalde punten eens te worden.

Hoe geloven mormonen dat we gered worden, en hoe verhoudt dit zich tot het christelijke begrip van redding door genade door geloof?

De vraag naar redding—hoe kunnen we met God worden verzoend en het eeuwige leven ontvangen—staat in het hart van zowel het traditionele christelijke geloof als de leringen van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen. Beiden bevestigen dat Jezus Christus de auteur van onze redding is. Ja, ! Maar als we kijken naar hoe hoe deze redding wordt ontvangen en wat het uiteindelijk betekent, vinden we enkele grote theologische verschillen.

Het christelijke standpunt: Redding is een gratis geschenk, ontvangen door genade door geloof in Jezus

De kern van de christelijke evangelieboodschap, het goede nieuws, is dat redding een gratis geschenk van God is. Het wordt aangeboden door Zijn genade—Zijn onverdiende gunst en Zijn krachtgevende aanwezigheid—en we ontvangen het door persoonlijk geloof in Jezus Christus en Zijn verzoenend werk aan het kruis.¹⁰ Dit is niet iets dat we kunnen verdienen door onze goede werken, door wetten te volgen of door deel te nemen aan religieuze rituelen. De apostel Paulus zegt het zo duidelijk in Efeziërs 2:8-9: “Want uit genade bent u behouden, door het geloof, en dat niet uit u, het is de gave van God; niet uit werken, opdat niemand roeme.” In deze visie zijn goede werken de natuurlijke en dankbare reactie op en het bewijs van redding, niet iets dat we doen om het te krijgen.³⁵ Deze doctrine van redding door genade door geloof alleen (sola gratia, sola fide) benadrukt Gods onvoorwaardelijke liefde en de volledige toereikendheid van Christus' offer. Het biedt gelovigen zekerheid en vrijheid van de last van het proberen Gods gunst te verdienen. Wat een opluchting is dat!

Het standpunt van de LDS: Redding door Christus' verzoening, plus gehoorzaamheid en verordeningen voor verhoging

Heiligen der Laatste Dagen geloven ook diep in de Verzoening van Jezus Christus en leren dat Zijn lijden, dood en opstanding redding mogelijk maken.⁵ Zij leren dat door Christus' Verzoening alle mensen uit de dood zullen opstaan en onsterfelijkheid zullen ontvangen; dit wordt vaak “algemene redding” genoemd en wordt gezien als een onvoorwaardelijk geschenk.¹⁴

Maar het LDS-concept van redding heeft meerdere lagen. Het uiteindelijke doel voor getrouwe Heiligen der Laatste Dagen is niet alleen opstanding maar “eeuwig leven” of “verhoging”. Dit betekent worden zoals God, alles erven wat de Vader heeft en eeuwig in Zijn aanwezigheid leven als onderdeel van een eeuwig gezin.⁵ Om deze hoogste graad van heerlijkheid te bereiken in wat zij het celestiale koninkrijk noemen, is meer nodig dan geloof alleen. Het omvat een levenslang proces van gehoorzaamheid aan Gods wetten en geboden, en deelname aan specifieke verordeningen (dit zijn heilige rituelen die als essentieel worden beschouwd en worden uitgevoerd door degenen die het LDS-priesterschapsgezag dragen). Deze verordeningen omvatten de doop door onderdompeling uitgevoerd door een LDS-priesterschapsdrager, het ontvangen van de gave van de Heilige Geest, tempelbegiftigingen (een reeks instructieve rituelen en verbonden) en celestiaal huwelijk (eeuwig huwelijk uitgevoerd in een LDS-tempel).⁴

Een Schrifttekst die vaak door Heiligen der Laatste Dagen wordt aangehaald om dit uit te leggen is 2 Nephi 25:23: “Want wij arbeiden ijverig om te schrijven, om onze kinderen te overtuigen, en ook onze broeders, om in Christus te geloven en met God te worden verzoend; want wij weten dat het door genade is dat wij behouden worden, na alles wat wij kunnen doen” (nadruk toegevoegd).²⁴ Deze uitdrukking “na alles wat wij kunnen doen” wordt binnen het mormonisme algemeen begrepen als de noodzaak van deze werken, verordeningen en voortdurende gehoorzaamheid om verhoging te bereiken. Hoewel genade fundamenteel is, zijn menselijke inspanning en het volgen van specifieke LDS-praktijken absoluut noodzakelijk om deze ultieme geestelijke bestemming te bereiken.

Dit onderscheid tussen algemene redding (onsterfelijkheid voor iedereen) en het voorwaardelijke karakter van verhoging is erg belangrijk. Het betekent dat hoewel Christus' verzoening voorziet in universele opstanding voor allen, het pad om zoals God te worden en een volheid van vreugde in Gods aanwezigheid te ontvangen, afhangt van de actieve deelname en getrouwheid van een individu binnen het kader van LDS-leringen en -praktijken.¹⁴

De rol van “werken” ziet er ook anders uit. In het reguliere christendom, vooral binnen het protestantisme, worden goede werken gezien als de Vrucht of bewijs van een oprecht, reddend geloof—ze tonen de realiteit van een veranderd hart, maar ze helpen niet om redding zelf te verdienen.³⁵ In de LDS-theologie spelen specifieke werken—inclusief gehoorzaamheid aan geboden en deelname aan essentiële verordeningen die door hun priesterschap worden toegediend—een effectieve rol bij het bereiken van verhoging.¹⁴ Deze verordeningen worden gezien als noodzakelijke kanalen van reddende en verhogende genade. Dit “genade plus werken”-model voor verhoging verschilt van de reguliere christelijke nadruk op redding als een geschenk dat volledig en compleet wordt ontvangen door genade door geloof in Christus' volbrachte werk. Voor veel christenen kan de LDS-visie de algenoegzaamheid van Christus' offer en Gods genade lijken te verminderen door een element van menselijke verdienste en kerkspecifieke vereisten toe te voegen om de hoogste geestelijke zegeningen te verkrijgen.

Vergelijking van kernovertuigingen

Om ons te helpen deze fundamentele doctrinale vergelijkingen wat duidelijker te zien, is hier een tabel die de belangrijkste verschillen schetst waar we het over hebben gehad:

Geloven mormonen dat God vandaag de dag nog steeds door profeten spreekt, en wat betekent dit voor het christelijk geloof?

Hoe communiceert God vandaag de dag Zijn wil met ons? Dat is een ander gebied waar we verschillende theologische paden zien. Hoewel alle christenen geloven dat God ons nog steeds leidt, worden de rol en het gezag van profeten in onze moderne tijd op verschillende manieren begrepen.

Het christelijke standpunt: De profetische stem en het voltooide Woord

Het traditionele christendom gelooft absoluut dat God Zijn volk blijft leiden, tot hen spreekt en met hen omgaat. Ja, dat doet Hij! Het Nieuwe Testament vertelt ons dat de gave van profetie nog steeds kan werken binnen de en het is er om gelovigen aan te moedigen, op te bouwen en te troosten (je kunt daarover lezen in 1 Korintiërs 14:3).³² Veel christenen kunnen je verhalen vertellen over hoe zij Gods leiding hebben ervaren door de Heilige Geest, door gebed, door het bestuderen van de Schrift en door de wijze raad van medegelovigen.

Maar de meeste mensen binnen het reguliere christendom geloven dat de ambt van een profeet—wat betekent iemand die nieuwe, universeel bindende leerstellige openbaring brengt voor de gehele kerk, zoals de profeten uit het Oude Testament of de apostelen uit het Nieuwe Testament wier geschriften deel uitmaken van onze Bijbel—dat ambt hield op te bestaan met het apostolische tijdperk en toen de canon van het Nieuwe Testament werd voltooid.³² De Bijbel wordt algemeen gezien als Gods volledige en definitieve bijzondere openbaring, alles wat we nodig hebben voor redding en voor het leiden van een godvruchtig leven. Hoewel God nog steeds spreekt en leidt, verwachten we geen nieuwe openbaringen die de fundamentele waarheden die al in de Schrift zijn vastgelegd, aanvullen, veranderen of tegenspreken. De genoegzaamheid van de Schrift voor de leer is een kernovertuiging, vooral in protestantse tradities.³² De vroege Kerk begreep ook dat er een verschil was tussen voortdurende geestelijke gaven en de fundamentele openbare openbaring die zij als voltooid beschouwden met de apostelen.³³

Het LDS-perspectief: Levende profeten en voortdurende openbaring

een centrale en bepalende overtuiging van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen is dat God vandaag de dag nog steeds profeten en apostelen roept, net zoals Hij dat in bijbelse tijden deed.⁴ Zij geloven dat de president van hun kerk een levende profeet, ziener en openbaarder is die goddelijke leiding, inspiratie en openbaring van God ontvangt om de Kerk te besturen en ten behoeve van haar leden en de hele wereld.⁶ Deze profeet, samen met zijn raadgevers in wat zij het Eerste Presidium noemen en het Quorum der Twaalf Apostelen (die ook als profeten, zieners en openbaarders worden beschouwd), worden gezien als dragers van hetzelfde priesterschapsgezag en dezelfde profetische rol als Petrus, Jakobus, Johannes en andere apostelen uit de oudheid.

Deze leer van “voortdurende openbaring” is absoluut fundamenteel voor het mormonisme. Het betekent dat God niet zwijgt; Hij communiceert actief Zijn wil, onthult nieuwe waarheden, verduidelijkt leerstellingen en geeft instructies voor de uitdagingen van vandaag via deze gekozen levende profeten.⁶ Dit geloof is de reden waarom zij aanvullende geschriften accepteren, zoals de Leer en Verbonden, die grotendeels bestaat uit openbaringen gegeven aan Joseph Smith en zijn opvolgers.⁴

Geloven in levende profeten is niet zomaar een interessant kenmerk van het mormonisme; het is essentieel voor de gehele structuur van gezag, de open canon van geschriften en de claim dat het de uniek herstelde Kerk van Jezus Christus is. Het theologische kader van de LDS leert over een “Grote Afval” waarbij het priesterschapsgezag en de ware leer van de aarde verloren gingen.⁴ Dit maakte volgens hen een “Herstelling” noodzakelijk, die God initieerde via de profeet Joseph Smith.⁵ Om deze herstelde kerk te onderhouden en te leiden, geloven zij dat een ononderbroken lijn van levende profeten en apostelen absoluut essentieel is.⁵ Deze levende profeten dienen als het geautoriseerde kanaal voor voortdurende openbaring, wat kan leiden tot nieuwe geschriften en gezaghebbende interpretaties of veranderingen in leer en praktijk. Zonder deze leer van levende profeten en voortdurende openbaring zouden de claims van de LDS-kerk op uniek, hersteld gezag en een open canon van geschriften niet standhouden. Deze leer onderscheidt haar fundamenteel van reguliere christelijke denominaties die geloven dat het ultieme leerstellige gezag te vinden is in de gesloten canon van de Schrift, geïnterpreteerd door de Kerk onder leiding van de Heilige Geest, en niet door nieuwe, universeel bindende profetische uitspraken die die canon aanvullen of veranderen.

Waarom zeggen veel christelijke kerken dat het mormonisme verschilt van hun begrip van het christendom?

Wanneer verschillende christelijke kerken en denominaties de leer van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen nauwkeurig onderzoeken, komen velen van hen tot de conclusie dat er fundamentele, diepgewortelde verschillen zijn met hun begrip van het christendom. Deze conclusie wordt meestal niet bereikt uit kwade wil, maar door een zorgvuldige vergelijking van kernovertuigingen.

De belangrijkste redenen voor dit onderscheid komen consequent neer op deze fundamentele overtuigingen:

1. De aard van God: Het historisch christendom is gebouwd op het trinitarische geloof in één eeuwige God die bestaat in drie gelijke Personen (Vader, Zoon, Heilige Geest) die één goddelijke substantie delen.¹⁰ De LDS-visie op de Godheid als drie afzonderlijke, gescheiden wezens (of Goden), waarbij God de Vader een verhoogde mens is die ooit op een aarde heeft geleefd, en de leer dat mensen kunnen vooruitgaan om zelf goden te worden—dit wordt gezien als een radicale afwijking van dat monotheïstische (één God) en trinitarische begrip.¹
2. De Persoon en Natuur van Jezus Christus: Hoewel Heiligen der Laatste Dagen diepe eerbied tonen voor Jezus Christus, is het traditionele christelijke begrip van Jezus als de ongeschapen, eeuwige Zoon van God, van precies dezelfde substantie als de Vader, aanzienlijk anders dan de LDS-visie. In de LDS-theologie is Jezus het eerstgeboren geestkind van Hemelse Ouders, wat Hem de oudere geestelijke broer maakt van alle andere geesten, inclusief Lucifer (hoewel hun paden en loyaliteiten volledig tegenovergesteld zijn). Hij wordt ook beschouwd als een afzonderlijk wezen en een aparte God binnen de Godheid, niet van dezelfde substantie als de Vader in de trinitarische zin.¹
3. Het gezag en de toereikendheid van de Schrift: Het reguliere christendom gelooft dat de Bijbel (Oude en Nieuwe Testament) het volledige, geïnspireerde en definitieve gezaghebbende Woord van God is voor leer en praktijk (dat is een gesloten canon).³⁰ Het LDS-geloof in een open canon, die het Boek van Mormon, Leer en Verbonden en de Parel van Grote Waarde als aanvullende geschriften bevat, en hun geloof in voortdurende, bindende openbaring via moderne profeten—dit wordt gezien als het veranderen van of toevoegen aan Gods fundamentele en genoegzame Woord.¹
4. De Weg van Redding (Soteriologie): Het christelijke geloof in redding door Gods genade door geloof in Jezus Christus alleen, gebaseerd op Zijn volbrachte verzoeningswerk, is absoluut centraal.²³ Dit staat in contrast met het LDS-pad naar “verhoging” (hun hoogste vorm van redding, gelijk worden aan God). Hoewel geloof in Christus essentieel is in de LDS-leer, vereist verhoging ook levenslange gehoorzaamheid aan LDS-wetten en deelname aan specifieke verordeningen (zoals tempelhuwelijk en begiftigingen) uitgevoerd door het LDS-priesterschapsgezag. Dit wordt vaak samengevat door de uitdrukking “door genade… na alles wat wij kunnen doen”.¹

Verschillende christelijke tradities verklaren deze verschillen op basis van hun eigen specifieke theologische inzichten: sommige denominaties benadrukken bijvoorbeeld geloof en genade als de primaire weg naar redding, terwijl andere zich richten op werken en het naleven van religieuze wetten. Deze diversiteit wordt ook weerspiegeld bij het onderzoeken van de relatie tussen andere geloofssystemen, zoals bij het trekken van een vergelijking tussen scientology en christian science dat benadrukt hoe elk omgaat met de aard van spiritualiteit en genezing in hun respectievelijke kaders. Dergelijke variaties illustreren het complexe landschap van de christelijke theologie en de kruising ervan met andere religieuze ideologieën. Bovendien zijn de verschillen binnen het christendom zichtbaar in de discussies over verschillen tussen pinkstergemeenten en evangelischen, met name met betrekking tot overtuigingen over geestelijke gaven en de rol van de Heilige Geest in het leven van gelovigen. Deze contrasten verdiepen het begrip van hoe verschillende gemeenschappen fundamentele aspecten van hun geloof interpreteren. Naarmate deze dialogen voortduren, dragen ze bij aan het bredere narratief van religieus geloof en praktijk in een steeds pluralistischere wereld. Bovendien biedt de verkenning van methodistische overtuigingen en praktijken een andere dimensie aan dit diverse christelijke landschap, aangezien het een unieke benadering van genade, sociale rechtvaardigheid en gemeenschapsbetrokkenheid belicht. Methodisten benadrukken vaak het belang van persoonlijke heiligheid naast maatschappelijke transformatie, wat hen onderscheidt van andere tradities. Deze inzet illustreert hoe verschillende uitingen van geloof kunnen leiden tot uiteenlopende interpretaties van dienstbaarheid en mededogen binnen de bredere christelijke gemeenschap.

• Evangelische christenen: Zij benadrukken doorgaans het enige gezag van de Bijbel (Sola Scriptura) en redding door genade door geloof alleen (Sola Gratia, Sola Fide). Zij zien LDS-leerstellingen over de aard van God (niet-trinitarisch, God als een verhoogde mens), de persoon van Jezus (een geschapen geest, broer van Lucifer), de acceptatie van aanvullende geschriften en een redding die werken en verordeningen voor verhoging omvat, als fundamenteel in strijd met deze bijbelse kernleringen.¹ Sommige evangelische leiders hebben gezegd dat het mormonisme per definitie geen christendom is vanwege deze verschillen, vooral met betrekking tot wie Christus is en de Drie-eenheid.¹
• De Katholieke Kerk: Zij beoordelen het mormonisme als onverenigbaar met het historisch christelijk geloof, voornamelijk vanwege het godsbeeld, dat de katholieke theologie beschouwt als polytheïstische implicaties (wat betekent meerdere goden, en mensen die goden worden).⁴¹ Omdat het LDS-begrip van de Drie-eenheid (en dus van God de Vader, Zoon en Heilige Geest) fundamenteel verschilt van de katholieke (en historisch christelijke) leer, erkent de Katholieke Kerk de mormoonse doop niet als geldig.⁴¹ Zij beschouwt de mormoonse theologie als buiten de grenzen van de christelijke theologie vallend.⁴¹
• De Orthodoxe Kerk: Zij benadrukken ook het traditionele christelijke begrip van de Heilige Drie-eenheid als één onverdeelde God, en het absolute onderscheid tussen de ongeschapen God en de geschapen mensheid. Orthodoxe bronnen beschouwen de LDS-concepten van God de Vader als een verhoogde mens, de Godheid als drie afzonderlijke wezens, eeuwige vooruitgang die ertoe leidt dat mensen afzonderlijke godheden worden, en aanvullende geschriften als in strijd met de orthodox-christelijke leer.²¹ Zij noemen het mormonisme vaak een ketterij vanwege deze fundamentele afwijkingen van het historisch geloof.⁴⁴

Zelfs met de theologische variaties tussen deze grote takken van het reguliere christendom, is er een brede overeenstemming dat de kernleerstellingen van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen met betrekking tot de Godheid, de aard van Jezus Christus, de canon en het gezag van de Schrift, en de middelen om de ultieme vorm van redding te bereiken, fundamenteel verschillen van wat historisch is begrepen en beleden als essentieel christelijk geloof. Deze verschillen worden niet gezien als slechts kleine denominatievariaties; ze worden gezien als rakend aan de essentie van wat het betekent om christen te zijn.

Hoe zien heiligen der laatste dagen hun eigen geloof in relatie tot Jezus Christus en het christendom?

Om het volledige beeld te krijgen, is het zo belangrijk om te begrijpen hoe leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen hun eigen geloof zien als het gaat om Jezus Christus en de bredere christelijke wereld. Met diepe oprechtheid en sterke overtuiging zeggen Heiligen der Laatste Dagen zonder twijfel dat zij christenen zijn.⁸ Hun overtuigingen over Jezus Christus en Zijn leer vormen hun begrip van wat het betekent om Hem te volgen. Bovendien dragen praktijken zoals de redenen voor het koffieverbod bij de heiligen der laatste dagen bij aan hun toewijding aan gezondheid en geestelijk welzijn, wat hun geloof verder onderscheidt binnen de bredere christelijke context. Door zich aan deze richtlijnen te houden, geloven zij dat zij een nauwere relatie met God koesteren.

Jezus Christus staat centraal

Heiligen der Laatste Dagen benadrukken dat Jezus Christus het absolute middelpunt is van hun overtuigingen, hun aanbidding en hun leven. De officiële naam van hun Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen werd gekozen om te laten zien hoe centraal Hij staat.⁸ Joseph Smith, de stichtende profeet van de LDS, zei: “De fundamentele beginselen van onze religie zijn het getuigenis van de apostelen en profeten betreffende Jezus Christus, dat Hij stierf, werd begraven en op de derde dag weer opstond en naar de hemel opvoer; en alle andere dingen die betrekking hebben op onze religie zijn slechts aanhangsels daarvan”.⁸ Heiligen der Laatste Dagen bidden in de naam van Christus, zij nemen deel aan het avondmaal (wat hun vorm van communie is) ter nagedachtenis aan Zijn verzoenend offer, zij zoeken vergeving van zonden door Hem, en zij streven ernaar Zijn leer en voorbeeld in hun dagelijks leven te volgen.⁸ Heiligen der Laatste Dagen koesteren ook de leer van voortdurende openbaring, waardoor zij leiding en inspiratie van God kunnen ontvangen via moderne profeten. Dit geloof bevordert een dynamische relatie met hun geloof en moedigt individuen aan om persoonlijke openbaring en begrip van de leer van Jezus Christus te zoeken. Er rijzen echter vaak vragen over verschillende publieke figuren, zoals de muzikant Benson Boone, wat velen ertoe aanzet om te vragen: “is benson boone lid van de mormoonse kerk.

De “Herstelling” van het oorspronkelijke christendom

Een fundamentele overtuiging voor Heiligen der Laatste Dagen is het idee van de “Grote Afval”. Zij leren dat na de dood van de oorspronkelijke apostelen van Jezus Christus, de zuivere leer van het evangelie, evenals het priesterschapsgezag om de Kerk te leiden en haar verordeningen uit te voeren, van de aarde verloren gingen.⁴ Dit maakte volgens hen een “Herstelling” van Christus’ ware Kerk noodzakelijk. Heiligen der Laatste Dagen geloven dat God de Vader en Jezus Christus in 1820 aan Joseph Smith verschenen, en dit begon de Herstelling. Zij geloven dat Joseph Smith als profeet werd geroepen om de volheid van het evangelie terug te brengen, leerstellingen te corrigeren en het priesterschapsgezag te herstellen, waarmee De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen werd gevestigd als Christus’ herstelde Kerk op aarde, compleet met levende apostelen en profeten.⁵

Vanuit dit standpunt zien Heiligen der Laatste Dagen hun kerk niet alleen als één christelijke denominatie onder vele, maar als de enige ware en volledige herstelling van de oorspronkelijke Kerk die door Jezus Christus werd gesticht.⁹ Dit wordt weerspiegeld in LDS-geschriften, die hun kerk “de enige ware en levende kerk op het oppervlak van de gehele aarde, waarmee Ik, de Heer, welbehagen heb” noemen (Leer en Verbonden 1:30).⁷ Deze claim de enige volledig herstelde Kerk te zijn, bekritiseert natuurlijk andere christelijke tradities, wat suggereert dat zij in een staat van afval verkeren of, in het beste geval, slechts gedeeltelijke waarheid bezitten.

Waarom zij geloven dat zij verschillen (en waarom dit als een kracht wordt begrepen)

Heiligen der Laatste Dagen weten dat hun overtuigingen over de aard van de Godheid (zij verwerpen geloofsbelijdenissen van na het Nieuwe Testament zoals de Geloofsbelijdenis van Nicea over de Drie-eenheid), hun acceptatie van een open canon van geschriften (inclusief het Boek van Mormon, Leer en Verbonden en de Parel van Grote Waarde), en hun geloof in voortdurende openbaring via levende profeten hen anders maken dan andere christelijke tradities.⁸ Zij zien deze verschillen niet als dingen die hen diskwalificeren als christen, maar eerder als bewijs van de herstelde volheid van Christus’ evangelie. Zij geloven dat deze “herstelde waarheden” inzichten verduidelijken, uitbreiden en soms corrigeren die alleen uit de Bijbel komen, waarvan zij geloven dat deze heeft geleden onder het verlies van “eenvoudige en kostbare delen” of fouten in de vertaling.³ De LDS-kerk verwerpt duidelijk christelijke geloofsbelijdenissen van na het Nieuwe Testament, omdat zij deze ziet als producten van afval en het resultaat van Griekse filosofie die te veel invloed had op het vroege christelijke denken, in plaats van als getrouwe samenvattingen van bijbelse waarheid.⁹ Zij geloven dat hun leerstellingen een terugkeer vertegenwoordigen naar een meer “oorspronkelijk” of “Hebreeuws” begrip van God en het evangelie.

Dit creëert een unieke positie: Heiligen der Laatste Dagen identificeren zich sterk als christenen die toegewijd zijn aan Jezus Christus, maar hun fundamentele verhaal van afval en exclusieve herstelling, samen met hun afzonderlijke leerstellingen en open canon van geschriften, zet hen apart van—en in hun visie, boven—alle andere christelijke tradities. Hoewel zij geaccepteerd willen worden onder de brede paraplu van “christen”, bevat hun kern-theologie een claim dat zij andere christelijke lichamen hebben overtroffen, door te zeggen dat zij alleen de volheid van de christelijke waarheid en goddelijk gezag bezitten. Dit dubbele standpunt draagt echt bij aan de complexiteit van de discussie “Zijn mormonen christenen?”.

Slotgedachten

Terwijl we hebben onderzocht of mormonen christenen zijn, hebben we een landschap gezien van diep gekoesterde overtuigingen, een gedeelde eerbied voor Jezus Christus, en ook enkele zeer grote theologische verschillen. Het wordt duidelijk dat, hoewel leden van De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen zichzelf oprecht als christenen zien en Jezus in het middelpunt van hun geloof plaatsen, hun begrip van Gods natuur, de persoon van Jezus Christus, de Heilige Geest, het gezag en de omvang van de Schrift, en de weg naar ultieme redding fundamenteel verschilt van de historische, orthodoxe overtuigingen die door de overgrote meerderheid van onze katholieke, protestantse en orthodox-christelijke broeders en zusters worden aangehangen. Deze divergentie in overtuigingen wordt weerspiegeld in de mormoonse bevolkingsstatistieken wereldwijd, die een duidelijke identiteit laten zien die zowel is opgebloeid als uitdagingen heeft gekend in de bredere christelijke context. Hoewel hun aantallen blijven groeien, leiden de verschillen in leer vaak tot misverstanden en debatten tussen verschillende christelijke gemeenschappen. In dit complexe landschap is het essentieel om een respectvolle dialoog aan te gaan die zowel gedeelde overtuigingen als significante theologische verschillen erkent.

Deze verschillen liggen niet alleen aan de oppervlakte; ze raken de kern van wat het tweeduizend jaar lang heeft betekend om “christelijk” te zijn, zoals onderwezen in de Bijbel en historische christelijke geloofsbelijdenissen. De fundamentele bewering van de LDS-kerk over een “Grote Afval” en een uniek “Herstel” door Joseph Smith, wat leidde tot een open canon van geschriften en voortdurend profetisch gezag, positioneert haar op natuurlijke wijze als iets dat verschilt van, in plaats van een tak is van, het traditionele christendom. Terwijl het LDS-perspectief de nadruk legt op moderne openbaring en aanvullende geschriften, vertrouwt het traditionele christendom grotendeels op de Bijbel als de enige gezaghebbende tekst, wat leidt tot uiteenlopende interpretaties van fundamentele doctrines. Bovendien hebben verschillende denominaties, zoals baptisten, uitgesproken theologische opvattingen die hen verder scheiden van zowel LDS-overtuigingen als van elkaar, en daarom is het begrijpen van de fundamentele doctrine, inclusief de ‘baptistische overtuigingen in detail uitgelegd’, cruciaal voor het begrijpen van het bredere landschap van het christelijk denken. Deze gevarieerde leringen weerspiegelen het rijke tapijt aan overtuigingen dat zich door de eeuwen heen heeft ontwikkeld, wat zowel de eenheid als de diversiteit binnen het geloof illustreert. De verschillen in interpretatie en praktijk strekken zich ook uit tot andere groepen binnen het christendom, zoals lutheranen en baptisten, die elk met hun unieke perspectieven bijdragen aan het bredere gesprek over het geloof. Begrijpen hoe deze leringen—zoals ‘lutherse en baptistische overtuigingen uitgelegd‘—elkaar kruisen en uiteenlopen is essentieel voor het begrijpen van de complexiteit van de christelijke doctrine. Deze diversiteit benadrukt niet alleen de rijkdom van theologisch onderzoek, maar onderstreept ook de voortdurende dialoog tussen verschillende christelijke tradities in het streven naar waarheid en begrip.

Voor christelijke lezers die op zoek zijn naar duidelijkheid, gaat deze reis over het begrijpen van deze verschillende paden. Het belangrijkste dat we kunnen doen is stevig geworteld blijven in de leringen van Jezus Christus zoals Hij geopenbaard wordt in de Heilige Bijbel, en altijd wijsheid zoeken door gebed en de leiding van de Heilige Geest. Gods waarheid biedt een standvastig fundament dat ons nooit in de steek zal laten. Laten we in al onze discussies over het geloof altijd een geest van liefde, respect voor ieder individu en een toewijding aan het begrijpen van de waarheid hebben, in het vertrouwen dat God elk zoekend hart naar een diepere en prachtigere relatie met Hem leidt.