21 Bijbelverzen over afvalligheid



  • De “backslidings” (afvalligheden) in de King James Version in Jeremia 2:19 en 3:22 en “backsliding” (afvalligheid) in Hosea 11:7 en 14:4 vertalen het Hebreeuwse zelfstandig naamwoord meshubah, dat de ESV vertaalt als “afvalligheid”, “trouweloosheid” of “zich afkeren”.
  • De “backsliding heifer” (afvallige koe) in de KJV in Hosea 4:16 vertaalt sarar, wat koppig zijn betekent; de ESV leest: “Als een koppige koe is Israël koppig.”
  • In Galaten 5:4 beschrijft “van de genade vervallen” christenen die door besnijdenis gerechtvaardigd willen worden door de wet.
  • Jezus zegt tegen Petrus “wanneer je bekeerd bent, versterk dan je broeders” voordat Petrus hem drie keer verloochent (Lucas 22:32-34).
  • De Westminster Confessie stelt dat degenen die God effectief heeft geroepen “noch totaal, noch definitief uit de staat van genade kunnen vallen”, hoewel ze “in zware zonden kunnen vallen; en daarin voor een tijd kunnen volharden.”

Afvalligheid in de Bijbel is het zich afkeren van de Heer nadat men Hem toebehoorde. Jeremia beschuldigt Juda ervan “de bron van levend water” te hebben verlaten (Jeremia 2:13), en Paulus noemt Demas, die hem verliet omdat hij “deze tegenwoordige wereld liefhad” (2 Timoteüs 4:10). De profeten beloven er ook genezing voor: “Ik zal uw trouweloosheid genezen” (Jeremia 3:22).

De “backslidings” (afvalligheden) in de King James Version in Jeremia 2:19 en 3:22 en “backsliding” (afvalligheid) in Hosea 11:7 en 14:4 vertalen het Hebreeuwse zelfstandig naamwoord meshubah, een terugkeer, die de ESV vertaalt als “afvalligheid”, “trouweloosheid” of “zich afkeren”. De onderstaande passages in het Nieuwe Testament gebruiken andere werkwoorden: afvallen, terugwijken, verlaten, afdwalen van de waarheid.

Israël keert zich af van de Heer

Jeremia 2:13

“want mijn volk heeft twee kwaden begaan: zij hebben Mij verlaten, de bron van levend water, en voor zichzelf bakken uitgehouwen, gebroken bakken die geen water kunnen houden.”

Reflectie: De Heer, sprekend door Jeremia, roept de hemelen op om ontzet te zijn (Jeremia 2:12): geen enkel volk heeft zijn goden veranderd, “hoewel het geen goden zijn”, toch “heeft mijn volk zijn heerlijkheid veranderd voor wat niet baat” (vers 11). De twee kwaden gaan samen: een bron van levend water verlaten en bakken uithouwen die gebroken zijn en niets vasthouden.

Jeremia 2:19

“Uw eigen kwaad zal u tuchtigen, en uw afvalligheid zal u bestraffen. Weet en zie dat het kwaad en bitter is dat u de HEERE, uw God, verlaat; de vrees voor Mij is niet in u, spreekt de Heere, de HEERE van de legermachten.”

Reflectie: In hetzelfde hoofdstuk zegt de Heer dat het afkeren zijn eigen correctie met zich meebrengt: “Uw eigen kwaad zal u tuchtigen, en uw afvalligheid zal u bestraffen.” De King James Version leest “thy backslidings shall reprove thee” (uw afvalligheden zullen u bestraffen). Het vers eindigt met het benoemen van wat ontbreekt: “de vrees voor Mij is niet in u.”

Hosea 4:16

“Als een koppige koe is Israël koppig; kan de HEERE hen nu weiden als een lam in een ruime weide?”

Reflectie: Hosea vergelijkt Israël met een koppige koe. De King James Version leest “Israel slideth back as a backsliding heifer” (Israël glijdt terug als een afvallige koe), maar het Hebreeuwse werkwoord is sarar, wat koppig of opstandig zijn betekent. De ESV maakt van de tweede helft een vraag: “kan de HEERE hen nu weiden als een lam in een ruime weide?”, waar de KJV het als een stelling leest.

Hosea 11:7

“Mijn volk is erop gericht zich van Mij af te keren, en hoewel zij tot de Allerhoogste roepen, zal Hij hen geenszins oprichten.”

Reflectie: Het volk is “erop gericht zich af te keren”, en hoewel zij tot de Allerhoogste roepen, zal Hij hen niet oprichten. De verzen die volgen geven Gods kant weer: “Hoe zou Ik u prijsgeven, Efraïm?” en “Mijn barmhartigheid wordt warm en teder” (Hosea 11:8), en Hij zal niet “in toorn komen” (vers 9). De “bent to backsliding” (gericht op afvalligheid) van de KJV vertaalt meshubah, het zelfstandig naamwoord in Jeremia 2:19.

Spreuken 14:14

“De afvallige van hart zal verzadigd worden met zijn eigen wegen, en een goed mens met de zijne.”

Reflectie: Het spreekwoord plaatst het afdwalen in het hart, en het gevolg is dat de eigen wegen van de persoon terugkeren om hem te vervullen. In de ESV geeft de tweede regel de goede man hetzelfde resultaat in dezelfde bewoordingen, zodat ieder mens vervuld wordt met wat zijn wegen voortbrengen. De KJV leest: “shall be filled with his own ways.”

Waarschuwingen tegen het afvallen

Hebreeën 3:12

“Pas op, broeders, dat er bij niemand van u een boosaardig, ongelovig hart is, waardoor u afvalt van de levende God.”

Reflectie: De waarschuwing volgt op de woorden van de Heilige Geest over de generatie in de woestijn, die “altijd dwalen in hun hart” en van wie God zwoer: “Zij zullen mijn rust niet binnengaan” (Hebreeën 3:7-11). Hebreeën herleidt het afvallen tot een “ongelovig hart”, en het volgende vers geeft het middel: “vermaan elkaar elke dag, zolang men van ‘vandaag’ spreekt, opdat niemand van u verhard wordt door de misleiding van de zonde” (Hebreeën 3:13).

1 Corinthiërs 10:12

“Laat daarom wie denkt dat hij staat, toezien dat hij niet valt.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist opgesomd wat Israël in de woestijn deelde: allen onder de wolk, allen door de zee, allen etend van hetzelfde geestelijke voedsel, en vervolgens dat God niet tevreden was met de meesten van hen, en dat sommigen van hen werden vernietigd vanwege afgoderij, seksuele immoraliteit, het op de proef stellen van Christus en het mopperen (1 Korintiërs 10:1-10). De waarschuwing is gericht aan iedereen die “denkt dat hij staat”. Het volgende vers voegt eraan toe dat God “u niet boven uw vermogen zal laten verzoeken, maar met de verzoeking ook de uitweg zal bieden.”

Lukas 9:62

“Jezus zei tegen hem: ‘Niemand die zijn hand aan de ploeg slaat en achteromkijkt, is geschikt voor het koninkrijk van God.’”

Reflectie: De man die Jezus antwoordt, is hem nog niet gevolgd; hij biedt aan dit te doen zodra hij afscheid heeft genomen van degenen thuis (Lukas 9:61). Jezus’ antwoord schetst iemand die de ploeg al heeft vastgepakt en vervolgens achterom kijkt.

Galaten 5:4

“U bent van Christus losgeraakt, u die door de wet gerechtvaardigd wilt worden; u bent uit de genade gevallen.”

Reflectie: In Galaten beschrijft “van de genade vervallen” christenen die zich zouden laten besnijden om door de wet gerechtvaardigd te worden (Galaten 5:2-3). Paulus zegt dat zo iemand “van Christus losgemaakt” is, en het hoofdstuk opent met het alternatief: “sta dan vast en laat u niet opnieuw een slavenjuk opleggen” (Galaten 5:1).

Hebreeën 10:26-27

“Want als wij willens en wetens zondigen nadat wij de kennis van de waarheid hebben ontvangen, blijft er geen slachtoffer voor zonden meer over, maar een vreeswekkende verwachting van oordeel en een vurigheid van vuur die de tegenstanders zal verteren.”

Reflectie: De zonde die hier wordt bedoeld is aanhoudend en opzettelijk (“als wij willens en wetens zondigen”), en het komt “nadat wij de kennis van de waarheid hebben ontvangen.” Eerder in het hoofdstuk zegt Hebreeën dat Christus door één “offer” degenen die geheiligd worden “voor altijd heeft vervolmaakt”, en dat waar zonden vergeven zijn “geen offer voor de zonde meer nodig is” (Hebreeën 10:14, 18).

Hebreeën 10:38-39

“maar mijn rechtvaardige zal uit geloof leven, en als hij terugdeinst, heeft mijn ziel geen welbehagen in hem.” Maar wij zijn niet van degenen die terugdeinzen en verloren gaan, maar van degenen die geloof hebben en hun ziel behouden.”

Reflectie: De lezers hadden ooit “een zware strijd met lijden verdragen” en “met vreugde de plundering” van hun bezittingen aanvaard (Hebreeën 10:32-34). Hebreeën zegt hen hun vertrouwen niet weg te werpen, aangezien zij “volharding nodig hebben” (vss. 35-36), en citeert vervolgens een passage gebaseerd op Habakuk 2:3-4 waarin God geen welbehagen heeft in degene die “terugdeinst.” Vers 39 plaatst de lezers onder “degenen die geloof hebben en hun ziel behouden.”

2 Petrus 2:20

“Want als zij, nadat zij door de kennis van onze Heere en Zaligmaker Jezus Christus aan de bezoedelingen van de wereld zijn ontsnapt, daarin opnieuw verstrikt raken en overwonnen worden, is hun laatste toestand erger geworden dan de eerste.”

Reflectie: 2 Petrus 2 gaat over valse leraren die “in het geheim verderfelijke ketterijen invoeren” (2 Petrus 2:1). Vers 20 beschrijft mensen die aan de bezoedelingen van de wereld ontsnapten door Christus te kennen en vervolgens “opnieuw daarin verstrikt raakten en overwonnen werden.” De volgende verzen zeggen dat het beter was geweest nooit “de weg van de gerechtigheid” te hebben gekend dan ervan terug te keren, en passen het spreekwoord toe van de hond die terugkeert naar zijn braaksel (vss. 21-22; Spreuken 26:11).

2 Johannes 1:8

“Pas op uzelf, opdat u niet verliest wat wij hebben bewerkt, maar een volledig loon mag ontvangen.”

Reflectie: Johannes schrijft over misleiders “die de komst van Jezus Christus in het vlees niet belijden” (2 Johannes 1:7). Het verlies waarvoor hij waarschuwt is het verliezen van “wat wij hebben bewerkt,” en vers 9 zegt dat wie “verder gaat en niet blijft in de leer van Christus, God niet heeft.”

Degenen die zich afkeerden, en één die zich weer bekeerde

2 Timotheüs 4:10

“Want Demas heeft mij verlaten, omdat hij de tegenwoordige wereld liefgekregen heeft, en is naar Thessalonica gegaan.”

Reflectie: Demas had eerder de groeten gestuurd naast Lukas, en Paulus rekende hem tot “mijn medearbeiders” (Kolossenzen 4:14; Filemon 1:24). In 2 Timotheüs geeft Paulus de reden waarom Demas vertrok in één zin: “omdat hij de tegenwoordige wereld heeft liefgehad.” Twee verzen daarvoor spreekt Paulus over de kroon die klaarligt voor “allen die zijn verschijning hebben liefgehad” (2 Timotheüs 4:8), en hij voegt eraan toe dat “Lukas alleen bij mij is” (v11).

Openbaring 2:4-5

“Maar Ik heb dit tegen u, dat u uw eerste liefde hebt verlaten. Bedenk dan van welke hoogte u gevallen bent; bekeer u en doe de eerste werken.”

Reflectie: De brief aan de gemeente in Efeze prijst haar zwoegen, haar geduldige volharding en haar toetsing van valse apostelen (Openbaring 2:2-3) voordat de aanklacht wordt benoemd. Het middel heeft drie delen: bedenken, bekeren en “doe de eerste werken,” en de waarschuwing is dat haar kandelaar zal worden weggenomen “tenzij u zich bekeert.”

Lukas 22:31-32

“Simon, Simon, zie, de satan heeft u allen opgeëist om te ziften als de tarwe. Maar Ik heb voor u gebeden dat uw geloof niet ophoudt. En u, als u eens bekeerd bent, versterk dan uw broeders.”

Reflectie: Jezus vertelt Simon dat de satan heeft geëist hen allen als tarwe te ziften, en dat Hij voor Petrus’ geloof heeft gebeden dat het niet zou bezwijken; de ESV merkt op dat het Griekse “u” meervoud is in vers 31 en enkelvoud alle vier de keren in vers 32. Hij spreekt over Petrus’ terugkeer voordat de val heeft plaatsgevonden: “wanneer u bekeerd bent.” Voordat de haan kraaide, verloochende Petrus Hem drie keer, en toen “de Heere zich omkeerde en Petrus aankeek,” ging hij “naar buiten en weende bitterlijk” (Lukas 22:34, 60-62).

De oproep om terug te keren

Jeremia 3:22

“Keer terug, o afkerige zonen; Ik zal uw afkerigheid genezen.”

Reflectie: Eerder in het hoofdstuk wordt Jeremia gestuurd om naar het noorden te roepen: “Keer terug, afkerig Israël,” met de belofte “Ik zal niet voor eeuwig toornig zijn” en één eis: “Erken alleen uw schuld” (Jeremia 3:12-13). In vers 22 is het aanbod om de afkerigheid zelf te genezen, en de tweede helft van het vers geeft het antwoord van het volk: “Zie, wij komen tot U, want U bent de HEERE, onze God.” De KJV leest: “Return, ye backsliding children, and I will heal your backslidings.”

Hosea 14:4

“Ik zal hun afvalligheid genezen; Ik zal hen uit vrije wil liefhebben, want Mijn toorn is van hen afgekeerd.”

Reflectie: Het slothoofdstuk van Hosea geeft Israël de woorden om terug te brengen naar God: “Vergeef alle ongerechtigheid; aanvaard wat goed is,” samen met een belofte om niet langer op Assyrië en paarden te vertrouwen en om het werk van hun handen niet langer “Onze God” te noemen (Hosea 14:2-3). Vers 4 is Gods antwoord. Waar de ESV “afvalligheid” heeft, leest de KJV: “I will heal their backsliding.”

Lukas 15:20

“Maar terwijl hij nog ver weg was, zag zijn vader hem en voelde mededogen, en hij rende naar hem toe, viel hem om de hals en kuste hem.”

Reflectie: In Jezus’ gelijkenis keert de zoon huiswaarts wanneer hij “tot zichzelf kwam,” met het plan om te vragen als een van de dagloners behandeld te worden (Lukas 15:17-19). De vader ziet hem van ver aankomen en rent naar hem toe om hem te omhelzen voordat de zoon heeft gesproken, en wanneer de zoon wel spreekt, stopt hij voor het verzoek om een dagloner te zijn (v21). De verklaring van de vader is: “deze mijn zoon was dood en is weer levend geworden; hij was verloren en is gevonden” (v24).

1 Johannes 1:9

“Als wij onze zonden belijden, is Hij getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.”

Reflectie: Johannes schrijft aan gelovigen: “Mijn kinderen,” opdat zij niet zouden zondigen, en voegt er direct aan toe: “Maar als iemand zondigt, wij hebben een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige” (1 Johannes 2:1). Vers 9 staat tussen twee waarschuwingen tegen het beweren dat men zonder zonde is (1:8, 1:10), en de belofte ervan rust op het feit dat God “getrouw en rechtvaardig” is.

Jakobus 5:19-20

“Mijn broeders, als iemand onder u van de waarheid afdwaalt en iemand brengt hem terug, laat hij dan weten dat wie een zondaar van zijn dwaalweg terugbrengt, zijn ziel van de dood zal redden en een menigte van zonden zal bedekken.”

Reflectie: Jakobus eindigt zijn brief met deze twee verzen. Degene die dwaalt is “onder u,” en hem terugbrengen is het werk van iemand anders in de gemeente. Wie het doet “zal zijn ziel van de dood redden en een menigte van zonden bedekken.”

Of een gelovige definitief kan afvallen

Hebreeën 10:26-27 en 2 Petrus 2:20 beschrijven mensen die de waarheid kenden en ervan afkeerden, en geen van beide passages noemt een weg terug; Lukas 15:20, Lukas 22:32 en Jakobus 5:19-20 spreken over mensen die worden teruggebracht.

De Westminster Confessie van het Geloof (hoofdstuk 17) stelt dat degenen die God “effectief heeft geroepen en door Zijn Geest heeft geheiligd, noch totaal, noch definitief uit de staat van genade kunnen vallen,” terwijl zij wel erkent dat zij “in zware zonden kunnen vallen; en daarin voor een tijd kunnen volharden.”

Artikel XVI van de Church of England, “Over zonde na de doop,” behandelt de vraag of zonde na de doop vergeven kan worden. Er staat: “de gunst van bekering mag niet worden ontzegd aan hen die na de doop in zonde vallen,” en “wij kunnen afwijken van de gegeven genade en in zonde vallen, en door de genade van God kunnen wij weer opstaan en ons leven beteren.” Artikel XII van de Methodisten, “Over zonde na rechtvaardiging,” geeft hetzelfde artikel met kleine wijzigingen, waaronder “zonde” in plaats van “dodelijke zonde” en “rechtvaardiging” in plaats van “doop.”




Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...