15 Bijbelverzen over falen en weer opstaan

Spreuken 24:16

“want de rechtvaardige valt zevenmaal en staat weer op, maar de goddelozen struikelen in de rampspoed.”

Reflectie: Het gezegde waarschuwt iedereen die “als een dief bij het huis van de rechtvaardige loert” (vers 15) dat het beramen van plannen het werk niet zal voltooien. De rechtvaardige valt zevenmaal en staat toch weer op, terwijl de goddelozen ten val komen wanneer er onheil toeslaat. Het volgende gezegde draait de waarschuwing om: “Verheug je niet als je vijand valt” (vers 17).

Psalm 37:23-24

“De Heer maakt de stappen vast van wie vreugde vindt in Hem; al struikelt hij, hij zal niet vallen, want de Heer ondersteunt hem met zijn hand.”

Reflectie: David plaatst het struikelen binnen de zorg van de Heer: de stappen worden door God vastgezet, het struikelen gebeurt toch, en het struikelen wordt geen val omdat “de HEER hem met zijn hand ondersteunt”. Het volgende vers is het getuigenis van de oude man: “Ik ben jong geweest en nu ben ik oud, maar ik heb nooit de rechtvaardige verlaten gezien.”

Micha 7:8

“Verheug u niet over mij, mijn vijand! Hoewel ik ben gevallen, zal ik opstaan. Hoewel ik in duisternis zit, zal de HEER mijn licht zijn.”

Reflectie: De spreker antwoordt een vijand die hem bespotte: “Waar is de HEER, uw God?” (vers 10). De spreker geeft in het volgende vers toe dat de val kwam door zonde: “Omdat ik tegen hem gezondigd heb, zal ik de toorn van de HEER dragen, totdat hij mijn zaak bepleit.” Opstaan betekent niet dat de gevolgen worden overgeslagen; het komt daarna, wanneer God “mij in het licht zal brengen” (vers 9).

Psalm 145:14

“De HEER ondersteunt allen die vallen en richt allen op die gebogen gaan.”

Reflectie: In een lofpsalm die begint met “Van David”, staat deze regel tussen “De HEER is betrouwbaar in al zijn beloften” (vers 13) en God die elk schepsel voedt “op de juiste tijd” (vers 15). Het ondersteunen van de gevallen wordt genoemd als een van de gewone werken van Gods heerschappij over “allen die” het nodig hebben, zonder enige voorwaarde.

Psalm 40:1-2

“Ik heb vurig op de HEER gewacht; hij boog zich naar mij toe en hoorde mijn hulpgeroep. Hij trok mij uit de kuil van het verderf, uit de modder en het slijk; hij zette mijn voeten op een rots en gaf mij een vaste grond om op te staan.”

Reflectie: David wachtte, God hoorde, en God tilde hem uit “de modderige kuil” op een rots. Later in dezelfde psalm keert de ellende terug en David benoemt een deel van de oorzaak: “mijn zonden hebben mij ingehaald, en ik kan niet zien” (vers 12). Psalm 40 bevat zowel de redding als de volgende ronde van ellende.

Lucas 15:20

“En hij stond op en ging naar zijn vader. Maar toen hij nog ver van hem verwijderd was, zag zijn vader hem en hij was met innerlijke ontferming bewogen; hij rende op hem af, viel hem om de hals en kuste hem.”

Reflectie: De jongste zoon heeft zijn erfenis verbrast en lijdt honger wanneer “hij tot inkeer kwam” (vers 17) en een toespraak voorbereidde om als dagloner te worden aangenomen. Hij staat op en gaat, de vader rent hem tegemoet, en de zoon komt nooit toe aan het verzoek om als dagloner te worden aangenomen (verzen 21-22). De reden van de vader wordt gegeven in vers 24: “deze zoon van mij was dood en is weer levend; hij was verloren en is gevonden.”

Psalm 51:12

“Schep in mij een zuiver hart, o God, en vernieuw in mij een standvastige geest.”

Reflectie: Het opschrift van de psalm plaatst deze na de confrontatie van de profeet Nathan met David over zijn overspel met Batseba. David vraagt God om een zuiver hart in hem te scheppen en een standvastige geest te vernieuwen. Twee verzen later vraagt hij: “Geef mij de vreugde van uw redding terug,” en zegt dan wat hij zal doen zodra hij hersteld is: “Ik zal overtreders uw wegen leren, zodat zondaars naar u zullen terugkeren” (vers 13).

1 Johannes 1:9

“Als wij onze zonden belijden: Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid.”

Reflectie: Johannes plaatst deze belofte tussen twee waarschuwingen: beweren dat je zonder zonde bent is zelfbedrog (vers 8), en beweren dat je nooit gezondigd hebt maakt God “tot een leugenaar” (vers 10). Vergeving berust op het feit dat God “getrouw en rechtvaardig” is, niet op de omvang van het falen. In het volgende hoofdstuk voegt Johannes eraan toe dat zijn doel is “dat u niet zondigt. Maar als iemand zondigt, hebben wij een pleitbezorger bij de Vader” (1 Johannes 2:1).

Psalm 103:12

“zo ver als het oosten is van het westen, zo ver heeft Hij onze overtredingen van ons gedaan.”

Reflectie: De afstand tussen oosten en westen is Davids maatstaf voor hoe ver God de zonde verwijdert. De verzen eromheen geven de reden: God “behandelt ons niet naar onze zonden” (vers 10), en hij heeft mededogen “als een vader” omdat “hij eraan denkt dat wij stof zijn” (verzen 13-14).

Joël 2:25

“Ik zal jullie vergoeden voor de jaren dat de sprinkhanen alles hebben opgegeten—de grote sprinkhaan en de jonge sprinkhaan, de andere sprinkhanen en de sprinkhanenzwerm—mijn grote leger dat ik onder jullie heb gestuurd.”

Reflectie: De sprinkhanenplaag van Joël 1 stript het land in golven, en God noemt de zwerm “mijn grote leger dat ik onder u heb gestuurd,” dus het verlies was een oordeel. De belofte om de opgegeten jaren te vergoeden volgt op de oproep in de verzen 12-13: “keer terug naar mij met heel je hart.” Vers 26 voegt eraan toe hoe de vergoeding eruitziet: “Jullie zullen genoeg te eten hebben, totdat je verzadigd bent.”

Romeinen 8:1

“Dus is er nu geen veroordeling voor hen die in Christus Jezus zijn.”

Reflectie: Het vers volgt op Paulus' verslag van zijn falen in wat hij wilde doen: “Het goede dat ik wil, doe ik niet, maar het kwade dat ik niet wil, dat doe ik steeds weer” (Romeinen 7:19), eindigend in “Wat ben ik een ellendig mens!” (7:24). Zijn antwoord is “God zij dank, die mij bevrijdt door Jezus Christus, onze Heer,” en, na de rest van 7:25, dit vers: geen veroordeling voor hen die in Christus Jezus zijn.

Luke 22:31-32

“Simon, Simon, de satan heeft gevraagd om jullie als tarwe te ziften. Maar ik heb voor jou gebeden, Simon, dat je geloof niet zal bezwijken. En als je eenmaal bent teruggekeerd, versterk dan je broeders.”

Reflectie: Jezus zegt dit tijdens het Laatste Avondmaal, voordat Petrus iets verkeerds heeft gedaan. Hij spreekt over Petrus die terugkeert voordat Petrus is gevallen, en zegt wat hij daarna moet doen: “als je eenmaal bent teruggekeerd, versterk dan je broeders.” Petrus houdt vol dat hij klaar is voor gevangenis en dood, en Jezus antwoordt dat hij hem drie keer zal verloochenen voordat de haan kraait (verzen 33-34). Toen het gebeurde, “ging hij naar buiten en huilde bitter” (22:62).

Johannes 21:17

“De derde keer zei hij tegen hem: ‘Simon, zoon van Johannes, heb je mij lief?’ Petrus werd bedroefd omdat Jezus voor de derde keer vroeg: ‘Heb je mij lief?’ Hij zei: ‘Heer, u weet alles; u weet dat ik u liefheb.’ Jezus zei: ‘Weid mijn schapen.’”

Reflectie: Na de opstanding, bij de Zee van Galilea, vraagt Jezus Petrus drie keer of hij van hem houdt, wat overeenkomt met de drie verloocheningen. Petrus is bedroefd door de derde vraag en antwoordt: “Heer, u weet alles.” Elk antwoord wordt gevolgd door een taak: “Weid mijn lammeren”, “Hoed mijn schapen”, “Weid mijn schapen”.

Galaten 6:1

“Broeders en zusters, als iemand betrapt wordt op een zonde, moeten jullie die door de Geest geleid worden, die persoon zachtmoedig herstellen. Maar pas op voor jezelf, anders word jij misschien ook in verleiding gebracht.”

Reflectie: Paulus legt het herstel in handen van de gemeente: degenen “die door de Geest leven” moeten de persoon die in zonde is gevallen zachtmoedig herstellen. De waarschuwing in hetzelfde vers is gericht aan degene die herstelt, die ook in verleiding kan komen, en het volgende vers verbreedt de instructie: “Draag elkaars lasten.”

Klaagliederen 3:22-23

“Door de goedertierenheid van de Heer zijn wij niet omgekomen, want Zijn barmhartigheden houden niet op. Elke morgen zijn ze nieuw; groot is Uw trouw.”

Reflectie: Deze regels staan midden in een klaagzang over de val van Jeruzalem, nadat de schrijver zich “mijn ellende en mijn omzwervingen, de alsem en het gal” herinnert (vers 19). Hoop komt voort uit het in herinnering roepen van de liefde van de Heer en Trouw, niet door een verandering in omstandigheden. Een paar verzen later roept de schrijver het volk terug: “Laten wij onze wegen onderzoeken en doorvorsen, en laten wij terugkeren tot de HEERE” (vers 40).