21 Bijbelverzen over de liefde van God

Exodus 34:6-7

“En hij trok aan Mozes voorbij en riep: ‘De Heer, de Heer, een God, barmhartig en genadig, geduldig, rijk aan liefde en trouw, die duizenden trouw blijft, die schuld, misdaad en zonde vergeeft. Maar hij laat de schuldige niet ongestraft; hij straft de kinderen en hun kinderen voor de zonde van de ouders tot in het derde en vierde geslacht.’”

Reflectie: De Heer spreekt deze woorden over zichzelf op de Sinaï, wanneer Mozes twee stenen tafelen heeft uitgehakt om de gebroken tafelen te vervangen en weer de berg op is gegaan (Exodus 34:1-4). Liefde wordt twee keer genoemd: God is er rijk aan en blijft het “duizenden” trouw. Dezelfde zin vervolgt met de mededeling dat hij de schuldige niet ongestraft laat.

Psalm 103:11-12

“Want zo hoog als de hemel is boven de aarde, zo groot is zijn liefde voor wie hem vrezen; zo ver als het oosten is van het westen, zo ver heeft hij onze overtredingen van ons verwijderd.”

Reflectie: Psalm 103:8 echoot Exodus 34:6: “barmhartig en genadig, geduldig, rijk aan liefde.” Vers 11 meet die liefde aan de afstand van de aarde tot de hemel, en vers 12 meet het verwijderen van zonden aan de afstand van oost naar west. De liefde wordt beschreven als groot jegens “wie hem vrezen,” en vers 13 vergelijkt de barmhartigheid van de Heer met de barmhartigheid van een vader voor zijn kinderen.

Psalm 136:26

“Loof de God van de hemel. Want Zijn goedertierenheid is voor eeuwig.”

Reflectie: Dit is het laatste vers van een psalm waarin elke regel eindigt met hetzelfde refrein. De psalm wandelt door de schepping, de uittocht uit Egypte, de woestijn en de gave van het land, en het refrein “Zijn liefde duurt eeuwig” volgt op elke regel. Tegen het einde verschuift de psalm van de geschiedenis van Israël naar de dagelijkse voorziening: “Hij geeft voedsel aan elk schepsel” (vers 25).

Psalm 36:7

“Hoe kostbaar is uw onfeilbare liefde, o God! Mensen zoeken hun toevlucht in de schaduw van uw vleugels.”

Reflectie: De psalm opent met een portret van de goddelozen, die “geen ontzag voor God” hebben (vers 1), en keert dan naar Gods liefde, die “tot aan de hemel reikt” (vers 5). De schaduw van zijn vleugels is een beeld van beschutting. De verzen die volgen beschrijven de mensen die daar hun toevlucht zoeken, feestvierend in Gods huis en drinkend uit zijn “rivier van verrukkingen.”

Deuteronomy 7:7-8

“De Heer heeft zijn liefde niet op u gericht en u niet uitgekozen omdat u talrijker was dan andere volken, want u was het kleinste van alle volken. Maar omdat de Heer u liefhad en de eed hield die hij aan uw voorouders had gezworen, heeft hij u met sterke hand naar buiten geleid en u verlost uit het land van slavernij, uit de macht van de farao, de koning van Egypte.”

Reflectie: Israël krijgt te horen waarom de Heer het uit alle volken op aarde heeft gekozen (vers 6). De reden was niet de omvang, aangezien het “het kleinste van alle volken” was, maar dat de Heer ervan hield en zijn eed aan zijn voorouders hield. Het volgende vers noemt hem “de trouwe God, die zijn verbond van liefde houdt tot in duizend generaties voor wie hem liefhebben en zijn geboden onderhouden.”

Hosea 11:1-4

“Toen Israël een kind was, had ik hem lief, en uit Egypte riep ik mijn zoon. Maar hoe meer ze geroepen werden, hoe verder ze van mij weggingen. Ze offerden aan de Baäls en verbrandden wierook aan beelden. Ik was het die Efraïm leerde lopen, hen bij de armen nemend; maar ze beseften niet dat ik het was die hen genas. Ik leidde hen met koorden van menselijke vriendelijkheid, met banden van liefde. Voor hen was ik als iemand die een klein kind naar de wang tilt, en ik boog me neer om hen te voeden.”

Reflectie: God spreekt over Israël als een zoon van wie hij vanaf de kindertijd hield en die hij uit Egypte riep. De beelden zijn die van een ouder: een kind leren lopen, het naar de wang tillen, zich buigen om het te voeden. Vers 2 zegt dat hoe meer Israël werd geroepen, hoe verder het wegging. Later in het hoofdstuk vraagt God: “Hoe kan ik je opgeven, Efraïm?” en zegt: “al mijn mededogen is opgewekt” (vers 8).

Jeremia 31:3

“De Heer verscheen ons in het verleden en zei: ‘Ik heb je liefgehad met een eeuwige liefde; ik heb je getrokken met onfeilbare vriendelijkheid.’”

Reflectie: Het hoofdstuk spreekt over “het volk dat aan het zwaard is ontsnapt” (vers 2). In vers 3 herinnert het volk zich een woord dat de Heer in het verleden tot hen sprak: “Ik heb je liefgehad met een eeuwige liefde,” en de woorden van de Heer gaan in vers 4 verder met een belofte: “Ik zal je weer opbouwen, en jij, maagd Israël, zult herbouwd worden.”

Klaagliederen 3:22-23

“Door de goedertierenheid van de Heer zijn wij niet omgekomen, want Zijn barmhartigheden houden niet op. Elke morgen zijn ze nieuw; groot is Uw trouw.”

Reflectie: Het hoofdstuk opent met: “Ik ben de man die ellende heeft gezien door de roede van de toorn van de Heer” (vers 1), en tegen vers 20 is de ziel van de spreker “neergeslagen in mij.” Vers 21 markeert de verandering: “Toch roep ik dit in herinnering en daarom heb ik hoop.” Wat hij in herinnering roept, is Gods liefde en mededogen, elke morgen nieuw, en hij concludeert: “De Heer is mijn deel; daarom zal ik op hem wachten” (vers 24).

Jesaja 54:10

“‘Al zouden de bergen wijken en de heuvels wankelen, mijn liefde voor jou zal niet wijken en mijn verbond van vrede zal niet wankelen,’ zegt de Heer, die zich over jou ontfermt.”

Reflectie: God zegt dat “ik u een kort ogenblik heb verlaten” (vers 7) en vergelijkt zijn nieuwe eed met de eed die hij zwoer na de zondvloed, dat de wateren de aarde nooit meer zouden bedekken: “Zo heb ik gezworen niet meer toornig op u te zijn en u nooit meer te bestraffen” (vers 9). Vers 10 noemt de bergen en heuvels als dingen die kunnen wankelen en zegt dat zijn liefde niet zal wankelen. De liefde is verbonden aan een “verbond van vrede.”

Zefanja 3:17

“De HEERE, uw God, is in uw midden, een Held die verlost. Hij zal Zich over u verblijden met vreugde, Hij zal zwijgen in zijn liefde, Hij zal Zich over u verheugen met gejuich.”

Reflectie: Eerder in het hoofdstuk kondigt de Heer aan dat hij zijn toorn over de volken zal uitstorten (vers 8) en de hoogmoedigen uit Jeruzalem zal verwijderen (vers 11). In het lied dat volgt, heeft de Heer “uw straf weggenomen” (vers 15), en wordt Jeruzalem verteld niet te vrezen. Het vers schetst hoe God zelf met vreugde over zijn volk zingt.

Johannes 3:16

“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”

Reflectie: Het vers volgt op het gesprek van Jezus met Nicodemus, een Farizeeër die 's nachts naar hem toe kwam (Johannes 3:1-2). In Johannes 3:14 vergelijkt Jezus het verhoogd worden van de Zoon des mensen met de slang die Mozes in de woestijn verhoogde; in Numeri 21:9 leefde iedereen die gebeten was en naar die koperen slang keek. De liefde in dit vers is voor “de wereld,” en de gave wordt aangeboden aan “ieder die gelooft.” Het volgende vers stelt het doel: “God heeft zijn Zoon niet in de wereld gezonden om de wereld te veroordelen, maar om de wereld door hem te redden.”

1 Johannes 4:9-10

“Hierin is de liefde van God aan ons geopenbaard: God heeft Zijn eniggeboren Zoon in de wereld gezonden, opdat wij zouden leven door Hem. Hierin is de liefde: niet dat wij God liefhebben, maar dat Hij ons liefhad en Zijn Zoon zond als verzoening voor onze zonden.”

Reflectie: Twee verzen eerder zegt Johannes dat “de liefde uit God is” (vers 7). Vers 9 toont die liefde in een daad: God is degene die zendt, en de Zoon is degene die gezonden wordt, “opdat wij door hem zouden leven.” Vers 10 definieert de liefde zelf vanuit Gods kant: “niet dat wij God liefhadden, maar dat hij ons liefhad.”

Romeinen 8:32

“Hij die zijn eigen Zoon niet gespaard heeft, maar hem voor ons allen heeft overgegeven, hoe zal hij ons met hem niet ook alle dingen genadig schenken?”

Reflectie: Vers 31 vraagt: “Als God voor ons is, wie zal tegen ons zijn?” Vers 32 redeneert van de grotere gave naar de kleinere: God heeft zijn eigen Zoon al voor ons allen overgegeven, en Paulus vraagt hoe hij ons dan niet ook, met hem, “genadig alle dingen zal schenken.”

Romeinen 5:8

“God echter bewijst zijn liefde voor ons doordat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.”

Reflectie: Paulus noemt de dood van Christus een demonstratie van Gods “eigen liefde.” De maatstaf van die liefde is aan wie ze werd getoond, mensen die “nog zondaars” waren, en vers 6 zegt hetzelfde met een ander woord, “goddelozen.”

Romeinen 5:5

“En hoop beschaamt ons niet, omdat Gods liefde in onze harten is uitgestort door de Heilige Geest, die aan ons is gegeven.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist een keten getrokken van lijden naar volharding, karakter en hoop (Romeinen 5:3-4). De hoop stelt niet teleur omdat Gods liefde al in onze harten is uitgestort door de Heilige Geest.

Efeziërs 2:4-5

“Maar God, die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door Zijn grote liefde, waarmee Hij ons liefgehad heeft, ook toen wij dood waren door de overtredingen, met Christus levend gemaakt – uit genade bent u behouden.”

Reflectie: Het hoofdstuk opent met de beschrijving van de lezers als "dood door de overtredingen en de zonden" (vers 1), en in vers 3 rekent Paulus zichzelf daartoe: "Onder hen verkeerden ook wij allen voorheen," en "wij waren van nature kinderen des toorns." Vers 4 draait om de woorden "Maar God, die rijk is in barmhartigheid, heeft ons door zijn grote liefde." God maakte "ons" levend met Christus terwijl we nog dood waren, en Paulus voegt er direct aan toe: "uit genade bent u zalig geworden."

Titus 3:4-7

“Maar toen de goedheid en de liefde van God, onze Zaligmaker, verschenen, heeft Hij ons gered, niet op grond van de werken die wij in rechtvaardigheid gedaan hebben, maar vanwege Zijn barmhartigheid. Hij heeft ons gered door het bad van de wedergeboorte en de vernieuwing door de Heilige Geest, die Hij rijkelijk over ons heeft uitgestort door Jezus Christus, onze Redder, opdat, omdat wij door zijn genade gerechtvaardigd zijn, erfgenamen zouden worden met de hoop op het eeuwige leven.”

Reflectie: Paulus somt op wat hij en zijn lezers ooit waren: “dwaas, ongehoorzaam, misleid,” levend “in slechtheid en afgunst” (vers 3). De goedheid en liefde van God verschenen in die toestand. De redding kwam voort uit zijn barmhartigheid, niet uit hun rechtvaardige daden, en de zin eindigt met het doel ervan: dat wij, gerechtvaardigd door genade, “erfgenamen zouden worden met de hoop op het eeuwige leven.”

1 Johannes 3:1

“Bedenk toch hoe groot de liefde is die de Vader ons heeft gegeven! Wij worden kinderen van God genoemd, en dat zijn we ook! De wereld kent ons niet, omdat ze hem niet kent.”

Reflectie: Johannes benoemt wat Gods liefde geeft: de status om kinderen van God genoemd te worden, en hij benadrukt dat dit werkelijk is: “En dat zijn wij!” Het volgende vers voegt eraan toe dat wat die kinderen zullen zijn “nog niet bekend is gemaakt,” maar dat wanneer Christus verschijnt “wij aan hem gelijk zullen zijn.”

Romeinen 8:38-39

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch machten, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.”

Reflectie: Paulus zegt dat hij “overtuigd” is en noemt wat niet tussen gelovigen en de liefde van God kan komen: dood en leven, engelen en demonen, heden en toekomst, krachten, hoogte en diepte, en “enig ander schepsel.” Hij noemt het “de liefde van God in Christus Jezus, onze Here,” de liefde van God die we in Christus ontmoeten. Eerder in het gedeelte noemt hij God als degene die uitkiest en rechtvaardigt (vers 33).

1 Johannes 4:16

“En wij kennen de liefde die God voor ons heeft en vertrouwen daarop. God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God, en God blijft in hem.”

Reflectie: De woorden “God is liefde” verschijnen voor het eerst in vers 8, na “Wie niet liefheeft, kent God niet.” Vers 16 herhaalt ze en voegt eraan toe dat wie in de liefde blijft, in God blijft, en God in hem. Het volgende vers zegt dat deze liefde “vrijmoedigheid geeft op de dag van het oordeel” (vers 17).

1 Johannes 4:19

“Wij hebben lief, omdat Hij ons eerst liefhad.”

Reflectie: Het vers komt direct na “de volmaakte liefde drijft de vrees uit, want de vrees houdt verband met straf” (vers 18). De NIV-vertaling geeft “Wij hebben lief” zonder lijdend voorwerp; de King James Version leest “Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst liefhad.” In beide gevallen komt Gods liefde eerst.