17 Bijbelverzen over saamhorigheid

Psalm 133:1

“Hoe goed en hoe aangenaam is het dat broeders eensgezind samenwonen!”

Reflectie: De psalm vergelijkt het samenleven van Gods volk in eenheid met twee dingen die van boven komen: olie die langs de baard van Aäron naar beneden loopt op de kraag van zijn gewaad, en de dauw van de Hermon die op de berg Sion valt. Hij eindigt met: “Want daar gebiedt de HEERE de zegen, het leven tot in eeuwigheid” (133:3). De Statenvertaling behoudt het woord voor broeders: “dat zij tezamen wonen in eendracht.”

Prediker 4:9-10

“Twee zijn beter dan één, want zij hebben een goede beloning voor hun zwoegen: als zij vallen, kan de een de ander overeind helpen. Maar wee de eenzame die valt en geen tweede heeft om hem overeind te helpen!”

Reflectie: De Prediker heeft zojuist een man beschreven die “geheel alleen” is, zonder “zoon of broer”, die zwoegt voor rijkdom die hem niet tevredenstelt (4:8). Tegenover dat beeld somt hij op wat twee mensen kunnen doen: de opbrengst van hun werk delen, elkaar overeind helpen, warm blijven en zichzelf verdedigen. Hij eindigt met: “Een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken” (4:12).

Handelingen 2:44-45

“En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had.”

Reflectie: Lucas beschrijft de gelovigen in Jeruzalem na Pinksteren: ze waren samen, hadden alles gemeenschappelijk en verkochten bezittingen om aan iedereen in nood te geven. De volgende verzen voegen daar dagelijkse bijeenkomsten in de tempelvoorhoven en maaltijden in hun huizen aan toe “met blijdschap en eenvoud van hart” (2:46). Het delen was vrijwillig; wanneer Petrus Ananias confronteert, zegt hij dat de grond en het geld daarvan van hemzelf waren geweest (Handelingen 5:4).

Hebreeën 10:24-25

“En laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Laten wij het onderling samenkomen niet nalaten, zoals sommigen de gewoonte hebben, maar elkaar bemoedigen, en dat zoveel te meer naarmate u de dag ziet naderen.”

Reflectie: De brief geeft de grond voor het samenkomen vlak daarvoor: gelovigen kunnen nu “vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom” door het bloed van Jezus (10:19-22). Samen samenkomen is de manier waarop ze elkaar aansporen, en sommigen waren al uit de gewoonte geraakt. De oproep wordt dringender “naarmate u de dag ziet naderen.”

1 Johannes 1:7

“Maar als we in het licht leven, zoals hij in het licht is, zijn we met elkaar verbonden en reinigt het bloed van Jezus, zijn Zoon, ons van alle zonde.”

Reflectie: Johannes' woord voor gemeenschap is koinonia, wat ook deelname en delen betekent. Eerder in het hoofdstuk zegt hij dat hij verkondigt wat hij heeft gezien en gehoord “opdat ook u gemeenschap met ons hebt”, een gemeenschap die “met de Vader en met Zijn Zoon, Jezus Christus” is (1:3). Hier heeft wandelen in het licht twee resultaten: gemeenschap met elkaar, en het bloed van Jezus dat gelovigen reinigt van alle zonde.

Galaten 6:2

“Draag elkaars lasten, en vervul zo de wet van Christus.”

Reflectie: Paulus' voorbeeld van een last komt in het vers daarvoor: iemand die “betrapt wordt op enige overtreding”, die degenen die door de Geest leven zachtmoedig moeten herstellen (6:1). Het dragen van dergelijke lasten vervult “de wet van Christus.” Drie verzen later zegt hij dat ieder zijn “eigen werk moet beproeven”, want “ieder zal zijn eigen vracht dragen” (6:4-5). Gelovigen dragen elkaars lasten, en ieder is nog steeds verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag.

Johannes 17:21

“Dat zij allen één mogen zijn, Vader, zoals u in mij bent en ik in u. Mogen zij ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.”

Reflectie: Jezus bidt dit vlak voordat Hij het Kidrondal oversteekt naar de tuin waar Hij wordt gearresteerd (Johannes 18:1-12). Hij verbreedt het gebed van de discipelen die bij Hem zijn naar “hen die door hun woord in Mij zullen geloven” (17:20). De eenheid waar Hij om vraagt is gemodelleerd naar die van Hemzelf met de Vader, en het heeft een doel buiten de kerk: “opdat de wereld gelooft dat U Mij gezonden hebt.”

Efeziërs 4:3

“en u beijvert om de eenheid van de Geest te bewaren door de band van de vrede.”

Reflectie: Paulus schrijft als “een gevangene in de Heere” (4:1), en de unity waar hij om vraagt behoort tot de Geest; het deel van de kerk is om deze te bewaren “door de band van de vrede.” De verzen die volgen sommen op wat ze al delen: “één lichaam en één Geest... één Heere, één geloof, één doop; één God en Vader van allen” (4:4-6).

Kolossenzen 3:14

“En draag bovenal deze deugden: de liefde, de band die alles tot een eenheid maakt.”

Reflectie: Paulus verbeeldt het christelijk leven als kleding: innerlijke gevoelens van ontferming, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid en geduld, en vervolgens elkaar verdragen en vergeven “als iemand tegen iemand een klacht heeft” (3:12-13). Liefde gaat over dit alles heen, en het is de liefde die “de band van de volmaaktheid” is.

1 Korintiërs 1:10

“Ik roep u er echter toe op, broeders, door de naam van onze Heere Jezus Christus, dat u allen eensgezind bent in wat u zegt, en dat er geen scheuringen onder u zijn, maar dat u volmaakt verbonden bent in hetzelfde denken en in hetzelfde gevoelen.”

Reflectie: De oproep beantwoordt aan een bericht van “de huisgenoten van Chloë” over ruzies in Korinthe, waar gelovigen zich achter leiders schaarden: “Ik ben van Paulus”, “Ik van Apollos”, “Ik van Céfas”, “Ik van Christus” (1:11-12). Paulus' antwoord is een vraag: “Is Christus in delen gespleten?” (1:13).

Filippenzen 2:2

“Maak dan mijn vreugde volkomen door eensgezind te zijn, dezelfde liefde te hebben, één van geest en één van gedachten te zijn.”

Reflectie: Paulus baseert de oproep op wat de Filippenzen al hebben: bemoediging door de eenheid met Christus en “gemeenschap van de Geest” (2:1). De volgende verzen spellen eensgezindheid uit als nederigheid: “laat ieder de ander uitnemender achten dan zichzelf, en laat eenieder niet alleen naar zijn eigen belang kijken” (2:3-4), en wijzen vervolgens op de gezindheid van Christus Jezus (2:5). Later in de brief smeekt Paulus Euodia en Syntyche “om eensgezind te zijn in de Heere” (4:2).

Romeinen 12:16

“Wees eensgezind onder elkaar. Wees niet hoogmoedig, maar wees bereid om met mensen van lage stand om te gaan. Wees niet eigenzinnig.”

Reflectie: Het gebod om in harmonie te leven komt in een lijst van hoe gelovigen met elkaar omgaan, vlak na “Verblijd u met hen die blij zijn; en wees bedroefd met hen die bedroefd zijn” (12:15). Paulus koppelt harmonie aan nederigheid en aan het gezelschap dat iemand houdt: wees niet hoogmoedig, maar houd u bij de nederigen.

1 Korintiërs 12:12

“Want zoals het lichaam één is en vele leden heeft, maar al de leden van dit ene lichaam, hoewel het er vele zijn, één lichaam vormen, zo is het ook met Christus.”

Reflectie: Paulus' beeld van de kerk is een lichaam met vele delen, en hij noemt de verschillen die het bevat: “Joden of Grieken, slaven of vrijen”, allen door één Geest gedoopt tot één lichaam (12:13). Geen enkel deel kan tegen een ander zeggen: “Ik heb je niet nodig!” (12:21).

1 Korintiërs 12:25-26

“Zodat er geen verdeeldheid in het lichaam zou zijn, maar dat de delen gelijk voor elkaar zouden zorgen. Als één deel lijdt, lijden alle delen mee; als één deel wordt geëerd, verheugen alle delen zich mee.”

Reflectie: God, zegt Paulus, heeft het lichaam samengevoegd en grotere eer gegeven aan de delen die die misten, zodat er geen verdeeldheid zou zijn (12:24-25). Saamhorigheid betekent hier gedeelde ervaring: als één deel lijdt, lijden alle delen mee, en als één deel wordt geëerd, verheugen alle delen zich mee. Het volgende vers past het toe: “U bent samen het lichaam van Christus, en ieder van u afzonderlijk is een lid daarvan” (12:27).

Galaten 3:28

“Er is geen Jood of Griek meer, er is geen slaaf of vrije, er is geen man en vrouw, want u bent allen één in Christus Jezus.”

Reflectie: Paulus schrijft hierover over de doop: allen die in Christus gedoopt zijn, “hebben zich met Christus bekleed” (3:27). Jood en Griek, slaaf en vrije, man en vrouw zijn “allen één in Christus Jezus,” en het volgende vers maakt hen allen tot erfgenamen van Abraham (3:29). Eerder in dezelfde brief vertelt Paulus hoe hij zich in Antiochië verzette tegen Kefas omdat deze zich terugtrok om niet meer met de heidenen te eten (2:11-14).

Romeinen 15:7

“Aanvaard elkaar dan, zoals Christus u aanvaard heeft, tot eer van God.”

Reflectie: Dit sluit een lang gedeelte af over gelovigen die van mening verschilden over voedsel en over het heiliger achten van de ene dag boven de andere (14:1-15:6). Paulus zegt tegen beide partijen dat ze elkaar moeten aanvaarden omdat Christus hen ook aanvaard heeft, en het gebed vlak daarvoor vraagt dat zij “met één mond en één stem” God kunnen verheerlijken (15:6).

Efeziërs 2:21-22

“In hem wordt het hele gebouw samengevoegd en groeit het uit tot een heilige tempel in de Heer. En in hem worden ook jullie samen opgebouwd tot een woning waarin God door zijn Geest woont.”

Reflectie: Het gebouw is opgebouwd uit Joden en heidenen, van wie Christus “de twee tot één nieuwe mensheid” heeft gemaakt door “de scheidingsmuur van vijandschap” af te breken (2:14-15). Degenen die “vreemdelingen en bijwoners” waren, zijn nu “medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God” (2:19). Deze samenvoeging heeft een doel: een woning waarin God door zijn Geest woont.