Twee keer. In de Evangeliën zegt Jezus “uw zonden zijn u vergeven” tegen twee mensen: een verlamde man die door een dak werd neergelaten (Mattheüs 9:2; Marcus 2:5; Lucas 5:20) en een vrouw die zijn voeten waste met haar tranen (Lucas 7:48). Drie Evangeliën vertellen het eerste verhaal, dus Jezus spreekt de woorden in zeven verzen van de King James Bijbel.
Beide keren trekken de omstanders het in hun hart in twijfel. Wanneer Jezus de verlamde man vergeeft, vragen de schriftgeleerden zich af: “wie kan zonden vergeven dan God alleen?” (Marcus 2:7). Wanneer hij de vrouw vergeeft, zeggen de gasten aan tafel onder elkaar: “Wie is deze, die ook zonden vergeeft?” (Lucas 7:49). Ze hadden het bij het rechte eind. Alleen God kan deze woorden uitspreken en ze waar maken, en dat is het hele wonder van Jezus die ze uitspreekt tegen een man op een brancard en tegen een vrouw die in haar stad bekend stond als een zondaar.

Waar in de Bijbel zegt Jezus “uw zonden zijn vergeven”?
In de King James Version komen de woorden voor in twee scènes en zeven verzen. Drie van de verzen zijn Jezus die spreekt tot de verlamde man, drie zijn Jezus die de woorden herhaalt in zijn vraag aan de schriftgeleerden, en één is Jezus die spreekt tot de vrouw:
| vers | Wie hoort het | Jezus’ woorden (KJV) |
|---|---|---|
| Matthew 9:2 | De verlamde man | “Zoon, wees welgemoed; uw zonden zijn u vergeven.” |
| Matthew 9:5 | De schriftgeleerden | “Uw zonden zijn u vergeven; of te zeggen: Sta op en wandel?” |
| Mark 2:5 | De verlamde man | “Zoon, uw zonden zijn u vergeven.” |
| Mark 2:9 | De schriftgeleerden | “Uw zonden zijn u vergeven; of te zeggen: Sta op …” |
| Luke 5:20 | De verlamde man | “Mens, uw zonden zijn u vergeven.” |
| Luke 5:23 | De schriftgeleerden | “Uw zonden zijn u vergeven; of te zeggen: Sta op en wandel?” |
| Luke 7:48 | De vrouw in het huis van Simon | “Uw zonden zijn vergeven.” |
Een vers eerder heeft Jezus het al over de vrouw gezegd tegen zijn gastheer: “Haar zonden, die vele zijn, zijn vergeven; want zij heeft veel liefgehad” (Lucas 7:47). De New International Version heeft “Uw zonden zijn vergeven” in Marcus 2:5 en Lucas 7:48. Andere woorden van vergeving komen elders in de Evangeliën voor, en we komen daar hieronder op terug, maar de zin zelf sprak Jezus uit tegen twee mensen. Later schreef de apostel Johannes dezelfde woorden aan de kerk: “uw zonden zijn u vergeven om zijn naams wil” (1 Johannes 2:12).

Wat bedoelde Jezus met de vraag wat makkelijker is om te zeggen?
Marcus vertelt het eerste verhaal het meest volledig. Het huis in Kapernaüm was zo vol “dat er geen plaats meer was, zelfs niet bij de deur”. Vier mannen die een verlamde vriend droegen, “maakten het dak open boven de plaats waar Hij was, en toen zij het opengebroken hadden, lieten zij de ligmat neer waarop de verlamde lag” (Marcus 2:2–4). Jezus keek naar de man op de ligmat en genas hem niet als eerste. “Toen Jezus hun geloof zag, zei Hij tegen de verlamde: Zoon, uw zonden zijn u vergeven” (Marcus 2:5).
De schriftgeleerden zeiden niets hardop, maar ze “overlegden in hun hart: Waarom spreekt deze man op deze wijze godslasteringen? Wie kan zonden vergeven dan God alleen?” (Marcus 2:6–7). Jezus beantwoordde de vraag die ze niet hardop hadden gesteld. “Wat is gemakkelijker, tegen de verlamde te zeggen: De zonden zijn u vergeven, of te zeggen: Sta op, neem uw ligmat op en ga lopen? Maar opdat u zult weten dat de Zoon des mensen macht heeft op de aarde zonden te vergeven, (zei Hij tegen de verlamde:) Ik zeg u: Sta op, neem uw ligmat op en ga naar uw huis” (Marcus 2:9–11).
Iedereen kan tegen een man zeggen dat zijn zonden vergeven zijn, en niemand die toekijkt kan dat controleren. Tegen een verlamde man zeggen dat hij moet opstaan en lopen, kan direct worden gecontroleerd. Dus doet Jezus het zichtbare om te laten zien dat het onzichtbare waar is. De man “stond op, nam meteen de ligmat op en ging naar buiten voor de ogen van allen”, en de menigte zei: “Wij hebben zoiets nog nooit gezien” (Marcus 2:12). Mattheüs voegt eraan toe dat zij “God verheerlijkten, Die de mensen zulk een macht gegeven had” (Mattheüs 9:8). De vergeving kwam eerst. Het lopen was het teken ervan.
En het was niet alleen het geloof van de zieke man dat Jezus zag. “Toen Jezus hun geloof zag,” zegt Marcus. Vier vrienden en een gat in een dak: soms worden we door de liefde van anderen naar Christus gedragen voordat we zelf naar Hem toe kunnen lopen.

Waarom vergaf Jezus de vrouw die zijn voeten waste?
Lucas plaatst de tweede scène bij een diner in het huis van een Farizeeër genaamd Simon. “Een vrouw in de stad, van wie bekend was dat zij een zondares was,” kwam binnen met “een albasten fles met zalf, en zij ging achter bij Zijn voeten staan, huilde, en begon Zijn voeten nat te maken met tranen, en droogde ze af met het haar van haar hoofd, en kuste Zijn voeten” (Lucas 7:37–38). Simon dacht bij zichzelf dat een echte profeet “wel zou weten wie en wat voor een vrouw dit is die Hem aanraakt” (Lucas 7:39).
Jezus antwoordde met een verhaal over twee schuldenaars, van wie de een vijfhonderd penningen schuldig was en de ander vijftig. “Omdat zij niet konden betalen, schold Hij het hun beiden kwij. Zeg Mij nu: wie van hen zal hem het meest liefhebben?” (Lucas 7:41–42). Daarna wendde Hij zich tot de vrouw en sprak tot Simon: “Ziet u deze vrouw? Ik ben in uw huis gekomen; u hebt Mij geen water voor de voeten gegeven, maar zij heeft met tranen de voeten natgemaakt” (Lucas 7:44). Haar liefde was het teken dat ze wist hoeveel haar vergeven was: “wie weinig vergeven wordt, die heeft weinig lief” (Lucas 7:47).
Toen zei Hij het voor de tweede keer in de Evangeliën tegen de persoon zelf. “Uw zonden zijn vergeven.” En terwijl de gasten zich nog afvroegen wie Hij was, wendde Hij zich weer tot haar en stuurde haar naar huis: “Uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede” (Lucas 7:48–50).

Heeft Jezus nog anderen vergeven?
Ja, hoewel niet met die woorden. Tegen een vrouw die bij Hem werd gebracht om gestenigd te worden, zei Hij: “Ook Ik veroordeel u niet; ga heen en zondig niet meer” (Johannes 8:11). Veel Bijbels plaatsen dat verhaal tussen haakjes, omdat, zoals de New International Version opmerkt: “De vroegste manuscripten en vele andere oude getuigen bevatten Johannes 7:53—8:11 niet”. Tegen Zacheüs, “de hoofd-tollenaar”, die beloofde de helft van zijn goederen aan de armen te geven en iedereen die hij had opgelicht viervoudig terug te betalen, zei Jezus: “Heden is aan dit huis redding geschied... Want de Zoon des mensen is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was” (Lucas 19:2, 8–10).
Aan het kruis bad Hij voor de mannen die Hem kruisigden: “Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen” (Lucas 23:34). (De NIV merkt op dat “Sommige vroege manuscripten deze zin niet bevatten.”) En aan de misdadiger naast Hem die vroeg: “Heere, denk aan mij wanneer U in Uw koninkrijk gekomen bent,” gaf Hij een belofte die elke vorm van vergeving in zich draagt: “Voorwaar, Ik zeg u: Heden zult u met Mij in het paradijs zijn” (Lucas 23:42–43).
De engel had het al gezegd voordat Jezus werd geboren: “u zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk zalig maken van hun zonden” (Mattheüs 1:21). De twee mensen die “uw zonden zijn vergeven” hoorden, waren de eersten van velen.

Vergeeft Jezus alle zonden?
Hij vergeeft elke zonde die in berouw tot Hem wordt gebracht. “Alle zonden zullen de mensenkinderen vergeven worden, en ook alle lasteringen waarmee zij gelasterd zullen hebben,” zei Hij, met één uitzondering: “wie echter gelasterd zal hebben tegen de Heilige Geest, die heeft in eeuwigheid geen vergeving” (Marcus 3:28–29). Marcus legt uit waarom Hij dat zei: “Omdat zij zeiden: Hij heeft een onreine geest” (Marcus 3:30). Zijn vijanden noemden het werk van de Geest in Hem dat van de duivel. We behandelen dat vers volledig in wat is de onvergeeflijke zonde. De Katholieke Catechismus leest dit als een weigering van barmhartigheid: “Er zijn geen grenzen aan de barmhartigheid van God, maar wie opzettelijk weigert zijn barmhartigheid te aanvaarden door berouw te tonen, wijst de vergeving van zijn zonden af” (paragraaf 1864).
Hoe zit het met een zonde die opzettelijk is begaan, wetende dat het verkeerd was? David wist wat hij deed. De profeet Nathan zei hem recht in zijn gezicht: “u hebt Uria, de Hethiet, met het zwaard gedood en zijn vrouw voor u tot vrouw genomen” (2 Samuël 12:9). Toch, toen hij het hoorde, “zei David tegen Nathan: Ik heb gezondigd tegen de HEERE. En Nathan zei tegen David: De HEERE heeft uw zonde ook weggenomen” (2 Samuël 12:13). De belofte aan ons is net zo duidelijk: “Als wij onze zonden belijden, Hij is getrouw en rechtvaardig om ons de zonden te vergeven en ons te reinigen van alle ongerechtigheid” (1 Johannes 1:9).
Christenen die over veel andere zaken verschillen, zijn het hierover eens. De Westminster Confessie, de historische verklaring van het presbyteriaanse geloof, zegt: “er is geen zonde zo groot, dat zij verdoemenis kan brengen over hen die waarlijk berouw hebben.” De Catechismus van de Katholieke Kerk zegt: “Er is geen enkele overtreding, hoe ernstig ook, die de Kerk niet kan vergeven” (paragraaf 982).

Hoe vergeeft Jezus vandaag de dag zonden?
Door Zijn dood en opstanding, en door het woord dat Hij Zijn kerk stuurde om uit te dragen. Bij het Laatste Avondmaal gaf Hij de beker en zei: “dit is Mijn bloed, het bloed van het nieuwe verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden” (Mattheüs 26:28). Nadat Hij was opgestaan, vertelde Hij de discipelen “dat in Zijn Naam bekering en vergeving van zonden gepredikt moest worden onder alle volken” (Lucas 24:47), en Petrus predikte precies dat: “ieder die in Hem gelooft, vergeving van zonden zal ontvangen door Zijn Naam” (Handelingen 10:43).
Kerken verschillen van mening over hoe die vergeving wordt uitgesproken. Na Zijn opstanding blies Jezus over Zijn discipelen en zei: “Ontvang de Heilige Geest: wie u de zonden vergeeft, die zijn ze vergeven” (Johannes 20:22–23). De Katholieke Kerk leert dat “Alleen God zonden vergeeft”, en dat Christus “deze macht aan mensen geeft om in Zijn naam uit te oefenen” (Catechismus 1441). Bisschoppen en priesters vergeven zonden in het sacrament van confession “in de naam van de Vader, en van de Zoon, en van de Heilige Geest” (Catechismus 1461). Luther’s Kleine Catechismus leert Lutheranen dat de biecht twee delen heeft: wij belijden onze zonden, en wij “ontvangen absolutie, of vergeving, van de biechtvader, als van God Zelf”. De Westminster Confessie leert dat “ieder mens verplicht is om zijn zonden in het geheim aan God te belijden, en te bidden om vergeving daarvan”, en vraagt degenen die een broeder of de kerk onrecht hebben aangedaan om dit ook aan hen te belijden. Jakobus schreef aan ons allen: “Belijd elkaar de overtredingen en bid voor elkaar, opdat u gezond wordt” (Jakobus 5:16).

Hoe vaak zei Jezus dat we moeten vergeven?
Petrus vroeg: “Heere, hoe vaak zal mijn broeder tegen mij zondigen en zal ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe?” Jezus antwoordde: “Ik zeg u: niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal” (Mattheüs 18:21–22). De New International Version leest “zevenenzeventig keer” en geeft “zeventig maal zeven” in de kanttekening. Hij stelde geen limiet van 490. In Lucas zegt Hij dat zelfs “als hij zevenmaal per dag tegen u zondigt en zevenmaal per dag bij u terugkomt en zegt: Ik heb berouw, dan zult u het hem vergeven” (Lucas 17:4). Het gebed dat Hij leerde, verbindt de twee met elkaar: “vergeef ons onze schulden, zoals ook wij onze schuldenaren vergeven” (Mattheüs 6:12).
Wij vergeven omdat wij vergeven zijn, zoals de vrouw die veel liefhad. Jezus zei aan het einde van dat diner twee zinnen tegen haar, en Hij zegt ze nog steeds tegen iedereen die tot Hem komt: “Uw zonden zijn vergeven,” en “Uw geloof heeft u behouden; ga heen in vrede” (Lucas 7:48–50).


Een reactie plaatsen