20 Bijbelverzen over een relatie met God

Genesis 3:9

“Maar de Heer God riep de mens: ‘Waar ben je?’”

Reflectie: De man en zijn vrouw hebben van de verboden boom gegeten, en wanneer ze God in de tuin horen wandelen, verstoppen ze zich tussen de bomen (Genesis 3:8). Gods reactie is om hen met een vraag aan te roepen. De oordelen van de verzen 14-19 komen hierna; voordat er een vonnis wordt uitgesproken, zoekt God naar de mensen die zich voor Hem verstoppen.

Johannes 3:16

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”

Reflectie: Het vers volgt op Jezus' nachtelijke gesprek met Nikodemus, een Farizeeër (Johannes 3:1-15). De NIV sluit de geciteerde woorden van Jezus bij vers 15 en drukt vers 16 af als commentaar van de evangelieschrijver; andere vertalingen laten het citaat doorlopen. Hoe dan ook, het volgende vers geeft het doel van de zending: “Want God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden om de wereld te veroordelen, maar om de wereld door hem te redden.”

Luke 15:4

“Stel dat een van jullie honderd schapen heeft en er één verliest. Laat hij dan niet de negenennegentig in het open veld achter en gaat hij niet achter het verloren schaap aan totdat hij het vindt?”

Reflectie: Jezus vertelt deze gelijkenis omdat de Farizeeën en schriftgeleerden klaagden: “Deze man ontvangt zondaars en eet met hen” (Lukas 15:2). De herder wacht niet tot het schaap terugkomt; hij gaat erachteraan “totdat hij het vindt”, draagt het naar huis en roept zijn buren op om feest te vieren. Vers 7 past het verhaal toe: er is vreugde in de hemel over één zondaar die zich bekeert.

Romeinen 5:8

“God echter bewijst zijn liefde voor ons doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.”

Reflectie: Paulus maakt het punt door contrast. Vers 7 zegt dat een persoon misschien durft te sterven voor een goed mens, maar Christus stierf voor mensen die “nog krachteloos” waren (vers 6) en “Gods vijanden” (vers 10). Het resultaat dat Paulus noemt is verzoening: “wij werden met hem verzoend door de dood van zijn Zoon.”

Efeziërs 2:13

“Maar nu in Christus Jezus bent u, die voorheen veraf was, door het bloed van Christus dichtbij gekomen.”

Reflectie: Paulus schrijft aan gelovigen uit de heidenen die ooit “zonder hoop en zonder God in de wereld” waren (Efeziërs 2:12). “Ver weg” en “dichtbij gebracht” beschrijven hun positie voor God en voor Israël. De verzen 18-19 zeggen wat nabijheid in de praktijk betekent: toegang tot de Vader door één Geest, en lidmaatschap van Gods huisgezin.

1 Johannes 4:19

“Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst liefhad.”

Reflectie: Het vers sluit een passage die liefde definieert door waar het begint: “niet dat wij God liefhadden, maar dat hij ons liefhad en zijn Zoon zond als een verzoenend offer voor onze zonden” (1 Johannes 4:10). Gods liefde komt eerst, en menselijke liefde voor God en voor elkaar is de reactie daarop.

Jeremia 31:3

“De Heer verscheen ons in het verleden en zei: ‘Ik heb je liefgehad met een eeuwige liefde; Ik heb je getrokken met onfeilbare goedheid.’”

Reflectie: Het hoofdstuk opent met de verbondsbelofte “Ik zal de God zijn van alle families van Israël, en zij zullen mijn volk zijn” (Jeremia 31:1). Hier herinnert God zich een oude liefdesverklaring aan een verstrooide natie en belooft deze te herbouwen. Later in hetzelfde hoofdstuk belooft hij een nieuw verbond waarin “zij mij allen zullen kennen, van de kleinste tot de grootste” (Jeremia 31:34).

Openbaring 3:20

“Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Indien iemand naar mijn stem hoort en de deur opent, Ik zal bij hem binnenkomen en met hem maaltijd houden en hij met Mij.”

Reflectie: De woorden zijn gericht aan de gemeente in Laodicea, die Jezus lauw noemt en die zegt: “Ik ben rijk; ik heb rijkdom vergaard en heb niets nodig” (Openbaring 3:17). Het vers ervoor legt de toon uit: “Degenen die Ik liefheb, bestraf en tuchtig Ik. Wees dus ijverig en bekeer je.” Hoewel de brief aan een gemeente is, wordt het aanbod gedaan aan “iedereen”, en het beeld is dat van het delen van een maaltijd.

Matteüs 11:28-30

“Kom naar Mij toe, allen die vermoeid en belast zijn, en Ik zal u rust geven. Neem Mijn juk op u, en leer van Mij dat Ik zachtmoedig ben en nederig van hart; en u zult rust vinden voor uw ziel. Want Mijn juk is zacht en Mijn last is licht.”

Reflectie: Vlak voor deze uitnodiging zegt Jezus dat niemand de Vader kent “behalve de Zoon en degenen aan wie de Zoon hem wil openbaren” (Matteüs 11:27). De oproep aan de vermoeiden komt in het volgende vers. Aan degenen die zijn juk op zich nemen, beschrijft Jezus zichzelf als “zachtmoedig en nederig van hart.”

Jeremia 29:13

“Wanneer jullie mij zoeken, zullen jullie mij vinden. Als jullie mij tenminste met hart en ziel zoeken.”

Reflectie: Jeremia stuurt deze woorden per brief naar de ballingen in Babylon, met de belofte van een terugkeer wanneer zeventig jaar voorbij zijn (Jeremia 29:10). Vers 12 zegt: “jullie zullen mij aanroepen en komen en tot mij bidden, en ik zal naar jullie luisteren,” en vers 14 vervolgt: “Ik zal door jullie gevonden worden.” De belofte wordt gedaan aan een volk ver van huis, en het verbindt het vinden van God aan het Hem met heel het hart zoeken.

Jakobus 4:8

“Nader tot God, en Hij zal tot u naderen. Reinig de handen, zondaars, en zuiver de harten, dubbelhartigen!”

Reflectie: Jakobus schrijft aan gelovigen die hij “overspelig volk” noemt vanwege hun vriendschap met de wereld (Jakobus 4:4), en vers 5 zegt dat God “jaloers verlangt naar de geest die Hij in ons heeft doen wonen.” Dichtbij komen wordt in hetzelfde vers verbonden met bekering: was je handen, reinig je harten. Vers 10 eindigt de passage met een belofte: “Verneder jezelf voor de Heer, en Hij zal je verhogen.”

Johannes 15:15

“Ik noem jullie geen dienaren meer, want een dienaar weet niet wat zijn meester doet. Ik noem jullie vrienden, want alles wat ik van mijn Vader heb gehoord, heb ik aan jullie bekendgemaakt.”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen zijn discipelen tijdens het avondmaal voor zijn arrestatie. Twee verzen eerder heeft hij gezegd: “Grotere liefde heeft niemand dan deze: zijn leven geven voor zijn vrienden” (Johannes 15:13). Het kenmerk van vriendschap dat hij noemt is dat dingen worden verteld: een dienaar krijgt bevelen, een vriend wordt verteld wat de meester doet. Vers 16 voegt toe: “Jullie hebben mij niet gekozen, maar Ik heb jullie gekozen.”

Galaten 4:6

“Omdat u kinderen bent, heeft God de Geest van zijn Zoon in onze harten gezonden, die roept: ‘Abba, Vader.’”

Reflectie: Abba is een Aramees woord voor vader, dat Paulus onvertaald laat en volgt met het Griekse woord voor hetzelfde. De verzen eromheen zetten de verandering van status uiteen: God zond zijn Zoon “opdat wij de adoptie tot zonen zouden ontvangen” (Galaten 4:5), en “je bent niet langer een slaaf, maar Gods kind” en een erfgenaam (Galaten 4:7).

John 10:14-15

“Ik ben de goede herder; Ik ken de Mijnen en word door de Mijnen gekend, zoals de Vader Mij kent en Ik de Vader ken; en Ik geef Mijn leven voor de schapen.”

Reflectie: Jezus vergelijkt zichzelf met een huurling die wegrent voor de wolf omdat hij “niet om de schapen geeft” (Johannes 10:13). De goede herder kent zijn schapen en zij kennen hem, en Jezus meet dat kennen af aan de manier waarop hij en de Vader elkaar kennen. Vers 16 verbreedt de kudde naar “andere schapen die niet van deze schaapskooi zijn.”

Hosea 2:19

“Ik zal je voor eeuwig aan mij verloven; Ik zal je verloven in gerechtigheid en recht, in liefde en mededogen.”

Reflectie: Hosea’s huwelijk met een ontrouwe vrouw staat in het boek symbool voor de verering van de Baäls door Israël (Hosea 1:2; 2:13). Na de aanklachten en oordelen van Hosea 2:2-13 zegt God dat Hij haar “zal verleiden” de woestijn in en “teder tot haar zal spreken” (Hosea 2:14). In hetzelfde gedeelte zal Israël Hem “mijn man” noemen in plaats van “mijn meester” (Hosea 2:16), en de verloving eindigt met “je zult de Heer erkennen” (Hosea 2:20).

1 Korintiërs 1:9

“God is getrouw, door Wie u geroepen bent tot de gemeenschap met Zijn Zoon, Jezus Christus, onze Heere.”

Reflectie: Paulus zegt dit tegen de gemeente in Korinthe voordat hij overgaat tot het berispen van haar vanwege haar ruzies en verdeeldheid (1 Korintiërs 1:10-12). De gemeenschap rust op Gods trouw in plaats van op die van hen: het vers ervoor zegt dat Hij “u ook tot het einde toe standvastig zal houden, zodat u onberispelijk zult zijn op de dag van onze Heer Jezus Christus.”

Zefanja 3:17

“De HEERE, uw God, is in uw midden, een Held die verlost. Hij zal Zich over u verblijden met vreugde, Hij zal zwijgen in zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich.”

Reflectie: Drie verzen eerder zegt Zefanja tegen Jeruzalem dat ze moet zingen: “Zing, dochter Sion; juich, Israël!” (Zefanja 3:14). Bij vers 17 is God degene die over Zijn volk zingt. De reden wordt gegeven in vers 15: “De Heer heeft uw straf weggenomen,” dus berispt Hij hen niet langer en verheugt Hij Zich in hen.

Psalm 32:8

“Ik zal u onderwijzen en u de weg wijzen die u moet gaan; Ik zal u raad geven, mijn oog op u gericht.”

Reflectie: De psalm begint met de zegen van vergeven zonde en de belijdenis van de psalmist (Psalm 32:1-5). In de verzen 5-7 spreekt de psalmist tot God; bij vers 8 spreekt een spreker de lezer toe, met de belofte om hen te onderwijzen en over hen te waken. De psalm noemt deze spreker niet, en het kan gelezen worden als God die antwoordt of als de psalmist die onderwijst wat hij heeft geleerd. Vers 9 waarschuwt ervoor niet te zijn als een paard of muildier dat “met bit en toom in toom gehouden moet worden,” en vers 10 zegt dat de onfeilbare liefde van de Heer degene omringt die op Hem vertrouwt.

Hebreeën 13:5

“Houd uw leven vrij van geldzucht en wees tevreden met wat u hebt, want God heeft gezegd: ‘Ik zal u nooit verlaten; Ik zal u nooit in de steek laten.’”

Reflectie: Het citaat gaat terug op de woorden van Mozes aan Israël voordat ze het land binnengingen (Deuteronomium 31:6) en Gods woorden aan Jozua (Jozua 1:5). Hebreeën plaatst de belofte tegenover de liefde voor geld: tevredenheid is mogelijk omdat God niet zal verlaten. Het volgende vers verandert het in een belijdenis: “De Heer is mijn helper; ik zal niet bang zijn.”

Matteüs 28:20

“En zie, Ik ben met u al de dagen, tot aan de voleinding van de wereld.”

Reflectie: De opgestane Jezus spreekt deze woorden op een berg in Galilea tot elf discipelen, van wie sommigen nog twijfelden (Matteüs 28:17). De belofte sluit de opdracht af om discipelen van alle volken te maken. Het Evangelie van Matteüs begon met de naam Immanuel, “God met ons” (Matteüs 1:23), en het eindigt met Jezus die belooft bij Zijn volgelingen te zijn “tot aan het einde van de eeuw.”