De Bijbel zegt dat God bij zijn volk is: Hij gaat met hen mee, woont onder hen en in hen, en zal voor eeuwig bij hen zijn. De belofte loopt van “Mijn aangezicht zal meegaan” (Exodus 33:14) via de naam Immanuël, “God met ons” (Matteüs 1:23), tot “God Zelf zal bij hen zijn” (Openbaring 21:3).
De belofte gaat vaak gepaard met een bevel om niet te vrezen. Mozes zegt tegen Israël: “Wees niet bevreesd en wees niet ontsteld voor hen, want de HEERE, uw God, is het Die met u meegaat” (Deuteronomium 31:6). Via Jesaja zegt God tegen Israël: “Wees niet bevreesd, want Ik ben met u” (Jesaja 43:5), en in een visioen zegt Hij tegen Paulus: “Wees niet bevreesd … want Ik ben met u” (Handelingen 18:9-10). Psalm 23:4 zegt het in de eigen stem van de spreker: “Ik zal geen kwaad vrezen, want U bent met mij.”
Wanneer God belooft met zijn volk mee te gaan

Exodus 33:14
“En Hij zei: ‘Mijn aangezicht zal meegaan, en Ik zal u rust geven.’”
Reflectie: God had Mozes opgedragen het volk naar het beloofde land te leiden, maar zei: “Ik zal niet in uw midden meetrekken, want u bent een halsstarrig volk; anders zou Ik u onderweg vernietigen” (33:3). Mozes pleit, en dit is het antwoord. Mozes dringt verder aan: “Als Uw aangezicht niet meegaat, laat ons dan niet van hier vertrekken,” omdat het feit dat God met hen meegaat hen “onderscheidt … van alle andere volken die op de aardbodem zijn” (33:15-16). Het Hebreeuwse woord voor aanwezigheid is panim, aangezicht, het woord achter het feit dat de HEERE met Mozes sprak “van aangezicht tot aangezicht” (33:11) en hem vertelde “u kunt Mijn aangezicht niet zien” (33:20).

Deuteronomium 31:6
“Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en wees niet verschrikt voor hen, want de HEERE, uw God, is het Die met u meegaat. Hij zal u niet loslaten en u niet verlaten.”
Reflectie: Mozes zegt dit tegen heel Israël op 120-jarige leeftijd, nadat de HEERE hem heeft verteld: “U zult deze Jordaan niet oversteken” (31:2). De leider blijft achter, maar “de HEERE, uw God, Die zal vóór u uit oversteken” (31:3). Twee verzen later geeft Mozes dezelfde belofte aan Jozua ten aanschouwen van heel Israël, en Hebreeën 13:5 herhaalt het voor zijn lezers: “Ik zal u nooit verlaten en u nooit in de steek laten,” als de reden om tevreden te zijn met wat ze hebben.

Jozua 1:9
“Heb Ik het u niet bevolen? Wees sterk en moedig, wees niet verschrikt en wees niet ontsteld, want de HEERE, uw God, is met u, overal waar u heen gaat.”
Reflectie: De HEERE spreekt tot Jozua na de dood van Mozes en vertelt hem om met het volk “deze Jordaan over te steken” (1:1-2). Eerder in dezelfde toespraak zegt Hij: “Zoals Ik met Mozes geweest ben, zal Ik met u zijn. Ik zal u niet verlaten en u niet in de steek laten” (1:5), de belofte die Mozes aan Jozua had gegeven in Deuteronomium 31:8. De moed die van Jozua wordt gevraagd, is verbonden met de wet: “Dit boek van de wet mag niet wijken uit uw mond, maar u moet het dag en nacht overdenken” (1:8).

Jesaja 43:2
“Wanneer u zult gaan door het water, Ik zal bij u zijn; en door de rivieren, zij zullen u niet overstromen; wanneer u door het vuur zult gaan, zult u niet verbranden, en de vlam zal u niet aansteken.”
Reflectie: God spreekt tot Israël, dat in het eerste vers van het hoofdstuk ook Jakob wordt genoemd: “Wees niet bevreesd, want Ik heb u verlost; Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij” (43:1). Van het volk wordt verwacht dat het door water en vuur gaat; wat beloofd wordt, is dat de rivieren hen niet zullen overspoelen en de vlam hen niet zal verteren. Vers 5 herhaalt de belofte: “Wees niet bevreesd, want Ik ben met u,” en voegt eraan toe dat God Israëls nageslacht “uit het oosten” zal brengen en hen “uit het westen” zal verzamelen.
Immanuël: God met ons in Jezus

Matteüs 1:23
“Zie, de maagd zal zwanger worden en een zoon baren, en u zult Hem de naam Immanuël geven” (wat betekent: God met ons).
Reflectie: Een engel vertelt Jozef in een droom om Maria als zijn vrouw te nemen en haar zoon Jezus te noemen, “want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden” (1:21). Matteüs citeert vervolgens Jesaja 7:14, een teken dat eerst aan Achaz van het huis van David werd gegeven nadat hij weigerde er een te vragen (Jesaja 7:10-13). Matteüs vertaalt de naam zelf voor zijn lezers: Immanuël betekent “God met ons.”

Matteüs 18:20
“Want waar twee of drie mensen in Mijn Naam samengekomen zijn, daar ben Ik in hun midden.”
Reflectie: De belofte komt aan het einde van de instructies van Jezus voor wanneer een broeder zondigt: ga alleen naar hem toe, dan met “één of twee anderen,” en dan naar de kerk (18:15-17). Vers 19 voegt eraan toe dat “als twee van u op de aarde iets eenparig verlangen, wat voor zaak het ook is, het hun ten deel zal vallen van Mijn Vader, Die in de hemelen is.” De twee of drie die in Jezus' naam vergaderd zijn, zijn discipelen die een fout rechtzetten en samen bidden, en Hij belooft in hun midden te zijn terwijl ze dat doen.

Matteüs 28:20
“En hun leren alles wat Ik u geboden heb, in acht te nemen. En zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld.”
Reflectie: De opgestane Jezus spreekt tot de elf discipelen op een berg in Galilea, waar “zij Hem aanbaden, maar sommigen twijfelden” (28:17). De belofte is verbonden aan een taak: maak discipelen van alle volken, doop hen en leer hen onderhouden wat Hij geboden heeft. Het Evangelie van Matteüs, dat opende met de naam Immanuël, “God met ons” (1:23), sluit met deze zin, en “tot aan de voleinding van de wereld” bepaalt hoe lang de belofte duurt.
Wanneer God in zijn volk woont

Johannes 14:16-17
“En Ik zal de Vader bidden, en Hij zal u een andere Trooster geven, opdat Hij bij u blijft tot in eeuwigheid, de Geest van de waarheid, Die de wereld niet kan ontvangen, want zij ziet Hem niet en kent Hem niet. Maar u kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.”
Reflectie: Jezus is bij het avondmaal met zijn discipelen (Johannes 13:2) en bereidt hen voor op zijn heengaan: “Deze dingen heb Ik tot u gesproken terwijl Ik bij u blijf” (14:25). Hij noemt de Geest “een andere Trooster,” een die “tot in eeuwigheid” zal blijven, en zegt dat de Geest “bij u blijft en in u zal zijn.” Het volgende vers voegt eraan toe: “Ik zal u niet als wezen achterlaten; Ik kom naar u toe,” en vers 23 belooft dat wie Jezus liefheeft en zijn woord bewaart, de Vader en de Zoon bij zich zal hebben: “Wij zullen naar hem toe komen en woning bij hem maken.”

1 Korintiërs 3:16
“Weet u niet dat u Gods tempel bent en dat de Geest van God in u woont?”
Reflectie: Paulus schrijft aan een kerk die verdeeld is in partijen, waarbij de een zegt “Ik ben van Paulus” en de ander “Ik ben van Apollos” (3:4), en hij heeft hen zojuist “Gods akker, Gods bouwwerk” genoemd (3:9). De tempel in dit vers is de gemeente, en vers 17 waarschuwt: “Als iemand de tempel van God te gronde richt, zal God hem te gronde richten.” Drie hoofdstukken later past Paulus hetzelfde beeld toe op elke gelovige: “uw lichaam is een tempel van de Heilige Geest, Die in u is” (6:19).

2 Korintiërs 6:16
“Welke overeenstemming is er tussen de tempel van God en de afgoden? Want u bent de tempel van de levende God, zoals God gezegd heeft: Ik zal in hen wonen en onder hen wandelen, en Ik zal hun God zijn en zij zullen Mijn volk zijn.”
Reflectie: De vraag hoort bij de waarschuwing van Paulus: “Vorm geen ongelijk span met ongelovigen” (6:14). De belofte die hij citeert, voegt woorden uit Leviticus 26:11-12 samen: “Ik zal in uw midden wonen … En Ik zal in uw midden wandelen en Ik zal uw God zijn,” met Ezechiël 37:27: “Mijn woning zal bij hen zijn.” Beloften die aan Israël in de wet en via Ezechiël zijn gedaan, worden toegepast op een kerk in Korinthe: “wij zijn de tempel van de levende God.”

Efeziërs 3:17
“Opdat Christus door het geloof in uw harten woont, en u in de liefde geworteld en gefundeerd bent …”
Reflectie: Het vers maakt deel uit van een gebed. Paulus schrijft: “Ik buig mijn knieën voor de Vader” (3:14), en vraagt dat zijn lezers “door Zijn Geest met kracht gesterkt worden in de innerlijke mens”, zodat Christus in hun harten kan wonen. De zin loopt door in de volgende verzen: dat zij “de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat” mogen kennen en “vervuld worden tot alle volheid van God” (3:19).
Wanneer zijn volk in gevaar is of alleen staat

Psalm 46:2
“God is ons een toevlucht en kracht; Hij is in hoge mate een hulp gebleken in benauwdheden.”
Reflectie: De psalm noemt dat de aarde wankelt en de bergen “in het hart van de zee” worden verplaatst (46:2). Het antwoord is een refrein dat tweemaal wordt gezongen: “De Heere van de legermachten is met ons; de God van Jakob is ons een burcht” (46:7, 11). Vers 5 zegt hetzelfde over de stad van God: “God is in haar midden, zij zal niet wankelen.”

Psalm 23:4
“Al gaat mijn weg door een dal vol schaduw van de dood, ik vrees geen kwaad, want U bent bij mij; Uw stok en Uw staf, die troosten mij.”
Reflectie: Gedurende drie verzen spreekt de psalm over de Heere: “Hij doet mij neerliggen”, “Hij leidt mij”. In het dal van de schaduw van de dood keert de psalm zich om en spreekt tot Hem: “U bent met mij”. Het volgende vers houdt die directe aanspreekvorm vast: “U richt voor mij een tafel aan voor de ogen van mijn tegenstanders”, en de psalm eindigt met de spreker die “in het huis van de Heere zal verblijven tot in lengte van dagen” (23:6).

Psalm 22:4
“Toch bent U de Heilige, Die troont op de lofzangen van Israël.”
Reflectie: De psalm opent met: “Mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten?”, de woorden die Jezus vanaf het kruis riep (Mattheüs 27:46), en vers 2 klaagt: “Ik roep overdag, maar U antwoordt niet.” Vers 3 begint met “Toch”: God is nog steeds heilig, gezeten op de lofzangen van Israël, en de vaderen die op Hem vertrouwden, werden verlost (22:4-5). Later zegt de psalm dat God Zijn aangezicht niet heeft verborgen voor “de ellendige”, maar “gehoord heeft toen hij tot Hem riep” (22:24).

Handelingen 18:9-10
“En de Heere zei in een nachtvisioen tegen Paulus: Wees niet bevreesd, maar spreek en zwijg niet, want Ik ben met u, en niemand zal u aanvallen om u kwaad te doen, want Ik heb veel mensen in deze stad die Mijn volk zijn.”
Reflectie: In Korinthe verzette de synagoge zich tegen Paulus en lasterde hem, waarna hij verhuisde naar het huis van Titius Justus, “naast de synagoge” (18:6-7). Het visioen komt 's nachts en koppelt “Ik ben met u” aan een bevel om te blijven spreken. Paulus bleef daar “een jaar en zes maanden, terwijl hij het Woord van God onder hen onderwees” (18:11).

2 Timoteüs 4:17
“Maar de Heer stond mij bij en gaf mij kracht, zodat door mij de boodschap volledig verkondigd kon worden en alle heidenen haar konden horen. Zo werd ik gered uit de muil van de leeuw.”
Reflectie: Paulus beschrijft een rechtszaak waarbij hij alleen werd gelaten: “Bij mijn eerste verdediging is niemand mij bijgestaan, maar hebben zij mij allen verlaten” (4:16). Eerder in het hoofdstuk heeft Demas hem verlaten, en “Lukas alleen is bij mij” (4:10-11). Dat de Heere hem bijstond, staat tegenover degenen die hem verlieten, en Paulus verwacht dat dezelfde Heere hem “veilig in Zijn hemels Koninkrijk zal brengen” (4:18).
Waar Gods aanwezigheid wordt gevonden

Psalm 139:7-8
“Waarheen zou ik gaan van Uw Geest? Waarheen zou ik vluchten voor Uw aangezicht? Als ik naar de hemel opstijg, U bent daar! Als ik mijn bed opmaak in de hel, zie, U bent daar!”
Reflectie: De vragen volgen op zes verzen over hoe volledig God de spreker kent: “Heere, U doorgrondt en kent mij!” (139:1). De hemel en de hel (het dodenrijk) staan aan tegenovergestelde uiteinden, en God is op beide plaatsen aanwezig. Vers 9 en 10 trekken dit door naar “de verste uithoeken van de zee”, waar “Uw rechterhand mij vasthoudt.”

Psalm 95:2
“Laten wij met een danklied voor Zijn aangezicht komen, laten wij Hem met psalmen toezingen!”
Reflectie: De psalm roept de mensen op om met dankzegging en liederen voor Gods aangezicht te komen, vervolgens om “te aanbidden en neer te buigen” en “te knielen voor de Heere, onze Maker” (95:6), omdat “wij het volk van Zijn weide zijn” (95:7). De tweede helft gaat over op een waarschuwing: “verhard uw hart niet, zoals bij Meriba” (95:8), verwijzend naar de generatie in de woestijn die Gods rust niet binnenging.

Hebreeën 10:22
“laten wij tot Hem naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart van een slecht geweten gereinigd is en ons lichaam met zuiver water gewassen is.”
Reflectie: In de tabernakel ging alleen de hogepriester het binnenste gedeelte binnen, “en dat niet zonder bloed, dat hij voor zichzelf en voor de zonden van het volk offerde” (Hebreeën 9:7). Hebreeën 10:19-20 zegt dat gelovigen nu “vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus”, door het voorhangsel, “dat is Zijn vlees”. Naderen is het antwoord: in Gods tegenwoordigheid komen met harten die “besprenkeld zijn tot reiniging van een slecht geweten.”

Psalm 16:11
“U maakt mij het levenspad bekend; overvloed van vreugde is bij Uw aangezicht, lieflijkheden zijn in Uw rechterhand, voor eeuwig.”
Reflectie: De laatste verzen van de psalm beginnen met: “Ik heb de Heere altijd voor ogen; omdat Hij aan mijn rechterhand is, zal ik niet wankelen” (16:8), en eindigen met vreugde in Gods tegenwoordigheid en lieflijkheden aan Zijn rechterhand. Petrus citeert de verzen 8 tot 11 in Handelingen 2:25-28, waar de regel luidt: “U zult mij vervullen met vreugde door Uw tegenwoordigheid.” Hij voert aan dat David, die “gestorven en begraven is”, sprak over de opstanding van de Christus (Handelingen 2:29-31).
Uitgesproken als een zegen

2 Tessalonicenzen 3:16
“Moge de Heer van de vrede zelf u vrede geven, altijd en op elke manier. De Heer zij met u allen.”
Reflectie: Paulus beëindigt zijn brief aan een kerk die “vervolgingen en verdrukkingen” (1:4) verdraagt met een gebed om vrede “te allen tijde en op elke wijze” en de wens: “De Heere zij met u allen.” De woorden waren een oude groet: Boaz begroet zijn maaiers ermee: “De Heere zij met u!”, en zij antwoorden: “De Heere zegene u” (Ruth 2:4). Paulus schrijft vervolgens een groet met zijn eigen hand als “het teken in elke brief van mij” (3:17).
Wanneer Gods volk voor eeuwig bij Hem zal zijn

Openbaring 21:3
“En ik hoorde een luide stem uit de troon zeggen: ‘Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volk zijn, en God zelf zal bij hen zijn als hun God.’”
Reflectie: De stem vanaf de troon spreekt terwijl het nieuwe Jeruzalem “uit de hemel, van God” neerdaalt en een nieuwe hemel en een nieuwe aarde de eerste vervangen (21:1-2). Het Griekse zelfstandig naamwoord voor woonplaats, skēnē, betekent een tent of tabernakel, en het werkwoord voor wonen, skēnoō, skēnoō

1 Tessalonicenzen 4:17
“Daarna zullen wij, die levend achterbleven, samen met hen opgenomen worden in de wolken, naar de Heere in de lucht. En zo zullen wij altijd bij de Heere zijn.”
Reflectie: , is het woord dat Johannes 1:14 gebruikt voor het Woord dat “vlees is geworden en onder ons gewoond heeft”. Het volgende vers somt op wat Gods tegenwoordigheid zal beëindigen: tranen, dood, rouw, geschreeuw en pijn (21:4). Wij zullen worden weggevoerd, van het werkwoord Paulus schrijft aan gelovigen die rouwen om degenen die gestorven waren: “opdat u niet bedroefd bent zoals de anderen, die geen hoop hebben” (4:13). De doden in Christus zullen eerst opstaan, de levenden worden “samen met hen” opgenomen, en hij eindigt met: “Zo dan, vertroost elkaar met deze woorden” (4:18). De Latijnse Vulgaat vertaalt “opgenomen” als, rapio
Een vers voor hoe je je voelt
Kies hoe je je vandaag voelt en lees een vers uit de Bijbel.
Kan ook een vrouw haar zuigeling vergeten, dat zij zich niet ontferme over den zoon haars buiks? Ofschoon deze vergate, zo zal Ik toch u niet vergeten. Zie, Ik heb u in de beide handpalmen gegraveerd; uw muren zijn steeds voor Mij.
Van onze pagina: 19 Bijbelverzen over verlatenheid
Elke week een vers
Dank je. Je eerste vers is onderweg.
Komt er na een paar minuten niets binnen? Kijk dan in je map met spam of reclame.
Bewaar dit voor een andere dag. ‘Een vers voor hoe je je voelt’ heeft een eigen pagina, met onze verzen voor elk gevoel.
Bijbeltekst: De Heilige Schrift 1917.
Beloften die eerst aan één persoon werden gedaan
, en het Engelse woord “rapture” komt van dezelfde Latijnse stam. Sommige christenen, met name Amerikaanse evangelicals, lezen het vers als een opname van gelovigen vóór de uiteindelijke terugkeer van Christus. De katholieke, orthodoxe, lutherse, anglicaanse en gereformeerde kerken hebben historisch gezien geen traditie van een dergelijke eerdere terugkeer en lezen het vers als onderdeel van de ene Wederkomst.

Een reactie plaatsen