12 Bijbelverzen over kleinkinderen

Genesis 17:7

"Ik zal mijn verbond oprichten als een eeuwigdurend verbond tussen mij en jou en jouw nakomelingen na jou, voor de komende generaties, om jouw God te zijn en de God van jouw nakomelingen na jou."

Reflectie: God verschijnt aan Abram op negenennegentigjarige leeftijd, geeft hem de nieuwe naam Abraham, "vader van vele volken" (vers 5), en stelt het verbond vast. Het wordt gesloten met Abraham en met zijn nakomelingen "voor de komende generaties," en Gods aandeel daarin is om hun God te zijn, evenals de zijne. Het volgende vers voegt het land Kanaän toe "als een eeuwigdurend bezit" voor diezelfde nakomelingen.

Deuteronomium 7:9

"Weet daarom dat de HEER, uw God, God is; hij is de trouwe God, die zijn verbond van liefde houdt tot duizend generaties voor degenen die hem liefhebben en zijn geboden onderhouden."

Reflectie: Mozes vertelt Israël dat God hen niet koos vanwege hun aantal, "want u was het kleinste van alle volken" (vers 7), maar omdat hij hen liefhad en de eed hield die hij aan hun voorouders had gezworen. De verbondstrouw die hen bereikte, wordt beloofd aan duizend generaties van degenen die hem liefhebben. Vers 10 geeft de andere kant: "degenen die hem haten, zal hij vergelden in hun gezicht door vernietiging."

Deuteronomy 6:1-2

"Dit zijn de geboden, verordeningen en wetten die de HEER, uw God, mij opdroeg u te leren om na te leven in het land dat u oversteekt de Jordaan om in bezit te nemen, zodat u, uw kinderen en hun kinderen na hen de HEER, uw God, mogen vrezen zolang u leeft door al zijn verordeningen en geboden die ik u geef na te leven, en zodat u een lang leven mag genieten."

Reflectie: Mozes benoemt het doel van de wetten die hij moest onderwijzen voordat Israël de Jordaan oversteekt: dat drie generaties, het volk, hun kinderen en hun kleinkinderen, de Heer vrezen. Het Sjema volgt twee verzen later: "Hoor, Israël: De Heer onze God, de Heer is één" (vers 4), met het gebod om deze woorden in de kinderen te prenten (vers 7).

Isaiah 44:3

“Want Ik zal water gieten op het dorstige land en stromen op het droge. Ik zal Mijn Geest op uw nageslacht gieten en Mijn zegen op uw nakomelingen.”

Reflectie: God spreekt Israël aan als "Jakob, mijn dienaar, Jesurun, die ik heb uitgekozen" (vers 2) en koppelt water op droge grond aan zijn Geest die op hun nageslacht wordt uitgegoten. Vers 5 beschrijft hoe die nakomelingen voor zichzelf antwoorden: "Sommigen zullen zeggen: 'Ik behoor de Heer toe'; anderen zullen zich noemen naar de naam van Jakob," en sommigen zullen "Van de Heer" op hun handen schrijven.

Isaiah 59:21

"'Wat mij betreft, dit is mijn verbond met hen,' zegt de HEER. 'Mijn Geest, die op jou rust, zal niet van je wijken, en mijn woorden die ik in je mond heb gelegd, zullen altijd op je lippen zijn, op de lippen van je kinderen en op de lippen van hun nakomelingen—vanaf nu en voor eeuwig,' zegt de HEER."

Reflectie: Het vers daarvoor belooft dat "De Verlosser naar Sion zal komen, naar degenen in Jakob die zich bekeren van hun zonden." Het verbond dat volgt, houdt Gods Geest op het volk en zijn woorden op de lippen van hun kinderen en van hun nakomelingen na hen, "vanaf nu en voor eeuwig."

Ezekiel 37:25

"Zij zullen wonen in het land dat ik aan mijn dienaar Jakob gaf, het land waar jullie voorouders woonden. Zij en hun kinderen en de kinderen van hun kinderen zullen daar voor eeuwig wonen, en David, mijn dienaar, zal voor eeuwig hun vorst zijn."

Reflectie: Na het visioen van de dorre doodsbeenderen belooft God de Israëlieten uit de volken te verzamelen, hen tot één volk onder één koning te maken en hen te reinigen van hun afgoden (verzen 21-23). De kleinkinderen worden in die belofte opgenomen: zij zullen voor eeuwig in het land wonen, met "David, mijn dienaar" als hun vorst. Vers 26 noemt het "een verbond van vrede" en "een eeuwigdurend verbond."

Psalm 102:28

"De kinderen van uw dienaren zullen in uw aanwezigheid wonen; hun nakomelingen zullen voor u worden gevestigd."

Reflectie: Het opschrift noemt Psalm 102 "een gebed van een geteisterde die zwak is geworden." In de laatste verzen stelt de psalmist de aarde en de hemel, die "allemaal zullen verslijten als een kleed" (vers 26), tegenover God, die hetzelfde blijft. De psalm eindigt met de kinderen van Gods dienaren die in zijn aanwezigheid wonen en hun nakomelingen die voor hem gevestigd zijn.

Exodus 34:6-7

“En hij trok aan Mozes voorbij en riep: ‘De Heer, de Heer, een God, barmhartig en genadig, geduldig, rijk aan liefde en trouw, die duizenden trouw blijft, die schuld, misdaad en zonde vergeeft. Maar hij laat de schuldige niet ongestraft; hij straft de kinderen en hun kinderen voor de zonde van de ouders tot in het derde en vierde geslacht.’”

Reflectie: De Heer trekt voor Mozes langs op de Sinaï en roept zijn eigen naam uit. Liefde wordt bewaard voor duizenden, en de straf voor de zonde van de ouders bereikt de kinderen en kleinkinderen tot de derde en vierde generatie. Exodus 20:5-6 stelt hetzelfde patroon vast met "van degenen die mij haten." In Numeri 14:18 citeert Mozes deze woorden terug aan God en vraagt hem om "de zonde van dit volk te vergeven" (vers 19). Deuteronomium 24:16 verbiedt het doden van kinderen voor de zonde van hun ouders, en Ezechiël 18:20 zegt: "Een kind zal niet delen in de schuld van de ouder."

Deuteronomy 4:25-26

"Nadat u kinderen en kleinkinderen hebt gekregen en lange tijd in het land hebt gewoond—als u dan verdorven wordt en wat voor afgod dan ook maakt, kwaad doet in de ogen van de HEER, uw God, en zijn toorn opwekt, roep ik vandaag de hemel en de aarde als getuigen tegen u dat u snel zult omkomen uit het land dat u de Jordaan oversteekt om in bezit te nemen. U zult daar niet lang wonen, maar zult zeker worden vernietigd."

Reflectie: Mozes plaatst deze waarschuwing in een latere generatie, zodra het volk kinderen en kleinkinderen heeft gekregen en lange tijd in het land heeft gewoond. Als ze dan afgoden maken, roept hij hemel en aarde als getuigen dat ze "snel zullen omkomen uit het land" dat ze op het punt staan binnen te gaan.

2 Kings 17:41

"Zelfs terwijl deze mensen de HEER aanbaden, dienden ze hun afgoden. Tot op de dag van vandaag blijven hun kinderen en kleinkinderen doen zoals hun voorouders deden."

Reflectie: De mensen in dit vers zijn de kolonisten die de koning van Assyrië naar de steden van Samaria bracht om de Israëlieten te vervangen (vers 24). Ze aanbaden de Heer en dienden tegelijkertijd hun eigen goden (vers 33), en hun kleinkinderen hielden beide vast. Het vers legt vast wat werd overgedragen: de gemengde aanbidding van de kolonisten zelf.

Genesis 48:20

"Hij zegende hen die dag en zei: 'In jouw naam zal Israël deze zegen uitspreken: "Moge God je maken als Efraïm en Manasse."' Zo stelde hij Efraïm boven Manasse."

Reflectie: Jakob zegent de zonen van Jozef en maakt hun namen tot een zegen voor het hele volk: Israël moet zeggen: “Moge God u maken als Efraïm en Manasse.” In dezelfde handeling plaatst hij Efraïm, de jongere kleinzoon, vóór Manasse, en wanneer Jozef bezwaar maakt, antwoordt Jakob dat de jongere “groter zal zijn dan hij” (vers 19).

Job 42:16

“Hierna leefde Job nog honderdvijftig jaar; hij zag zijn kinderen en hun kinderen tot in het vierde geslacht.”

Reflectie: Job was zijn zonen en dochters verloren in het eerste hoofdstuk van het boek. In het laatste hoofdstuk zegent de Heer “het laatste deel van Jobs leven meer dan het eerste deel” (vers 12): hij krijgt opnieuw zeven zonen en drie dochters, en hij leeft lang genoeg om vier generaties nakomelingen te zien voordat hij sterft als “een oud man en verzadigd van dagen” (vers 17).