Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese Wij naderen tot God door zijn Zoon, en de eerste gelovigen lieten ons zien hoe. “Zij volhardden in de leer van de apostelen en in de gemeenschap, in het breken van het brood en in de gebeden” (Handelingen 2:42): zij namen de leer van de Schrift in zich op, deelden hun leven, kwamen samen aan de tafel van de Heer en baden. Elk van de vier kan deze week beginnen.
Jezus gaf ons zelf het beeld voor deze verbinding, op de avond voordat hij stierf. “Ik ben de wijnstok, u bent de ranken,” zei hij. “Blijf in mij, en ik in u. Zoals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, als zij niet in de wijnstok blijft; zo ook u niet, als u niet in mij blijft” (Johannes 15:4–5). Een rank spant zich niet in om verbonden te blijven met de wijnstok. Zij blijft waar zij geplaatst is, en het leven stroomt erin. De vier dingen die de eerste christenen deden, zijn simpelweg de manieren waarop wij blijven.
Wat betekent het om verbonden te zijn met Jezus?
Het betekent in hem leven zoals een rank in een wijnstok leeft: dag na dag ons leven uit het zijne putten. Paulus gebruikt andere woorden voor hetzelfde. “Want zovelen als u in Christus gedoopt bent, hebt u met Christus bekleed” (Galaten 3:27). “Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden opgewekt is door de heerlijkheid van de Vader, zo ook wij in een nieuw leven zouden wandelen” (Romeinen 6:4).
Kerken verschillen van mening over waar dat leven begint. Katholieken, orthodoxen en methodisten zien het begin in de doop. De Catechismus van de Katholieke Kerk noemt de doop “de basis van het hele christelijke leven” en leert dat wij erdoor “leden van Christus worden” (paragraaf 1213). Het Grieks-orthodox aartsbisdom van Amerika noemt het “het eerste en essentiële mysterie” en zegt: “De doop verenigt de gelovige niet alleen met Christus, maar ook met zijn volk, de Kerk.” De methodistische leer noemt de doop “een teken van wedergeboorte of de nieuwe geboorte.” Baptisten zien de verbinding beginnen met geloof, en de doop als teken daarvan: in de woorden van de Baptist Faith and Message van de Southern Baptist Convention, “een daad van gehoorzaamheid die het geloof van de gelovige in een gekruisigde, begraven en opgestane Heiland symboliseert.” Als u nooit gedoopt bent, is de eerste stap deze week misschien een gesprek met een predikant of priester hierover.
Hoe verbind ik mij met God in gebed?
Begin met het gebed dat Jezus ons gaf. Toen zijn discipelen vroegen: “Heer, leer ons bidden” (Lucas 11:1), gaf hij hun geen methode. Hij gaf hun woorden: “Onze Vader, die in de hemelen zijt, uw naam worde geheiligd. Uw koninkrijk kome. Uw wil geschiede, zoals in de hemel, zo ook op de aarde” (Mattheüs 6:9–10). De Didache, een kerkelijk handboek geschreven in de eerste of tweede eeuw, draagt christenen op het drie keer per dag te zeggen: “Bid driemaal per dag aldus.”
Jezus vertelde ons ook waar we moeten bidden: “ga in uw binnenkamer, sluit uw deur en bid tot uw Vader, die in het verborgene is” (Mattheüs 6:6). Hij deed dit zelf. “En ’s morgens, nog diep in de nacht, stond Hij op en ging naar buiten en vertrok naar een eenzame plaats en bad daar” (Marcus 1:35).
Bid deze week drie keer per dag langzaam het Onze Vader: bij het ontwaken, rond het middaguur en voordat u gaat slapen. Zoek één keer per dag vijf minuten een rustige plek, sluit de deur en vertel God eerlijk wat u bezighoudt. Blijf daarna nog even zitten zonder te spreken. Er is meer hulp in hoe te bidden als christen.
Hoe verbindt het lezen van de Bijbel ons met Jezus?
In hetzelfde hoofdstuk over de wijnstok brengt Jezus de twee samen: “Als u in mij blijft en mijn woorden in u blijven” (Johannes 15:7). Zijn woorden zijn een van de manieren waarop hij in ons leeft. Op de eerste Paasdag liepen twee discipelen naar Emmaüs met een vreemdeling die hun de Schriften uitlegde. Pas later beseften ze wie hij was, en ze zeiden: “Was ons hart niet brandend in ons, terwijl hij onderweg met ons sprak en de Schriften voor ons opende?” (Lucas 24:32).
Begin met een Evangelie. Marcus is het kortst, zestien hoofdstukken, en het beweegt snel van de ene scène van Jezus naar de volgende. Lees deze week elke dag één hoofdstuk. Lees langzaam en stop waar een zin u stopt. Vraag wat het u laat zien over Jezus en spreek er dan met hem over. De psalm noemt de mens gezegend wiens “lust is in de wet van de HEERE; en hij overdenkt Zijn wet dag en nacht,” en zegt dat hij “zal zijn als een boom, geplant aan waterstromen” (Psalm 1:2–3). Een boom aan het water, een rank aan de wijnstok: de Schrift blijft ons beelden geven van iets dat geworteld is en gevoed wordt.
Wat hebben de sacramenten te maken met het kennen van Christus?
Op de avond voordat hij stierf, “nam Jezus brood, dankte, brak het en gaf het aan hen, zeggende: Dit is mijn lichaam, dat voor u gegeven wordt; doe dit tot mijn gedachtenis” (Lucas 22:19). De eerste christenen bleven dit doen. En de twee in Emmaüs, die hun hart hadden voelen branden onderweg, herkenden Jezus pas toen hij aan hun tafel zat, “het brood nam, het zegende, het brak en aan hen gaf. En hun ogen werden geopend en zij herkenden Hem” (Lucas 24:30–31). Zij vertelden de anderen “hoe Hij door hen herkend was bij het breken van het brood” (Lucas 24:35).
Kerken noemen deze handelingen verschillend, en het is de moeite waard om te weten hoe uw eigen kerk erover spreekt:
- Katholieken tellen zeven sacramenten: “Doop, Vormsel of Chrisma, Eucharistie, Boete, Ziekenzalving, Wijding en Huwelijk” (Catechismus, paragraaf 1113).
- De Orthodoxen noemen ze mysteriën. Het Grieks-orthodox aartsbisdom van Amerika legt uit dat de Kerk “het Griekse woord mysterion gebruikt in plaats van sacrament,” en zegt erover: “In hen ontmoeten wij Christus, om Christus te zijn.”
- Methodisten en presbyterianen tellen twee sacramenten, de doop en het Avondmaal. De methodistische leer noemt ze “zekere tekenen van genade en Gods welwillendheid jegens ons” (Articles of Religion, Artikel XVI), en de Westminster Confessie zegt: “Er zijn slechts twee sacramenten door Christus onze Heer in het Evangelie ingesteld” (hoofdstuk 27).
- Baptisten spreken van twee “verordeningen”. De Baptist Faith and Message noemt het Heilig Avondmaal “een symbolische daad van gehoorzaamheid” waarmee kerkleden “de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten.”
Welke woorden ze ook gebruiken, bijna elke kerk houdt de tafel in ere die Jezus heeft gedekt. Ga deze week naar de volgende dienst van het Heilig Avondmaal, de Eucharistie of de Maaltijd van de Heer in jouw kerk. Elke kerk heeft haar eigen regels over wie mag deelnemen, dus als je nieuw bent, vraag het dan voor de dienst; en kom toch. “Want zo dikwijls als gij dit brood eet en deze drinkbeker drinkt, verkondigt gij de dood des Heeren, totdat Hij komt” (1 Korintiërs 11:26).
Waarom heb ik andere christenen nodig om mij met God te verbinden?
Omdat een rank nooit alleen aan de wijnstok is. De eerste gelovigen kwamen “dagelijks eendrachtig in de tempel bijeen en braken brood van huis tot huis; zij gebruikten hun maaltijden met blijdschap en in eenvoud van hart” (Handelingen 2:46). De brief aan de Hebreeën vraagt ons dit niet op te geven: “En laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten, zoals het bij sommigen de gewoonte is, maar elkaar aansporen” (Hebreeën 10:25). En Jezus beloofde zelf in die samenkomst aanwezig te zijn: “want waar twee of drie in Mijn Naam vergaderd zijn, daar ben Ik in hun midden” (Mattheüs 18:20).
Hij vertelde ons ook waar we Hem nog meer zouden vinden. “Voor zover u dit voor een van deze geringste van Mijn broeders gedaan hebt, hebt u dat voor Mij gedaan” (Mattheüs 25:40). We ontmoeten Christus in de mensen naast ons in de kerkbank, en in de hongerigen, de zieken en de eenzamen.
Ga deze week naar een dienst en blijf daarna lang genoeg om de naam van één persoon te leren kennen. Vraag naar een Bijbelstudie of kleine groep, en ga er een keer heen. Zoek één persoon die hulp nodig heeft, een buurman, een zieke vriend, iemand die jouw kerk al dient, en doe één ding voor hen.
Wat als ik mij niet verbonden voel met God?
Veel gelovige christenen gaan door lange periodes waarin het gebed droog aanvoelt en God ver weg lijkt. Het gevoel is echt, maar het is niet de maatstaf voor de verbinding. Een rank aan een wijnstok in de winter ziet er kaal uit, maar is nog steeds verbonden. Blijf de eenvoudige dingen doen. De belofte hangt niet af van onze stemming: “Nader tot God, en Hij zal tot u naderen” (Jakobus 4:8).
En onthoud wie de eerste stap zet. “Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop. Als iemand Mijn stem hoort en de deur opent, zal Ik bij hem binnenkomen en de maaltijd met hem gebruiken, en hij met Mij” (Openbaring 3:20). Voor woorden om te bidden in een droge periode, zie 12 korte gebeden om dichter bij God te komen. Als de droogte een geloofscrisis, is geworden, ben je niet de eerste, en er is een weg terug.
De twee in Emmaüs wisten nog niet wie er met hen meeliep toen ze hun dorp bereikten. Ze wisten alleen dat ze niet wilden dat Hij wegging. “Blijf bij ons,” zeiden ze, “want het is tegen de avond en de dag is al ver gevorderd. En Hij ging naar binnen om bij hen te blijven” (Lukas 24:29).
Een reactie plaatsen