Presbyterianen en baptisten zijn protestanten die het grootste deel van hun geloof delen, en velen aan beide kanten zijn calvinist. Ze verschillen van mening over de doop en over hoe een kerk wordt bestuurd. Presbyterianen dopen gelovigen en hun jonge kinderen, meestal door middel van gieten of besprenkelen, en hun kerken worden bestuurd door ouderlingen die samenkomen in verbonden kerkelijke vergaderingen. Baptisten dopen alleen mensen die hun geloof belijden, ze dopen door onderdompeling, en elke gemeente bestuurt zichzelf.
De twee families staan zo dicht bij elkaar dat toen de baptisten van de London Confession van 1689 opschreven wat ze geloofden, ze niet vanaf een leeg blad begonnen. Ze namen de Westminster Confessie van de presbyterianen en behielden "precies dezelfde woorden" waar hun geloof hetzelfde was, dus de twee documenten lopen zij aan zij totdat ze bij het water komen en bij de vraag wie de kerk bestuurt.
Beiden belijden de Drie-eenheid, het volledige gezag van de Bijbel en redding door genade door geloof in Christus. Geen van beide namen behoort echter tot één enkele kerk. In de Verenigde Staten zijn de grootste presbyteriaanse lichamen de Presbyterian Church (U.S.A.), of PCUSA, en de Presbyterian Church in America, of PCA, en daarnaast is er de kleinere Evangelical Presbyterian Church, of EPC. In de onderstaande tabel volgt de presbyteriaanse kolom de Westminster Confession of Faith (1646). Dat is de doctrinale standaard van de PCA, terwijl het in de PCUSA een van de twaalf documenten in het Book of Confessions is, naast de geloofsbelijdenissen van Nicea en de apostelen, de Schotse belijdenis, de Heidelbergse Catechismus en latere verklaringen zoals de Confession of 1967. De baptistenkolom volgt de Southern Baptist Convention (SBC) en haar Baptist Faith and Message 2000 en, waar deze meer zegt, de Second London Baptist Confession van 1689. Waar de lichamen het oneens zijn, noemt de tabel ze.
Om te zien wat baptisten leren naast wat presbyteriaanse en gereformeerde kerken leren over 55 vragen, opent u onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties.

Presbyteriaanse en Baptistische overtuigingen naast elkaar
| Presbyteriaans | Baptist | |
|---|---|---|
| begon | Calvijn's Genève; Schotland, 1560 | Engelse ballingen in Amsterdam, 1608 of 1609 |
| Grootste Amerikaanse lichamen | PCUSA (1.019.003 leden, 2025); PCA (400.751, 2024) | SBC (12.331.954, 2025); Zwarte Baptisten-conventies (ongeveer 15 miljoen zwarte Baptisten); American Baptist Churches USA (5.000+ kerken) |
| Geloofsbelijdenis | PCA: Westminster Confessie; PCUSA: Book of Confessions, inclusief Westminster | Baptist Faith and Message 2000; 1689 London Confession |
| Wie wordt gedoopt | Gelovigen en de kinderen van gelovigen | Alleen degenen die hun geloof belijden |
| hoe | Begieten of besprenkelen; onderdompeling toegestaan | Alleen onderdompeling |
| overheids | Ouderlingen, in kerkenraad, classis en generale synode | Elke gemeente, door stemming van haar leden |
| Redding | Calvinistisch (Gereformeerd) in haar belijdenis | Van calvinistisch tot arminiaans, per kerk |
| Laatste Avondmaal | Een sacrament; Christus is geestelijk aanwezig | Een verordening; een gedenkteken (SBC), of Christus geestelijk aanwezig (1689) |
| Wie mag deelnemen aan het avondmaal | PCUSA: alle gedoopten; PCA: leden van evangelische kerken | SBC-belijdenis: gedoopte leden; in de praktijk nodigen de meeste SBC-kerken alle gelovigen uit |
| Vrouwelijke predikanten | PCUSA ja; PCA nee; EPC overgelaten aan elke classis | SBC nee; American Baptists ja |
Waarin deze twee kerken verschillen
Elk antwoord is geciteerd uit de eigen documenten van de kerk of uit een van onze artikelen.
Wie wordt behouden
Presbyteriaans en gereformeerd
Ook worden geen anderen door Christus verlost, krachtdadig geroepen, gerechtvaardigd, aangenomen, geheiligd en behouden, dan alleen de uitverkorenen.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 3.6
Baptistisch
Het heil omvat de verlossing van de hele mens en wordt vrijelijk aangeboden aan allen die Jezus Christus aannemen als Heer en Heiland, die door Zijn eigen bloed de eeuwige verlossing voor de gelovige verworven heeft. In de ruimste zin omvat het heil wedergeboorte, rechtvaardigmaking, heiliging en verheerlijking. Er is geen heil buiten het persoonlijk geloof in Jezus Christus als Heer.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel IV
Menselijke natuur
Presbyteriaans en gereformeerd
De mens heeft door zijn val in een staat van zonde alle vermogen van de wil geheel verloren tot enig geestelijk goed dat bij de zaligheid behoort: zodat een natuurlijk mens, die van dat goede geheel afkerig en dood in zonde is, niet bij machte is zichzelf door eigen kracht te bekeren of zich daartoe voor te bereiden.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 9.3
Baptistisch
In het begin was de mens vrij van zonde en door zijn Schepper begiftigd met keuzevrijheid. Door zijn vrije keuze zondigde de mens tegen God en bracht hij de zonde in het menselijk geslacht.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel III (Southern Baptist Convention, bfm.sbc.net)
Doop
Presbyteriaans en gereformeerd
De doop is een sacrament van het nieuwe testament, door Jezus Christus ingesteld, niet alleen voor de plechtige opneming van de gedoopte in de zichtbare kerk; maar ook om hem te zijn een teken en zegel van het verbond der genade, van zijn inlijving in Christus, van wedergeboorte, van vergeving der zonden en van zijn overgave aan God, door Jezus Christus, om in nieuwheid des levens te wandelen.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 28.1
Baptistisch
De christelijke doop is het onderdompelen van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Zij is een daad van gehoorzaamheid die het geloof van de gelovige symboliseert in een gekruisigde, begraven en opgestane Heiland, het sterven van de gelovige voor de zonde, de begrafenis van het oude leven en de opstanding om te wandelen in een nieuw leven in Christus Jezus.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel VII
Hoe er gedoopt wordt
Presbyteriaans en gereformeerd
Onderdompeling van de persoon in het water is niet nodig; maar de doop wordt juist bediend door het begieten of besprenkelen van de persoon met water.
Vertaald uit Westminster Confessie, hoofdstuk 28.3
Baptistisch
De christelijke doop is het onderdompelen van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel VII
Communie
Presbyteriaans en gereformeerd
Het Avondmaal des Heren is een sacrament waarin, door het geven en ontvangen van brood en wijn naar de instelling van Christus, zijn dood wordt verkondigd; en de waardige ontvangers worden, niet op lichamelijke en vleselijke wijze, maar door het geloof deelgenoten van zijn lichaam en bloed, met al zijn weldaden, tot hun geestelijke voeding en groei in genade.
Vertaald uit Westminster Kleine Catechismus, vr. 96
Baptistisch
Het avondmaal des Heren is een symbolische daad van gehoorzaamheid waarbij de leden van de kerk, door deel te nemen aan het brood en de vrucht van de wijnstok, de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel VII
Kerkbestuur
Presbyteriaans en gereformeerd
Deze kerk wordt door presbyters bestuurd, dat wil zeggen regerende ouderlingen en onderwijzende ouderlingen (ook wel dienaren van het Woord en het Sacrament genoemd).
Vertaald uit PC(USA) Book of Order 2025-2027, F-3.0202
Baptistisch
Een nieuwtestamentische kerk van de Heer Jezus Christus is een zelfstandige plaatselijke gemeente van gedoopte gelovigen, door een verbond verbonden in het geloof en de gemeenschap van het evangelie; zij onderhoudt de twee verordeningen van Christus, wordt bestuurd door Zijn wetten, oefent de gaven, rechten en voorrechten uit die haar door Zijn Woord zijn verleend, en tracht het evangelie te verbreiden tot de einden der aarde. Elke gemeente werkt onder het Heerschap van Christus via democratische processen.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel VI
Vrouwelijke ambtsdragers
Presbyteriaans en gereformeerd
Regerende ouderlingen en diakenen zijn mannen en vrouwen die door de gemeente gekozen worden uit haar leden. De voordracht en verkiezing van regerende ouderlingen en diakenen moeten de rijke verscheidenheid van het ledenbestand van de gemeente tot uitdrukking brengen en deelname en inclusiviteit waarborgen (F-1.0403).
Vertaald uit PC(USA) Book of Order 2025-2027, G-2.0401 (de PCA beperkt deze ambten tot mannen)
Baptistisch
Hoewel zowel mannen als vrouwen begaafd zijn voor dienst in de kerk, is het ambt van predikant/ouderling/opziener beperkt tot mannen die voldoen aan de eisen van de Schrift.
Vertaald uit Baptist Faith and Message 2000, artikel VI (gewijzigd 2023)
Alcohol
Presbyteriaans en gereformeerd
De gronden om dit Overture ontkennend te beantwoorden zijn dat het aannemen van het standpunt van algehele onthouding verder zou gaan dan de eisen van de Schrift (Deut. 5:32,33; Kol. 2:20-23) en in strijd is met de Westminster Confessie (Hoofdstuk 20, paragraaf 2), die verbiedt dat het geweten door de geboden van mensen wordt gebonden.
Vertaald uit Presbyterian Church in America, 8e Algemene Vergadering (1980), standpunt over het gebruik van alcohol als drank
Baptistisch
Dat de afgevaardigden naar de Southern Baptist Convention, bijeen in Greensboro, North Carolina, 13-14 juni 2006, onze volledige afwijzing uitspreken van het vervaardigen, aanprijzen, verspreiden en gebruiken van alcoholische dranken
Vertaald uit Resolutie van de SBC over alcoholgebruik in Amerika, 2006

Doop: de kinderen van gelovigen, of alleen gelovigen
De doop is het verschil dat de meeste mensen als eerste opmerken, en verschillende andere verschillen vloeien daaruit voort. De Westminster Confessie zegt: "Niet alleen degenen die daadwerkelijk geloof in en gehoorzaamheid aan Christus belijden, maar ook de zuigelingen van een of beide gelovige ouders moeten worden gedoopt." De London Baptist Confession van 1689 antwoordt dat degenen die "daadwerkelijk berouw jegens God, geloof in en gehoorzaamheid aan onze Heer Jezus Christus belijden, de enige juiste onderwerpen van deze verordening zijn."
Presbyterianen dopen kinderen omdat ze de Bijbel lezen als één verbond van genade, lopend van Abraham tot de kerk. De Confessie noemt de doop "een teken en zegel van het verbond van genade" en zegt dat de zichtbare kerk bestaat uit allen die de ware religie belijden "en hun kinderen." Besnijdenis markeerde ooit Abrahams huishouden als behorend tot Gods volk, en de doop markeert nu de kinderen van een gelovige op dezelfde manier. Onder de bewijsteksten van de Confessie voor de kinderdoop bevindt zich de preek van Petrus op Pinksteren, met zijn belofte:
“Want de belofte is voor u en voor uw kinderen en voor allen die ver weg zijn, ieder die de Heere, onze God, tot Zich roepen zal.” (Handelingen 2:39)
Baptisten lezen hetzelfde hoofdstuk en kijken naar wat er na de preek gebeurde: "Zij dan die zijn woord met vreugde aannamen, werden gedoopt" (Handelingen 2:41). In het Nieuwe Testament, zo wijzen ze erop, worden mensen gedoopt nadat ze geloven. De Baptist Faith and Message definieert de doop als "de onderdompeling van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest," een handeling die de dood van de gelovige aan de zonde, de begrafenis en de opstanding tot een nieuw leven uitbeeldt, en het citeert Romeinen 6, waar Paulus schrijft: "Wij zijn dan met Hem begraven door de doop in de dood, opdat evenals Christus uit de doden is opgewekt door de heerlijkheid van de Vader, wij ook zo in een nieuw leven zouden wandelen."
De Westminster Confessie en de Baptist Faith and Message citeren beide Kolossenzen 2:12, "met Hem begraven in de doop," en ze trekken er tegengestelde conclusies uit. Presbyterianen lezen het vers naast het vorige, dat spreekt van een besnijdenis "die niet met handen is gedaan," en zien de doop de plaats van de besnijdenis innemen. Baptisten lezen de begrafenis als onderdompeling.
Hoe elke kerk doopt, volgt uit wat ze geloven dat de doop betekent. De Westminster Confessie zegt: "Onderdompeling van de persoon in het water is niet noodzakelijk; maar de doop wordt terecht toegediend door water op de persoon te gieten of te sprenkelen." De Confessie van 1689 zegt: "Onderdompeling, of het dopen van de persoon in water, is noodzakelijk voor de juiste toediening van deze verordening." Zelfs de eerste baptisten hadden tijd nodig om dit punt te beslechten. John Smyth doopte zijn gemeente in Amsterdam door water op hun hoofden te gieten, en pas later namen baptisten onderdompeling aan.
Ondanks hun onenigheid over het water, leert geen van beide kanten dat het water redt. De Westminster Confessie zegt dat genade en redding "niet zo onafscheidelijk verbonden" zijn aan de doop dat niemand gered kan worden zonder deze, of dat iedereen die gedoopt is, wedergeboren is. Voor baptisten is de doop een daad van gehoorzaamheid door iemand die al gered is.
De auteurs van de Confessie van 1689 volgden opzettelijk de Westminster-tekst en "maakten gebruik van precies dezelfde woorden" waar hun geloof hetzelfde was. Dus de hoofdstukken waar hun bewoordingen afwijken, over de doop en over de kerk, laten ons precies zien waar de twee tradities uiteenlopen.

Wie bestuurt de kerk
Het woord presbyteriaans komt van het Grieks voor ouderling, en in een presbyteriaanse kerk besturen de ouderlingen. In de Presbyterian Church in America zijn ze van twee ordes: lerende ouderlingen, die preken, en regerende ouderlingen, die naast hen besturen. Het Book of Church Order van de PCA noemt haar vergaderingen "kerkeraden, presbyteriums en de Algemene Vergadering," en de raden van de PCUSA zijn kerkeraden, presbyteriums, synodes en de Algemene Vergadering. Een lokale kerkeraad legt verantwoording af aan zijn presbyterium, dat predikanten wijdt en installeert, en de Algemene Vergadering brengt de hele kerk samen. De Westminster Confessie geeft synodes en raden de macht om klachten die bij hen worden ingediend "met gezag te beslechten."
Baptisten leggen dat gezag bij de lokale kerk. De Baptist Faith and Message noemt een kerk "een autonome lokale gemeente van gedoopte gelovigen" en zegt: "Elke gemeente opereert onder het Heerschap van Christus door democratische processen." De Confessie van 1689 zegt dat een voorganger wordt gekozen "door het algemeen kiesrecht van de kerk zelf," dat wil zeggen door de stem van de leden. Kerken werken samen in verenigingen en conventies, maar de Confessie van 1689 zegt dat de afgevaardigden die uit vele kerken samenkomen "niet zijn belast met enige kerkelijke macht in de eigenlijke zin van het woord," en zij mogen hun beslissingen niet opleggen aan enige gemeente. Een conventie kan weigeren samen te werken met een kerk, zoals de Southern Baptist Convention heeft gedaan met kerken die vrouwelijke voorgangers hebben, maar ze kan die kerk niet vertellen wat ze moet doen.
Dus een presbyteriaanse kerk behoort tot een denominatie en deelt haar tucht, terwijl een baptistenkerk kiest of ze zich aansluit bij een conventie. De conventies variëren van de conservatieve Southern Baptists tot de American Baptists, die de neiging hebben liberaler te zijn.

Calvinisme loopt aan beide kanten van de lijn
De presbyteriaanse belijdenisgeschriften zijn calvinistisch, of gereformeerd, en de Westminster Confessie leert dat God degenen die Hij zou redden al voor het begin van de wereld heeft gekozen en dat Zijn roeping hen tot geloof brengt.
Baptisten zijn het op hun beurt nooit met elkaar eens geweest over Calvinisme en Arminianisme. Vanaf het begin waren Engelse baptisten verdeeld in General Baptists, die stelden dat Christus voor allen stierf, en Particular Baptists, die stelden dat Hij stierf voor de uitverkorenen. De Confessie van 1689 stelt de predestinatie in woorden die dicht bij die van Westminster liggen, maar verzacht één zin: waar Westminster zegt dat sommigen "voorbestemd zijn tot de eeuwige dood," zegt de baptistenbelijdenis dat anderen "worden overgelaten om in hun zonde te handelen tot hun rechtvaardige veroordeling."
De belijdenis van de Southern Baptist Convention staat tussen de twee in. Het noemt verkiezing "het genadige doel van God" en zegt dat het "in overeenstemming is met de vrije wil van de mens," en het houdt, zoals presbyterianen doen, vast dat "Alle ware gelovigen volharden tot het einde." Free Will Baptists, een veel kleinere stroming die in koloniaal Amerika begon, zijn arminiaans. Een gereformeerde baptist kan het daarom meer eens zijn met een presbyteriaan over redding dan met de baptistenkerk in de straat, en de twee zullen het nog steeds oneens zijn over de doop.

Het Heilig Avondmaal en wie eraan mag deelnemen
Presbyterianen noemen het Heilig Avondmaal een sacrament, en ze leren dat Christus aanwezig is voor het geloof, hoewel niet in het brood en de wijn zelf. In de woorden van de Westminster Confessie ontvangen en voeden gelovigen zich "werkelijk en inderdaad, hoewel niet vleselijk en lichamelijk maar geestelijk, met de gekruisigde Christus." De baptistenbelijdenis van 1689 herhaalt bijna elk woord en voegt eraan toe dat het lichaam en bloed van Christus "geestelijk aanwezig zijn voor het geloof van gelovigen." Veel baptisten van vandaag hebben een eenvoudigere visie, en de Baptist Faith and Message noemt het Avondmaal "een symbolische daad van gehoorzaamheid" waarin kerkleden "de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten."
Aan de tafel komt de vraag over de doop terug. De Baptist Faith and Message zegt dat de doop "een voorwaarde is voor de privileges van het kerklidmaatschap en voor het Heilig Avondmaal," en het definieert de doop als de onderdompeling van een gelovige, dus volgens de standaard van de belijdenis heeft een presbyteriaan die als zuigeling is gedoopt, geen christelijke doop ontvangen. Southern Baptist-kerken zijn in de praktijk losser dan hun belijdenis. In een onderzoek van Lifeway Research uit 2012 onder Southern Baptist-voorgangers zei 52 procent dat hun kerk het Heilig Avondmaal aanbiedt aan "iedereen die zijn geloof in Jezus Christus heeft gesteld," en 35 procent aan "iedereen die als gelovige is gedoopt." Strengere baptisten, waaronder de Landmark-baptisten, praktiseren een gesloten avondmaal.
Presbyteriaanse kerken stellen de tafel breder open, en de PCUSA zegt: "De uitnodiging voor het Heilig Avondmaal wordt uitgebreid tot allen die gedoopt zijn." De PCA laat het over aan elke kerkeraad, die "allen die de ware religie belijden en communicant in goede staat zijn in een evangelische kerk" kan uitnodigen.

Zondagse eredienst en de uitnodiging tot bekering
Presbyterianen aanbidden volgens een vast patroon, en de Directory for Worship van de PCUSA legt een dienst voor de Dag des Heren vast die "belijdenis en vergeving" omvat, samen met gebed, offerande en de sacramenten. Southern Baptists zijn over het algemeen niet-liturgisch, en de meeste van hun diensten eindigen met een oproep om te reageren. In een onderzoek van Lifeway Research uit 2025 zei 74 procent van de Southern Baptist-voorgangers dat ze het afgelopen jaar bij elke zondagochtenddienst een evangelie-uitnodiging hadden gedaan, en ongeveer twee op de drie vragen mensen om naar voren te lopen om met iemand aan de voorkant te spreken. De altaaroproep gaat minstens terug tot de Separate Baptists van de Grote Opwekking in de 18e eeuw. American Baptists hebben de neiging liturgischer te zijn.

De lichamen achter de namen
De twee grootste presbyteriaanse lichamen in de Verenigde Staten zijn verdeeld over onder meer de wijding van vrouwen en het huwelijk, en de rest wordt behandeld in PCUSA versus PCA. De Presbyterian Church (U.S.A.) werd gevormd in 1983, toen takken die rond de Burgeroorlog waren gescheiden, weer samenkwamen. Haar voorganger wijdde haar eerste vrouwelijke regerende ouderling, Sarah Dickson, in 1930 en haar eerste vrouwelijke predikant, Margaret Towner, in 1956. Sinds 2015 beschrijft haar Book of Order het huwelijk als "een unieke verbintenis tussen twee mensen, traditioneel een man en een vrouw," en haar predikanten en gemeenten mogen paren van hetzelfde geslacht trouwen. Het Book of Church Order van de PCA zegt: "Het huwelijk is alleen tussen één man en één vrouw" en staat haar predikanten niet toe om andere huwelijken te voltrekken, en over haar ouderlingen en diakenen zegt het: "In overeenstemming met de Schrift staan deze ambten alleen open voor mannen." De Evangelical Presbyterian Church behandelt de kwestie als niet-essentieel en laat het over aan elke gemeente voor ouderlingen en diakenen en aan elk presbyterium voor predikanten.
Onder baptisten spelen dezelfde vragen tussen de conventies. De Southern Baptist Convention is het grootste baptistenlichaam in het land. Zwarte baptisten tellen ongeveer 15 miljoen volgens de telling van het tijdschrift Christian History, wat minstens een kwart van de Amerikaanse baptisten is. Hun National Baptist Convention werd gevormd in 1895 en splitste zich later in verschillende conventies, waaronder de Progressive National Baptist Convention van 1961. In 2023 wijzigde de SBC haar belijdenis om te zeggen: "het ambt van voorganger/ouderling/opziener is beperkt tot mannen zoals gekwalificeerd door de Schrift." In juni 2026 stemden haar afgevaardigden met 74,6% voor het opnemen van een verbod in de grondwet van de conventie op kerken die vrouwelijke voorgangers hebben of vrouwen laten preken op zondagochtend. De wijziging moet het jaar daarop opnieuw worden aangenomen om van kracht te worden. American Baptist Churches USA wijdt vrouwen en noemt de kwestie "een beslecht punt." De Baptist Faith and Message definieert het huwelijk als "de vereniging van één man en één vrouw."

Wat kwam eerst?
Het presbyterianisme kwam als eerste, ongeveer een halve eeuw eerder. Het groeide uit de leer van hervormers zoals Johannes Calvijn in het 16e-eeuwse Genève, en die leer omvatte kerkbestuur door presbyteriums. John Knox, die bij Calvijn had gestudeerd, keerde in 1559 terug naar Schotland. In 1560 bekrachtigde het Schotse parlement de Schotse belijdenis, die Knox had helpen schrijven, en de kerk van Schotland werd hervormd met calvinistische leer en bestuur door ouderlingen. In 1643 riep het Engelse parlement de Westminster Assembly bijeen, die de Westminster Confessie in 1646 voltooide, en de Kerk van Schotland nam deze in 1647 aan. In wat de Verenigde Staten werden, organiseerden presbyterianen hun eerste presbyterium in 1706.
De eerste baptistenkerk kwam samen in Amsterdam in 1608 of 1609. Ze werd gevormd door Engelse separatisten onder John Smyth en Thomas Helwys, en Helwys leidde later een deel van de gemeente naar huis en stichtte de eerste baptistenkerk in Engeland in 1611 of 1612.
In Amerika werd de eerste baptistenkerk verzameld in Providence, Rhode Island, in 1638. Roger Williams had Providence in 1636 gesticht, nadat Massachusetts hem had verbannen, en hij was nog geen baptist toen hij dat deed. Hij stichtte de kerk twee jaar later en trok zich er al snel uit terug, hoewel hij in zijn theologie calvinist bleef.

Kunnen een Baptist en een Presbyterian trouwen, of van kerk veranderen?
Niets in de belijdenis van beide kerken verbiedt een baptist en een presbyteriaan om te trouwen. De Westminster Confessie vraagt christenen "om alleen in de Heer te trouwen," en de Baptist Faith and Message stelt geen regel over de kerk van een echtgenoot. De praktische vraag komt wanneer een kind wordt geboren, omdat een presbyteriaanse ouder een kinderdoop kan willen die de kerk van de baptistenouder niet praktiseert.
Een baptist kan lid worden van een presbyteriaanse kerk zonder opnieuw gedoopt te worden. De PCUSA "erkent alle dopen door andere christelijke kerken die met water worden toegediend en worden uitgevoerd in de naam van de drie-enige God," en de Westminster Confessie zegt dat de doop "slechts eenmaal aan een persoon mag worden toegediend."
De andere kant op gaan betekent meestal gedoopt worden. Omdat de Baptist Faith and Message de doop, wat staat voor de onderdompeling van een gelovige, tot een voorwaarde voor kerklidmaatschap maakt, wordt iemand die als zuigeling is gedoopt normaal gesproken ondergedompeld voordat hij lid wordt van een Southern Baptist-kerk. Baptisten beschouwen dit niet als een tweede doop, aangezien de zuigelingenrite in hun visie geen doop was. Presbyterianen houden vol dat de kinderdoop geldig was en, volgens hun belijdenis, niet herhaald mag worden.
Bij de doopvont kunnen de twee belijdenissen hun woorden niet delen, maar aan de tafel doen ze dat bijna wel. De baptisten van 1689 behielden bijna elk woord van de zin van Westminster over het Avondmaal, dat gelovigen “werkelijk en inderdaad, hoewel niet vleselijk en lichamelijk maar geestelijk, Christus de gekruisigde ontvangen en zich met Hem voeden.”

Gerelateerde artikelen
- Baptistische versus gereformeerde overtuigingen
- Calvinisme vs Presbyterianisme
- Baptist versus Southern Baptist
- Methodisten vs Baptisten
- Presbyteriaan vs Katholiek
- Wat geloven baptisten? De doop, de Bijbel en de plaatselijke kerk
- Wat geloven presbyterianen? Schrift, genade en ouderlingen

Een reactie plaatsen