Gereformeerde kerken vormen één familie binnen het protestantisme, de familie die is voortgekomen uit de leer van Zwingli en Calvijn. Dat maakt elke gereformeerde christen een protestant, maar niet elke protestant is gereformeerd. Lutheranen, anglicanen, methodisten en baptisten behoren tot andere protestantse families, hoewel sommige baptistengemeenten ook gereformeerde leerstellingen aanhangen.
De Presbyterian Church (U.S.A.) vat de relatie in één zin samen: “Presbyteriaans is een manier om gereformeerd te zijn, wat een manier is om protestants te zijn, wat op zichzelf een manier is om christen te zijn.” Lees het achterstevoren en het begint waar we allemaal beginnen: als christenen. Wat de gereformeerde familie onderscheidt, zijn haar belijdenisgeschriften, zoals de Heidelbergse Catechismus en de Westminster Confessie, en drie leerstellingen die daarin verweven zijn: Gods verbond met gelovigen en hun kinderen, predestinatie als Gods vrije keuze, en het Heilig Avondmaal als een voeding met Christus door het geloof, via de Heilige Geest. De Heidelbergse Catechismus opent bijvoorbeeld met een vraag die ieder van ons zou kunnen stellen, over onze enige troost in leven en sterven.
Om te zien wat protestanten leren naast wat presbyteriaanse en gereformeerde kerken leren over 55 vragen, opent u onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties.

Gereformeerden en andere protestanten zij aan zij
| Vraag | Gereformeerde | Andere protestanten |
|---|---|---|
| Geloofsbelijdenissen | Nederlandse Geloofsbelijdenis, Heidelbergse Catechismus, Dordtse Leerregels; Westminster Confessie | Augsburgse Confessie (luthers); 39 Artikelen (anglicaans); Articles of Religion (methodistisch) |
| Gered door genade door het geloof? | Ja | Ja |
| Predestinatie | God koos sommigen voor het leven en ging aan de rest voorbij | Luthers: God koos de geredden; de verlorenen gaan verloren door eigen schuld. Methodist: genade gaat aan ieder mens vooraf |
| Het Avondmaal | Christus geestelijk ontvangen, door het geloof | Luthers: Christus' lichaam en bloed onder het brood en de wijn. Anglicaans en methodistisch: ontvangen op een hemelse en geestelijke wijze |
| Baby's gedoopt? | Ja, als kinderen van het verbond | Luthers, anglicaans, methodistisch: ja. Baptist: alleen gelovigen |
Waarin deze twee kerken verschillen
Elk antwoord is geciteerd uit de eigen documenten van de kerk of uit een van onze artikelen.
Gods verkiezing
Protestants (in het algemeen)
Nadat God, louter uit zijn welbehagen, van alle eeuwigheid, sommigen tot het eeuwige leven heeft verkoren, heeft Hij een verbond der genade aangegaan, om hen uit de staat van zonde en ellende te verlossen en hen door een Verlosser in een staat van zaligheid te brengen.
Vertaald uit Westminster Kleine Catechismus, vr. 20 (gereformeerd; tekst op opc.org)
Presbyteriaans en gereformeerd
Zoals God de uitverkorenen tot heerlijkheid heeft bestemd, zo heeft Hij ook, door het eeuwige en geheel vrije voornemen van zijn wil, alle middelen daartoe tevoren bepaald. Daarom worden zij die verkoren zijn, hoewel in Adam gevallen, door Christus verlost, door zijn Geest die te rechter tijd werkt krachtdadig geroepen tot het geloof in Christus, gerechtvaardigd, aangenomen, geheiligd en door zijn kracht bewaard, door het geloof, tot de zaligheid.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 3.6
Wie wordt behouden
Protestants (in het algemeen)
Jezus Christus, die zelf de enige God-mens is, die zichzelf gegeven heeft als het enige losgeld voor zondaars, is de enige middelaar tussen God en mensen. Er is geen andere naam waardoor wij moeten behouden worden.
Vertaald uit Verbond van Lausanne, paragraaf 3 (evangelisch-protestantse verklaring, 1974)
Presbyteriaans en gereformeerd
Ook worden geen anderen door Christus verlost, krachtdadig geroepen, gerechtvaardigd, aangenomen, geheiligd en behouden, dan alleen de uitverkorenen.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 3.6
Erfzonde
Protestants (in het algemeen)
Ook leren zij dat sinds de val van Adam alle mensen die op natuurlijke wijze verwekt zijn, met zonde geboren worden, dat is zonder vreze Gods, zonder vertrouwen op God, en met begeerlijkheid; en dat deze ziekte, of dit gebrek van oorsprong, waarlijk zonde is, die ook nu nog veroordeling en eeuwige dood brengt over hen die niet opnieuw geboren zijn door de Doop en de Heilige Geest.
Vertaald uit Confessio Augustana (1530), Artikel II (bookofconcord.org)
Presbyteriaans en gereformeerd
de schuld van deze zonde werd toegerekend; en dezelfde dood in zonde en verdorven natuur werden overgedragen op heel hun nageslacht dat uit hen voortkomt door gewone voortplanting.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 6.3
Doop
Protestants (in het algemeen)
Niet alleen zij die daadwerkelijk geloof in en gehoorzaamheid aan Christus belijden, maar ook de kinderen van een van beide of beide gelovige ouders, moeten gedoopt worden.
Vertaald uit Westminster Confessie 28.4 (gereformeerd; tekst op opc.org)
Presbyteriaans en gereformeerd
De doop is een sacrament van het nieuwe testament, door Jezus Christus ingesteld, niet alleen voor de plechtige opneming van de gedoopte in de zichtbare kerk; maar ook om hem te zijn een teken en zegel van het verbond der genade, van zijn inlijving in Christus, van wedergeboorte, van vergeving der zonden en van zijn overgave aan God, door Jezus Christus, om in nieuwheid des levens te wandelen.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 28.1
Communie
Protestants (in het algemeen)
Waardige ontvangers, die in dit sacrament uiterlijk deelnemen aan de zichtbare elementen, ontvangen en voeden zich dan ook inwendig door het geloof, waarlijk en inderdaad, doch niet vleselijk en lichamelijk maar geestelijk, met de gekruisigde Christus en alle weldaden van zijn dood
Vertaald uit Westminster Confessie 29.7 (gereformeerd; tekst op opc.org)
Presbyteriaans en gereformeerd
Het Avondmaal des Heren is een sacrament waarin, door het geven en ontvangen van brood en wijn naar de instelling van Christus, zijn dood wordt verkondigd; en de waardige ontvangers worden, niet op lichamelijke en vleselijke wijze, maar door het geloof deelgenoten van zijn lichaam en bloed, met al zijn weldaden, tot hun geestelijke voeding en groei in genade.
Vertaald uit Westminster Kleine Catechismus, vr. 96
Vrouwelijke ambtsdragers
Protestants (in het algemeen)
Wij erkennen dat er verschillende, oprecht gekoesterde opvattingen zijn onder hen die Schrifttrouw en gehoorzaam willen zijn. Sommigen leggen de apostolische leer zo uit dat vrouwen niet zouden mogen onderwijzen of prediken, of dat zij dat wel mogen maar niet met alleenzeggenschap over mannen.
Vertaald uit Cape Town Commitment (Lausanne-beweging, 2010), deel II-F, 3B
Presbyteriaans en gereformeerd
Regerende ouderlingen en diakenen zijn mannen en vrouwen die door de gemeente gekozen worden uit haar leden. De voordracht en verkiezing van regerende ouderlingen en diakenen moeten de rijke verscheidenheid van het ledenbestand van de gemeente tot uitdrukking brengen en deelname en inclusiviteit waarborgen (F-1.0403).
Vertaald uit PC(USA) Book of Order 2025-2027, G-2.0401 (de PCA beperkt deze ambten tot mannen)
Biecht
Protestants (in het algemeen)
Bovendien bieden de verloren zoon en de tollenaar in het Evangelie, in vergelijking met de Farizeeër, ons het meest geschikte voorbeeld van hoe onze zonden aan God beleden moeten worden.
Vertaald uit Tweede Helvetische Confessie (1566), hoofdstuk 14 (tekst van CCEL)
Presbyteriaans en gereformeerd
Daarom is het nodig dat wij onze zonden belijden aan God onze Vader en met onze naaste verzoend worden als wij hem beledigd hebben.
Vertaald uit Tweede Helvetische Confessie, hoofdstuk XIV (Book of Confessions van de PC(USA) 5.095)
Abortus
Protestants (in het algemeen)
De NAE is actief, vurig en onwrikbaar tegen abortus op verzoek. Wij wijzen echter hen die pleiten voor wettelijke toegang tot abortus niet af als onverschillig voor het menselijk leven of onze achting en aandacht onwaardig.
Vertaald uit National Association of Evangelicals, resolutie ‘Abortus’ (2010)
Presbyteriaans en gereformeerd
Het Woord van God bevestigt overal de continuïteit van het persoon-zijn, zowel vóór als na de geboorte. Abortus, het opzettelijk doden van een ongeboren kind, vernietigt die continuïteit. Abortus zou het leven beëindigen van een individu, een drager van Gods beeld, dat goddelijk wordt gevormd en voorbereid op een door God gegeven rol in de wereld.

Wat is een gereformeerd christen?
Een gereformeerde christen behoort tot, of hangt de leer aan van, de kerken die zijn voortgekomen uit de Reformatie in Zwitserland. De naam was hun eigen keuze: in de zestiende eeuw, zo merkt het tijdschrift Christian History op, noemden de Duitse hervormers zichzelf evangelisch, de Fransen noemden zichzelf hugenoten en de Zwitsers noemden zichzelf gereformeerd. Een kerk die zichzelf gereformeerd noemt, staat in deze Zwitserse traditie en houdt vast aan haar belijdenisgeschriften.
Huldrych (Ulrich) Zwingli, die leefde van 1484 tot 1531, leidde de reformatie in Zürich. Johannes Calvijn, een Franse vluchteling, kwam in 1536 naar Genève, hetzelfde jaar waarin zijn Institutie, een systematisch overzicht van de christelijke leer, voor het eerst verscheen. De definitieve editie kwam in 1559. Hij werd al snel, zoals de geschiedenis van de United Church of Christ het verwoordt, “invloedrijker dan Zwingli, en stond op de tweede plaats na Luther,” en vanuit Zwitserland verspreidden de gereformeerde kerken zich “naar Duitsland, Frankrijk, Transsylvanië, Hongarije, Nederland, Engeland en Schotland.” Op twee van die plaatsen kreeg de beweging de namen waaronder ze vandaag bekendstaat. In de woorden van de Reformed Church in America verspreidde het zich “naar Schotland, waar het de Presbyteriaanse Kerk werd, en naar Nederland, waar het de Nederduits Gereformeerde Kerk werd.”
Je kunt een gereformeerde kerk herkennen aan de belijdenisgeschriften die zij aanhangt. Kerken van Nederlands-gereformeerde afkomst, zoals de Christian Reformed Church in North America en de Reformed Church in America, houden vast aan drie belijdenisgeschriften. De Nederlandse Geloofsbelijdenis, genoemd naar de Lage Landen (het huidige Nederland en België), werd in 1561 geschreven door Guido de Brès, een predikant die in 1567 als martelaar stierf. De Heidelbergse Catechismus werd in 1563 in Heidelberg opgesteld en de Dordtse Leerregels werden in 1618–1619 door een synode in Dordrecht aangenomen. Presbyteriaanse kerken houden vast aan de Westminster Confessie met de bijbehorende Grote en Kleine Catechismus (1647).
De Heidelbergse Catechismus opent met een vraag over troost: “Wat is uw enige troost in leven en sterven?”, en antwoordt: “Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, niet mijzelf toebehoor, maar mijn getrouwe Zaligmaker, Jezus Christus.”

Wat delen gereformeerde christenen met andere protestanten?
Ze hebben veel gemeen, te beginnen met hoe een zondaar wordt gered. Gereformeerde, lutherse, anglicaanse en methodistische belijdenissen leren allemaal dat zondaars door genade, door het geloof in Christus, met God worden verzoend, en niet door eigen verdienste. De lutherse Augsburgse Confessie van 1530 stelt dat mensen “niet door eigen kracht, verdiensten of werken voor God gerechtvaardigd kunnen worden, maar om Christus' wil uit genade worden gerechtvaardigd door het geloof.” De anglicaanse en methodistische artikelen noemen rechtvaardiging door het geloof alleen “een zeer heilzame leer.”
Ze houden ook vast aan de geloofsbelijdenissen van de vroege Kerk. De Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt: “wij aanvaarden van harte de drie oecumenische belijdenissen—de Apostolische, de Geloofsbelijdenis van Nicea en die van Athanasius—evenals wat de oude kerkvaders in overeenstemming daarmee hebben besloten.” De Dertig-negen Artikelen stellen dat diezelfde drie belijdenissen “volledig aanvaard en geloofd moeten worden,” en de Augsburgse Confessie opent met de leer van het Concilie van Nicea over de Drie-eenheid. Christendom: Wat christenen al 2000 jaar geloven is een gratis cursus over het geloof dat christenen van elke traditie gemeen hebben.

Is er een verschil tussen een christen en een protestant?
Een protestant is een christen, en christen is de ruimere term die zowel katholieke, orthodoxe als protestantse gelovigen omvat. Protestant is de naam voor de lutherse, gereformeerde en anglicaanse kerken die voortkwamen uit de zestiende-eeuwse Reformatie, en de kerken die daarvan afstammen. In 2015 schatte het tijdschrift Christian History dat ongeveer een derde van de christenen wereldwijd zichzelf protestant noemt.
De naam zelf komt voort uit een protest. In 1529, tijdens de Rijksdag van Spiers, protesteerden zes lutherse vorsten en de leiders van veertien vrije steden tegen een besluit om het edict af te dwingen dat Luther en zijn geschriften had veroordeeld, en aan hun protest danken we de naam protestant.

Geloven gereformeerde christenen in predestinatie?
De gereformeerde belijdenissen leren dat God vóór het begin van de wereld uit de gevallen mensheid degenen heeft gekozen die Hij zou redden, en dat Hij hen uit louter genade heeft gekozen, zonder dat Hij iets in hen voorzag. Deze leer rust op de woorden van Paulus, die de Dordtse Leerregels citeren in hun artikel over de verkiezing:
Gelijk Hij ons uitverkoren heeft in Hem, voor de grondlegging der wereld, opdat wij zouden heilig en onberispelijk zijn voor Hem in de liefde; ons tevoren verordineerd hebbende tot aanneming tot kinderen door Jezus Christus in Zichzelven, naar het welbehagen van Zijn wil.
Ephesians 1:4–5
De Westminster Confessie zegt: “Door het besluit van God, tot openbaring van Zijn heerlijkheid, zijn sommige mensen en engelen voorbestemd tot het eeuwige leven; en anderen voorbeschikt tot de eeuwige dood.” God koos de geredden, zo stelt het, “uit louter vrije genade en liefde, zonder enige vooruitziende blik op geloof of goede werken.” De rest behaagde het God “te passeren; en hen te verordenen tot oneer en toorn voor hun zonde.” De Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt dat God barmhartig is in het redden van degenen die Hij uitkoos “door Zijn loutere goedheid, zonder enige inachtneming van hun werken,” en “rechtvaardig in het laten van de anderen in hun verderf en val waarin zij zichzelf hebben gestort.”
De Dordtse Leerregels werden geschreven om een geschil in de Nederlandse kerken te beslechten. Na de dood van Jacobus Arminius, een hoogleraar in Leiden, formuleerden zijn volgelingen vijf punten in de Remonstrantie van 1610. In de samenvatting van de Christian Reformed Church leerden zij “verkiezing op basis van voorzien geloof,” een verzoening die beschikbaar is voor iedereen die ervoor kiest deze te aanvaarden, “beperkte menselijke verdorvenheid, de weerstaanbaarheid van Gods genade en de mogelijkheid om uit de staat van genade te vallen.” De synode wees alle vijf de punten af.
Andere protestanten beantwoorden de vraag op hun eigen manier. Lutheranen leren ook over verkiezing, maar de Formula Concordiae stelt dat deze “zich alleen uitstrekt over de godvruchtige, geliefde kinderen van God, als een oorzaak van hun redding,” en verwerpt de leer dat sommigen “zonder acht te slaan op hun zonden, enkel uit de raad, het voornemen en de wil van God, tot verdoemenis zijn voorbestemd zodat zij niet gered kunnen worden.” Waar mensen verloren gaan, zegt het, “is niet God of Zijn verkiezing, maar hun eigen goddeloosheid verantwoordelijk.” De anglicaanse Dertig-negen Artikelen leren over “Predestinatie tot het Leven” en stellen geen decreet vast voor de verloren mensen. Zij noemen de leer “vol van zoete, aangename en onuitsprekelijke troost voor godvruchtige personen,” en waarschuwen dat het voor “nieuwsgierige en vleselijke personen” een “zeer gevaarlijke valkuil” is. De methodistische leer is weer anders, want de vijfentwintig methodistische Artikelen van Religie bevatten geen artikel over predestinatie, en de United Methodist Church leert over “voorkomende genade, de goddelijke liefde die de hele mensheid omringt en voorafgaat aan al onze bewuste impulsen.”
De Baptistische Geloofsbelijdenis van 1689, gebruikt door baptisten die de gereformeerde leer aanhangen, volgt Westminster wat betreft de verkiezing: sommigen zijn “voorbestemd of voorbeschikt tot het eeuwige leven door Jezus Christus.” Over de rest wordt echter niet gezegd dat zij “voorbeschikt zijn tot de eeuwige dood”; er staat dat zij “worden overgelaten om in hun zonde te handelen tot hun rechtvaardige veroordeling.”

Wat is verbondstheologie en waarom dopen gereformeerde kerken baby's?
Gereformeerde belijdenissen beschrijven Gods omgang met de mensheid door middel van verbonden. De Westminster Confessie spreekt eerst over een “verbond der werken” dat met Adam werd gesloten. Na de val “behaagde het de Heere een tweede te sluiten, gewoonlijk het verbond der genade genoemd; waarin Hij zondaren vrijelijk leven en zaligheid aanbiedt door Jezus Christus; en van hen geloof in Hem vereist, opdat zij gered kunnen worden.”
Dat verbond is de reden waarom gereformeerde kerken de kinderen van gelovigen dopen. De Heidelbergse Catechismus antwoordt bevestigend op de vraag over de kinderdoop en citeert Gods belofte aan Abraham:
En Ik zal Mijn verbond oprichten tussen Mij en tussen u, en tussen uw zaad na u, in hun geslachten, tot een eeuwig verbond, om u te zijn tot een God, en uw zaad na u.
Genesis 17:7
Het citeert ook de woorden van Petrus op Pinksteren: “Want de belofte komt u toe, en uw kinderen, en allen die verre zijn” (Handelingen 2:39). Het antwoord luidt: “Zuigelingen worden evenals volwassenen in Gods verbond en volk opgenomen.” De doop, “het teken van het verbond,” doet nu wat de besnijdenis in het Oude Testament deed. De Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt hetzelfde: “Wij geloven dat onze kinderen gedoopt en verzegeld moeten worden met het teken van het verbond, zoals kleine kinderen in Israël besneden werden.”
Lutheranen, anglicanen en methodisten dopen ook baby's en geven daar hun eigen redenen voor. De Augsburgse Confessie leert dat “kinderen gedoopt moeten worden die, aan God opgedragen door de doop, in Gods genade worden ontvangen.” De Dertig-negen Artikelen stellen dat “de doop van jonge kinderen in ieder geval in de Kerk behouden moet blijven, als zijnde het meest in overeenstemming met de instelling van Christus,” en de methodistische artikelen houden dezelfde regel aan.
Het duidelijkste verschil is met baptisten. De Baptistische Geloofsbelijdenis van 1689 behoudt het verbond der genade in bijna dezelfde woorden als Westminster: “het behaagde de Heere een verbond der genade te sluiten, waarin Hij zondaren vrijelijk leven en zaligheid aanbiedt door Jezus Christus.” Toch dopen zij alleen gelovigen: “Degenen die daadwerkelijk berouw tonen tegenover God, geloof in en gehoorzaamheid aan onze Heere Jezus Christus belijden, zijn de enige juiste onderwerpen voor deze verordening.” Onder de passages die zij citeren is Handelingen 2:41: “Degenen dan die zijn woord met blijdschap aannamen, werden gedoopt.” De rest van dat meningsverschil wordt uiteengezet in Baptistische en gereformeerde overtuigingen vergeleken.

Hoe begrijpen gereformeerde christenen het Heilig Avondmaal?
Gereformeerde kerken leren dat gelovigen Christus werkelijk ontvangen aan de tafel van de Heere, door het geloof en door de Heilige Geest, terwijl Zijn lichaam in de hemel blijft. De Nederlandse Geloofsbelijdenis zegt: “Toch dwalen wij niet als wij zeggen dat wat gegeten wordt het eigen natuurlijke lichaam van Christus is en wat gedronken wordt Zijn eigen bloed—maar de wijze waarop wij het eten is niet met de mond, maar door de Geest door het geloof.” Het voegt eraan toe dat Christus “altijd gezeten blijft aan de rechterhand van God de Vader in de hemel.” De Westminster Confessie zegt dat het lichaam en bloed van Christus “niet lichamelijk of vleselijk in, met of onder het brood en de wijn zijn; maar wel werkelijk, doch geestelijk, aanwezig zijn voor het geloof van de gelovigen.”
De woorden “in, met of onder” zijn gericht op de lutherse leer. Luthers Kleine Catechismus noemt het sacrament “het ware lichaam en bloed van onze Heer Jezus Christus, onder de gedaante van brood en wijn, voor ons christenen om te eten en te drinken.” De twee partijen zijn het oneens sinds 1529, toen Luther en Zwingli elkaar in Marburg ontmoetten en vijftien artikelen ondertekenden. Ze waren het eens over de eerste veertien, waaronder de kinderdoop, maar het vijftiende, over het Heilig Avondmaal, erkent dat “we het op dit moment niet eens konden worden of het ware lichaam en bloed van Christus lichamelijk aanwezig zijn in het brood en de wijn.” Luthers versus presbyteriaans plaatst de twee kerken naast elkaar over dit punt en over de predestinatie.
De anglicaanse en methodistische leer staat hier dicht bij de gereformeerde. De Dertig-negen Artikelen zeggen: “Het Lichaam van Christus wordt in het Avondmaal gegeven, genomen en gegeten, alleen op een hemelse en geestelijke wijze. En het middel waardoor het Lichaam van Christus in het Avondmaal wordt ontvangen en gegeten, is het Geloof.” De methodistische Artikelen van Religie herhalen die zin bijna woord voor woord.
De Baptistische Geloofsbelijdenis van 1689 neemt de bewoordingen van Westminster over, maar laat de zinsnede over het brood weg: daarin zijn Christus’ lichaam en bloed “niet lichamelijk of vleselijk, maar geestelijk aanwezig voor het geloof van de gelovigen in die verordening.”

Hoe worden gereformeerde kerken bestuurd en hoe vieren zij de eredienst?
Presbyteriaanse en Nederduits Gereformeerde kerken worden bestuurd door ouderlingen die in raden samenkomen. De Presbyterian Church (U.S.A.) herleidt dit tot Calvijns geschriften in Genève, met hun nadruk op “kerkbestuur door vertegenwoordigende vergaderingen, presbyteries genoemd.” De Wereldraad van Kerken beschrijft de Protestantse Kerk in Nederland als volgend op “het presbyteriaal-synodale model van kerkbestuur.” Congregationalisten, die ook gereformeerd zijn, laten elke gemeente zichzelf besturen; de United Church of Christ beschrijft haar congregationalistische voorouders als bezorgd om “vrijheid van religieuze expressie en lokale autonomie.”
De gereformeerde eredienst houdt zich aan een eigen regel, vastgelegd in de Westminster Confessie, die leert dat “de aanvaardbare manier om de ware God te aanbidden door Hemzelf is ingesteld, en zo beperkt door Zijn eigen geopenbaarde wil, dat Hij niet aanbeden mag worden volgens de verbeeldingen en bedenksels van mensen.” In het tijdperk van de Reformatie, zo merkt de geschiedenis van de United Church of Christ op, onderscheidden de gereformeerde kerken zich van de lutherse door het katholieke gebruik van beelden en instrumentale muziek te vermijden.

Welke kerken zijn tegenwoordig gereformeerd?
Het grootste samenwerkingsverband van gereformeerde kerken, de Wereldgemeenschap van Gereformeerde Kerken, stelt op haar website (oktober 2026) dat zij ongeveer 100 miljoen christenen in meer dan 230 lidkerken in meer dan 100 landen verenigt. Haar leden zijn afkomstig uit congregationalistische, presbyteriaanse, gereformeerde en verenigde kerken. De geschiedenis ervan gaat terug tot 1875 en zij nam haar huidige vorm aan in 2010. De gereformeerde familie omvat:
- Presbyteriaanse kerken, zoals de Church of Scotland; de Presbyterian Church (U.S.A.), het grootste presbyteriaanse kerkgenootschap in de Verenigde Staten; de Presbyterian Church in America, waarvan de ambtsdragers beloven de Westminster Confessie en Catechismussen “oprecht te aanvaarden en te onderschrijven”; en presbyteriaanse kerken in Korea en Brazilië.
- Gereformeerde kerken van Nederlandse, Zwitserse, Duitse en Hongaarse afkomst, zoals de Reformed Church in America, waarvan de eerste gemeente in 1628 in Nieuw-Amsterdam bijeenkwam; de Christian Reformed Church in North America; de Evangelisch Gereformeerde Kerk in Duitsland; de Gereformeerde Kerk in Hongarije; en de Protestantse Kerk in Zwitserland. De Protestantse Kerk in Nederland werd gevormd in mei 2004 toen de Nederlandse Hervormde Kerk en de Gereformeerde Kerken in Nederland, die in 1892 werden gevormd door groepen die zich hadden afgescheiden, fuseerden met de Evangelisch-Lutherse Kerk in het Koninkrijk der Nederlanden.
- Congregationalistische kerken, zoals de United Church of Christ, gevormd in 1957 uit de Congregational Christian Churches en de Evangelical and Reformed Church.
Niet elke gereformeerde kerk behoort echter tot de Wereldgemeenschap. De Presbyterian Church in America staat bijvoorbeeld niet op de ledenlijst.
Sommige baptistengemeenten houden er ook gereformeerde leerstellingen op na. De Confessional Baptist Association, “een nationale vereniging van kerken die de Tweede Londense Baptistengeloofsbelijdenis onderschrijven,” omschrijft zichzelf als “Toegewijd aan het historisch gereformeerde en baptistische kerkleven en bestuur.” Die belijdenis van 1689 behield de volgorde van de Westminster Confessie en koos “precies dezelfde woorden” als de Westminster Assembly en de congregationalisten waar hun geloof overeenkwam. De auteurs schreven dit deels om zichzelf uit te leggen aan “die christenen die van ons verschillen over het onderwerp van de doop.”
Deze families verschillen van mening over verkiezing, doop en het Avondmaal, maar ze delen nog steeds de genade door het geloof en de drie oude geloofsbelijdenissen. Menig lutheraan, anglicaan, methodist of baptist zou het eerste antwoord van de Heidelbergse Catechismus als het zijne kunnen geven: “Dat ik niet van mijzelf ben, maar toebehoor—met lichaam en ziel, in leven en in sterven—aan mijn getrouwe Zaligmaker, Jezus Christus.”

Gerelateerde artikelen
- Protestants versus baptist: wat baptisten onderscheidt
- Calvinisme versus Arminianisme: De vijf punten naast elkaar
- PCUSA versus PCA: twee presbyteriaanse kerken vergeleken
- Protestants versus katholiek: hoe hun overtuigingen en aanbidding verschillen
- Katholiek versus christelijk: katholieken zijn christenen
- Evangelisch versus Protestant: Evangelicals zijn een soort Protestant
- Wat geloven presbyterianen? Schrift, genade en ouderlingen

Een reactie plaatsen