23 Bijbelverzen over het bloed van Jezus

Leviticus 17:11

“Want het leven van elk wezen is in het bloed, en ik heb het jullie op het altaar gegeven om verzoening te bewerken voor jullie leven; het is het bloed dat verzoening bewerkt voor het leven.”

Reflectie: God geeft deze reden binnen een wet die elke Israëliet, of elke vreemdeling die onder hen woont, verbiedt om bloed te eten (Leviticus 17:10, 12). Het leven van een dier is in zijn bloed, en God zegt dat hij dat bloed aan Israël heeft gegeven voor het altaar, om verzoening te doen voor een mensenleven. Vers 14 herhaalt het principe twee keer: “het leven van elk schepsel is zijn bloed.”

Exodus 24:8

“Mozes nam toen het bloed, besprenkelde het volk ermee en zei: ‘Dit is het bloed van het verbond dat de Heer met u heeft gesloten in overeenstemming met al deze woorden.’”

Reflectie: Aan de voet van de berg Sinaï las Mozes het Boek van het Verbond, en het volk antwoordde: “Alles wat de Heer gezegd heeft, zullen wij doen; wij zullen gehoorzamen” (Exodus 24:7). Hij had de helft van het bloed van de offers tegen het altaar gespat (24:6) en besprenkelde nu de rest over het volk. Hebreeën 9:19-20 vertelt de scène na en citeert de woorden van Mozes.

Hebrews 9:22

“Sterker nog, volgens de wet wordt bijna alles met bloed gereinigd, en zonder het vergieten van bloed is er geen vergeving.”

Reflectie: Het vers sluit een alinea af die eraan herinnert hoe Mozes de boekrol, het volk, de tabernakel en de vaten besprenkelde met bloed (Hebreeën 9:19-21). “Bloedstorting” vertaalt haimatekchusia, een samenstelling van de Griekse woorden voor bloed en uitgieten. Het hoofdstuk gaat verder met te zeggen dat Christus niet de hemel binnenging “om zichzelf telkens opnieuw te offeren” zoals de hogepriester elk jaar deed, maar “één keer voor altijd” verscheen om de zonde weg te doen “door het offer van zichzelf” (9:25-26).

Ephesians 1:7-8

“In hem hebben wij de verlossing door zijn bloed, de vergeving van de zonden, in overeenstemming met de rijkdom van Gods genade die hij ons in overvloed heeft geschonken.”

Reflectie: Paulus' brief opent met het zegenen van God voor “elke geestelijke zegen in Christus” (Efeziërs 1:3), beginnend met Gods uitverkiezing en aanneming van zijn volk (1:4-5). Verlossing komt daarna, en Paulus definieert het direct als de vergeving van zonden, ontvangen door Christus' bloed. De passage gaat verder naar Gods plan “om alle dingen in de hemel en op aarde onder Christus te verenigen” (1:10).

1 Petrus 1:18-19

“In de wetenschap dat u niet met vergankelijke dingen, zoals zilver of goud, vrijgekocht bent van uw zinloze levenswandel die u van de vaderen overgeleverd hebt gekregen, maar met het kostbare bloed van Christus, als van een smetteloos en onbevlekt Lam.”

Reflectie: Petrus heeft zijn lezers net verteld om “als vreemdelingen hier in eerbiedige vrees” te leven (1 Petrus 1:17), en dit is de reden die hij geeft. De prijs van hun bevrijding uit een geërfde, lege manier van leven was geen zilver of goud, maar het bloed van Christus, die hij vergelijkt met een lam zonder smet of gebrek. Vers 20 voegt eraan toe dat Christus vóór de schepping van de wereld was uitverkoren en “in deze laatste tijden voor uw bestwil” geopenbaard.

Romans 3:25

“God heeft Christus aangewezen als een offer van verzoening, door het vergieten van zijn bloed—te ontvangen door geloof.”

Reflectie: Paulus heeft gezegd dat “allen gezondigd hebben” en dat allen “om niet gerechtvaardigd worden door zijn genade door de verlossing die in Christus Jezus is” (Romeinen 3:23-24). Hier stelt God zelf Christus voor als het offer van verzoening. De rest van de zin geeft de reden: in zijn verdraagzaamheid had God eerdere zonden ongestraft gelaten, en hij handelde om zijn gerechtigheid te tonen, “zodat hij rechtvaardig is en degene die rechtvaardigt die geloof heeft in Jezus” (3:26).

Romans 5:9

“Nu wij dan gerechtvaardigd zijn door zijn bloed, hoeveel te meer zullen wij door hem gered worden van de toorn van God!”

Reflectie: Christus stierf voor de goddelozen “toen wij nog zondaars waren” (Romeinen 5:8), en Paulus redeneert vanuit dat punt naar wat er nog voor ons ligt. Degenen die al gerechtvaardigd zijn door zijn bloed zullen “veel meer” door hem gered worden van Gods toorn. Het volgende vers maakt hetzelfde argument met “de dood van zijn Zoon” waar deze “zijn bloed” heeft.

Revelation 1:5-6

“Aan hem die ons liefheeft en ons van onze zonden heeft bevrijd door zijn bloed, en ons tot een koninkrijk en priesters heeft gemaakt om zijn God en Vader te dienen—aan hem zij de heerlijkheid en de kracht voor eeuwig en altijd! Amen.”

Reflectie: Johannes schrijft aan zeven kerken in de provincie Azië (Openbaring 1:4), en zijn groet eindigt in lof voor Jezus, die vers 5 zojuist “de getrouwe getuige, de eerstgeborene uit de doden en de heerser over de koningen van de aarde” heeft genoemd. Degene die ons in de tegenwoordige tijd “liefheeft” is degene die ons al heeft bevrijd door zijn bloed. De bevrijding wordt gevolgd door een nieuwe status: een koninkrijk en priesters die God dienen.

Handelingen 20:28

“Zie dan toe op uzelf en op heel de kudde, waarover de Heilige Geest u tot opzieners aangesteld heeft, om de gemeente van God te weiden, die Hij verkregen heeft door Zijn eigen bloed.”

Reflectie: Paulus stuurde vanuit Milete om de oudsten van de kerk in Efeze (Handelingen 20:17), en dit is zijn opdracht aan hen voordat hij vertrekt. De kerk die zij moeten hoeden is van God, gekocht met zijn eigen bloed. Verzen 29-30 waarschuwen dat er “wilde wolven” onder hen zullen komen en dat mannen uit hun eigen midden de waarheid zullen verdraaien.

1 Johannes 1:7

“Maar als we in het licht leven, zoals hij in het licht is, zijn we met elkaar verbonden en reinigt het bloed van Jezus, zijn Zoon, ons van alle zonde.”

Reflectie: Johannes’ boodschap is dat “God licht is; in Hem is er in het geheel geen duisternis” (1 Johannes 1:5). Wandelen in dat licht brengt gemeenschap met andere gelovigen, en het bloed van Jezus blijft hen reinigen. De volgende verzen laten zien dat de reiniging is voor mensen die nog steeds zondigen: “Als wij zeggen dat wij geen zonde hebben, misleiden wij onszelf” (1:8), en “als wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven” (1:9).

Hebrews 9:14

“Hoeveel te meer zal dan het bloed van Christus, die door de eeuwige Geest zichzelf smetteloos aan God geofferd heeft, ons geweten reinigen van dode werken om de levende God te dienen!”

Reflectie: Het “hoeveel te meer” beantwoordt Hebreeën 9:13, waar het bloed van bokken en stieren en de as van een jonge koe onreine mensen “uiterlijk rein” maakte. Christus’ bloed bereikt het geweten en reinigt met een doel: “zodat wij de levende God kunnen dienen.” Hij is zowel de priester die offert als het offer zelf, aangezien Hij “Zichzelf smetteloos aan God geofferd heeft.”

Hebrews 13:12

“Zo heeft ook Jezus, om het volk door zijn eigen bloed te heiligen, buiten de stadspoort geleden.”

Reflectie: De schrijver put uit het zondoffer van de wet: de hogepriester bracht het bloed van de dieren in het Heilige der Heiligen, maar hun lichamen werden buiten het kamp verbrand (Hebreeën 13:11). Jezus leed eveneens buiten de stadspoort, en Zijn eigen bloed heiligt het volk. De instructie volgt onmiddellijk: “Laten wij dan naar Hem toe gaan buiten het kamp, en Zijn smaad dragen” (13:13).

Efeziërs 2:13

“Maar nu in Christus Jezus bent u, die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen.”

Reflectie: Paulus schrijft aan heidenen die “buitengesloten waren van het burgerrecht in Israël en vreemdelingen van de verbonden van de belofte, zonder hoop en zonder God in de wereld” (Efeziërs 2:12). Het bloed van Christus bracht hen dichtbij. Verzen 14-16 zeggen wat Hij nog meer deed: Christus vernietigde “de tussenmuur van de afscheiding” en maakte van Jood en heiden “één nieuwe mens”, waarbij Hij beiden met God verzoende door het kruis.

Kolossenzen 1:19-20

“Want het heeft de Vader behaagd dat in Hem al de volheid zou wonen, en dat Hij door Hem alle dingen met Zichzelf zou verzoenen, door vrede te maken door het bloed van Zijn kruis.”

Reflectie: Deze verzen sluiten een passage af over de Zoon, door Wie en voor Wie alle dingen geschapen zijn (Kolossenzen 1:16). De vrede die door Zijn bloed is gemaakt, bereikt dingen op aarde en dingen in de hemel. Paulus vernauwt het vervolgens tot zijn lezers: ooit “vervreemd van God”, zijn zij nu verzoend “door het lichaam van Zijn vlees, door de dood” (1:21-22).

Hebrews 10:19-22

“Omdat wij dan, broeders en zusters, vrijmoedigheid hebben om in te gaan in het heiligdom door het bloed van Jezus, op de nieuwe en levende weg die Hij voor ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is Zijn vlees, en omdat wij een grote Priester hebben over het huis van God, laten wij tot God naderen met een waarachtig hart, in volle zekerheid van het geloof, nu ons hart van een slecht geweten besprenkeld is en ons lichaam gewassen is met zuiver water.”

Reflectie: Onder de wet ging alleen de hogepriester de binnenste ruimte binnen, “slechts éénmaal per jaar, en niet zonder bloed” (Hebreeën 9:7). Deze verzen openen die ruimte voor alle gelovigen door het bloed van Jezus, door een voorhangsel dat de schrijver identificeert met Jezus’ lichaam. Waar de priester bloed meebracht, komen gelovigen met harten die gereinigd zijn van een slecht geweten.

Hebrews 12:22-24

“Maar u bent genaderd tot de berg Sion en tot de stad van de levende God, het hemelse Jeruzalem, en tot tienduizendtallen van engelen, tot een feestelijke vergadering en de gemeente van de eerstgeborenen, die in de hemelen opgeschreven zijn, en tot God, de Rechter van allen, en tot de geesten van de rechtvaardigen die tot volmaaktheid gekomen zijn, en tot de Middelaar van het nieuwe verbond, Jezus, en tot het bloed van de besprenkeling, dat van betere dingen spreekt dan Abel.”

Reflectie: Hebreeën plaatst de berg Sion tegenover de Sinaï, met zijn vuur, duisternis en een stem die het volk smeekte niet meer te horen (Hebreeën 12:18-21). De lijst van zaken waartoe gelovigen zijn genaderd, eindigt met het besprenkelde bloed van Jezus. In Genesis 4:10 zei de Heer tegen Kaïn: “Het bloed van uw broer roept vanuit de aardbodem tot Mij”; Hebreeën zegt dat het bloed van Jezus van betere dingen spreekt dan dat van Abel.

Matthew 26:28

“Dit is mijn bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden.”

Reflectie: Jezus sprak deze woorden tijdens de Pesachmaaltijd die Hij Zijn discipelen had opgedragen voor te bereiden (Mattheüs 26:17-19), nadat Hij hun brood had gegeven met de woorden “dit is Mijn lichaam”. “Mijn bloed van het nieuwe verbond” herhaalt Mozes bij de Sinaï (Exodus 24:8), en het bloed wordt “voor velen vergoten tot vergeving van zonden”. Hij zegt vervolgens dat Hij niet meer van de vrucht van de wijnstok zal drinken totdat Hij die met hen nieuw zal drinken in het koninkrijk van Zijn Vader (26:29).

1 Corinthians 11:25

“Evenzo nam Hij ook de drinkbeker na het eten, en zei: ‘Deze drinkbeker is het nieuwe verbond in Mijn bloed; doe dit, zo dikwijls als u die drinkt, tot Mijn gedachtenis.’”

Reflectie: Paulus zegt dat hij van de Heer heeft ontvangen wat hij aan de Korinthiërs heeft doorgegeven: de woorden die Jezus sprak “in de nacht dat Hij verraden werd” (1 Korinthiërs 11:23). Lukas 22:20 geeft dezelfde woorden over de beker met “die voor u vergoten wordt” in plaats van Paulus’ bevel om te gedenken. Paulus voegt eraan toe dat eten en drinken “de dood van de Heere verkondigen totdat Hij komt” (11:26), en dat wie “op onwaardige wijze” drinkt, schuldig is aan het zondigen tegen het lichaam en bloed van de Heer (11:27).

John 6:53

“Jezus zei tegen hen: ‘Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Als u het vlees van de Zoon des mensen niet eet en Zijn bloed niet drinkt, hebt u geen leven in uzelf.’”

Reflectie: Jezus zei dit in de synagoge in Kapernaüm (Johannes 6:59), nadat Hij Zichzelf het brood des levens had genoemd en had gezegd: “Dit brood is Mijn vlees, dat Ik geven zal voor het leven van de wereld” (6:51). Zijn toehoorders discussieerden over hoe Hij hun Zijn vlees te eten kon geven, en Hij antwoordde door het drinken van Zijn bloed toe te voegen. Veel van Zijn discipelen noemden het “een harde rede” (6:60), en vanaf dat moment “gingen velen van Zijn discipelen terug en gingen niet meer met Hem mee” (6:66).

John 6:56

“Wie mijn vlees eet en mijn bloed drinkt, blijft in mij en ik in hem.”

Reflectie: De belofte hier is dat degene die eet en drinkt, en Jezus in elkaar leven. Vers 57 vergelijkt het met Zijn eigen leven uit de Vader: “zo zal ook wie Mij eet, leven door Mij.” Johannes gebruikt hetzelfde werkwoord, blijven, wanneer Jezus spreekt over de wijnstok en de ranken: “Blijf in Mij, en Ik in u” (Johannes 15:4).

Revelation 5:9

“En zij zongen een nieuw lied: U bent het waard om de boekrol te nemen en zijn zegels te openen, want U bent geslacht en hebt ons voor God gekocht met Uw bloed, uit elke stam, taal, volk en natie.”

Reflectie: Johannes ziet een Lam “dat stond als geslacht” in het midden van de troon (Openbaring 5:6), en de vier levende wezens en de vierentwintig ouderlingen vallen ervoor neer. Hun nieuwe lied zegt dat het Lam waardig is om de boekrol te openen omdat Hij geslacht is en Zijn bloed mensen voor God heeft gekocht. Het lied noemt stam, taal, volk en natie, en Openbaring 7:9 noemt dezelfde vier voor de grote menigte die voor de troon staat.

Revelation 7:14

“Ik antwoordde: ‘Heer, u weet het.’ En hij zei tegen mij: ‘Dezen zijn het die uit de grote verdrukking komen; zij hebben hun gewaden gewassen en ze wit gemaakt in het bloed van het Lam.’”

Reflectie: Een van de ouderlingen vraagt aan Johannes wie de grote menigte in witte gewaden is (Openbaring 7:13), en Johannes geeft de vraag terug. Het antwoord is dat zij uit de grote verdrukking kwamen en hun gewaden wit wasten in het bloed van het Lam. De verzen die volgen zeggen dat zij God dag en nacht dienen in Zijn tempel, en dat het Lam hun herder zal zijn en God “alle tranen van hun ogen zal afwissen” (7:15-17).

Openbaring 12:11

“Zij hebben hem overwonnen door het bloed van het Lam en door het woord van hun getuigenis; zij hebben hun leven niet zo liefgehad dat zij de dood niet vreesden.”

Reflectie: Een luide stem in de hemel kondigt aan dat “de aanklager van onze broeders, die hen dag en nacht aanklaagde voor onze God,” neergeworpen is (Openbaring 12:10). Degenen die hij beschuldigde, overwonnen hem door het bloed van het Lam en door hun eigen getuigenis. De overwinning wordt beschreven samen met hun dood: “zij hebben hun leven niet liefgehad tot in de dood.”