Baptisten versus Assemblies of God: Hetzelfde evangelie, verschillende leer over de Heilige Geest

Baptisten en de Assemblies of God prediken hetzelfde evangelie en verschillen van mening over de gave van de Geest. Beiden dopen gelovigen door onderdompeling en onderwijzen redding door genade door geloof. De Assemblies of God voegt daar een doop in de Geest na bekering aan toe, zichtbaar door in tongen te spreken; de meeste baptisten onderwijzen dat elke gelovige de Geest ontvangt bij bekering.

In Brazilië waren de twee ooit één gemeente. In 1911 zette de Eerste Baptistengemeente van Pará, in de stad Belém, de leden uit die de nieuwe leer over de Geest hadden aangenomen, en die leden werden de eerste Assembleia de Deus. De vraag die dat jaar één kerk verdeelde, verdeelt nog steeds de twee families.

Daarnaast zijn er nog drie andere verschillen ontstaan. De meeste baptistische belijdenissen onderwijzen dat een ware gelovige niet definitief kan afvallen, terwijl de Assemblies of God onderwijst dat een gelovige dat wel kan. Een baptistengemeente bestuurt zichzelf door de stem van haar leden, terwijl een Assembly of God-kerk behoort tot een bredere gemeenschap van districten of conventies. En ze verschillen van mening over de vraag of een vrouw predikant mag zijn, met antwoorden die in de Verenigde Staten en Brazilië niet hetzelfde zijn.

Baptisten- en Assemblies of God-kerken naast elkaar

Hier is hoe de twee de vragen beantwoorden die mensen het meest stellen:

Een groep baptisten bevindt zich tussen de kolommen. De vernieuwde baptisten van de Nationale Baptistische Conventie (CBN) in Brazilië, hieronder beschreven, onderwijzen een doop in de Geest en de hedendaagse gaven, dus op de eerste twee rijen staan ze dichter bij de Assemblies. De baptistenkolom volgt de Baptist Faith and Message 2000 van de Southern Baptist Convention en de Declaração Doutrinária van de Braziliaanse Baptistische Conventie (CBB). De kolom van de Assemblies of God volgt de 16 artikelen van de Statement of Fundamental Truths van de Amerikaanse kerk en de Declaração de Fé van de Algemene Conventie van de Assemblies of God in Brazilië (CGADB), waarvan de opstellingscommissie haar werk in 2016 voltooide.

Wat is het verschil tussen de baptistenkerk en de Assembleia de Deus?

In Brazilië is het verschil in de eerste plaats een familieverhaal. De Assembleia de Deus werd geboren binnen een baptistengemeente, en wat de twee kerken nog steeds scheidt, is wat die gemeente in 1911 deed splitsen.

Hoe begon de Assembleia de Deus in een baptistenkerk?

Twee jonge Zweedse zendelingen, Gunnar Vingren en Daniel Berg, kwamen op 19 november 1910 aan in Belém, in de staat Pará. Vingren was zelf baptist. Hij was naar de Verenigde Staten geëmigreerd, opgeleid aan het Zweedse baptistenseminarie in Chicago en was voorganger van een baptistenkerk in Michigan. Hij ontving de doop in de Geest tijdens een bezoek aan een Zweedse baptistenkerk in Chicago, in dezelfde dienst waar hij Berg ontmoette. In Belém sloten de twee zich aan bij de Eerste Baptistengemeente van Pará, geleid door een andere Zweed, Erik Nilsson, en woonden daar ongeveer zeven maanden de diensten bij. Toen verdeelde hun leer over de doop in de Geest en het spreken in tongen de gemeente, en de leden die dit accepteerden, werden uit de kerk gezet.

Die leden begonnen op 18 juni 1911 samen te komen als de Apostolic Faith Mission, met Vingren als voorganger en Berg als zijn helper. Op 11 januari 1918 werd de kerk geregistreerd onder de naam Assembleia de Deus. De vroege leiders aarzelden over die naam, omdat deze al verbonden was aan een Amerikaans orgaan: de Amerikaanse Assemblies of God, georganiseerd in Hot Springs, Arkansas, in april 1914. Maar het Braziliaanse werk begon drie jaar voor het Amerikaanse, en het is er geen afsplitsing van. Aanvankelijk hadden de oprichters geen financiële steun van enige Amerikaanse of Europese kerk; vanaf 1914 ontvingen ze enige steun van de Filadelfia-kerk in Stockholm.

Bij de volkstelling van 2010 was de Assembleia de Deus de grootste evangelische kerk van Brazilië, met 12.314.410 mensen van de 42.275.440 evangelischen, tegenover 3.723.853 baptisten. De CBB, de grootste baptistenconventie in Latijns-Amerika, rapporteert ongeveer 8.753 kerken en 1.706.003 leden. De kleine groep die in 1911 werd uitgezet, was de grotere familie geworden.

Wie leidt een Assembleia de Deus-kerk?

In een Braziliaanse baptistenkerk beslissen de leden. De CBB beschrijft haar kerken als autonoom en lokaal, met een democratische, congregationele bestuursvorm, verbonden door een gedeeld geloof en samenwerking in plaats van door een hiërarchie.

Een Assembleia de Deus wordt meestal geleid door een presiderend voorganger, die toezicht houdt op de andere gemeenten van de kerk met de hulp van assistent-voorgangers en evangelisten. Hij wordt meestal benoemd door zijn voorganger, zegt de Geloofsverklaring van de CGADB, hoewel sommige kerken hem bij acclamatie of geheime stemming kiezen, volgens de statuten van elke kerk. Voorgangers behoren tot conventies. De CGADB, georganiseerd in 1930, is de oudste. In 1989 verwijderde het de predikanten van het Madureira-netwerk, omdat de statuten verbieden dat een predikant tot twee nationale conventies behoort en zij ervoor kozen hun eigen conventie, CONAMAD, te behouden. Brazilië heeft dus meer dan één nationale Assembleia de Deus.

Hebben Assembleia de Deus-kerken regels over kleding?

Traditioneel gezien wel. De CGADB voert haar eerste uitspraken over gebruiken en gewoonten, de gebruiken van de kerk wat betreft kleding en gedrag, terug naar haar vergaderingen van 1933 tot 1938. Oudere voorgangers onderwezen, zoals een studie uit 2003 naar de doctrine vastlegt, dat vrouwen geen sieraden, lippenstift of broeken droegen en hun haar niet knipten, en dat leden wegbleven uit de bioscoop en het voetbalstadion. Een studie uit 2013 naar de eerste honderd jaar van de kerk wees uit dat deze gebruiken, die ooit streng waren, in de afgelopen twee decennia sterk waren veranderd. De praktijk verschilt nu van kerk tot kerk en van netwerk tot netwerk. Baptistische kerken hebben geen dergelijke code in hun belijdenissen.

Zijn er baptisten die in tongen spreken?

Ja, en in Brazilië hebben ze hun eigen conventie. In de jaren zestig trok een beweging van geestelijke vernieuwing door baptistenkerken, en leden en hele gemeenten die dit accepteerden werden uitgesloten, vijftig jaar nadat hetzelfde was gebeurd in Belém. De eerste nieuwe staatsconventie werd in 1961 in Minas Gerais gevormd, vlak nadat de baptistenconventie van de staat de Lagoinha Baptist Church had uitgesloten. In 1967 vormden die kerken de Nationale Baptistische Conventie (CBN). Haar principes noemen de doop in de Heilige Geest en de hedendaagse gaven van de Geest als onderdeel van haar erfgoed, naast de baptistische kenmerken van een zelfbesturende lokale kerk, scheiding van kerk en staat en godsdienstvrijheid. Ze rapporteert ongeveer 2.700 kerken en zo'n 400.000 leden. Een familie met de ene kant in de Assembleia de Deus en de andere in een vernieuwde baptistenkerk kan ontdekken dat er minder tussen hen in staat dan de namen suggereren.

Wat hebben baptisten en de Assemblies of God gemeen in hun geloof?

De centrale doctrines van het geloof. Beiden belijden één God, Vader, Zoon en Heilige Geest. De Baptist Faith and Message van de Southern Baptists zegt dat “de eeuwige drie-enige God Zichzelf aan ons openbaart als Vader, Zoon en Heilige Geest,” en dat Christus “werd ontvangen van de Heilige Geest en geboren uit de maagd Maria.” Het tweede artikel van de Assemblies of God zegt dat God “Zichzelf verder heeft geopenbaard als de belichaming van de principes van relatie en associatie als Vader, Zoon en Heilige Geest,” en het derde artikel belijdt de maagdelijke geboorte, het zondeloze leven, de dood aan het kruis voor zondaars en de lichamelijke opstanding van Christus.

Beiden onderwijzen dat redding komt door geloof in Christus alleen, en ze zeggen het in bijna dezelfde woorden. “Redding wordt ontvangen door bekering tot God en geloof in de Heer Jezus Christus,” belijdt de Assemblies of God, en een persoon wordt “gerechtvaardigd door genade door geloof.” Redding “wordt vrij aangeboden aan allen die Jezus Christus als Heer en Heiland aanvaarden,” zeggen de Southern Baptists, en “Er is geen redding buiten persoonlijk geloof in Jezus Christus als Heer.” Beiden noemen de Bijbel hun uiteindelijke autoriteit. Wat er ook in Belém is gebeurd, het evangelie dat in de twee gebouwen wordt gepredikt, is hetzelfde evangelie.

Die gedeelde overtuigingen, die door christenen door de eeuwen heen worden aangehangen, zijn het onderwerp van Christendom: Wat christenen al 2000 jaar geloven, een gratis cursus met korte lessen.

Wat is de doop in de Heilige Geest?

Voor de Assemblies of God is het een gave die elke gelovige na de wedergeboorte zou moeten zoeken. Het zevende artikel zegt dat “Alle gelovigen recht hebben op en vurig moeten verwachten en ernstig moeten zoeken naar de belofte van de Vader, de doop in de Heilige Geest en vuur,” en dat “Deze ervaring losstaat van en volgt op de ervaring van de wedergeboorte.” Het brengt “de bekrachtiging met kracht voor leven en dienst.” Het achtste artikel noemt het teken ervan: de Geestesdoop “wordt getuigd door het initiële fysieke teken van spreken in andere tongen zoals de Geest van God hen de uitspraak geeft.” De Braziliaanse Geloofsverklaring zegt hetzelfde: Jezus Christus geeft de doop in de Geest, en spreken in andere tongen is het fysieke bewijs daarvan.

De Assemblies lezen dit patroon in Handelingen. Met Pinksteren werden de discipelen “allen vervuld met de Heilige Geest, en begonnen te spreken in andere tongen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken” (Handelingen 2:4). In Samaria hadden mensen geloofd en waren ze gedoopt, maar “hij was nog op niemand van hen gevallen,” totdat Petrus en Johannes “hun de handen oplegden, en zij ontvingen de Heilige Geest” (Handelingen 8:16–17). In Efeze, “toen Paulus hun de handen had opgelegd, kwam de Heilige Geest op hen; en zij spraken in tongen en profeteerden” (Handelingen 19:6).

Baptisten plaatsen de doop van de Geest bij de bekering. “Op het moment van wedergeboorte doopt Hij elke gelovige in het Lichaam van Christus,” zegt de Baptist Faith and Message. De verklaring van de Braziliaanse baptisten is het daarmee eens: bij de wedergeboorte wordt de nieuwe gelovige gedoopt in de Heilige Geest en verzegeld voor de dag van verlossing. Hun vers is dat van Paulus: “Want door één Geest zijn wij allen tot één lichaam gedoopt” (1 Korintiërs 12:13). Ze merken ook op dat Paulus, bij het opsommen van de gaven, vraagt: “Hebben allen gaven van genezing? spreken allen in tongen? vertolken allen?” (1 Korintiërs 12:30). Pinkster vs Baptist volgt dit debat binnen de bredere pinksterfamilie.

Als ik nooit in tongen heb gesproken, ontbreekt het mij dan aan de Heilige Geest?

Geen van beide kerken onderwijst dat. Eén kerk die tongen wel koppelt aan de wedergeboorte is de United Pentecostal Church International, een Oneness-pinksterorganisatie, die onderwijst dat gelovigen het evangelie gehoorzamen door bekering, waterdoop in Jezus' naam en Geestesdoop met tongen. De Assemblies of God is trinitarisch, verwierp de Oneness-leer in 1916 en onderwijst anders. “De Schrift stelt duidelijk dat alle gelovigen de Heilige Geest hebben (Rom 8:9, 16),” zegt haar beleidsstuk uit 1999 over de Geestesdoop. Haar stuk uit 2017 over zekerheid zegt dat bij de wedergeboorte “de Heilige Geest in hen komt, wat zekerheid van vergeving van zonden, geestelijke vernieuwing en een persoonlijke relatie met God brengt.” In Brazilië noemt de Geloofsverklaring van de CGADB, in haar hoofdstuk over de Heilige Geest, de Geest de auteur van de wedergeboorte, die in de gelovigen woont.

Het vers van Paulus is duidelijk: “Indien iemand de Geest van Christus niet heeft, die is van Hem niet” (Romeinen 8:9). Beide kerken lezen het op dezelfde manier. Als je bij Christus hoort, heb je zijn Geest. Wat de Assemblies of God toevoegt, is een verdere vervulling met kracht, waartoe ze elke gelovige aanspoort, en haar voorwaarden voor redding zijn bekering en geloof, zonder enige vermelding van tongen. Baptisten en de Assemblies discussiëren over die verdere ervaring en het teken ervan. Ze discussiëren niet over de vraag of een gelovige die nooit in tongen heeft gesproken, bij Christus hoort.

Kan een christen zijn redding verliezen?

Hier geven de twee families tegenovergestelde antwoorden. “Alle ware gelovigen volharden tot het einde,” zegt de Baptist Faith and Message. “Degenen die God in Christus heeft aanvaard en door Zijn Geest heeft geheiligd, zullen nooit uit de staat van genade vallen, maar zullen volharden tot het einde.” De baptisten in Brazilië onderwijzen dat de redding van de gelovige eeuwig is en dat geen enkele kracht of omstandigheid de gelovige kan scheiden van Gods liefde in Christus. De woorden van Jezus waar ze het meest op leunen zijn deze: “En Ik geef hun eeuwig leven; en zij zullen voorzeker niet verloren gaan in eeuwigheid en niemand zal hen uit Mijn hand rukken” (Johannes 10:28).

De Assemblies of God, in haar stuk uit 2017, “keurt de positie van onvoorwaardelijke zekerheid af die stelt dat het onmogelijk is voor een persoon die eenmaal gered is om verloren te gaan,” en onderwijst dat “De redding van de gelovige kan worden verbeurd of opgegeven door zich opzettelijk van Christus af te keren.” Ze is voorzichtig met wat dat betekent. “Redding wordt ontvangen en verzekerd door geloof,” zegt hetzelfde stuk, en ze rekent een “voortdurend conflict met verleiding en zonde” als onderdeel van het leven van de gelovige. Het gevaar dat ze noemt is een opzettelijke afkeer. In Brazilië koppelt de Geloofsverklaring Gods verkiezing van de geredden aan zijn voorkennis van degenen die Christus ontvangen en tot het einde volharden, en spoort elke gelovige aan om te volharden.

Niet elke baptist houdt vast aan eeuwige zekerheid. De National Association of Free Will Baptists verwerpt “de extreme doctrine dat zodra een persoon gered is, hij of zij altijd gered is, ongeacht hoe hij zijn leven leidt,” en ze verwerpt ook het idee dat een persoon “vandaag gered en morgen verloren” kan zijn. eens gered, altijd gered zet de passages aan beide kanten uiteen.

Geloven de Assemblies of God en baptisten in goddelijke genezing?

De Assemblies of God onderwijst het als onderdeel van het evangelie; de baptistische belijdenissen niet. “Goddelijke genezing is een integraal onderdeel van het evangelie,” zegt haar twaalfde artikel. “Bevrijding van ziekte is voorzien in de Verzoening, en is het voorrecht van alle gelovigen.” De Braziliaanse verklaring voegt eraan toe dat gebed voor de zieken niet in strijd is met medische behandeling. Onder de passages die het artikel citeert is Jakobus: “Is iemand onder u ziek? Laat hem de oudsten van de gemeente roepen en laten zij over hem bidden, hem met olie zalvende in de naam van de Heere” (Jakobus 5:14). De Baptist Faith and Message heeft geen artikel over genezing en zegt niet dat fysieke genezing in de verzoening is beloofd.

Kan een vrouw predikant zijn in een baptistenkerk of een Assemblies of God-kerk?

Het antwoord verandert met het orgaan en het land, en onder Southern Baptists is de discussie nog steeds gaande. De Baptist Faith and Message, gewijzigd in 2023, zegt: “Hoewel zowel mannen als vrouwen begaafd zijn voor dienst in de kerk, is het ambt van voorganger/oudste/opziener beperkt tot mannen zoals gekwalificeerd door de Schrift.” Onder de passages die het citeert is Paulus' “Maar ik sta niet toe dat een vrouw onderwijst of gezag over de man heeft” (1 Timoteüs 2:12). In juni 2026 stemden de afgevaardigden van de Southern Baptist Convention met 6.028 tegen 2.026 voor een grondwetswijziging om elke kerk uit te sluiten die handelt “om een vrouw die dient in het ambt of de functie van voorganger/oudste/opziener te bevestigen, aan te stellen of te steunen, specifiek door te prediken voor de samengekomen gemeente.” Het heeft een tweede tweederdemeerderheid nodig in 2027 om in werking te treden. Andere baptisten verschillen van mening. De groep Baptist Women in Ministry werkt met vrouwelijke predikanten in verschillende baptistenorganisaties, en de CBB liet de vraag over aan de staatsafdelingen van haar voorgangersorde, die er op verschillende manieren over hebben beslist.

De Amerikaanse Assemblies of God heeft vrouwelijke voorgangers. “We hebben veel vrouwelijke voorgangers in deze kerk,” zei haar toenmalige General Superintendent, Thomas Trask, in 2004. In Brazilië wees de nationale vergadering van de CGADB vrouwelijke voorgangers in 2001 af, en haar Geloofsverklaring beschrijft evangelisten als mannen. Sommige regionale conventies hebben het ambt opengesteld voor vrouwen, zoals de conventie van het Federaal District deed door stemming in oktober 2011.

Dus de twee families zijn het nog steeds oneens, zoals de baptisten van Belém en hun pinksterleden het in 1911 oneens waren. Toch dopen ze op dezelfde manier, belijden ze dezelfde Christus en lezen ze hetzelfde vers over de Geest, elk in zijn eigen licht: “Want door één Geest zijn wij allen tot één lichaam gedoopt” (1 Korintiërs 12:13).

Gerelateerde artikelen

• Protestants versus Pinksterbeweging
• Evangelische versus Pinksterkerk
• Pinksterbeweging versus Assemblies of God
• Protestants versus Baptisten
• Baptist versus Southern Baptist
• Bijbelverzen over spreken in tongen