Wat betekenen parels in de Bijbel? Het koninkrijk dat alles waard is

Jezus zegt dat het koninkrijk der hemelen lijkt op een koopman die “één parel van grote waarde” vond en “heen ging en al wat hij had verkocht, en die kocht” (Matteüs 13:46). De parel in de Bijbel is dus hetgeen dat alles waard is wat een mens bezit. Openbaring voegt daar de parels van Babylon en de twaalf parelpoorten van het Nieuwe Jeruzalem aan toe.

Twee van die scènes gaan over handel. De koopman in de gelijkenis verkoopt alles voor één parel. Wanneer Babylon valt, zullen “de kooplieden van de aarde over haar wenen en rouw bedrijven; want niemand koopt hun koopwaar meer” (Openbaring 18:11), en parels staan op de lijst van wat ze aan haar verkochten. De derde scène is anders. In de stad van God koopt niemand een parel. Het is een poort.

Hoe vaak worden parels in de Bijbel genoemd?

De King James Version gebruikt “parel” of “parels” tien keer, in negen verzen. Acht van de verzen staan in het Nieuwe Testament, waar het Griekse woord margarites is. Het negende staat in Job.

Het Oude Testament bevat geen zekere verwijzingen naar parels. In Job 28:18 vertaalden de Statenvertalers het Hebreeuwse woord gabish als “parels”, terwijl het Brown-Driver-Briggs lexicon dit definieert als kristal. De “robijnen” in Spreuken vertalen het woord peninim, dat in hetzelfde lexicon wordt aangeduid als koraal, waarbij wordt opgemerkt dat sommige geleerden het als parels hebben gelezen. In Job en in twee van die spreuken zijn de stenen de kostbaarste dingen die men kan noemen, en wijsheid is meer waard: “want de prijs van de wijsheid is boven robijnen” (Job 28:18), en “wijsheid is beter dan robijnen” (Spreuken 8:11).

Wat betekent de parel van grote waarde?

Jezus vertelt de gelijkenis in twee verzen: “Wederom is het Koninkrijk der hemelen gelijk aan een koopman, die goede parels zoekt: Die, als hij één parel van grote waarde gevonden had, heenging en verkocht al wat hij had, en kocht haar” (Mattheüs 13:45–46). Vlak daarvoor vertelt Hij een soortgelijke gelijkenis: een man vindt een schat verborgen in een akker, “en van blijdschap daarover gaat hij heen en verkoopt al wat hij heeft, en koopt die akker” (Mattheüs 13:44).

De koopman kent parels al. Hij is een handelaar die op zoek is naar goede exemplaren. Wanneer hij die ene parel ziet, onderhandelt hij niet en houdt hij niets achter. Alles wat hij bezit wordt de prijs, en de koper van de akker doet hetzelfde “van blijdschap”. Het Koninkrijk der hemelen is dat waard, en de mensen die het vinden, betalen die prijs met vreugde.

Origenes, die in de derde eeuw over Mattheüs schreef, hoorde Paulus in deze gelijkenis. “Ik acht alle dingen schade, opdat ik Christus moge winnen,” citeert hij uit Filippenzen 3:8, en hij legt uit: “met alle dingen bedoel ik de goede parels, opdat ik Christus moge winnen, de ene zeer kostbare parel.” Voor Origenes zijn de goede parels de rijkdommen van de wet en de profeten, en Christus is de ene parel. De woorden van Paulus sluiten nauw aan bij de koopman: “Maar wat mij gewin was, dat heb ik om Christus’ wil schade geacht” (Filippenzen 3:7). De meesten van ons hebben zelf een paar goede parels, en de gelijkenis laat ons zien dat er één is die meer waard is.

De Syrische dichter Efrem uit de vierde eeuw schreef zeven hymnen over een parel, en hij begint alsof hij er net een heeft opgeraapt: “Op een zekere dag raapte ik een parel op, mijn broeders; ik zag er mysteriën in die betrekking hebben op het Koninkrijk.” Hij draait de parel in zijn handpalm en ziet dat deze “aan alle kanten gezichten” heeft, en in de helderheid ervan ziet hij de Zoon, “volledig Licht”.

Waarom zegt Jezus dat we geen parels voor de zwijnen moeten werpen?

Dit komt uit de Bergrede: “Geeft het heilige niet aan de honden, en werpt uw parels niet voor de zwijnen, opdat zij die niet vertrappen onder hun voeten, en zich omkeren en u verscheuren” (Mattheüs 7:6). Varkens kunnen het verschil niet zien tussen een parel en een kiezelsteen. Als je ze er een toewerpt, vertrappen ze die en keren ze zich tegen de werper.

Christenen lezen de parels al lang als de heilige zaken van het geloof. Thayer’s Griekse lexicon geeft het spreekwoord weer als een waarschuwing om niet “de meest heilige en kostbare leringen van het evangelie” op te dringen aan mensen die ertegen gekant zijn. De Didache, de vroege kerkhandleiding bekend als de Leer van de Twaalf Apostelen, past de eerste helft van het vers toe op het Avondmaal: “laat niemand eten of drinken van uw Dankzegging (Eucharistie), behalve zij die gedoopt zijn in de naam van de Heer; want over dit heeft de Heer ook gezegd: Geeft het heilige niet aan de honden.” Dezelfde preek heeft ons zojuist verteld: “Oordeelt niet, opdat gij niet geoordeeld wordt” (Mattheüs 7:1), dus het vers vraagt om voorzichtigheid met heilige zaken, niet om minachting voor mensen.

Waarom zijn de poorten van de hemel gemaakt van parel?

De Schrift zegt nooit waarom. Johannes ziet de heilige stad uit God neerdalen, met twaalf poorten, en “de twaalf poorten waren twaalf parels: elke poort was uit één parel: en de straat van de stad was zuiver goud, als doorzichtig glas” (Openbaring 21:21). Elke poort is een enkele parel, en dit is het beeld achter de uitdrukking “de parelpoorten”.

Openbaring nodigt uit tot een contrast. Dezelfde woorden van een van de zeven engelen, “Kom hierheen”, openen beide visioenen: “Ik zal u het oordeel tonen over de grote hoer” (Openbaring 17:1), en “Ik zal u de bruid, de vrouw van het Lam, tonen” (Openbaring 21:9). In het eerste visioen is Babylon “getooid met goud en edelgesteente en parels” (Openbaring 17:4), en wanneer zij valt, staan de kooplieden op afstand en roepen: “Wee, wee de grote stad, die bekleed was met fijn linnen, en purper, en scharlaken, en getooid met goud, en edelgesteente, en parels! Want in één uur is zo grote rijkdom te niet geworden” (Openbaring 18:16–17). Babylon droeg parels die gekocht waren van de kooplieden van de aarde, en verloor ze in een uur. In de stad van God zijn de parels de poorten zelf.

Is het verkeerd voor christenen om parels te dragen?

De Schrift noemt het dragen van parels nergens een zonde. Zowel Paulus als Petrus waarschuwen tegen opsmuk voor de show. Paulus vraagt dat vrouwen “zichzelf sieren met gepaste kleding, met schaamte en soberheid; niet met gevlochten haar, of goud, of parels, of kostbare kleding; Maar (wat vrouwen betaamt die godsvrucht belijden) met goede werken” (1 Timoteüs 2:9–10). Petrus zegt hetzelfde zonder parels bij naam te noemen, en vertelt ons wat we in plaats daarvan moeten dragen: “de verborgen mens van het hart, in het onvergankelijke, namelijk de versiering van een zachtmoedige en stille geest, die voor God van grote waarde is” (1 Petrus 3:4). Hoe christenen deze verzen vandaag de dag toepassen, wordt besproken in of het dragen van sieraden een zonde is.

Heeft de manier waarop een parel zich vormt een betekenis in de Schrift?

Nee. Je zult vaak lezen dat een parel groeit rond een korreltje zand, zoals een gelovige groeit door lijden, en dat dit is wat parels in de Bijbel betekenen. De Bijbel zegt dit echter nooit en vermeldt nergens hoe een parel wordt gemaakt. Het Natural History Museum in Londen legt uit dat oesters en mosselen parels maken “als een natuurlijke verdediging tegen een irriterende stof zoals een parasiet”, door deze te bedekken met lagen parelmoer.

Origenes wist dat niet. Hij geeft door wat de schrijvers over stenen in zijn tijd geloofden: dat de schelp “zich opent en gaapt” en “de dauw van de hemel in zich opneemt”, en dat heldere dauw een mooie parel maakt en troebele dauw een gevlekte. Het beeld van de irriterende stof is een moderne preekillustratie, en de Schrift gebruikt dit beeld nooit. Efrem trok een andere les uit de duiker. Zijn parelhymnen zijn hymnen over het geloof, en in de vierde waarschuwt hij ervoor om niet met eindeloze vragen aan het mysterie van de Zoon te peuteren: “zelfs de duiker peutert niet in zijn parel. Daarin verheugen alle kooplieden zich zonder te onderzoeken waar hij vandaan kwam.”

Is Parel een naam in de Bijbel?

Niemand in de Schrift heet Parel. Als naam is het simpelweg het Engelse woord, en een oudere naam draagt dezelfde betekenis: Margaretha komt, via het Latijnse Margarita, van het Griekse margarites, precies het woord voor de parel van de koopman. Er is meer over te vinden in de betekenis van Margaretha.

Broeders en zusters, de keuze van de koopman wordt ook aan ons voorgelegd, en Jezus heeft ons al verteld waar het toe leidt: “Verzamelt u schatten in de hemel, waar noch mot noch roest ze verderft, en waar dieven niet inbreken noch stelen: Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn” (Mattheüs 6:20–21).

Gerelateerde artikelen

• is het dragen van sieraden een zonde?
• Wat sieraden in de Bijbel vertegenwoordigen
• Goud in de Bijbel
• Hoe ziet de hemel er volgens de Schrift uit?
• Margaretha staat niet in de Bijbel, maar het betekent parel