20 Bijbelverzen over het krijgen van een baby

Psalm 127:3

“Zie, kinderen zijn een erfdeel van de Heere, de vrucht van de schoot is een beloning.”

Reflectie: De King James Version vertaalt de tweede regel als “de vrucht van de schoot is zijn beloning,” waarbij de schoot wordt genoemd waar de NIV “nageslacht” gebruikt. In beide vertalingen is het kind iets dat de Heer geeft: een erfdeel en een beloning van Hem.

Ruth 4:13-14

“Zo nam Boaz Ruth en zij werd zijn vrouw. Toen hij met haar sliep, stelde de Heer haar in staat om zwanger te worden, en zij baarde een zoon. De vrouwen zeiden tegen Naomi: ‘Geloofd zij de Heer, die u vandaag niet zonder losser heeft gelaten. Moge hij beroemd worden in heel Israël!’”

Reflectie: Ruth de Moabitische was met Naomi, haar schoonmoeder, naar Bethlehem gekomen (Ruth 1:22). De conceptie wordt toegeschreven aan de Heer, en wanneer de zoon wordt geboren, spreken de vrouwen van de stad tot Naomi en prijzen de Heer voor hem. Naomi neemt het kind in haar armen en zorgt voor hem, en de buurvrouwen noemen hem Obed, de grootvader van David (Ruth 4:16-17).

1 Samuël 1:27

“Ik heb voor dit kind gebeden, en de HEERE heeft mij gegeven wat ik van Hem vroeg.”

Reflectie: Nadat Samuel was geboren, bleef Hanna thuis toen het gezin opging voor het jaarlijkse offer. Ze vertelde haar man Elkana dat ze de jongen zou presenteren zodra hij gespeend was, en “de vrouw bleef thuis en zoogde haar zoon totdat ze hem gespeend had” (1 Samuël 1:23). Pas daarna bracht ze hem naar Eli in Silo en sprak deze woorden.

Genesis 17:16

“Ik zal haar zegenen en u ook uit haar een zoon geven. Ik zal haar zegenen, zodat zij tot volken zal worden; koningen van volken zullen uit haar voortkomen.”

Reflectie: God hernoemt Sarai naar Sara en belooft Abraham een zoon bij haar. Abraham valt voorover en lacht, zich afvragend of een man van honderd een zoon kan krijgen en of Sara op haar negentigste een kind kan baren. God antwoordt dat Sara een zoon zal baren en dat hij Isaak genoemd moet worden.

Genesis 21:6

“Sara zei: ‘God heeft mij aan het lachen gemaakt, en ieder die hiervan hoort, zal met mij lachen.’”

Reflectie: Isaak wordt geboren “op de tijd die God hem had beloofd” (Genesis 21:2), en Abraham besnijdt hem als hij acht dagen oud is. Sara’s gelach om de belofte was voor zichzelf geweest (Genesis 18:12); bij de geboorte verwacht ze dat iedereen die het hoort met haar mee zal lachen, en ze voegt eraan toe: “Wie zou tegen Abraham hebben gezegd dat Sara kinderen zou zogen?”

Lucas 1:13

“Maar de engel zei tegen hem: ‘Wees niet bang, Zacharias; je gebed is verhoord. Je vrouw Elizabeth zal je een zoon baren, en je moet hem Johannes noemen.’”

Reflectie: De naam wordt gegeven voordat het kind verwekt is. Zacharias vraagt hoe hij zeker kan zijn, aangezien hij en Elizabeth oud zijn, en hij kan niet meer spreken “tot de dag dat dit gebeurt” (Lucas 1:20). Bij de besnijdenis op de achtste dag verwachten de familieleden dat de jongen naar zijn vader vernoemd zal worden, Elizabeth zegt: “Nee! Hij moet Johannes genoemd worden,” en Zacharias schrijft “Zijn naam is Johannes” op een tablet, waarna hij weer kan spreken (Lucas 1:59-64).

Lucas 1:14

“Hij zal u tot vreugde en blijdschap zijn, en velen zullen zich over zijn geboorte verheugen.”

Reflectie: De engel gaat verder met te zeggen wat de zoon zal zijn: groot in de ogen van de Heer en “vervuld met de Heilige Geest nog voordat hij geboren is.” Lucas noteert de vreugde in vers 58, wanneer Elizabeth bevalt en haar buren en familieleden horen “dat de Heer haar grote barmhartigheid had getoond.”

Lucas 1:31

“U zult zwanger worden en een zoon baren, en u zult hem de naam Jezus geven.”

Reflectie: Gabriëls aankondiging aan Maria komt “in de zesde maand van Elizabeths zwangerschap,” dus de twee geboorten in Lucas 1 zijn vanaf het begin met elkaar verbonden. Maria vraagt hoe dit kan, aangezien ze maagd is, en de engel antwoordt dat de Heilige Geest over haar zal komen en het kind de Zoon van God genoemd zal worden.

Psalm 139:13

“Want U hebt mijn nieren gevormd, mij in de schoot van mijn moeder geweven.”

Reflectie: De psalmist spreekt God rechtstreeks aan, en de werkwoorden zijn die van een vakman: geschapen, samengeweven. Hij spreekt over zijn eigen wording, en vers 15 zet het beeld voort: zijn gestalte was niet verborgen voor God “toen ik in het verborgene gemaakt werd, toen ik in de diepten van de aarde werd geweven.”

Prediker 11:5

“Zoals u niet weet wat de weg van de wind is, of hoe de beenderen in de schoot van een zwangere vrouw groeien, zo weet u ook het werk van God niet, Die alles maakt.”

Reflectie: De Prediker plaatst twee dingen naast elkaar die niemand kan doorgronden: de weg van de wind en de vorming van een lichaam in de schoot van een moeder. Hij trekt de vergelijking zelf door, en het werk van God, “de Maker van alle dingen,” is net zozeer voorbij het menselijk begrip.

Psalm 22:10-11

“Toch hebt U mij uit de baarmoeder gehaald; U liet mij op U vertrouwen, zelfs aan de borst van mijn moeder. Vanaf mijn geboorte werd ik op U geworpen; vanaf de baarmoeder van mijn moeder bent U mijn God geweest.”

Reflectie: Psalm 22 is de roep van iemand die zich door God verlaten voelt. Midden in die klacht beroept de psalmist zich op zijn geboorte: God bracht hem uit de schoot en is sindsdien zijn God. Zijn vertrouwen in God wordt teruggevoerd tot de tijd dat hij aan de borst van zijn moeder lag.

Jeremia 1:5

“Voordat Ik u in de schoot vormde, kende Ik u, voordat u werd geboren, heb Ik u apart gezet; Ik heb u aangesteld als profeet voor de volken.”

Reflectie: Dit is onderdeel van Jeremia’s roeping, het woord van de Heer dat zijn werk als profeet begint. God zegt dat Hij Jeremia kende en hem afzonderde voordat hij in de schoot gevormd werd. Jeremia’s antwoord in het volgende vers is dat hij te jong is en niet weet hoe hij moet spreken.

Genesis 25:22-23

“De baby’s stootten elkaar in haar, en ze zei: ‘Waarom overkomt mij dit?’ Dus ging ze de Heer raadplegen. De Heer zei tegen haar: ‘Twee volken zijn in je schoot, en twee volkeren zullen zich vanuit jou afscheiden; het ene volk zal sterker zijn dan het andere, en de oudere zal de jongere dienen.’”

Reflectie: Rebekka was kinderloos geweest, en ze werd zwanger nadat Isaak voor haar tot de Heer had gebeden (Genesis 25:21). Toen de baby’s in haar stootten, legde ze haar vraag voor aan de Heer, en zijn antwoord sprak over hun toekomst: twee volken, waarbij de oudere de jongere zou dienen. De tweeling was Ezau en Jakob, en Jakob werd geboren “met zijn hand grijpend naar de hiel van Ezau” (Genesis 25:26).

Lucas 1:41-44

“Toen Elisabeth de groet van Maria hoorde, sprong het kind in haar schoot, en Elisabeth werd vervuld met de Heilige Geest. Met luide stem riep ze uit: ‘Gezegend ben jij onder de vrouwen, en gezegend is het kind dat je zult dragen! Maar hoe komt het dat mij dit overkomt, dat de moeder van mijn Heer naar mij toe komt? Zodra het geluid van je groet mijn oren bereikte, sprong de baby in mijn schoot van vreugde.’”

Reflectie: Maria gaat naar het huis van Zacharias in het bergland van Judea om Elizabeth te bezoeken, over wiens zwangerschap de engel haar had verteld (Lucas 1:36). Bij het horen van Maria's groet springt het kind in de schoot van Elizabeth op, en Elizabeth, vervuld van de Heilige Geest, noemt Maria “de moeder van mijn Heer.” Ze geeft zelf de reden voor de beweging: het kind “sprong op van vreugde.”

Genesis 3:16

“Tegen de vrouw zei hij: ‘Ik zal uw pijn bij het zwanger zijn zeer groot maken; met pijn zult u kinderen baren. Uw verlangen zal naar uw man uitgaan, en hij zal over u heersen.’”

Reflectie: God spreekt tot de vrouw nadat zij en de man van de boom hebben gegeten die Hij hun had verboden. Pijn bij het baren is het eerste gevolg dat voor haar wordt genoemd. De man krijgt vervolgens te horen dat de grond vervloekt is vanwege hem en dat hij ervan zal eten “door zwoegen” (Genesis 3:17).

Johannes 16:21

“Een vrouw die een kind baart, heeft pijn omdat haar tijd is gekomen; maar wanneer haar baby is geboren, vergeet zij de angst vanwege haar vreugde dat er een kind in de wereld is geboren.”

Reflectie: Jezus spreekt tot zijn discipelen op de avond voor zijn dood en vertelt hen dat ze Hem over een korte tijd niet meer zullen zien, en daarna weer wel. Hij gebruikt de bevalling als beeld: de pijn is echt, en deze maakt plaats voor vreugde wanneer de baby is geboren. Het volgende vers past dit op hen toe: “Zo hebben ook jullie nu verdriet, maar Ik zal jullie terugzien en jullie hart zal zich verheugen.”

Exodus 1:17

“De vroedvrouwen vreesden echter God en deden niet wat de koning van Egypte hun had opgedragen; zij lieten de jongetjes in leven.”

Reflectie: De koning van Egypte beval de Hebreeuwse vroedvrouwen, Sifra en Pua, om elke jongen op de baarkruk te doden. Zij vreesden God en lieten de jongens in leven, waarna ze tegen Farao zeiden dat de Hebreeuwse vrouwen al bevallen waren voordat de vroedvrouwen arriveerden. Vers 21 vermeldt dat omdat de vroedvrouwen God vreesden, “Hij hun gezinnen gaf.”

Lucas 2:10-11

“Maar de engel zei tegen hen: ‘Wees niet bevreesd, want zie, ik verkondig u grote blijdschap die voor heel het volk zal zijn. Namelijk dat heden voor u in de stad van David de Zaligmaker geboren is; Hij is Christus, de Heere.’”

Reflectie: Maria is net bevallen van haar eerstgeboren zoon en heeft Hem in een kribbe gelegd omdat er geen plaats was in de gastenkamer. Een engel vertelt het aan herders in de velden in de buurt, en het teken dat hij hun geeft is de pasgeborene zelf: “U zult een kindje vinden dat in doeken gewikkeld is en in een kribbe ligt.”

Jesaja 49:15

“Kan een moeder het kind aan haar borst vergeten en geen mededogen hebben met het kind dat zij heeft gebaard? Zelfs als zij het zou vergeten, zal Ik jou niet vergeten!”

Reflectie: Sion heeft net gezegd: “De HEERE heeft mij verlaten, de Heere heeft mij vergeten.” God antwoordt met een moeder en de baby die zij voedt. Zelfs die band kan falen, zegt Hij, maar Hij zal niet vergeten, en in het volgende vers zegt Hij dat Hij Sion in de palmen van Zijn handen heeft gegraveerd.

Jesaja 66:13

“Zoals iemands moeder hem troost, zo zal Ik u troosten; ja, in Jeruzalem zult u getroost worden.”

Reflectie: Eerder in het hoofdstuk is Sion een moeder die bevalt voordat haar weeën beginnen, en de Heer vraagt: “Zou Ik de baarmoeder openen en niet laten baren?” Het volk wordt vervolgens afgebeeld als kinderen die worden gevoed en op haar arm worden gedragen. In dit vers neemt God zelf de plaats van de moeder in en belooft Hij hen te troosten zoals een moeder haar kind troost.