12 Bijbelverzen over het gebruiken van je gaven

Jakobus 1:17

“Elke goede gave en elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemelse lichten, bij wie geen verandering mogelijk is en die niet aan verandering onderhevig is.”

Reflectie: Jakobus schrijft dit direct nadat hij ontkent dat God iemand verzoekt: “ieder wordt verzocht wanneer hij door zijn eigen begeerte wordt meegesleurd” (Jakobus 1:14). Vers 17 zegt vervolgens wat wel van God komt, en vers 18 zegt wat deze Vader deed: hij “heeft ons uit eigen wil voortgebracht door het woord van de waarheid.”

Exodus 31:2-3

“Zie, Ik heb Besaleël, de zoon van Uri, de zoon van Hur, uit de stam Juda, aangewezen en Ik heb hem vervuld met de Geest van God, met wijsheid, met inzicht, met kennis en met allerlei vakmanschap.”

Reflectie: God vertelt Mozes wie Hij heeft uitgekozen om het heiligdom te bouwen. De Geest vervult Besaleël met vakmanschap “om artistieke ontwerpen te maken voor werk in goud, zilver en brons, om stenen te snijden en te zetten, om in hout te werken” (Exodus 31:4-5), en Oholiab uit de stam Dan wordt aangesteld om hem te helpen. Wanneer Mozes de aankondiging herhaalt in Exodus 35:34, voegt hij eraan toe dat God beide mannen “het vermogen om anderen te onderwijzen” gaf, en Exodus 36:2 zegt dat de arbeiders die Mozes opriep degenen waren aan wie God bekwaamheid had gegeven “en die bereid waren te komen en het werk te doen.”

Spreuken 22:29

“Ziet u iemand die vaardig is in zijn werk? Hij zal voor koningen staan; hij zal niet voor onaanzienlijke mensen staan.”

Reflectie: Dit behoort tot de spreuken die worden ingeleid door “Leen uw oor aan de woorden van de wijzen” (Spreuken 22:17); de NIV noemt dit Spreuk 6. Het noemt vaardigheid geen gave. Het observeert waar vaardigheid toe leidt: een werker die goed is in zijn vak, eindigt in dienst van koningen in plaats van “onbelangrijke ambtenaren.”

Romeinen 12:6-8

"Wij hebben verschillende gaven, naar de genade die ons is gegeven. Als je gave profeteren is, profeteer dan in overeenstemming met je geloof; als het dienen is, dien dan; als het onderwijzen is, onderwijs dan; als het bemoedigen is, bemoedig dan; als het geven is, geef dan vrijgevig; als het leiden is, doe het dan ijverig; als het barmhartigheid tonen is, doe het dan vrolijk."

Reflectie: Paulus opent het gedeelte met een waarschuwing: “Denk niet hoger van uzelf dan u behoort te denken” (Romeinen 12:3). Vervolgens vergelijkt hij de kerk met één lichaam waarvan de leden “niet allemaal dezelfde functie hebben” en noemt zeven gaven, van profeteren en onderwijzen tot bemoedigen, geven, leidinggeven en barmhartigheid tonen. Bij verschillende gaven wordt de manier van gebruik genoemd: geef vrijgevig, leid ijverig, toon barmhartigheid met blijdschap.

1 Korintiërs 12:4-7

“Er is verscheidenheid in genadegaven, maar het is dezelfde Geest. Er is verscheidenheid in bedieningen, maar het is dezelfde Heere. Er is verscheidenheid in werkingen, maar het is dezelfde God, Die alles in allen werkt. Aan ieder echter wordt de openbaring van de Geest gegeven tot wat nuttig is.”

Reflectie: Paulus introduceert het onderwerp met “Wat betreft de gaven van de Geest” (1 Korintiërs 12:1). Hij verbindt gaven, bediening en werking achtereenvolgens aan de Geest, de Heer en God, en stelt vervolgens hun doel vast: de gave van ieder persoon wordt gegeven “tot welzijn van allen.” De lijst die volgt in de verzen 8-10 bevat wijsheid, kennis, geloof, genezing, profetie en tongentaal, en vers 11 zegt dat de Geest “deze aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil.”

1 Korintiërs 12:27

“Samen bent u het lichaam van Christus, en ieder van u afzonderlijk is een lid daarvan.”

Reflectie: De verzen vóór deze werken het beeld van een lichaam uit: de voet houdt niet op erbij te horen omdat hij geen hand is, en “het oog kan niet tegen de hand zeggen: ‘Ik heb je niet nodig!’” (1 Korintiërs 12:21). Direct na dit vers vraagt Paulus: “Zijn ze soms allemaal apostel? Allemaal profeet? Allemaal leraar?” enzovoort, via tongentaal en vertolking, en hij sluit het hoofdstuk af door te wijzen op “een weg die nog voortreffelijker is.” Hoofdstuk 13 benoemt die weg als de liefde: “Al zou ik de gave van de profetie hebben en alle geheimenissen doorgronden en alle kennis bezitten... maar ik heb de liefde niet, dan ben ik niets.”

Efeziërs 4:11-12

“Christus zelf heeft de apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren aangesteld om zijn volk toe te rusten voor het werk in zijn dienst, zodat het lichaam van Christus wordt opgebouwd.”

Reflectie: Paulus introduceert deze lijst met een regel die dicht bij Psalm 68:19 ligt: “Hij steeg op naar de hoogte, voerde gevangenen mee en gaf gaven aan de mensen” (Efeziërs 4:8); de psalm zelf zegt “u hebt gaven ontvangen onder de mensen.” De gaven die hier worden genoemd zijn mensen: apostelen, profeten, evangelisten, herders en leraren. Hun werk is “om de heiligen toe te rusten tot het werk van de bediening,” en vers 13 geeft het doel aan: “totdat wij allen de eenheid van het geloof en van de kennis van de Zoon van God bereiken en volwassen worden.”

1 Petrus 4:10-11

“Laat ieder, zoals hij de gave van genade ontvangen heeft, die als goede beheerders van de veelvuldige genade van God aan anderen bedienen. Als iemand spreekt, laat hij spreken als iemand die de woorden van God spreekt. Als iemand dient, laat hij dienen als iemand die dat doet uit de kracht die God schenkt, opdat in alles God verheerlijkt wordt door Jezus Christus.”

Reflectie: Petrus opent dit gedeelte met “Het einde van alle dingen is nabij” (1 Petrus 4:7) en plaatst het gebruik van gaven naast gebed, liefde voor elkaar en gastvrijheid die “zonder morren” wordt aangeboden. Hij geeft twee categorieën, spreken en dienen, en vraagt dat de ene wordt gedaan als het spreken van Gods woorden en de andere met de kracht die God schenkt. Degenen die een gave gebruiken worden “trouwe beheerders van de genade van God” genoemd, beheerders van wat aan een ander toebehoort, zoals de beheerder in Lucas 12:42 die aangesteld wordt over de dienaren van zijn heer.

2 Timoteüs 1:6-7

“Daarom herinner ik je eraan de gave van God die in je is door de handoplegging, aan te wakkeren. Want de Geest die God ons heeft gegeven, maakt ons niet timide, maar geeft ons kracht, liefde en zelfbeheersing.”

Reflectie: Paulus, die zichzelf in 2 Timoteüs 1:8 de gevangene van de Heer noemt, herinnert zich het geloof “dat eerst gewoond heeft in uw grootmoeder Lois en in uw moeder Eunice” (1:5). De gave kwam “door de oplegging van mijn handen,” en Paulus vraagt Timoteüs om die aan te wakkeren. Vers 7 geeft de reden voor de opdracht: de Geest die God gaf “heeft ons niet een geest van vreesachtigheid gegeven, maar van kracht, liefde en bezonnenheid.”

1 Timoteüs 4:14-15

“Veronachtzaam de gave die in u is niet, die u gegeven is door profetie, met handoplegging door de raad van oudsten. Wees ijverig in deze dingen; geef uzelf er geheel aan, zodat uw vorderingen voor iedereen duidelijk zullen zijn.”

Reflectie: Hier kwam de gave door profetie en de handen van “de raad van oudsten”; in 2 Timoteüs 1:6 spreekt Paulus over zijn eigen handen. De verzen eromheen vertellen Timoteüs dat hij zich door niemand moet laten minachten “omdat u jong bent” en dat hij zich moet toeleggen “op het voorlezen, op het vermanen, op het onderwijzen,” de zaken waarin zijn vorderingen zichtbaar moeten zijn.

Matteüs 25:21

“Zijn heer zei tegen hem: Goed gedaan, goede en trouwe dienaar! Over weinig bent u trouw geweest, over veel zal ik u aanstellen. Ga in in de vreugde van uw heer!”

Reflectie: In de gelijkenis van Jezus vertrouwt een heer die op reis gaat zakken goud toe aan drie dienaren, “ieder naar zijn bekwaamheid” (Mattheüs 25:15). De dienaren met vijf en twee zakken verdubbelen deze en horen dezelfde woorden, en de beloning voor trouw in het weinige is het beheer over het vele. Degene die zijn zak uit angst begroef, verliest deze aan de dienaar die er tien heeft, met de woorden “want ieder die heeft, zal gegeven worden” (25:29). Het Griekse woord achter “zak goud” is talanton, een gewicht en vervolgens een geldbedrag, dat de King James Version vertaalt als “talenten.”

Lukas 12:48

“Van iedereen aan wie veel gegeven is, zal veel worden geëist; en van degene aan wie veel is toevertrouwd, zal nog meer worden gevraagd.”

Reflectie: Jezus eindigt een gelijkenis over een beheerder die aangesteld is over de dienaren van zijn heer (Lucas 12:42-46), verteld nadat Petrus vraagt of deze bedoeld is “voor ons, of ook voor allen.” De dienaar die de wil van de heer kende en deze niet deed, “zal met vele slagen geslagen worden,” degene die het niet wist, met weinige. Vers 48 stelt de regel achter beide vast: wat van een persoon wordt gevraagd, volgt op wat aan hen is gegeven.