21 Bijbelverzen over voorbede

Jesaja 53:12

“Daarom zal Ik Hem een deel geven onder velen, en met machtigen zal Hij de buit verdelen, omdat Hij Zijn ziel heeft uitgestort in de dood en onder de overtreders is geteld; Hij droeg de zonde van velen en pleitte voor de overtreders.”

Reflectie: Het laatste vers van Jesaja 53 plaatst twee uitspraken over de dienaar naast elkaar: Hij “werd onder de overtreders geteld” en Hij “pleit voor de overtreders”. Bij het Laatste Avondmaal citeerde Jezus de eerste daarvan over Zichzelf: “dit Schriftwoord moet in Mij vervuld worden: ‘En Hij is onder de overtreders geteld’” (Lucas 22:37).

Romans 8:34

“Wie is het die verdoemt? Christus Jezus is het die gestorven is, ja, wat meer is, die opgewekt is, die aan de rechterhand van God is, die ook voor ons pleit.”

Reflectie: Paulus beantwoordt zijn eigen vraag, “Wie is het die verdoemt?”, met vier uitspraken over Christus: Hij stierf, Hij werd opgewekt, Hij is aan de rechterhand van God en Hij pleit. De vraag komt direct na een andere: “Wie zal beschuldiging inbrengen tegen de uitverkorenen van God? God is het die rechtvaardigt” (8:33).

Hebrews 7:25

“Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken wie door Hem tot God gaan, omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten.”

Reflectie: Hebreeën contrasteert Christus met de vroegere priesters, die “door de dood verhinderd werden hun ambt voort te zetten” (7:23). Hij “blijft in eeuwigheid”, en het vers koppelt Zijn vermogen om “volkomen” te redden aan het feit dat Zijn voorbede niet ophoudt.

1 John 2:1

“Mijn kinderen, ik schrijf u deze dingen, opdat u niet zondigt. En als iemand gezondigd heeft: wij hebben een Voorspraak bij de Vader, Jezus Christus, de Rechtvaardige.”

Reflectie: Johannes schrijft zodat zijn lezers “niet zondigen”, en voorziet dan in het geval dat ze dat wel doen. Een advocaat spreekt voor iemand anders, en hier is degene die tot de Vader spreekt “Jezus Christus de rechtvaardige”. Het volgende vers voegt eraan toe: “Hij is de verzoening voor onze zonden, en niet alleen voor de onze, maar ook voor die van de hele wereld.”

Luke 22:31-32

“Simon, Simon, zie, de satan heeft u allen opgeëist om te ziften als de tarwe. Maar Ik heb voor u gebeden dat uw geloof niet ophoudt. En u, als u eens bekeerd bent, versterk dan uw broeders.”

Reflectie: Jezus vertelt Simon bij het Laatste Avondmaal dat de satan heeft gevraagd om hem als tarwe te ziften, en dat Hij voor Simons geloof heeft gebeden. Hij zegt niet dat het ziften voorkomen zal worden: twee verzen later vertelt Hij Petrus dat hij Hem drie keer zal verloochenen voordat de haan kraait. Het gebed is dat Petrus' geloof niet zal bezwijken, en Jezus spreekt al over de tijd daarna, wanneer Petrus zich “bekeerd” heeft en de anderen moet versterken.

Johannes 17:20-21

“Ik bid niet alleen voor hen, maar ook voor degenen die door hun woord in mij zullen geloven, dat zij allen één mogen zijn, zoals u, Vader, in mij bent en ik in u, dat ook zij in ons mogen zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.”

Reflectie: Eerder in dit gebed zegt Jezus: “Ik bid voor hen... die U Mij gegeven hebt” (17:9). Hier verbreedt Hij het naar mensen die nog niet hadden gehoord, “degenen die door hun woord in Mij zullen geloven”. Waar Hij voor hen om vraagt is eenheid, en het gestelde doel reikt verder dan de kerk: “opdat de wereld gelooft dat U Mij gezonden hebt.”

Romeinen 8:26

“En evenzo komt ook de Geest onze zwakheden te hulp, want wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort. Maar de Geest Zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen.”

Reflectie: Hetzelfde hoofdstuk waarin Christus aan Gods rechterhand pleit (8:34), bevat de Geest die in gelovigen pleit. De genoemde zwakheid is specifiek: “wij weten niet wat wij bidden zullen zoals het behoort.” Het volgende vers zegt dat God, “Hij die de harten doorzoekt”, de zin van de Geest kent, “omdat Hij naar de wil van God voor de heiligen pleit.”

Genesis 18:23

“Toen kwam Abraham dichterbij en zei: ‘Zult U werkelijk de rechtvaardige met de goddeloze wegvagen?’”

Reflectie: Abraham vraagt dit terwijl de bezoekers van de Heer op weg gaan naar Sodom, de stad waar Lot woonde. Hij vraagt het aantal omlaag van vijftig rechtvaardigen naar tien, en elke keer stemt de Heer in. Zijn beroep rust op Gods eigen gerechtigheid: “Zal de Rechter van heel de aarde niet rechtvaardig handelen?” (18:25). Toen de steden werden vernietigd, “dacht God aan Abraham en stuurde Lot weg” (19:29).

Exodus 32:11-12

“Maar Mozes smeekte de Heer, zijn God, en zei: ‘O Heer, waarom brandt Uw toorn tegen Uw volk, dat U met grote kracht en met een sterke hand uit het land Egypte hebt geleid? Waarom zouden de Egyptenaren zeggen: “Met een kwaad opzet heeft Hij hen geleid om hen in de bergen te doden en hen van de aardbodem te verdelgen”? Keer terug van Uw brandende toorn en heb berouw over dit onheil tegen Uw volk.’”

Reflectie: Nadat het volk “gouden goden” heeft gemaakt (32:31), zegt de Heer tegen Mozes: “laat Mij begaan, opdat Mijn toorn tegen hen brandt”, en biedt aan om in plaats daarvan een groot volk van Mozes te maken. Mozes spreekt tegen: de Egyptenaren zouden zeggen dat God Israël had weggeleid om hen te doden, en God zwoer aan Abraham, Izaäk en Israël (32:13). Vers 14 vermeldt dat “de Heer berouw kreeg over het onheil”. De volgende dag gaat Mozes verder en vraagt om uit Gods boek gewist te worden als het volk niet vergeven wordt (32:32).

Numbers 14:19-20

“Vergeef toch de ongerechtigheid van dit volk, overeenkomstig de grootheid van Uw goedertierenheid, zoals U dit volk vergeven hebt, van Egypte af tot nu toe.’ Toen zei de Heer: ‘Ik heb vergeven, overeenkomstig je woord.’”

Reflectie: De Heer vraagt: “Hoe lang zal dit volk Mij verachten?” en biedt opnieuw aan om een volk van Mozes te maken (14:11-12), zoals in Exodus 32:10. Mozes citeert Gods beschrijving van Zichzelf terug: “geduldig en rijk aan goedertierenheid” (14:18), en vraagt op die basis om vergeving. Het antwoord komt in het volgende vers: “Ik heb vergeven, overeenkomstig je woord.”

Ezekiel 22:30

“Ik zocht naar iemand onder hen die de muur zou optrekken en voor Mijn aangezicht in de bres zou staan voor dit land, zodat Ik het niet zou verwoesten, maar ik vond niemand.”

Reflectie: De Heer zoekt naar iemand die “de muur zou optrekken en in de bres zou staan” voor het land en vindt niemand. Het vers ervoor somt de zonden van het land op: afpersing, roof en onderdrukking van de armen, de behoeftigen en de vreemdeling. Psalm 106:23 gebruikt hetzelfde beeld voor Mozes, die “in de bres voor Hem stond, om Zijn toorn af te wenden.”

Daniel 9:18-19

“…Wij werpen onze smekingen voor U niet neer omdat wij rechtvaardig zijn, maar omdat U zo barmhartig bent. Heere, hoor! Heere, vergeef! Heere, sla er acht op en doe het!”

Reflectie: Daniël bidt nadat hij in Jeremia heeft gelezen dat de verwoesting van Jeruzalem zeventig jaar zou duren (9:2), “met vasten, in een rouwgewaad en met as”. Hij belijdt “mijn zonde en de zonde van mijn volk Israël” (9:20) en baseert het pleidooi op Gods barmhartigheid, niet op de rechtvaardigheid van het volk. De rest van vers 19 voegt Gods naam toe als reden: “want Uw stad en Uw volk zijn naar Uw naam genoemd.” Gabriël vertelt hem vervolgens dat “bij het begin van je smeekbeden een woord uitging” (9:23).

1 Samuel 12:23

“Bovendien, wat mij betreft, het zij verre van mij dat ik tegen de Heer zou zondigen door op te houden voor u te bidden. En ik zal u onderwijzen in de goede en de juiste weg.”

Reflectie: Het volk vraagt Samuel om voor hen te bidden nadat hij tijdens de tarweoogst donder en regen had opgeroepen als teken tegen hun vraag om een koning (12:17-19). Samuel noemt het stoppen met voor hen te bidden een zonde tegen de Heer. Hij koppelt het gebed aan onderricht: “Ik zal u de goede en de juiste weg wijzen.”

Job 42:10

“En de Heere bracht een omkeer in het lot van Job, toen hij voor zijn vrienden bad. En de Heere gaf Job dubbel zoveel als hij eerst had.”

Reflectie: De Heer zegt tegen Elifaz dat hij en zijn twee vrienden niet juist over God hebben gesproken, en dat “mijn dienaar Job voor u zal bidden, want ik zal zijn gebed aanvaarden” (42:8). Job bidt voor de drie mannen wier toespraken de Heer zojuist heeft afgewezen. Het herstel van zijn fortuin wordt gedateerd op dat gebed: “toen hij voor zijn vrienden had gebeden.”

Matteüs 5:44

“Maar Ik zeg u: Heb uw vijanden lief en bid voor wie u vervolgen.”

Reflectie: Jezus stelt dit gebod tegenover de uitspraak “U zult uw naaste liefhebben en uw vijand haten” (5:43). Gebed voor vervolgers is onderdeel van de liefde die Hij gebiedt. De reden die Hij geeft is om “kinderen van uw Vader die in de hemelen is” te zijn, die “zijn zon laat opgaan over de slechten en de goeden” (5:45).

1 Timoteüs 2:1-2

“Ik roep er dan vóór alles toe op dat smekingen, gebeden, voorbeden en dankzeggingen gedaan worden voor alle mensen, voor koningen en allen die in een hoge positie verkeren, opdat wij een rustig en stil leven kunnen leiden in alle godvruchtigheid en waardigheid.”

Reflectie: Paulus somt vier soorten gebed op, waaronder voorbeden, en zegt voor wie ze zijn: voor alle mensen, waarbij koningen en degenen die in hoge posities verkeren worden genoemd. De volgende verzen geven de reden: God “wil dat alle mensen gered worden,” en “er is één middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus” (2:4-5).

Jakobus 5:16

“Belijd elkaar de overtredingen en bid voor elkaar, opdat u genezen wordt. Een krachtig gebed van een rechtvaardige brengt veel teweeg.”

Reflectie: Het vers sluit de instructies van Jakobus over de zieken af, die de oudsten moeten roepen om over hen te bidden en hen met olie te zalven (5:14). Belijdenis aan elkaar en gebed voor elkaar horen hier bij elkaar. Het voorbeeld van “een rechtvaardig persoon” dat volgt is Elia, “een mens met een natuur zoals de onze,” wiens gebed de regen deed stoppen en wiens tweede gebed deze deed terugkeren (5:17-18).

Efeziërs 6:18

"…terwijl u bij elke gelegenheid met alle gebed en smeking bidt in de Geest. Wees daartoe waakzaam met alle volharding en smeking voor alle heiligen."

Reflectie: De instructie volgt op de wapenrusting van God die begint in 6:11. Paulus vraagt om smeking “voor alle heiligen, en ook voor mij,” en zegt waarvoor hij wil dat er voor hem gebeden wordt: vrijmoedigheid om het evangelie te verkondigen als “een gezant in ketenen” (6:19-20).

Kolossenzen 1:9

“Daarom houden wij ook niet op, vanaf de dag dat wij het gehoord hebben, voor u te bidden en te vragen dat u vervuld wordt met de kennis van Zijn wil, in alle geestelijke wijsheid en inzicht.”

Reflectie: Paulus schrijft dat sinds hij hoorde van het geloof en de liefde van de Kolossenzen (1:4), “wij niet zijn opgehouden voor u te bidden.” Het verzoek is om kennis van Gods wil, en het volgende vers geeft het doel daarvan aan: “zodat u wandelt op een wijze die de Heer waardig is... vrucht dragend in elk goed werk” (1:10).

Colossians 4:12

“Epafras, die een van u is, een dienaar van Christus Jezus, groet u, altijd strijdend voor u in zijn gebeden, opdat u volwassen en volledig verzekerd mag staan in heel de wil van God.”

Reflectie: Epafras is “een van u,” een lid van de gemeente in Kolosse die de groeten stuurt van waar Paulus is. Zijn bidden wordt beschreven als strijden, en Paulus voegt eraan toe dat “hij hard voor u heeft gewerkt en voor degenen in Laodicea en in Hiërapolis” (4:13).

2 Korintiërs 1:11

“Ook u moet ons helpen door gebed, zodat velen namens ons dank zullen uitbrengen voor de zegen die ons is verleend door de gebeden van velen.”

Reflectie: Paulus heeft zojuist een beproeving in Azië beschreven die zo zwaar was dat “wij zelfs aan ons leven wanhoopten” (1:8), en zijn hoop dat God “ons opnieuw zal verlossen” (1:10). Hij rekent de gebeden van de Korinthiërs als hulp bij die verlossing, en verwacht dat het antwoord dankbaarheid van velen zal opleveren voor wat kwam “door de gebeden van velen.”