Vergelijk christelijke denominaties

De eeuwige drie-enige God openbaart Zichzelf aan ons als Vader, Zoon en Heilige Geest, met onderscheiden persoonlijke eigenschappen, maar zonder verdeling van natuur, wezen of zijn.

de Kerk leert dat, hoewel er maar één God is, er toch Drie zijn die God zijn—de Vader, de Zoon en de Heilige Geest—volmaakt verenigd en nooit gescheiden, maar toch niet samengesmolten tot één zonder eigen onderscheid.

Dat het enige gezag voor geloof en praktijk onder baptisten de Schriften van het Oude en het Nieuwe Testament is. Belijdenissen zijn slechts hulpmiddelen bij de uitleg en hebben geen gezag over het geweten.

Onder de elementen die de Heilige Traditie van de Kerk vormen, neemt de Bijbel de eerste plaats in. Daarna komen het liturgische leven van de Kerk en haar gebed, vervolgens haar dogmatische besluiten en de handelingen van haar goedgekeurde kerkelijke concilies, de geschriften van de kerkvaders, de levens van de heiligen, de kerkelijke wetten, en ten slotte de iconografische traditie samen met de andere geïnspireerde vormen van scheppende kunstuiting zoals muziek en architectuur.

Het gehele raadsbesluit van God aangaande alle dingen die nodig zijn voor Zijn eigen eer, het heil van de mens, geloof en leven, is hetzij uitdrukkelijk in de Heilige Schrift neergelegd, hetzij daaruit noodzakelijk af te leiden: waaraan te geen tijde iets moet worden toegevoegd, hetzij door nieuwe openbaring van de Geest, hetzij door overleveringen van mensen.

Hoewel de Heilige Traditie vele geschreven documenten bevat, is zij helemaal niet beperkt tot wat geschreven is; zij is niet louter een corpus van literatuur. Zij is integendeel het totale leven en de totale ervaring van de gehele Kerk, overgedragen van plaats tot plaats en van generatie tot generatie. De Traditie is het leven zelf van de Kerk, zoals dat door de Heilige Geest wordt ingegeven en geleid.

De boeken die gewoonlijk apocriefen worden genoemd, zijn, daar zij niet goddelijk geïnspireerd zijn, geen deel van de canon of regel van de Schrift en hebben daarom geen gezag voor de kerk van God, noch mogen zij anders worden goedgekeurd of gebruikt dan andere menselijke geschriften.

De Orthodoxe Kerk rekent ook tot de echte boeken van het Oude Testament de zogenaamde apocriefe boeken, wat letterlijk de geheime of verborgen geschriften betekent. Andere christenen plaatsen deze boeken op een tweede plaats of verwerpen volledig dat zij goddelijk geïnspireerd zijn.

Het Oude Testament in het Hebreeuws (de moedertaal van het volk van God van weleer) en het Nieuwe Testament in het Grieks (dat ten tijde van het schrijven het meest algemeen bekend was onder de volken), zijnde rechtstreeks door God geïnspireerd en door Zijn bijzondere zorg en voorzienigheid in alle tijden zuiver bewaard, zijn daarom authentiek; zodat de kerk in alle godsdienstige geschillen uiteindelijk op hen een beroep moet doen.

De woorden van de Bijbel zijn menselijke woorden, want alle woorden zijn immers menselijk. Het zijn echter menselijke woorden die God zelf heeft ingegeven om op te schrijven, opdat zij als het schriftuurlijke getuigenis van Hemzelf zouden blijven bestaan.

Zuidelijke baptisten geloven dat de Bijbel waarheid is zonder enige vermenging met dwaling en zijn diep toegewijd aan het behoud van de Schriften

De Septuagint is de officiële versie van het Oude Testament die door de Orthodoxe Kerk wordt gebruikt. Zij heeft haar wortels in de Griekse verzamelingen van boeken van het Oude Testament die in de eerste eeuw voor Christus onder de Joden populair waren.

De Heilige Bijbel is geschreven door goddelijk geïnspireerde mensen en is Gods openbaring van Zichzelf aan de mens. Zij is een volmaakte schat van goddelijk onderricht. God is haar auteur, het heil haar doel en de waarheid, zonder enige vermenging met dwaling, haar inhoud. Daarom is de gehele Schrift volkomen waar en betrouwbaar.

Het is het geloof van de Orthodoxe Kerk dat de Bijbel, als het goddelijk geïnspireerde Woord van God in de woorden van mensen, geen formele dwalingen of innerlijke tegenstrijdigheden bevat met betrekking tot de verhouding tussen God en de wereld. In de Bijbel kunnen incidentele onnauwkeurigheden van niet-wezenlijke aard voorkomen.

De mens is Gods bijzondere schepping, gemaakt naar Zijn eigen beeld. Hij schiep hen man en vrouw als kroon op Zijn schepping.

Het belangrijkste leerstellige punt over de schepping is dat God alleen ongeschapen en eeuwig bestaand is. Alles wat naast God bestaat, werd door Hem geschapen. God heeft echter niet alles afzonderlijk en in één keer geschapen, om het zo te zeggen.

de Vader is uit niemand, niet verwekt noch uitgaand; de Zoon is eeuwig verwekt uit de Vader; de Heilige Geest gaat uit van de Vader en de Zoon;

De orthodoxe leer belijdt dat God de Vader de eeuwige oorsprong en bron van de Geest is, zoals Hij de bron van de Zoon is.

Rechtvaardigmaking is Gods genadige en volledige vrijspraak, op grond van de beginselen van Zijn gerechtigheid, van alle zondaars die zich bekeren en in Christus geloven. De rechtvaardigmaking brengt de gelovige in een verhouding van vrede en gunst met God.

De mens werd geschapen met de mogelijkheid ‘deelgenoot van de goddelijke natuur’ te worden, om de apostel Petrus nog eens aan te halen (2 Petr 1:4). Het is deze deelname aan de goddelijkheid, in de orthodoxe theologie theosis (wat letterlijk vergoddelijking betekent) genoemd, die de hemelvaart van Christus voor de mensheid heeft vervuld.

Alle ware gelovigen volharden tot het einde. Zij die God in Christus heeft aangenomen en door Zijn Geest geheiligd, zullen nooit uit de staat van genade vallen, maar zullen tot het einde volharden.

Het orthodoxe christendom houdt wel staande dat, nadat iemand ‘opnieuw geboren’ is door de Doop, de Myronzalving en de Eucharistie, men zeker kan afvallen of het ‘doel kan missen’ van zijn of haar roeping om te leven zoals Christus leefde. Men kan de in deze Sacramenten geschonken genade zeker, om zo te zeggen, ‘deactiveren’; tegelijkertijd blijft God aanwezig in zulke mensen, ook als zij dat niet herkennen of erkennen.

Uitverkiezing is het genadige voornemen van God, waarnaar Hij zondaars wedergeboren laat worden, rechtvaardigt, heiligt en verheerlijkt. Zij is verenigbaar met de vrije handelwijze van de mens en omvat alle middelen die met het doel samenhangen.

Als sommige mensen de gave van het leven in gemeenschap met God weigeren, kan de Heer die weigering slechts eerbiedigen en de vrijheid van zijn schepselen respecteren, die Hij zelf heeft gegeven en niet zal terugnemen.

Het heil omvat de verlossing van de hele mens en wordt vrijelijk aangeboden aan allen die Jezus Christus aannemen als Heer en Heiland, die door Zijn eigen bloed de eeuwige verlossing voor de gelovige verworven heeft. In de ruimste zin omvat het heil wedergeboorte, rechtvaardigmaking, heiliging en verheerlijking. Er is geen heil buiten het persoonlijk geloof in Jezus Christus als Heer.

Het is de gemeenschappelijke leer van de orthodox-christelijke traditie dat de Kerk geen monopolie heeft op genade, waarheid en liefde. De Kerk leert integendeel dat God de soevereine Heer is die redt wie Hij wil.

Door de verleiding van Satan overtrad de mens het gebod van God en viel hij uit zijn oorspronkelijke onschuld, waardoor zijn nageslacht een natuur en een omgeving erft die tot zonde geneigd zijn. Daarom worden zij, zodra zij tot morele handelingen in staat zijn, overtreders en staan zij onder veroordeling.

Wat de oorspronkelijke—of ‘eerste’—zonde betreft, die van Adam en Eva, gelooft de orthodoxie dat, hoewel ieder de gevolgen van de eerste zonde draagt, waarvan de dood het voornaamste is, alleen Adam en Eva schuldig zijn aan die zonde.

In het begin was de mens vrij van zonde en door zijn Schepper begiftigd met keuzevrijheid. Door zijn vrije keuze zondigde de mens tegen God en bracht hij de zonde in het menselijk geslacht.

De mens blijft het geschapen beeld van God—dit kan niet worden veranderd—maar hij slaagt er niet in zijn beeld zuiver te bewaren en de goddelijke gelijkenis te behouden. Hij bezoedelt zijn menselijkheid met het kwaad, verdraait haar en misvormt haar, zodat zij niet de zuivere weerspiegeling van God kan zijn die zij bedoeld was te zijn.

Heiliging is de ervaring, beginnend in de wedergeboorte, waardoor de gelovige wordt afgezonderd voor Gods doeleinden en in staat wordt gesteld vooruitgang te boeken naar morele en geestelijke rijpheid door de aanwezigheid en kracht van de Heilige Geest die in hem woont. Groei in genade moet gedurende het hele leven van de wedergeboren mens voortduren.

Behoud omvat een groeiproces van de hele persoon waardoor de zondaar wordt veranderd naar het beeld en de gelijkenis van God. Men wordt behouden door het geloof uit genade, hoewel zaligmakend geloof meer inhoudt dan geloven. Het geloof moet actief en levend zijn, zich uitend in werken van gerechtigheid, waardoor wij met God meewerken om zijn wil te doen.

Behalve deze wet, gewoonlijk de morele genoemd, heeft God het behagen gehad aan het volk Israël ceremoniële wetten te geven, die verscheidene voorbeeldige verordeningen bevatten, deels van de eredienst, die Christus, Zijn genaden, handelingen, lijden en weldaden voorafbeelden, en deels verschillende onderrichtingen over morele plichten voorhoudend; al deze ceremoniële wetten, die slechts tot de tijd van hervorming waren verordend, zijn door Jezus Christus, de ware Messias en enige wetgever, die daartoe van de Vader met macht was toegerust, afgeschaft en weggenomen.

Wij zijn niet meer verplicht de zaterdagse sabbat te volgen dan de oudtestamentische spijswetten te volgen—waarvan de huidige koosjere voorschriften zijn afgeleid—of de besnijdenis te praktiseren als teken van ons verbond met God.

De christelijke doop is het onderdompelen van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

na de plechtige verkondiging van ‘Alleluia’ (uit het Hebreeuws, wat ‘God zij geprezen’ betekent), wordt de persoon driemaal in het water ondergedompeld in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.

Hij roept mensen tot de Heiland en bewerkt de wedergeboorte. Op het moment van de wedergeboorte doopt Hij elke gelovige in het Lichaam van Christus.

In het sacrament van de Myronzalving ontvangen wij ‘het zegel van de gave van de Heilige Geest’ (Zie Rom 8, 1 Kor 6, 2 Kor 1:21–22). Als de doop onze persoonlijke deelname aan Pasen is—de dood en opstanding van Christus—dan is de myronzalving onze persoonlijke deelname aan Pinksteren—de komst van de Heilige Geest over ons.

De christelijke doop is het onderdompelen van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Zij is een daad van gehoorzaamheid die het geloof van de gelovige symboliseert in een gekruisigde, begraven en opgestane Heiland, het sterven van de gelovige voor de zonde, de begrafenis van het oude leven en de opstanding om te wandelen in een nieuw leven in Christus Jezus.

Orthodoxe christenen bidden voor de doden opdat de Heer zich over hun zielen ontferme, opdat Hij hun eeuwige rust schenke ‘in de schoot van Abraham, Isaak en Jakob’, opdat Hij zijn ondoorgrondelijke liefde over hen uitstrekke en opdat Hij hen opneme in die staat ‘waarin geen ziekte is, geen zucht, geen smart, maar leven zonder einde’.

Het avondmaal des Heren is een symbolische daad van gehoorzaamheid waarbij de leden van de kerk, door deel te nemen aan het brood en de vrucht van de wijnstok, de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten.

De eucharistie wordt altijd aan alle leden van de Kerk gegeven, ook aan zuigelingen die gedoopt en gevormd zijn. Zij wordt altijd in beide gedaanten gegeven—brood en wijn. Zij wordt strikt opgevat als de werkelijke tegenwoordigheid van Christus, zijn waarachtig Lichaam en Bloed mystiek aanwezig in het brood en de wijn die in zijn naam aan de Vader worden opgedragen en door de goddelijke Geest van God worden gewijd.

Zoals eerder gesteld bij andere vragen over de zelfstandigheid van de plaatselijke kerk, worden de eisen voor wie aan het avondmaal des Heren mag deelnemen behandeld en bepaald door de plaatselijke kerk.

De eucharistie wordt altijd gegeven aan alle leden van de Kerk, ook aan zuigelingen die gedoopt en gevormd zijn. Zij wordt altijd in beide gedaanten gegeven—brood en wijn.

Het avondmaal des Heren is een symbolische daad van gehoorzaamheid waarbij de leden van de kerk, door deel te nemen aan het brood en de vrucht van de wijnstok, de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten.

In feite is in de Oosterse Kerk altijd gezuurd brood gebruikt. Er was zelfs ooit een groot geschil over het feit dat in de Oosterse Kerk gezuurd brood werd gebruikt, terwijl in het christelijke Westen ongezuurd brood de norm was.

Een nieuwtestamentische kerk van de Heer Jezus Christus is een zelfstandige plaatselijke gemeente van gedoopte gelovigen, door een verbond verbonden in het geloof en de gemeenschap van het evangelie; zij onderhoudt de twee verordeningen van Christus, wordt bestuurd door Zijn wetten, oefent de gaven, rechten en voorrechten uit die haar door Zijn Woord zijn verleend, en tracht het evangelie te verbreiden tot de einden der aarde.

De sacramenten in de Orthodoxe Kerk worden officieel de ‘heilige mysteriën’ genoemd. Gewoonlijk worden zeven sacramenten geteld: doop, myronzalving (of vormsel), heilige eucharistie, boete, huwelijk, wijding en de ziekenzalving.

Een nieuwtestamentische kerk van de Heer Jezus Christus is een zelfstandige plaatselijke gemeente van gedoopte gelovigen, door een verbond verbonden in het geloof en de gemeenschap van het evangelie; zij onderhoudt de twee verordeningen van Christus, wordt bestuurd door Zijn wetten, oefent de gaven, rechten en voorrechten uit die haar door Zijn Woord zijn verleend, en tracht het evangelie te verbreiden tot de einden der aarde. Elke gemeente werkt onder het Heerschap van Christus via democratische processen.

De Orthodoxe Kerk als geheel is de eenheid van wat plaatselijke autocefale of autonome kerken worden genoemd. Deze woorden betekenen eenvoudigweg dat deze kerken zichzelf besturen, hun eigen bisschoppen kiezen en hun eigen leven inrichten.

Elke gemeente werkt onder het Heerschap van Christus via democratische processen. In zulk een gemeente is ieder lid verantwoordelijk en rekenschapsplichtig aan Christus als Heer. De twee ambten uit de Schrift zijn die van predikant/ouderling/opziener en van diaken. Hoewel zowel mannen als vrouwen begaafd zijn voor dienst in de kerk, is het ambt van predikant/ouderling/opziener beperkt tot mannen die voldoen aan de eisen van de Schrift.

In de Orthodoxe Kerk kan een gehuwde man tot het priesterschap worden gewijd. Zijn huwelijk moet echter het eerste zijn voor hem en zijn vrouw, en hij mag niet hertrouwen en zijn bediening voortzetten als zijn vrouw zou overlijden. Als een ongehuwde man wordt gewijd, mag hij niet trouwen en zijn dienst behouden.

Hoewel zowel mannen als vrouwen begaafd zijn voor dienst in de kerk, is het ambt van predikant/ouderling/opziener beperkt tot mannen die voldoen aan de eisen van de Schrift.

Hoewel de orthodoxie de wijding van vrouwen niet heeft aanvaard, prijst zij wel een vrouw, de Theotokos, als degene die ‘eerwaardiger is dan de cherubijnen en onvergelijkelijk heerlijker dan de serafijnen’, en houdt zij haar voor als voorbeeld voor al Gods volk, mannen en vrouwen gelijkelijk.

Hij is opgevaren naar de hemel en is nu verheven aan de rechterhand van God, waar Hij de enige Middelaar is, volledig God, volledig mens, in wiens Persoon de verzoening tussen God en mens tot stand komt.

Er was een tijd dat deze biecht openbaar werd afgelegd voor alle mensen te midden van de Kerk, maar in recente tijden wordt zij meestal alleen afgelegd in aanwezigheid van de pastor van de Kerk, die namens allen staat.

De eerste dag van de week is de dag des Heren. Zij is een christelijke instelling voor regelmatige onderhouding. Zij herdenkt de opstanding van Christus uit de doden en moet oefeningen van aanbidding en geestelijke toewijding omvatten, zowel openbaar als persoonlijk.

De zaterdagse sabbat past bij het Oude Testament. In het Nieuwe Testament—dat de opstanding van Christus op de eerste dag van de week viert—wordt de centrale ervaring van ons geloof als christenen elke zondag van het jaar herdacht.

In feite is het de traditie van de Orthodoxe Kerk om geen muziekinstrumenten in de kerk te hebben.

de aanvaardbare wijze van aanbidding van de ware God is door Hemzelf ingesteld en door Zijn eigen geopenbaarde wil zodanig begrensd, dat Hij niet mag worden aanbeden naar de verbeelding en bedenksels van mensen, noch naar de ingevingen van Satan, onder enige zichtbare voorstelling of op enige andere wijze die niet in de Heilige Schrift is voorgeschreven.

Het is het orthodoxe geloof dat iconen niet alleen toegestaan, maar geestelijk noodzakelijk zijn omdat ‘het Woord vlees geworden is en onder ons heeft gewoond’ (Joh 1:14).

De meesten geloven waarschijnlijk dat de ‘gave van tongen’ zoals beschreven in de Bijbel is opgehouden toen de Bijbel voltooid was. Sommigen beschouwen het spreken in tongen misschien als een geestelijke gave die aan sommige christenen is gegeven om hen in staat te stellen het evangelie aan vreemde culturen te verkondigen in een taal die de spreker eerder niet kende.

In de orthodoxe traditie erkennen wij dit wonder, maar spreken in tongen — vooral zoals dat tegenwoordig in veel charismatische of pinksterkerken wordt beoefend — is geen gewoon of aangemoedigd onderdeel van ons liturgische leven.

Als u de zuidelijke baptistenkerken in het hele land zou ondervragen over het onderwerp van ‘charismatische’ praktijken, zou u waarschijnlijk een verscheidenheid van opvattingen aantreffen. De meesten geloven waarschijnlijk dat de ‘gave van tongen’ zoals beschreven in de Bijbel is opgehouden toen de Bijbel voltooid was.

In de Orthodoxe Kerk geloven wij dat de Heilige Geest (de derde persoon van de Heilige Drie-eenheid: Vader, Zoon en Heilige Geest) levend en werkzaam is en in ieder van ons werkt door de mysteriën (Heilige Sacramenten), het gebed en een leven dat in Christus wortelt.

De Schrift leert dat de voornaamste vijand van de biddende gelovige Satan is (Daniël 10:10–14; Efeziërs 6:10–18; 1 Petrus 5:8)

De demonische bezetenheid van personen en zelfs van voorwerpen wordt thans door de Orthodoxe Kerk aanvaard in het Sacrament van de Doop, bij het uitdrijven van satanische machten in het geval van het boze oog (vaskania), en bij het uitdrijven van de duivel in het geval van een bezeten persoon.

Jezus Christus is het hoofd van de plaatselijke kerk, wij niet. Elke kerk is verantwoordelijk voor God voor het beleid dat zij vaststelt en de besluiten die zij neemt.

Elke orthodoxe vrouw die een sluier of hoofddoek draagt, wordt ook gezegend door die sluier van de Moeder Gods, die de gelovigen op wonderbaarlijke wijze en herhaaldelijk voor zoveel kwaad heeft behoed. Het dragen van een hoofdbedekking is uiteraard een persoonlijke beslissing die een vrouw moet nemen na gebed en overweging.

Christus is de eeuwige Zoon van God. In Zijn menswording als Jezus Christus werd Hij ontvangen van de Heilige Geest en geboren uit de maagd Maria.

de Kerk belijdt formeel dat Maria terecht Theotokos genoemd moet worden, wat letterlijk ‘zij die God gebaard heeft’ betekent.

In Zijn menswording als Jezus Christus werd Hij ontvangen van de Heilige Geest en geboren uit de maagd Maria. Jezus openbaarde en deed volmaakt de wil van God; Hij nam de menselijke natuur met haar eisen en behoeften op Zich en vereenzelvigde Zich volledig met de mensheid, doch zonder zonde.

De Orthodoxe Kerk leert dat Maria zonder persoonlijke zonden is.

Godsdienstige aanbidding moet worden gegeven aan God de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, en aan Hem alleen; niet aan engelen, heiligen of enig ander schepsel; en sinds de val niet zonder middelaar, noch door de bemiddeling van enig ander dan Christus alleen.

In de Kerk bidden wij ook tot de heiligen—niet op dezelfde wijze als wij tot de Personen van de Heilige Drie-eenheid bidden, maar als onze helpers, voorbidders en medeleden van de Kerk die reeds met God verheerlijkt zijn in zijn goddelijke tegenwoordigheid.

De lichamen van mensen keren na de dood tot stof terug en zien de verderving; maar hun zielen, die noch sterven noch slapen en een onsterfelijk bestaan hebben, keren onmiddellijk terug tot God die ze gegeven heeft.

De gelijkenis van de rijke man en Lazarus (Lukas 16:19-31) leert ons dat een ziel na de dood een voorsmaak van de hemel of de hel ervaart, afhankelijk van haar geweten. De kerkvaders zeggen ook dat de zielen der overledenen tot aan de Wederkomst niet in een blijvende toestand verkeren.

De zielen van de rechtvaardigen, dan in heiligheid volmaakt gemaakt, worden opgenomen in het paradijs, waar zij bij Christus zijn en het aangezicht van God in licht en heerlijkheid aanschouwen, wachtend op de volledige verlossing van hun lichamen; en de zielen van de goddelozen worden in de hel geworpen, waar zij in kwelling en volstrekte duisternis blijven, bewaard voor het oordeel van de grote dag; behalve deze twee plaatsen erkent de Schrift er geen voor zielen die van hun lichamen gescheiden zijn.

De Orthodoxe Kerk aanvaardt de leer over het vagevuur niet die zich in recentere tijd in het Rooms-katholicisme heeft ontwikkeld.

De onrechtvaardigen zullen worden verwezen naar de hel, de plaats van eeuwige straf. De rechtvaardigen zullen in hun opgewekte en verheerlijkte lichamen hun loon ontvangen en voor altijd in de hemel bij de Heer wonen.

Voor hen die de Heer liefhebben, zal zijn Aanwezigheid oneindige vreugde, paradijs en eeuwig leven zijn. Voor hen die de Heer haten, zal dezelfde Aanwezigheid oneindige foltering, hel en eeuwige dood zijn.

Overeenkomstig Zijn belofte zal Jezus Christus persoonlijk en zichtbaar in heerlijkheid terugkeren naar de aarde; de doden zullen worden opgewekt; en Christus zal alle mensen in gerechtigheid oordelen.

Al 2.000 jaar leert de Orthodoxe Kerk één Wederkomst, één Opstanding en één volk van God. De Opname maakt daar geen deel van uit — en heeft dat nooit gedaan.

God zal op Zijn eigen tijd en op Zijn eigen wijze de wereld tot haar passende einde brengen.

Jezus waarschuwt ook in Mattheüs 24 dat zijn komst na de verdrukking zal zijn, niet ervoor. Het idee dat christenen zullen worden weggenomen terwijl ongelovigen ‘achterblijven’ wordt niet door de Heilige Schrift ondersteund.

Er is geen officieel standpunt in de SBC buiten wat u vindt in The Baptist Faith and Message. Een artikel dat in 2014 in SBC LIFE is gepubliceerd, kan nuttig zijn bij het bestuderen van de uiteenlopende opvattingen over de eindtijd onder zuidelijke baptisten.

Het Koninkrijk van God, waarover Christus zal heersen, zal met kracht komen aan het einde der tijden, wanneer de Heer de gehele schepping zal vervullen en waarlijk ‘alles en in allen’ zal zijn (Kol 3:11). De Kerk, die in de gangbare orthodoxe leer het Koninkrijk van God op aarde wordt genoemd, heeft deze ervaring reeds op mysterieuze wijze ontvangen.

Er is geen officieel standpunt in de SBC buiten wat u vindt in The Baptist Faith and Message.

De Heilige Traditie van het Oude Testament komt tot uitdrukking in het oudtestamentische deel van de Bijbel en in het voortgaande leven van het volk Israël tot aan de geboorte van Christus. Deze traditie is in de tijd van de Messias en in de christelijke Kerk vervuld, voltooid en overstegen.

Het huwelijk is de vereniging van één man en één vrouw in verbondstrouw voor een heel leven.

Het christelijke sacrament van het huwelijk is uiteraard alleen beschikbaar voor hen die tot de Kerk behoren; dat wil zeggen, alleen voor gedoopte communicanten. Dit blijft de strikte leer en praktijk van de Orthodoxe Kerk tot op de dag van vandaag. Vanwege de tragedie van de christelijke verdeeldheid kan een orthodoxe echter in de Kerk trouwen met een gedoopte niet-orthodoxe christen op voorwaarde dat beide echtgenoten oprecht werken en bidden voor hun volledige eenheid in Christus

Het huwelijk is de vereniging van één man en één vrouw in verbondstrouw voor een heel leven. Het is Gods unieke gave om de eenheid tussen Christus en Zijn kerk te openbaren en om voor man en vrouw in het huwelijk het kader te bieden voor intieme gezamenlijkheid, het kanaal van seksuele uitdrukking volgens bijbelse maatstaven, en het middel tot voortplanting van het menselijk geslacht.

De Orthodoxe Kerk blijft trouw aan de bijbelse en traditionele normen met betrekking tot seksuele betrekkingen tussen mannen en vrouwen vóór het huwelijk. De enige gepaste en zedelijk passende plaats voor het beoefenen van seksuele betrekkingen is, volgens de leer van de Kerk, het huwelijk.

Het huwelijk is de vereniging van één man en één vrouw in een verbondstrouw voor een heel leven.

Huwelijken eindigen ofwel door de dood van een van de partners, ofwel door kerkelijke erkenning van echtscheiding. De Kerk verleent ‘kerkelijke echtscheidingen’ op grond van de uitzondering die Christus heeft gegeven op zijn algemene verbod van deze praktijk.

Zelfs de meest ruime opvatting van de bijbelse uitzonderingen die echtscheiding en hertrouwen toelaten zou veel, zo niet de meeste, echtscheidingen in onze kerken uitsluiten

De Kerk staat tot ten hoogste drie huwelijken toe voor elke orthodoxe christen. Als beide partners een tweede of derde huwelijk aangaan, wordt een andere vorm van de huwelijksplechtigheid gehouden, veel soberder en boetvaardiger van karakter.

Dat wij ons verzetten tegen de verspreiding van middelen voor geboortebeperking aan minderjarigen zonder toestemming van de ouders of voogd.

Gehuwde echtparen mogen hun liefde in de seksuele vereniging uiten zonder altijd de verwekking van een kind te beogen, maar alleen die middelen om de bevruchting binnen het huwelijk te beheersen zijn aanvaardbaar die een reeds verwekte foetus geen schade toebrengen.

Wij moeten spreken namens het ongeboren leven en strijden voor de onschendbaarheid van alle menselijk leven vanaf de ontvangenis tot de natuurlijke dood.

Orthodoxe christenen hebben de opzettelijke abortus van ongeboren kinderen altijd beschouwd als een gruwelijke daad van kwaad. De canonieke traditie van de Kerk beschouwt elke handeling die bedoeld is om een foetus te vernietigen als de misdaad van moord (Ancyra, Canon 21; Trullo, Canon 91; Basilius de Grote, Canon 2).

Orgaandonatie voor onderzoek of transplantatie is een zaak van persoonlijk geweten.

Adequate gezondheidszorg moet beschikbaar worden gesteld aan alle mannen, vrouwen en kinderen, ongeacht hun ras, godsdienst, sociale status of financiële toestand.

Dat de afgevaardigden naar de Southern Baptist Convention, bijeen in Greensboro, North Carolina, 13-14 juni 2006, onze volledige afwijzing uitspreken van het vervaardigen, aanprijzen, verspreiden en gebruiken van alcoholische dranken

Tijdens de Grote Vasten—en alle vastenperioden—zijn wij geroepen ons te onthouden van vlees, zuivel, vis, wijn en olijfolie.

BESLOTEN, dat de afgevaardigden naar de Southern Baptist Convention, bijeen in Indianapolis, Indiana, 11-12 juni 2024, de historische, christelijke beginselen van de traditie van de rechtvaardige oorlog bevestigen; en voorts BESLOTEN, dat een oorlog slechts om een rechtvaardige reden gevoerd mag worden, om de openbare orde, vrede en gerechtigheid te verdedigen, te rechtvaardigen en te herstellen wanneer zij zijn aangevallen;

Wanneer geweld moet worden gebruikt als een kleiner kwaad om grotere kwaden te voorkomen, kan het als zodanig nooit gezegend worden, moet het altijd worden berouwd en mag het nooit worden vereenzelvigd met volmaakte christelijke moraal.