20 Bijbelverzen over vissen

Genesis 1:21

“En God schiep de grote zeedieren en alle wemelende levende wezens, waarvan de wateren wemelen, naar hun soort…”

Reflectie: Zeedieren worden op de vijfde dag gemaakt, samen met de vogels, en God ziet dat ze goed zijn. Het volgende vers zegent de zeedieren en de vogels samen, en de zeedieren krijgen de opdracht om “het water in de zeeën te vullen” (Genesis 1:22).

Genesis 1:28

“God zegende hen en zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en word talrijk; vul de aarde en onderwerp haar. Heers over de vissen in de zee en de vogels in de lucht en over elk levend wezen dat op de grond beweegt.’”

Reflectie: Op de zesde dag zegent God de man en de vrouw en geeft hen heerschappij over de vissen, de vogels en de landdieren. Op dit punt in Genesis worden alleen planten genoemd als voedsel (Genesis 1:29). Na de zondvloed voegt God dieren toe aan het dieet, waaronder vissen: “Alles wat leeft en beweegt zal voor jullie als voedsel zijn” (Genesis 9:2-3).

Leviticus 11:9

“Van al wat in het water is, al wat vinnen en schubben heeft in de wateren, in de zeeën en in de beken, dat zult u eten.”

Reflectie: De voedselwetten van Leviticus 11 geven één test voor waterdieren: vinnen en schubben. Alles in het water zonder beide moet als onrein worden beschouwd, en het hoofdstuk zegt dit drie keer in de verzen 10 tot 12. Deuteronomium 14:9-10 herhaalt de regel. In het Nieuwe Testament voegt Marcus 7:19 de opmerking toe: “Hiermee verklaarde Jezus alle voedsel rein,” en in Handelingen 10:15 hoort Petrus een stem zeggen: “Wat God rein heeft gemaakt, mag jij niet onrein noemen.”

Numbers 11:22

“Zou er genoeg zijn als er voor hen kleinvee en runderen werden geslacht? Zou er genoeg zijn als alle vissen in de zee voor hen werden gevangen?”

Reflectie: In de woestijn klaagden de Israëlieten over het manna en herinnerden ze zich “de vis die we in Egypte voor niets aten” (Numeri 11:5). God beloofde hen een hele maand vlees, en Mozes, die zeshonderdduizend voetgangers telde, vroeg of alle vissen in de zee genoeg zouden zijn. God antwoordde met een eigen vraag: “Is de arm van de Heer te kort?” (Numeri 11:23), en stuurde vervolgens kwartels vanaf de zee.

Jona 1:17

“Nu liet de Heer een grote vis komen om Jona op te slokken, en Jona was drie dagen en drie nachten in de buik van de vis.”

Reflectie: Jona was aan boord gegaan van een schip naar Tarsis om te vluchten voor Gods bevel om tegen Ninevé te prediken. Toen de zeelieden hem overboord gooiden, stopte de storm en liet de Heer de vis komen. Het boek noemt het een grote vis en noemt geen soort dier.

Jonah 2:1

“Vanuit de buik van de vis bad Jona tot de HEER, zijn God.”

Reflectie: Het gebed dat volgt (Jona 2:2-9) beschrijft het zinken naar “het hart van de zeeën” met zeewier om zijn hoofd gewikkeld. Het spreekt al van redding in de verleden tijd: “U, Heer mijn God, hebt mijn leven uit de put gehaald,” en eindigt met een gelofte en de woorden “Redding komt van de Heer.”

Jonah 2:10

“En de HEERE sprak tot de vis, en hij spuwde Jona uit op het droge.”

Reflectie: De Heer die de vis in Jona 1:17 liet komen, geeft hem nu bevel, en hij zet Jona aan land. Het volgende hoofdstuk opent met het woord van de Heer dat “voor de tweede keer” tot Jona komt (Jona 3:1), met dezelfde opdracht naar Ninevé.

Mattheüs 12:40

“Want zoals Jona drie dagen en drie nachten in de buik van een grote vis was, zo zal de Mensenzoon drie dagen en drie nachten in het hart van de aarde zijn.”

Reflectie: Toen Farizeeën en wetgeleerden Jezus om een teken vroegen, zei hij dat er geen zou worden gegeven behalve “het teken van de profeet Jona” (Matteüs 12:39). Hij vergelijkt Jona's drie dagen en nachten in de vis met de tijd die de Mensenzoon “in het hart van de aarde” zal doorbrengen, en voegt eraan toe dat de mensen van Ninevé zich bekeerden na Jona's prediking (Matteüs 12:41).

Matthew 4:18

“Terwijl Jezus langs de Zee van Galilea liep, zag Hij twee broers, Simon, genaamd Petrus, en zijn broer Andreas. Zij wierpen een net in het meer, want zij waren vissers.”

Reflectie: Simon Petrus en Andreas wierpen een net in het meer toen Jezus hen vond. Iets verderop riep hij Jakobus en Johannes, die met hun vader Zebedeüs in een boot hun netten aan het klaarmaken waren (Matteüs 4:21-22). Alle vier de mannen die in Matteüs 4:18-22 werden geroepen, waren vissers op het Meer van Galilea.

Mark 1:17

“‘Kom, volg mij,’ zei Jezus, ‘en ik zal jullie vissers van mensen maken.’”

Reflectie: Jezus stelt de roeping in de termen van het eigen vak van de broers, en Matteüs 4:19 noteert dezelfde woorden. Simon en Andreas lieten hun netten “meteen” achter (Marcus 1:18), en Jakobus en Johannes lieten hun vader Zebedeüs in de boot achter bij de dagloners (Marcus 1:20).

Luke 5:6

“Toen ze dat gedaan hadden, vingen ze zo’n grote hoeveelheid vissen dat hun netten begonnen te scheuren.”

Reflectie: Lucas vertelt de roeping door middel van een vangst. Jezus had de menigte onderwezen vanuit Simons boot en zei hem toen om naar diep water te varen. Simon antwoordde: “Meester, we hebben de hele nacht hard gewerkt en niets gevangen. Maar omdat u het zegt, zal ik de netten uitwerpen.” De vangst vulde beide boten totdat ze begonnen te zinken.

Luke 5:10

“Toen zei Jezus tegen Simon: ‘Wees niet bang; vanaf nu zul je mensen vangen.’”

Reflectie: Simon was net op zijn knieën voor Jezus gevallen en zei: “Ga weg van mij, Heer; ik ben een zondig mens!” Jezus antwoordt daarop met “Wees niet bang” en een nieuw beroep. Het volgende vers zegt dat ze hun boten op de kant trokken, “alles achterlieten en hem volgden” (Lucas 5:11).

Matthew 13:47-48

“Opnieuw is het koninkrijk van de hemel als een net dat in het meer werd neergelaten en allerlei soorten vissen ving. Toen het vol was, trokken de vissers het op de oever. Daarna gingen ze zitten en verzamelden de goede vissen in manden, maar gooiden de slechte weg.”

Reflectie: De gelijkenis schetst een sleepnet dat in het meer wordt neergelaten en allerlei soorten vis ophaalt, die de vissers op de oever sorteren. Jezus legt dit uit in de volgende twee verzen: “Zo zal het zijn aan het einde van de wereld. De engelen zullen komen en de goddelozen van de rechtvaardigen scheiden” (Matteüs 13:49-50).

Ezekiel 47:10

“Vissers zullen langs de oever staan; van En-Gedi tot En-Eglaïm zullen er plaatsen zijn om netten uit te spreiden. De vis zal van vele soorten zijn, zoals de vis van de Middellandse Zee.”

Reflectie: Ezechiël ziet een rivier die onder de drempel van de tempel vandaan stroomt, dieper wordt totdat deze niet meer overgestoken kan worden, en in de Dode Zee uitmondt. Waar deze binnenstroomt, wordt het zoute water zoet en “zullen er grote hoeveelheden vis zijn” (Ezechiël 47:9). Het visioen plaatst vissers met hun netten op de oever van een zee die geen vis kon ondersteunen, en fruitbomen waarvan de bladeren dienen voor genezing op de rivieroevers (Ezechiël 47:12).

Matthew 14:19-20

“Hij gaf de mensen opdracht op het gras te gaan zitten. Hij nam de vijf broden en de twee vissen, keek omhoog naar de hemel, sprak het dankgebed uit en brak de broden. Hij gaf ze aan de leerlingen, en de leerlingen deelden ze uit aan de mensen. Iedereen at tot hij verzadigd was, en de leerlingen haalden twaalf manden vol met de overgebleven stukken op.”

Reflectie: De spijziging van de vijfduizend wordt in alle vier de evangeliën verteld (Marcus 6:41-44; Lucas 9:16-17; Johannes 6:5-14). Johannes voegt eraan toe dat de vijf gerstebroden en twee vissen van een jongen waren, op wie Andreas wees (Johannes 6:8-9), en Marcus zegt dat de overgebleven stukken “brood en vis” waren (Marcus 6:43). Er bleven twaalf manden vol over.

Mark 8:7-8

“Ze hadden ook een paar kleine vissen; Hij dankte ook daarvoor en zei tegen de discipelen dat ze die moesten uitdelen. De mensen aten en werden verzadigd. Daarna raapten de discipelen zeven manden vol met overgebleven stukken op.”

Reflectie: Dit is een tweede spijziging, van ongeveer vierduizend mensen die drie dagen bij Jezus waren geweest (Marcus 8:1-9). De broden waren er zeven, de vissen weinig, en er bleven zeven manden vol over. Later in het hoofdstuk vraagt Jezus de discipelen om de manden van beide spijzigingen te tellen, twaalf en zeven, en vraagt: “Begrijpen jullie het nog steeds niet?” (Marcus 8:19-21).

Matthew 17:27

“Maar om geen aanstoot te geven, ga naar het meer en werp je vishaak uit. Neem de eerste vis die je vangt; open zijn bek en je zult een vier-drachme munt vinden. Neem die en geef hem aan hen voor mijn belasting en die van jou.”

Reflectie: In Kapernaüm vroegen de inners van de tempelbelasting van twee drachmen aan Petrus of zijn meester deze betaalde. Jezus betoogde dat de eigen kinderen van een koning vrijgesteld zijn, maar betaalde toch “opdat wij geen aanstoot geven.” De munt van vier drachmen in de bek van de vis dekt twee personen, Jezus en Petrus. Matteüs noteert de instructie en vertelt niet dat Petrus de vis vangt.

Luke 24:41-43

“En omdat zij het van blijdschap nog niet geloofden en zich verwonderden, zei Hij tegen hen: Hebt u hier iets te eten? Zij gaven Hem een stuk van een gebakken vis en een honingraat. Hij nam het en at het voor hun ogen op.”

Reflectie: De discipelen dachten dat ze een geest zagen, en Jezus zei tegen hen: “Raak me aan en zie; een geest heeft geen vlees en beenderen, zoals jullie zien dat ik heb” (Lucas 24:39). Hij vroeg vervolgens om iets te eten en at de vis in hun bijzijn. Petrus beschrijft de apostelen later als getuigen “die met hem gegeten en gedronken hebben nadat hij uit de dood was opgestaan” (Handelingen 10:41).

John 21:6

“Hij zei: ‘Werp je net aan de rechterkant van de boot uit, dan zul je er vinden.’ Toen ze dat deden, konden ze het net niet meer binnenhalen vanwege de grote hoeveelheid vissen.”

Reflectie: Zeven discipelen hadden de hele nacht op het Meer van Galilea gevist en niets gevangen, dezelfde situatie als in Lucas 5. Een vreemdeling op de oever vertelde hen waar ze moesten werpen, en de vangst deed de discipel van wie Jezus hield zeggen: “Het is de Heer!” Johannes telt de vissen, 153 grote, en merkt op dat “zelfs met zoveel vissen het net niet scheurde” (Johannes 21:11), terwijl de netten in Lucas 5:6 begonnen te scheuren.

John 21:9

“Toen ze aan land gingen, zagen ze daar een vuur met kolen liggen, met vis erop, en wat brood.”

Reflectie: Jezus had al vis op het vuur toen de boot aanmeerde, en hij vroeg ook om wat van de nieuwe vangst. Daarna zei hij: “Kom ontbijten,” en “nam het brood en gaf het aan hen, en deed hetzelfde met de vis” (Johannes 21:12-13). De bewoordingen lijken op het verslag van Johannes over de spijziging van de vijfduizend, waar Jezus “uitdeelde aan degenen die zaten zoveel ze wilden. Hij deed hetzelfde met de vis” (Johannes 6:11). Na de maaltijd vroeg hij Petrus drie keer: “Heb je mij lief?” (Johannes 21:15-17).