Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese De Sixtijnse Kapel is gebouwd volgens de afmetingen van de tempel van Salomo. Het interieur meet ongeveer veertig bij dertien meter, dicht bij de zestig bij twintig el die het Boek Koningen geeft voor het huis dat Salomo bouwde en Babylon verbrandde. Vernoemd naar paus Sixtus IV, werd het in 1483 op haar feestdag gewijd aan Onze-Lieve-Vrouw ten Hemelopneming.
Het huis dat het kopieert, staat al tweeduizend jaar niet meer. De Schrift geeft de afmetingen duidelijk aan: “de lengte ervan was zestig el en de breedte ervan twintig el” (1 Koningen 6:2). Iemand in de vijftiende eeuw nam die getallen van de pagina en legde ze vast in een vloer in Rome, en sindsdien lopen we eroverheen zonder naar beneden te kijken.
We noemen het de Sixtijnse Kapel naar de paus die ervoor betaalde, Sixtus IV. In het Italiaans is hij Sisto, dus de ruimte is de Sixtijnse Kapel. De patrones is Onze-Lieve-Vrouw, opgenomen in de hemel.
Wat Salomo zei toen zijn eigen huis voltooid was
Toen de eerste tempel werd ingewijd, stond de koning die hem had gebouwd voor het altaar voor de hele gemeente en zei hetgeen wat het hele project tenietdoet: de hemel en de hemel der hemelen kunnen U niet bevatten; hoeveel te minder dit huis dat ik gebouwd heb (1 Koningen 8:27).
Hij had net zeven jaar en een nationaal fortuin besteed aan een gebouw, en hij opende het door toe te geven dat het te klein was. Elke kerk die we sindsdien hebben opgericht, is opgericht in de schaduw van die zin.
Dus wie de vloer in Rome opmat om overeen te komen met een huis in Jeruzalem, kopieerde een gebouw dat zijn eigen kleinheid bekende: een plek om voor God te staan en te zeggen dat Hij niet kan worden vastgehouden.
De muren waar niemand naar kijkt
Vóór Michelangelo waren er de zijwanden, in 1481 en 1482 in één zwaar seizoen beschilderd door Perugino, Botticelli, Ghirlandaio en Rosselli. Zij waren de beste krachten van Italië, samen ingehuurd en aangespoord om op te schieten.
Ze legden de muren aan als een betoog waar we doorheen moeten lopen. Langs de ene muur loopt Mozes. Langs de andere, scène tegenover scène, loopt Christus. De opening van de zee staat tegenover het water van de Jordaan. De wet die op een berg werd gegeven, staat tegenover een preek die op een berg werd gehouden. Het is één verhaal dat twee keer wordt verteld, de tweede keer duidelijker. En bijna iedereen komt binnen, kijkt omhoog en draait nooit zijn hoofd.
Een man die het werk niet wilde
Julius II gaf Michelangelo het plafond in 1508. Michelangelo wilde het niet. Hij was een beeldhouwer, dat zei hij luid en vaak, en er wachtte marmer op hem.
Hij besteedde er vier jaar aan op een steiger van eigen ontwerp, schilderend met zijn hoofd achterover gekanteld totdat hij geen letter meer kon lezen tenzij hij die boven zich hield. Hij schreef een gedicht over hoe erg hij het haatte en tekende zichzelf in de kantlijn, gebogen als een boog.
En midden in al dat verdriet legde hij de twee handen neer, de ene reikend, de andere open op de grond liggend en niet helemaal oprijzend om de eerste te ontmoeten. Een vingersbreedte aan pleisterwerk ligt ertussen. Het meeste van wat we weten over het verlangen naar God zit in die opening.
Hij kwam op zijn zestigste terug, naar een bange kerk in een geplunderde stad, en schilderde het Laatste Oordeel op de altaarmuur.
De ruimte waar we een bisschop krijgen
Sinds 1492 worden de kardinalen hier opgesloten om een paus te kiezen, en sinds 1878 nergens anders meer. Ze worden opgesloten, conclaaf, met een sleutel, waar het woord conclaaf vandaan komt. En ze stemmen onder dat Oordeel, met Christus die als rechter boven elk stembiljet komt dat ze schrijven.
De stembiljetten gaan in een kachel aan de achterkant. Zwarte rook betekent geen besluit. Witte rook betekent dat de Kerk een bisschop van Rome heeft. Sinds 2005 wordt de kleur geholpen met chemische patronen en worden ook de klokken geluid, omdat te veel stemmingen waren geëindigd in rook van een onzekere grijze kleur.
Het gebeurde opnieuw in mei 2025. De rook werd wit, de klokken luidden en de man die op het balkon verscheen, nam de naam Leo aan. Zijn eerste homilie werd in die kamer gehouden, voor de mannen die hem net hadden gekozen, onder een plafond van iemand die vier jaar lang volhield dat hij geen schilder was.
Veelgestelde vragen
Waarom heet het de Sixtijnse Kapel?
Het is vernoemd naar paus Sixtus IV, die het tussen 1473 en 1481 liet bouwen. Sisto is de Italiaanse vorm van zijn naam, dus de Cappella Sistina is simpelweg de kapel van Sixtus.
Aan wie is de kapel gewijd?
Onze-Lieve-Vrouw ten Hemelopneming. Het werd gewijd op 15 augustus 1483, de feestdag zelf. Dat verrast iedereen die verwacht dat een ruimte die zo verbonden is met Michelangelo, gewijd is aan iets op het plafond.
Is het echt zo groot als de tempel van Salomo?
Het interieur is ongeveer veertig bij dertien meter, wat nauw overeenkomt met de zestig bij twintig el die in het eerste boek Koningen wordt genoemd. De overeenkomst wordt algemeen als opzettelijk beschouwd, hoewel geen enkel document uit die tijd dat expliciet vermeldt.
Hoe lang deed Michelangelo erover?
Vier jaar voor het plafond, 1508 tot 1512, en vijf jaar meer voor het Laatste Oordeel, 1536 tot 1541. En hij schilderde niet liggend op zijn rug, wat het verhaal ook zegt. Hij stond, met zijn hoofd achterover gebogen, waarvan hij klaagde dat het erger was.
Kan iedereen het bezoeken?
Ja, via de Vaticaanse Musea, en enkele miljoenen van ons doen dat elk jaar. Fotograferen is verboden en de bewakers vragen om stilte, wat telkens ongeveer negentig seconden standhoudt.
Te klein, en toch gebouwd
Het huis van Salomo werd geplunderd, herbouwd, ontheiligd, uitgebreid door Herodes en platgebrand door Rome. Er is niets meer van over dan een steunmuur en een reeks afmetingen in een boek.
En de afmetingen waren genoeg. Iemand droeg ze over een zee en duizend jaar en legde ze opnieuw aan in een stad waar Salomo nooit van had gehoord. Daarna vulden ze de kamer met Mozes aan de ene kant en Christus aan de andere, en een plafond waar God zich vooroverbuigt naar een man die nog niet genoeg wakker is om terug te reiken.
Er is ons nooit gevraagd de tempel te herbouwen. Staand in de voorhoven sprak Jezus over de vervanging ervan, en niemand die hem hoorde geloofde het: “Breek deze tempel af, en in drie dagen zal Ik hem doen opstaan” (Johannes 2:19). Johannes vertelt ons wat ze misten: “Maar Hij sprak van de tempel van Zijn lichaam” (Johannes 2:21).
Een reactie plaatsen