Denominaties vergeleken150 artikelen

Mogen priesters en voorgangers trouwen? Wat elke kerk toestaat



  • Een katholieke priester van de Latijnse Kerk mag niet trouwen, omdat canon 277 stelt dat geestelijken “tot het celibaat verplicht zijn”, en zodra een man is gewijd, kan hij niet meer geldig trouwen.
  • De Katholieke Kerk heeft nog steeds getrouwde geestelijken: oosters-katholieke priesters, getrouwde permanente diakens en enkele voormalige anglicaanse predikanten die per geval worden gewijd.
  • Oosters-orthodoxe en koptisch-orthodoxe priesters kunnen getrouwde mannen zijn als ze vóór hun wijding zijn getrouwd, een weduwnaar-priester hertrouwt niet, en hun bisschoppen komen uit de ongehuwden.
  • De lutherse, anglicaanse, methodistische en Westminster-belijdenissen stellen duidelijk dat het voor predikanten wettig is om te trouwen, en geen enkele baptistische, pinkster- of andere protestantse verklaring die we vergelijken, vraagt van een predikant om ongehuwd te blijven.
  • De Churches of Christ, de Amish, quakers, heiligen der laatste dagen en Jehova's getuigen worden geleid door gewone leden van de gemeente, en geen van hun documenten die we vergelijken vraagt van die leiders om ongehuwd te blijven.
  • Beide kanten lezen dezelfde verzen, Paulus' “man van één vrouw” aan de ene kant en zijn lof voor het ongehuwde leven aan de andere kant, en Petrus zelf had een vrouw.
  • In Nicea was het, volgens het verslag van Socrates, een ongehuwde monnik, Paphnutius, die de bisschoppen ervan overtuigde om getrouwde priesters niet van hun vrouwen te scheiden.
Denominaties vergelekenBekijk alle 150 artikelen in deze reeks

In de meeste kerken kunnen ze dat. Een katholieke priester van de Latijnse, of westerse, Kerk mag niet trouwen, omdat het kerkelijk recht zegt dat geestelijken “tot het celibaat verplicht zijn”. Oosters-katholieke, oosters-orthodoxe en koptisch-orthodoxe priesters kunnen getrouwde mannen zijn, maar in die kerken moet het huwelijk vóór de wijding plaatsvinden, en hun bisschoppen worden gekozen uit de ongehuwden. Lutherse, anglicaanse, methodistische, presbyteriaanse, baptistische, pinkster- en andere protestantse predikanten mogen vóór of na hun wijding trouwen. En in de Churches of Christ, onder de Amish en de quakers, en onder heiligen der laatste dagen en Jehova's getuigen, zijn de mensen die leiding geven gewone leden van de gemeente, en geen van de documenten die we van deze kerken vergelijken, vraagt hen om ongehuwd te blijven.

Al deze kerken lezen dezelfde paar pagina's van het Nieuwe Testament, en een van die pagina's neemt ons mee naar het huis van Petrus zelf, waar Jezus “zijn schoonmoeder zag liggen, die koorts had” (Matteüs 8:14). Jaren later kon Paulus de Korintiërs nog vragen: “Hebben wij geen recht om een zuster als vrouw mee te nemen, zoals de andere apostelen, en de broeders van de Heer, en Kefas?” (1 Korintiërs 9:5), en Kefas is de naam die Jezus aan Simon Petrus gaf (Johannes 1:42). Paulus zelf had geen vrouw, en de kerken die hun priesters vragen ongehuwd te blijven en de kerken die dat niet doen, citeren hem allebei.

Kerk of familie Mogen de priesters of predikanten trouwen? In eigen woorden
Katholiek (Latijnse Kerk) Nee; getrouwde mannen alleen als permanente diakens en in zeldzame uitzonderingen Geestelijken “zijn verplicht tot het celibaat” (canon 277)
Oosters-katholiek Getrouwde mannen kunnen priester worden; geen huwelijk na wijding; bisschoppen celibatair “Getrouwde mannen kunnen worden gewijd tot diaken en priester” (Catechismus 1580)
Oosters-Orthodox Getrouwde mannen kunnen priester worden; huwelijk eerst, en slechts één keer “Een getrouwde man kan worden gewijd tot het priesterschap” (OCA)
Koptisch-Orthodox Een parochiepriester is getrouwd vóór de wijding; bisschoppen zijn celibataire monniken “Getrouwd volgens de wet van het Evangelie” (wijdingsritus)
Luthers Ja “Wettig voor hen om in het huwelijk te treden” (Augsburgse Confessie)
Anglicaans en Episcopalen Ja “Wettig voor hen, zoals voor alle andere christelijke mannen, om te trouwen” (Artikel XXXII)
Methodistisch Ja “Wettig voor hen, zoals voor alle andere christenen, om te trouwen” (Artikel XXI)
Presbyteriaans en Gereformeerd Ja “Wettig voor alle soorten mensen om te trouwen” (Westminster)
Kerk van de Nazarener Ja Een predikant, “indien getrouwd”, bewaakt dat huwelijk (Handboek)
Leger des Heils Ja; in India trouwt een officier met een andere officier “Ze moeten trouwen met een andere officier van het Leger des Heils” (Leger des Heils in India)
Baptistisch, pinkstergemeente, interkerkelijk, UCC, Disciples, adventistisch Ja Geen van hun verklaringen vraagt een predikant om ongehuwd te blijven
Kerken van Christus Ja; geen geestelijke titel Predikanten worden “Broeder” genoemd (Batsell Barrett Baxter)
Amish en conservatieve mennonieten Leiders zijn leden die door loting worden gekozen; de bronnen stellen geen regel over een ongehuwd leven “Het lot valt op de man zoals de Heer bepaalt” (Amish Studies, over de Amish)
Quakers Geen aparte geestelijkheid; geen regel over een ongehuwd leven “Zonder de noodzaak voor een afgescheiden geestelijkheid” (Quaker faith & practice)
Heiligen der laatste dagen Ja; het priesterschap wordt bekleed door leden Verleend “aan waardige mannelijke kerkleden” (General Handbook)
Jehovah’s getuigen Ja; onbetaalde ouderlingen “De ouderlingen vormen geen geestelijke klasse” (jw.org)

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst willekeurig twee van de 23 kerken naast elkaar over wie predikant mag worden en 54 andere vragen.

Waarom kunnen katholieke priesters niet trouwen?

De Katholieke Kerk van het Westen schrijft de regel in haar wet en geeft de reden in dezelfde zin. “Geestelijken zijn verplicht tot het onderhouden van volmaakte en eeuwige onthouding omwille van het koninkrijk der hemelen en zijn daarom gebonden aan het celibaat,” zegt canon 277 van het Wetboek van Canoniek Recht, en het noemt het celibaat “een bijzondere gave van God waardoor gewijde dienaren zich gemakkelijker met een onverdeeld hart aan Christus kunnen hechten.” De woorden over het koninkrijk zijn van Jezus zelf. Hij sprak over degenen die “zichzelf tot eunuchen hebben gemaakt omwille van het koninkrijk der hemelen,” en voegde eraan toe: “Wie het kan vatten, laat hem het vatten” (Matteüs 19:12). Paulus geeft de andere helft van de reden: “De ongehuwde zorgt voor de dingen van de Heer, hoe hij de Heer kan behagen” (1 Korintiërs 7:32). Dus zegt de Catechismus dat de Latijnse Kerk haar priesters normaal gesproken kiest uit mannen “die een celibatair leven leiden en die van plan zijn celibatair te blijven” (paragraaf 1579), en het Tweede Vaticaans Concilie zag in dat leven een teken van de komende wereld, waar “de kinderen van de opstanding niet trouwen noch ten huwelijk nemen.”

Katholieken zeggen niet dat het priesterschap zelf dit vereist. Hetzelfde Concilie zei in 1965 dat het celibaat “niet door de aard van het priesterschap zelf wordt geëist, zoals blijkt uit de praktijk van de vroege Kerk en uit de tradities van de Oosterse Kerken” (Presbyterorum ordinis 16). Toen paus Paulus VI in 1967 schreef om de regel te behouden, ging hij eerst in op het punt dat er vanuit de Schrift tegenin werd gebracht, namelijk dat “Jezus Zelf het niet tot een voorwaarde maakte bij Zijn keuze van de Twaalf,” en gaf daarna de redenen van de Kerk om eraan vast te houden (Sacerdotalis caelibatus 5).

De vraag kwam in 2019 vanuit de Amazone terug naar Rome, waar sommige katholieke gemeenschappen “niet slechts maanden maar zelfs enkele jaren” wachten op een priester die terugkomt om de Eucharistie te vieren. De bisschoppen op de Synode voor de Amazone citeerden opnieuw de woorden van het Concilie en stelden een manier voor “om geschikte en gerespecteerde mannen uit de gemeenschap met een legitiem gevormd en stabiel gezin, die een vruchtbaar permanent diaconaat hebben gehad, tot priester te wijden,” voor “de meest afgelegen gebieden van de Amazone-regio” (Final Document 111). Dat was een voorstel aan Rome, geen verandering in de wet, en canon 277 bindt nog steeds de priesters van de Latijnse Kerk.

Een diocesaan priester aanvaardt het celibaat voordat hij tot diaken wordt gewijd, en het canoniek recht houdt zijn verbintenis los van de geloften van een monnik: geen enkele kandidaat wordt toegelaten “tenzij zij de verplichting van het celibaat in de voorgeschreven ritus publiekelijk voor God en de Kerk hebben aanvaard of eeuwige geloften in een religieus instituut hebben afgelegd” (canon 1037). Zodra een katholieke man is gewijd, is de kwestie van het huwelijk gesloten. “Degenen die in de gewijde staat zijn, proberen ongeldig te trouwen,” zegt canon 1087. Een priester die de bediening wil verlaten en wil trouwen, moet naar de paus, omdat de wijding “nooit ongeldig wordt” (canon 290), en het verlaten van de geestelijke staat brengt geen “dispensatie van de verplichting van het celibaat, die alleen de Romeinse Opperpriester verleent” (canon 291). De Katholieke Kerk wijdt alleen mannen, want “Alleen een gedoopte man (vir) ontvangt geldig de gewijde wijding” (Catechismus 1577), en die vraag, met het antwoord van elke andere kerk daarop, heeft zijn eigen pagina, Kunnen vrouwen predikant en voorganger zijn?

Zijn er getrouwde katholieke priesters?

Ja, in de Oosters-Katholieke Kerken. De Catechismus zegt over hen: “In de Oosterse Kerken is al vele eeuwen een andere discipline van kracht: terwijl bisschoppen uitsluitend uit celibatairen worden gekozen, kunnen gehuwde mannen tot diaken en priester worden gewijd,” en dat “deze priesters een vruchtbare bediening uitoefenen binnen hun gemeenschappen” (paragraaf 1580). Een Vaticaans decreet uit 2014 zegt dat alle Oosters-Katholieke Kerken vandaag de dag gehuwde mannen mogen wijden, “met uitzondering van de Syro-Malabar en Syro-Malankar Kerken.” Hoe deze kerken aanbidden wordt verteld in Byzantijns-katholiek versus rooms-katholiek.

Dat decreet uit 2014 vertelt ook wat er gebeurde toen oosterse katholieken de oceaan overstaken. Na 1880 “emigreerden duizenden Roetheense katholieken uit de Sub-Karpatische regio's, evenals West-Oekraïne, naar de Verenigde Staten van Amerika,” en hun gehuwde priesters kwamen met hen mee. De Latijnse bisschoppen protesteerden, en op 1 oktober 1890 verbood Rome gehuwde Roetheense priesters om in de Verenigde Staten te wonen. Decreten uit 1929 en 1930 breidden het verbod uit naar Noord- en Zuid-Amerika, Canada en Australië. Het decreet telt in één zin wat dat kostte: “Beroofd van dienaren van hun eigen ritus, ging een geschat aantal van ongeveer 200.000 Roetheense gelovigen over naar de orthodoxie.” De paus keurde het opheffen van het verbod goed in een audiëntie op 23 december 2013, en het decreet is gedateerd op 14 juni 2014. Oosters-katholieke bisschoppen buiten hun thuisland mogen nu gehuwde mannen wijden, en waar oosterse katholieken geen eigen bisschop hebben, beslist Rome nog steeds per geval.

De Latijnse Kerk heeft ook gehuwde geestelijken, op twee manieren. Een gehuwde man kan permanent diaken worden zodra hij vijfendertig is, en alleen “met toestemming van zijn vrouw” (canon 1031). En een gehuwde predikant van een andere kerk die katholiek wordt, kan soms tot katholiek priester worden gewijd. Toen Benedictus XVI in 2009 groepen anglicanen in de Katholieke Kerk opnam, schreef hij dat hun Ordinariaat “in de regel” “alleen celibataire mannen tot de orde van presbyter” zou toelaten, maar de paus kon vragen om gehuwde mannen “per geval” toe te laten (Anglicanorum coetibus VI).

Kunnen orthodoxe priesters trouwen?

Een orthodoxe priester kan een gehuwde man zijn, maar het huwelijk moet eerst komen. De Orthodox Church in America verwoordt het eenvoudig in haar boek The Orthodox Faith: “In de Orthodoxe Kerk kan een gehuwde man tot het priesterschap worden gewijd. Zijn huwelijk moet echter het eerste zijn voor zowel hem als zijn vrouw, en hij mag niet hertrouwen en zijn bediening voortzetten als zijn vrouw zou overlijden. Als een ongehuwde man wordt gewijd, mag hij niet trouwen en zijn dienst behouden.” Dus een orthodoxe man die geroepen wordt tot het altaar beslist over het huwelijk voordat hij wordt gewijd, en daarna blijft hij zoals hij is. Bisschoppen zijn een ander verhaal. “Sinds de zesde eeuw is het de regel in de Orthodoxe Kerk dat de bisschoppen ongehuwde mannen of weduwnaars zijn,” zegt hetzelfde boek, en “Ze zijn meestal ook ten minste in de eerste graad van de monastieke ordes.”

De Koptisch-Orthodoxe Kerk van Egypte houdt dezelfde orde aan, en zij betrekt de vrouw van de priester bij de ritus zelf. In de Koptische ritus wordt de man die de ouderlingen en de gemeente als hun priester naar voren schuiven, gewijd wanneer hij “getrouwd is volgens de wet van het Evangelie,” en aan het einde van de dienst “legt de oudste priester zijn hand, terwijl hij het kruis vasthoudt, op het hoofd van de nieuwe priester en zijn vrouw terwijl zij op de stoelen aan de rechterkant van de deur van het heiligdom zitten.” Als zijn vrouw sterft, trouwt hij niet opnieuw, zeggen de Kopten, “want als vader van alle vrouwen kan hij niet met een van zijn dochters trouwen.” Hun bisschoppen “worden gekozen uit celibatairen die niet eerder getrouwd waren.” De rest van wat de orthodoxe en katholieke kerken verdeelt en verenigt staat in Orthodox vs Katholiek.

Wat zegt de Bijbel over getrouwde priesters?

De duidelijkste verzen die we hebben zijn de lijsten van Paulus over waar men op moet letten bij de leiders van een kerk. “Een opziener moet dan onberispelijk zijn, de man van één vrouw, waakzaam, nuchter, van goed gedrag, gastvrij, bekwaam om te onderwijzen” (1 Timoteüs 3:2). “Laten de diakenen de mannen van één vrouw zijn, die hun kinderen en hun eigen huizen goed besturen” (1 Timoteüs 3:12). De lutherse hervormers lazen die regels als bewijs “dat in de vroege Kerk priesters gehuwde mannen waren.” De Kopten lazen dezelfde woorden als een beperking, zodat een man die twee keer getrouwd is geen priester mag zijn.

De kerken die om het celibaat vragen, luisteren naar de andere dingen die Paulus zei. “Ik zeg daarom tot de ongehuwden en weduwen, het is goed voor hen als zij blijven zoals ik” (1 Korintiërs 7:8), schreef hij, omdat “hij die getrouwd is zorgt voor de dingen van de wereld, hoe hij zijn vrouw kan behagen” (1 Korintiërs 7:33). Katholieken horen daarin een roeping die sommigen ontvangen, en Trente zei dat “God die gave niet weigert aan degenen die er op de juiste manier om vragen.” Lutheranen horen Jezus zeggen: “Niet alle mensen kunnen dit woord vatten,” en vatten het op als “dat niet alle mannen geschikt zijn om een ongehuwd leven te leiden.” Paulus waarschuwde ook voor een tijd waarin sommigen van het geloof zouden afvallen, “Verbiedend om te trouwen” (1 Timoteüs 4:3), en de Augsburgse Confessie noemt dat “een leer van duivels die het huwelijk verbiedt.” Wat Paulus onderwees over het ongehuwde leven voor elke christen wordt uiteengezet in Is alleenstaand zijn een geschenk van God?

Wanneer stopten priesters met trouwen?

De kerkhistoricus Socrates vertelt een verhaal van het concilie dat keizer Constantijn in Nicaea bijeenriep. “Het leek de bisschoppen passend om een nieuwe wet in de Kerk in te voeren,” schrijft hij, “dat degenen die in de heilige wijdingen waren, ik spreek over bisschoppen, presbyters en diakenen, geen echtelijke omgang zouden hebben met de vrouwen met wie zij getrouwd waren toen zij nog leken waren.” Toen smeekte Paphnutius, “bisschop van een van de steden in Opper-Thebe,” die een oog had verloren in de vervolging, “hen ernstig om niet zo'n zwaar juk op de dienaren van de religie te leggen.” Hij herinnerde hen eraan dat “het huwelijk zelf eervol is, en het bed onbevlekt,” in navolging van Hebreeën 13:4, en zei dat een man die ongehuwd gewijd was, ongehuwd moest blijven, maar dat geen enkele man gescheiden mocht worden van de vrouw met wie hij eerder getrouwd was. Hij zei dit alles, voegt Socrates eraan toe, “hoewel hij zelf geen ervaring had met het huwelijk,” want “vanaf een jongen was hij opgevoed in een klooster.” En “De hele vergadering van de geestelijkheid stemde in met de redenering van Paphnutius.” De Koptische Kerk herinnert zich dezelfde bisschop en vertelt het op haar eigen manier, dat er in Nicaea “een besluit werd genomen dat priesters getrouwd moesten zijn” terwijl bisschoppen celibatair bleven, “volgens het verzoek van St. Pafnotius.”

Daarna gingen Oost en West hun eigen weg. Op het Concilie in Trullo in 692 bepaalden de oosterse bisschoppen dat “het op geen enkele wijze wettig is voor enige subdiaken, diaken of presbyter om na zijn wijding een huwelijk aan te gaan,” dus een man die een vrouw wilde, moest eerst trouwen. Zij wisten dat het “een regel van de Romeinse Kerk” was voor priesters om te beloven te stoppen met samenwonen met hun vrouwen, en zij antwoordden daarop door te willen “dat de wettige huwelijken van mannen die in de heilige wijdingen zijn, vanaf dit moment standvastig zijn.” Dat is nog steeds de orthodoxe regel.

In het Westen oefenden de pausen druk uit in de andere richting. Het Tweede Lateraans Concilie van 1139 bepaalde dat bisschoppen, priesters, diakens en monniken die “zich hebben aangematigd om te trouwen” “van hun partners gescheiden moesten worden,” want “wij beschouwen een huwelijk dat, naar men overeenstemt, tegen het kerkelijk recht is aangegaan, niet als een huwelijk.” Toen de Lutheranen voor keizer Karel V in Augsburg verschenen, vertelden zij hem dat “in Duitsland, vierhonderd jaar geleden voor het eerst, de priesters met geweld werden gedwongen een ongehuwd leven te leiden.” Het Concilie van Trente antwoordde in 1563 door iedereen te veroordelen die zegt dat mannen in de heilige wijdingen geldig kunnen trouwen.

Kunnen protestantse predikanten trouwen?

Ja, en de belijdenisgeschriften van de Reformatie zeiden dat ronduit. Lutheranen volgen de regel van de Augsburgse Confessie dat “niemand in de Kerk in het openbaar mag onderwijzen of de Sacramenten mag bedienen tenzij hij regelmatig geroepen is” (Artikel XIV), en die roeping brengt geen gelofte van een ongehuwd leven met zich mee. Dezelfde Confessie zegt dat hun priesters “vrouwen trouwden en leerden dat het voor hen wettig was om in het huwelijk te treden,” en de Confessie waarschuwde dat “de kerken op een gegeven moment zonder predikanten zullen komen te zitten als het huwelijk langer verboden blijft.”

De Kerk van Engeland vatte het in één zin samen in haar Dertig-negen Artikelen, vastgesteld in 1571, waar Anglicanen en Episcopaliërs nog steeds aan vasthouden: “Bisschoppen, Priesters en Diakens zijn door Gods Wet niet geboden om de staat van een ongehuwd leven te beloven, noch om zich van het huwelijk te onthouden: daarom is het voor hen, zoals voor alle andere christelijke mannen, wettig om naar eigen goeddunken te trouwen, zoals zij oordelen dat dit de godsvrucht beter dient” (Artikel XXXII). De Methodisten hielden die zin bijna woord voor woord aan, en de United Methodist Church drukt deze af in haar Book of Discipline: “het is voor hen, zoals voor alle andere christenen, wettig om naar eigen goeddunken te trouwen” (Artikel XXI). Presbyterianen en de Gereformeerden zeggen het breder in de Westminster Confessie: “Het is voor alle soorten mensen wettig om te trouwen, die in staat zijn om met verstand hun toestemming te geven.”

Andere kerken beschouwen een getrouwde predikant simpelweg als vanzelfsprekend. De handleiding van de Church of the Nazarene vraagt elke predikant, “indien getrouwd,” om “de integriteit en vitaliteit van die huwelijksrelatie te bewaken.” Het Handbook of Doctrine van het Leger des Heils noemt zijn aangestelde officieren “behoorlijk gewijde christelijke leiders en bedienaren,” en de pagina voor officieren in India voegt daar een eigen regel aan toe: “Als een officier besluit te trouwen, moet hij of zij met een andere officier van het Leger des Heils trouwen.”

Geen van de andere protestantse verklaringen die wij vergelijken, vraagt van een predikant om ongehuwd te blijven. Zij gaan helemaal niet op de vraag in; wanneer zij over de bediening spreken, spreken zij over wie geroepen is en hoe een predikant wordt opgeleid. De Baptist Faith and Message van de Southern Baptists noemt “twee schriftuurlijke ambten,” predikant en diaken, en vraagt van geen van beide om ongehuwd te blijven. In de Assemblies of God is wijding “de hoogste, meest gerespecteerde status in de bediening,” en het document van de kerk hierover stelt geen regel voor een ongehuwd leven. De United Pentecostal Church International vraagt dat “Predikanten aan de kwalificaties voldoen, door oudsten worden goedgekeurd en wijding zoeken,” zonder een woord over het huwelijk.

Niet-confessionele kerken stellen elk hun eigen regels vast, en het dichtstbijzijnde dat zij delen, de Basis of Faith van de Evangelical Alliance, spreekt over “het priesterschap van alle gelovigen” en legt niemand een regel van een ongehuwd leven op. De United Church of Christ “waardeert een geleerde bediening,” en wat haar folder over wijding zoekt in een predikant is een universitaire en seminarieopleiding, geen ongehuwd leven. Ook de Disciples of Christ zoeken naar “een afgeronde seminarieopleiding als kwalificatie voor Wijding,” en hun beleid zegt niets over het eigen huwelijk van de predikant. Zevendedagsadventisten leren dat wijding “noch speciale kwaliteiten overdraagt aan de gewijde personen, noch een koninklijke hiërarchie introduceert binnen de geloofsgemeenschap,” en hun verklaring hierover vraagt geen enkele predikant om ongehuwd te blijven.

Welke kerken hebben geen afzonderlijke geestelijkheid?

In sommige kerken komt de vraag nauwelijks aan de orde, omdat de mensen die leiding geven niet apart staan van de rest. In de Churches of Christ, legt Batsell Barrett Baxter uit, wordt elke gemeente geleid door “een veelheid aan oudsten of presbyters,” gekozen “op basis van kwalificaties die in de geschriften zijn vastgelegd (1 Timoteüs 3:1-8),” precies de passage die vraagt om een bisschop die “de man van één vrouw” is. Hun predikers “dragen niet de titel van Eerwaarde of Vader, maar worden simpelweg aangesproken met de term Broeder, zoals alle andere mannen van de kerk.” De Amish kiezen hun leiders door loting. De leden nomineren mannen uit hun midden, een briefje met een Bijbelvers wordt in een van de vele gezangboeken verborgen, en “Terwijl de boeken worden geopend en het noodlottige briefje verschijnt, valt het lot op de man zoals de Heer bepaalt.” Conservatieve Mennonieten van de Keystone Mennonite Fellowship gebruiken ook de loting en leren dat “God het leiderschap in de kerk aan mannen heeft gedelegeerd.”

Geen van beide bronnen over de Amish en Mennonieten zegt iets over de vraag of deze leiders trouwen, en geen van beide stelt een regel voor een ongehuwd leven vast. Drie andere kerken worden geleid door gewone leden, en geen van hun documenten vraagt van die leiders om ongehuwd te blijven. Quakers in Groot-Brittannië bevestigen in hun Faith and Practice “dat de kerk zo kan worden ingericht dat de leiding van de Heilige Geest kan worden gekend en gevolgd zonder de noodzaak van een afgescheiden geestelijkheid,” dus onder hen is er geen geestelijkheid voor een regel van celibaat om aan te binden. Latter-day Saints geven het priesterschap aan hun eigen leden, en hun General Handbook zegt dat het “wordt verleend aan waardige mannelijke Kerkleden.” Verre van die mannen ongehuwd te houden, rekent hetzelfde hoofdstuk “de huwelijksverzegelingsverordening” tot de heilige handelingen die door dat priesterschap worden verricht, waarin een man en een vrouw “verbond sluiten en beloven elkaar als man en vrouw te aanvaarden.” Jehovah’s Getuigen zeggen over de oudsten die elke gemeente overzien dat “de oudsten geen geestelijke klasse vormen en onbezoldigd zijn,” en de pagina die hun overtuigingen uiteenzet, vraagt geen enkele oudste om ongehuwd te blijven.

Petrus had een vrouw en Paulus had er geen, en de Kerk heeft vanaf het begin beide soorten herders gehad. Paulus wenste “dat alle mensen waren zoals ikzelf,” en vervolgens, in dezelfde adem: “Maar ieder heeft zijn eigen gave van God, de één op deze wijze, en de ander op die wijze” (1 Korintiërs 7:7).


Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 150 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...