13 Bijbelverzen over het beschermen van kinderen

Isaiah 49:25

“Want Ik zal twisten met wie met u twisten, en Ik zal uw kinderen redden.”

Reflectie: De belofte antwoordt aan Sion, afgebeeld als een moeder die zegt: “De Heer heeft mij verlaten” (Jesaja 49:14). God antwoordt: “Kan een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij geen medelijden zou hebben met de zoon van haar schoot? Zelfs zij kunnen vergeten, toch zal Ik u niet vergeten” (49:15). In vers 25 zijn de kinderen gevangenen van een tiran, en God neemt de strijd op zich: “Ik zal twisten met wie met u twisten.”

Jesaja 54:13

“Al uw kinderen zullen door de HEERE onderwezen zijn, en de vrede van uw kinderen zal groot zijn.”

Reflectie: Het hoofdstuk spreekt tot Jeruzalem als “O ellendige, door storm voortgedrevene, ongetrooste” (Jesaja 54:11) en belooft haar een stad herbouwd met edelstenen. Vers 14 gaat verder over Sion zelf: “u zult ver van onderdrukking zijn, want u zult niet vrezen; en ver van verschrikking, want die zal niet tot u naderen.” Jezus citeert de eerste regel van vers 13 in Johannes 6:45: “Er staat geschreven in de Profeten: ‘En zij zullen allen door God onderwezen worden.’”

Exodus 22:22-24

“U zult geen enkele weduwe of weeskind kwaad doen. Als u hen toch kwaad doet, en zij roepen tot Mij, dan zal Ik hun roep zeker horen, en mijn toorn zal ontbranden, en Ik zal u met het zwaard doden, en uw vrouwen zullen weduwen worden en uw kinderen wezen.”

Reflectie: Deze wet komt direct na het gebod om een vreemdeling geen onrecht aan te doen (Exodus 22:21), en het noemt de weduwe en het weeskind samen. God zegt dat hij hun roep zelf zal horen: “Als u hen toch kwaad doet, en zij roepen tot Mij, dan zal Ik hun roep zeker horen.” De straf treft het eigen huishouden van de onderdrukker, wiens vrouwen weduwen zouden worden en wiens kinderen wezen zouden zijn. Psalm 68:5 noemt God “Vader van de wezen en beschermer van de weduwen.”

Matteüs 19:14

“Maar Jezus zei: ‘Laat de kleine kinderen tot mij komen en verhinder hen niet, want voor zulken is het koninkrijk der hemelen.’”

Reflectie: Kinderen werden bij Jezus gebracht “opdat hij zijn handen op hen zou leggen en bidden,” en de discipelen berispten de mensen die hen brachten (Mattheüs 19:13). Jezus overrulede zijn eigen discipelen, en het volgende vers zegt dat hij “zijn handen op hen legde en wegging.” Lucas vertelt dezelfde gebeurtenis en zegt dat de mensen “zelfs zuigelingen bij hem brachten” (Lucas 18:15).

Marcus 10:16

“En Hij nam hen in Zijn armen en zegende hen, terwijl Hij de handen op hen legde.”

Reflectie: Marcus voegt twee details toe die de andere verslagen weglaten. Toen Jezus zag dat de discipelen de kinderen terugstuurden, “werd hij verontwaardigd” (Marcus 10:14), en na het spreken nam hij de kinderen in zijn armen. Vers 13 geeft de reden waarom de kinderen waren gebracht: “opdat hij hen zou aanraken.”

Matthew 18:5-6

“Wie zo’n kind ontvangt in mijn naam, ontvangt mij, maar wie een van deze kleinen die in mij geloven tot zonde verleidt, het zou beter voor hem zijn dat een grote molensteen om zijn nek was gehangen en hij in de diepte van de zee was verdronken.”

Reflectie: De discipelen hadden gevraagd wie de grootste is in het koninkrijk, en Jezus antwoordde door een kind te roepen en het in hun midden te zetten (Mattheüs 18:1-2). “Zo’n kind” ontvangen in zijn naam is Jezus zelf ontvangen. De waarschuwing die volgt gaat over “deze kleinen die in mij geloven,” en de overtreding is hen tot zonde verleiden; het volgende vers voegt toe: “wee degene door wie de verleiding komt!” (18:7).

Matteüs 18:10

“Pas op dat u niet een van deze kleinen veracht. Want Ik zeg u dat hun engelen in de hemel altijd het gezicht zien van Mijn Vader, Die in de hemelen is.”

Reflectie: Jezus spreekt nog steeds over “deze kleinen,” de uitdrukking die hij in vers 6 gebruikte. De reden die hij geeft om een van hen niet te verachten is dat “hun engelen altijd het gezicht zien van mijn Vader die in de hemelen is.” Daarna vertelt hij de gelijkenis van het ene verloren schaap en eindigt met: “het is niet de wil van mijn Vader die in de hemelen is dat een van deze kleinen verloren gaat” (Mattheüs 18:14).

Psalm 121:7-8

“De Heer zal u bewaren voor alle kwaad; hij zal uw leven bewaren. De Heer zal uw uitgang en uw ingang bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid.”

Reflectie: Psalm 121 heeft als opschrift “Een pelgrimslied,” en het keert steeds terug naar één werkwoord: de Heer bewaart. Eerder zegt de psalm: “hij die u bewaart, zal niet sluimeren” (121:3) en “De zon zal u overdag niet steken, de maan niet in de nacht” (121:6). “Uw uitgang en uw ingang” omvat het verlaten van huis en het terugkeren, en de laatste regel breidt de belofte uit “van nu aan tot in eeuwigheid.”

Psalm 91:11

“Want Hij zal voor jou zijn engelen bevelen om je te bewaren op al je wegen.”

Reflectie: De belofte is gedaan aan degene die “de Heer tot uw schuilplaats” heeft gemaakt (Psalm 91:9), en het volgende vers gaat verder: “Op hun handen zullen zij u dragen, opdat u uw voet niet aan een steen stoot.” De duivel citeerde deze twee verzen aan Jezus op het hoogste punt van de tempel en drong er bij hem op aan zich naar beneden te werpen. Jezus antwoordde: “U zult de Heer, uw God, niet verzoeken” (Mattheüs 4:5-7).

Spreuken 3:24

“Als u gaat liggen, zult u niet vrezen; wanneer u gaat liggen, zal uw slaap zoet zijn.”

Reflectie: Een vader spreekt tot “Mijn zoon” (Spreuken 3:21) en zegt hem “gezond verstand en overleg” te bewaren. De belofte van “veilig op uw weg” wandelen (3:23) en van zoete slaap volgt op die instructie. De volgende verzen voegen toe: “Wees niet bevreesd voor plotselinge verschrikking” en geven de reden: “de Heer zal uw vertrouwen zijn en uw voet bewaren voor verstrikking” (3:25-26).

Deuteronomium 6:6-7

“Deze woorden, die ik u heden gebied, zullen in uw hart zijn. U zult ze uw kinderencherp inscherpen en erover spreken als u in uw huis zit en als u onderweg bent, als u neerligt en als u opstaat.”

Reflectie: Het gebod volgt direct op “Hoor, Israël: De Heer onze God, de Heer is één. U zult de Heer, uw God, liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw kracht” (Deuteronomium 6:4-5). De tijden voor onderwijs lopen door de hele dag, van zitten in huis tot liggen en opstaan. De volgende verzen laten Israël de woorden op hun handen binden en ze schrijven “op de deurposten van uw huis en op uw poorten” (6:9).

Spreuken 22:6

“Onderwijs een kind in de weg die hij moet gaan; dan zal hij ook als hij oud is, daarvan niet afwijken.”

Reflectie: Het vers staat in de verzameling met het opschrift “De spreuken van Salomo” (Spreuken 10:1). Het spreekt over de weg die een kind “moet gaan” en over opvoeding die tot op hoge leeftijd duurt. Een paar verzen later zegt hetzelfde hoofdstuk: “Dwaasheid is vastgehecht aan het hart van een kind, maar de roede van de tucht zal die ver van hem verwijderen” (22:15).

Efeziërs 6:4

“Vaders, wek geen toorn op bij uw kinderen, maar voed hen op in de onderwijzing en de vermaning van de Heere.”

Reflectie: Paulus vertelt kinderen eerst dat ze hun ouders moeten gehoorzamen en citeert “Eer uw vader en uw moeder” met de belofte “opdat het u goed zal gaan” (Efeziërs 6:1-3). Het gebod aan vaders volgt daarna: hun kinderen niet tot toorn te verwekken en hen op te voeden “in de tucht en de vermaning van de Heere.” Kolossenzen 3:21 geeft vaders hetzelfde gebod met een eigen reden: “opdat zij niet moedeloos worden.”