Bijbelstudie: Wat zijn de zaligsprekingen? De zaligsprekingen van Jezus Christus uitgelegd

Wat zijn de zaligsprekingen en waar worden ze in de Bijbel gevonden?

De zaligsprekingen zijn een reeks zegeningen die onze Heer Jezus Christus aan het begin van zijn Bergrede heeft verkondigd. Ze zijn te vinden in het Evangelie van Mattheüs, hoofdstuk 5, vers 3 tot en met 12. In het evangelie van Lucas vinden we een soortgelijke, kortere versie in hoofdstuk 6, verzen 20 tot en met 22.

Het woord “beatitude” komt van het Latijnse “beatitudo”, wat geluk of gelukzaligheid betekent. In het oorspronkelijke Grieks van het Nieuwe Testament wordt het woord “makarios” gebruikt, dat kan worden vertaald als “gezegend”, “gelukkig” of “gelukkig”.

Deze leringen van Jezus geven een nieuw en radicaal begrip van wat het betekent om door God gezegend te worden. Ze dagen onze wereldse noties van succes en geluk uit en nodigen ons uit om het leven te zien door de ogen van het geloof.

In het evangelie van Matteüs zijn er acht (of negen, afhankelijk van hoe ze worden geteld) zaligsprekingen. Ze beginnen met de zinsnede “Gezegend zijn ...”, gevolgd door een beschrijving van een bepaalde groep mensen en een belofte van de zegen die zij zullen ontvangen.

De zaligsprekingen in het evangelie van Matteüs zijn:

1. "Zalig zijn de armen van geest, want van hen is het koninkrijk der hemelen."
2. Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen getroost worden.
3. Zalig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven.
4. Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.
5. "Gelukkig zijn de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid worden betoond."
6. "Zalig zijn de reinen van hart, want zij zullen God zien."
7. "Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen kinderen van God genoemd worden."
8. "Zalig zijn zij die vervolgd worden om de gerechtigheid, want van hen is het Koninkrijk der hemelen."

De negende zaligspreking, die sommigen beschouwen als een verlenging van de achtste, stelt: "Gelukkig bent u wanneer mensen u beledigen, vervolgen en valselijk allerlei kwaad tegen u zeggen vanwege mij. Verheugt u en verheugt u, want uw loon is groot in de hemel, want op dezelfde manier hebben zij de profeten vervolgd die vóór u waren."

In het evangelie van Lucas vinden we vier zaligsprekingen, gevolgd door vier overeenkomstige “wees”. Deze presentatie creëert een schril contrast tussen degenen die gezegend zijn en degenen die geestelijk gevaar lopen.

De zaligsprekingen vormen de opening van de Bergrede, die wordt beschouwd als een van de belangrijkste verzamelingen van de leer van Jezus. Ze zetten de toon voor de rest van de preek en introduceren thema's van nederigheid, mededogen en geestelijke honger die Jezus in de volgende hoofdstukken zal uitbreiden.

Ik zie in de Zaligsprekingen een krachtig begrip van de menselijke natuur en het pad naar ware vervulling. Ik herken hun revolutionaire karakter in de context van het jodendom uit de eerste eeuw en hun blijvende impact op het christelijke denken en de christelijke praktijk door de eeuwen heen.

In het hart van elke persoon is er een diep en rusteloos verlangen naar geluk. We zoeken het overal. De wereld biedt ons veel antwoorden, fluisterend dat vreugde kan worden gevonden in rijkdom, in succes, in een leven vol plezier en vrij van problemen.1 We jagen deze dingen na, denkend dat ze de leegte zullen vullen die we van binnen voelen. Maar zo vaak laten ze ons achter met een hart dat nog meer leeg is.1 Er is een ander pad. Het is een verrassend pad, een revolutionair pad dat de logica van de wereld volledig op zijn kop zet. Het is de weg die Jezus, onze Heer, ons biedt.

De zaligsprekingen zijn het liefdevolle antwoord van Jezus op onze diepste vragen. Het zijn geen koude, moeilijke regels die ons onder druk zetten. In plaats daarvan zijn ze een routekaart naar een leven van krachtige en blijvende vreugde, een vreugde die de wereld niet kan geven en niet kan wegnemen.2 Deze prachtige zegeningen, die ons in de Bergrede worden gegeven, zijn als een christelijke identiteitskaart.4 Ze tonen ons een portret van de Meester, een weerspiegeling van het gezicht van Jezus, dat we in ons dagelijks leven moeten spiegelen.5

Deze weg kan een uitdaging lijken. Het vraagt ons arm te zijn als de wereld ons zegt rijk te zijn, zachtmoedig te zijn als de wereld ons zegt machtig te zijn, te rouwen als de wereld ons zegt alleen maar te lachen. Maar we moeten niet bang zijn. De Heer vraagt alles van ons en in ruil daarvoor biedt Hij ons het ware leven, het geluk waarvoor we geschapen zijn.7 Laten we dan samen dit pad bewandelen. Laten we ons hart openen om deze mooie en veilige weg naar geluk te begrijpen die de Heer voor ons voorstelt, want de zaligsprekingen leiden altijd tot vreugde.9

Portret van een gezegend hart: De zaligsprekingen één voor één ontdekken

Jezus legde met grote eenvoud uit wat het betekent om heilig te zijn toen Hij ons de zaligsprekingen gaf. Ze zijn een portret van de Meester, die ons geroepen is om in ons dagelijks leven na te denken.5 Laten we er een voor een doorheen lopen, zodat Zijn woorden ons kunnen uitdagen en ons hart kunnen openen voor waar geluk.

Wat betekent het om "arm van geest" te zijn?

De allereerste zegen die Jezus ons geeft, is de sleutel die alle anderen ontsluit.19 Hij zegt: “Zalig de armen van geest, want van hen is het koninkrijk van de hemel.”21 Dit is geen oproep om verdrietig te zijn of een levendige persoonlijkheid te missen. "arm van geest" zijn betekent iets veel diepers. Het betekent dat we onze volledige en totale behoefte aan God erkennen.21 Het is de nederigheid om met lege handen voor onze Schepper te staan, wetende dat we geen macht in onszelf hebben om Zijn liefde te verdienen of onszelf te redden.24 Het is precies het tegenovergestelde van de trots die fluistert: "Ik ben sterk genoeg. Ik heb niemand nodig. Ik kan het allemaal zelf.”19

De wereld vertelt ons dat we iets moeten zijn, dat we naam moeten maken voor onszelf.26 Maar dit pad van zelfvoorziening leidt vaak tot een diepe eenzaamheid en ongeluk. In mijn apostolische vermaning Gaudete et Exsultate, Ik schreef dat deze armoede van geest een soort nuchterheid is. Het bevrijdt ons van de "vraatzuchtige consumptie" die de ziel kan verzwakken en doden.27 Het is de vrijheid om te weten dat God de Heer is, niet onze bezittingen, niet onze prestaties, zelfs niet onze eigen gekoesterde meningen.27 Als we leven met deze nederigheid, deze armoede van geest, zijn er minder verdeeldheid, minder ruzies en minder controverses in onze gezinnen en onze gemeenschappen, omdat we niet langer koppig zijn in onze eigen wegen, maar openstaan voor de wegen van God en anderen.27

Deze geestelijke armoede is geen vloek, een bevrijdende leegte. De wereld ziet elke vorm van armoede als een verschrikkelijk gebrek, een staat die koste wat kost moet worden ontkomen.28 Het Griekse woord dat hier wordt gebruikt, ptochos, kan zelfs een bedelaar beschrijven die in schaamte ineenkrimpt, volledig berooid.25 Toch keert Jezus dit beeld op zijn hoofd. Hij verklaart dat deze staat gezegend is, omdat het de noodzakelijke leegte is die God in staat stelt ons te vullen met Zijn genade.19 Pas wanneer we toegeven dat we leeg zijn, kunnen we vervuld worden.

We zien deze waarheid in de verhalen van onze broeders en zusters. Een vrouw, na jaren van proberen om haar leven te beheersen, werd op haar knieën gebracht door depressie en angst. Ze voelde zich volkomen machteloos. Op dat moment van uiterste zwakte bad ze de eenvoudigste gebeden: “God, help.” Later schreef ze: “Deze twee woorden blijken de sleutels tot zijn koninkrijk te zijn.”24 Haar verhaal, en zoveel andere soortgelijke verhalen, laten ons zien dat onze momenten van hulpeloosheid geen teken van mislukking zijn. Het is een uitnodiging van God. Ze zijn een gezegende kans om ontdaan te worden van onze trots en vervuld te worden van Zijn oneindige liefde en kracht.

Hoe kunnen we zegen vinden als we rouwen?

De tweede zegen die Jezus ons biedt lijkt een grote tegenstrijdigheid: "Zalig zijn zij die treuren, want zij zullen getroost worden."29 Hoe kunnen zij die vol verdriet zijn, gezegend worden?30 Jezus spreekt hier niet van een wereldse droefheid, een wanhoop die alleen maar tot dood en bitterheid leidt. Hij spreekt van een "goddelijk verdriet", een rouw die het hart opent voor Gods helende aanraking.31

Deze gezegende rouw heeft twee mooie dimensies. Het is een diep en oprecht verdriet om onze eigen zonden. Het is het verdriet dat we voelen wanneer we erkennen hoe we hebben gefaald om lief te hebben, hoe we anderen hebben gekwetst en hoe we ons van God hebben afgekeerd. Het is de pijn van een hart dat de gebrokenheid in de wereld en in zichzelf ziet, en ernaar verlangt om het geheel te maken.

Deze rouw is het mededogen dat we voelen als we anderen zien lijden. Het is het vermogen om “te lijden met” onze broeders en zusters die rouwen om het verlies van een geliefde, die ziek zijn of die eenzaam zijn. Het is hetzelfde mededogen dat Jezus ertoe bracht om te huilen bij het graf van zijn vriend Lazarus en te delen in de pijn van zijn familie.36 De wereld vertelt ons ten koste van alles pijn te vermijden, entertainment en afleiding te zoeken, te verbergen en zich te verbergen voor lijden.5 Maar een gelovige vlucht niet voor pijnlijke situaties. In mijn vermaning

Gaudete et Exsultate, Ik schreef dat we de ware betekenis van het leven ontdekken door degenen die lijden te hulp te komen, door hun angst te begrijpen en door te weten hoe we met anderen moeten rouwen. Dit is heiligheid.5

Deze rouw is de bodem waarin authentiek comfort kan groeien. De wereld biedt ons afleiding die Jezus belooft comfort. Deze troost is niet een vergeten van onze pijn een diepe en blijvende vrede die alleen God kan geven. Een vrouw wiens man omkwam bij een auto-ongeluk voelde zich verloren en alleen. Maar in haar diepste verdriet wendde ze zich tot het Woord van God. Later deelde ze mee dat het een rustgevende balsem van genezing en barmhartigheid was die door mijn ziel stroomde... De woorden van Christus hebben me gered van verdrinking in zelfmedelijden.38 Ze leerde dat Gods belofte waar is: Zij die treuren

Will Wees getroost.39 Vaak vinden degenen die rouwen de meeste troost niet door advies van de eenvoudige, liefdevolle aanwezigheid van een ander die bereid is te luisteren en hun verhalen te delen.41 Dit komt omdat waar mededogen geen vaardigheid is die we een genade leren die we ontvangen. Het pad naar het troosten van anderen begint wanneer we God voor het eerst toestaan om ons te troosten in onze eigen gebrokenheid. Wanneer we rouwen om onze eigen tekortkomingen, worden onze harten teder, waardoor we in staat zijn om oprecht te rouwen met anderen. Het comfort dat we hebben ontvangen, wordt het comfort dat we vervolgens kunnen delen.

Wie zijn de Meek en wat is hun kracht?

"Gelukkig zijn de zachtmoedigen, want zij zullen de aarde beërven."10 Dit is een van de leringen van Jezus die de waarden van de wereld op zijn kop zet. Meekness is een van de meest onbegrepen van alle deugden. De wereld ziet het als zwakte, als timide, passief of een deurmat waar anderen op kunnen lopen.42 Maar dit is niet wat Jezus bedoelt.

Bijbelse zachtmoedigheid is geen zwakheid; het is “macht onder controle”.43 Het is de stille kracht van een persoon die God zo volledig vertrouwt dat hij niet hoeft te vechten voor zijn eigen weg, zijn eigen belang hoeft te beklemtonen of wraak hoeft te nemen wanneer hij onrecht wordt aangedaan.44 De zachtmoedige persoon is zachtaardig en geduldig en niet ruggengraatloos. Denk aan Mozes, die in de Schrift de zachtmoedigste man op aarde wordt genoemd, maar toch de machtige leider was die Gods volk door de woestijn leidde.46 En denk aan Jezus Zelf, die zei: "Leer van mij, want ik ben zachtmoedig en nederig van hart", en toch de grootste kracht toonde die de wereld ooit aan het kruis heeft gekend.47

In een wereld vol conflicten en een verlangen om te domineren, toont Jezus ons de weg van zachtmoedigheid. Zoals ik schreef in Gaudete et Exsultate, als we altijd ongeduldig en boos op anderen zijn, zullen we uitgeput en vermoeid raken. Maar als we de fouten en beperkingen van anderen met tederheid en zachtmoedigheid kunnen bekijken, zonder een air van superioriteit, kunnen we hen helpen en stoppen met het verspillen van onze energie aan nutteloze klachten.37 Deze zachtmoedigheid is een uitdrukking van de innerlijke armoede van degenen die hun vertrouwen alleen op God stellen.5

Het tegenovergestelde van zachtmoedigheid is de angst om de controle te hebben, om elk argument te winnen, om altijd gelijk te hebben.48 Deze angst komt voort uit angst om te verliezen, angst om over het hoofd te worden gezien, angst voor onrecht. Zachtheid is dus geen persoonlijkheidskenmerk zoals verlegen zijn; Het is een geestelijke houding geboren uit een krachtig geloof. Het is de moed om je zaak aan God toe te vertrouwen. Het is de moedige beslissing om te geloven dat God je verdediger is, dat Zijn gerechtigheid betrouwbaarder is dan je eigen wraakpogingen, en dat Hij alles voor je goed zal doen.43 We zien dit in het leven van Mozes, die, toen hij werd bekritiseerd, zichzelf niet verdedigde, maar geduldig wachtte tot God namens hem zou handelen.45

We kunnen deze zachte kracht in de geschiedenis zien. Cincinnatus, een eenvoudige Romeinse boer, kreeg absolute macht om zijn stad te redden. Na zijn overwinning wilde het volk hem koning maken, hij legde rustig zijn macht neer en keerde terug naar zijn boerderij.49 George Washington, geïnspireerd door dit verhaal, weigerde koning te worden en koos er in plaats daarvan voor om als president met beperkte macht te dienen.49 En we zien het vandaag in het leven van een christelijke spreker die, na met grote lof te zijn geïntroduceerd, nederig aan de menigte bekende dat ze net als iedereen met zonde worstelde, verbinding verkoos boven zelfverheerlijking.50 In ons eigen leven is zachtmoedigheid de moed om zachtmoedig te zijn uit geloof, God vertrouwend met de uiteindelijke uitkomst van onze conflicten op het werk, in onze gezinnen en in onze wereld.

Wat betekent honger en dorst naar gerechtigheid?

"Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden."51 Dit is geen toevallige wens of een milde voorkeur. Jezus spreekt van een diep, pijnlijk, wanhopig verlangen, zoals een persoon die hongert naar voedsel of sterft van dorst.52 Het is een verlangen dat zegt: “Ik kan niet leven zonder dit.” En wat is het dat we zo intens moeten verlangen? Het is "gerechtigheid".

Deze gerechtigheid gaat niet alleen over het perfect houden van een reeks regels. De Farizeeën waren experts in het volgen van regels, Jezus zei dat hun rechtvaardigheid niet genoeg was om het koninkrijk van de hemel binnen te gaan.54 Ware rechtvaardigheid gaat over een juiste relatie - met God en met anderen.55 Deze honger heeft drie prachtige dimensies. Het is een honger naar een juiste relatie met God Zelf, om gerechtvaardigd en gereinigd te worden in Zijn ogen.52 Het is een honger om een goed en moreel leven te leiden, een leven van karakter en gedrag dat God behaagt.52 En het is een honger naar sociale rechtvaardigheid in een wereld die zo vaak wreed en oneerlijk is. Het is een diep verlangen om de armen verdedigd, de onderdrukten opgeheven en Gods wil gedaan te zien worden op aarde zoals in de hemel.52

Zoals ik schreef in Gaudete et Exsultate, echte rechtvaardigheid komt tot leven wanneer mensen zich alleen maar in hun eigen beslissingen bevinden, met name in de manier waarop zij de armen en de gemarginaliseerden behandelen.5 Deze honger naar Gods gerechtigheid is het tegenovergestelde van het wereldbeeld van rechtvaardigheid, dat zo vaak wordt bedorven door corruptie en egoïstische belangen.5 Jezus belooft dat degenen die deze diepe honger hebben, zullen worden vervuld. Zij zullen tevreden zijn.

Dit bevrijdt ons van de zware last van perfectionisme. Het doel is niet om een perfecte regelvolger te worden om een persoon te worden die hartstochtelijk liefdevolle, rechtvaardige en hele relaties verlangt, te beginnen bij God en uit te stromen naar al onze broeders en zusters. We zien deze strijd in ons eigen hart. Een vrouw schreef eerlijk over hoe ze zich realiseerde dat ze meer “dertig was voor het succes van mijn kinderen dan ik voor water” en hunkerde naar “zoveel dingen als ik voedsel doe”.48 Haar eerlijke reflectie toont de strijd waarmee we allemaal worden geconfronteerd: om onze honger af te wenden van de vluchtige dingen van deze wereld en naar de gerechtigheid die alleen onze zielen echt kan bevredigen. We zien ook een krachtig voorbeeld in het leven van koning David. Na zijn vreselijke zonde bood hij niet alleen een snelle verontschuldiging aan. In Psalm 51 stort hij zijn hart uit en smeekt God: "Maak in mij een rein hart, o God, en vernieuw een juiste geest in mij.”58 Dit is de kreet van een ziel die werkelijk hongert en dorst om weer recht te worden gemaakt met God.

Hoe worden wij barmhartig als de Vader?

"Gezegend zijn de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid getoond worden."59 Hier komen we tot het hart van God, want barmhartigheid is Zijn meest tedere eigenschap.60 Deze zaligheid is bijzonder omdat het een directe belofte van wederkerigheid bevat: Als we barmhartigheid tonen, zullen we barmhartigheid ontvangen.60 Barmhartigheid behandelt mensen beter dan ze verdienen.62 Het heeft twee mooie gezichten: mededogen en vergeving.63

Mededogen betekent dat we echt het lijden van een andere persoon binnengaan. We kijken niet alleen van een afstand met medelijden; We voelen hun pijn met hen.64 Vergeving betekent dat we ons recht om gelijk te krijgen loslaten. We bevrijden de persoon die ons heeft gekwetst van de schuld die ze verschuldigd zijn, net zoals God ons heeft bevrijd van onze immense schuld van zonde.

De logica van de wereld is: “Ik zal u genadig zijn als u mij genadig bent.” Maar Jezus draait dit om. Het vermogen om barmhartig te zijn is niet iets dat we zelf kunnen produceren. Het komt voort uit het diepe, persoonlijke besef dat wij zelf een “leger van de vergevenen” zijn.63 Zoals ik al vele malen heb gezegd, is barmhartigheid het kloppende hart van de Kerk.67 Er kan geen christendom zijn zonder.60 Het gaat erom anderen te geven, te helpen en te dienen, het betekent ook hen te vergeven en te begrijpen. We moeten er altijd rekening mee houden dat we allemaal schuldenaren zijn. We hebben allemaal Gods genade nodig. En juist deze armoede van ons, deze behoeftigheid, wordt de kracht die ons in staat stelt te vergeven. Omdat ons zoveel vergeven is, worden we in staat om anderen te vergeven.60 Zien en handelen met barmhartigheid - dit is heiligheid.63

Barmhartigheid vereist niet altijd grote gebaren. Het is vaak te vinden in de kleine, alledaagse keuzes die we maken. Een schrijver beschreef het prachtig: Barmhartigheid is je plaats in de bus opgeven zonder er een show van te maken. Het is niet zuchtend van ongeduld naar de persoon in de kassalijn die te lang duurt. Het geeft anderen het voordeel van de twijfel.68 Een andere persoon deelde eenvoudige voorbeelden van het ouderschap: een kind helpen een verloren boek te vinden, zelfs als het onzorgvuldig was, of het onvolmaakte werk van een kind prijzen alleen maar om zijn hart te bemoedigen.69 Deze kleine daden van barmhartigheid creëren een sfeer van genade en liefde in onze huizen, onze werkplekken en onze gemeenschappen.64 Voor degenen die moeite hebben om te vergeven of medelevend te zijn, is de eerste stap niet om harder te proberen. De eerste stap is om terug te gaan naar God en te vragen om opnieuw vervuld te worden met een krachtig besef van Zijn oneindige genade voor jou. Barmhartigheid is een vrucht die groeit uit de wortel van het vergeven zijn.

Wat is een "zuiver hart" en hoe zien we God?

"Zalig zijn de reinen van hart, want zij zullen God zien."70 Wanneer we de woorden "zuiver hart" horen, denken we vaak eerst aan seksuele zuiverheid, en dat is er een onderdeel van.71 Maar de betekenis van deze zaligheid is veel dieper en breder. Een zuiver hart is een onverdeelde hart.73 Het is een hart dat wat de heiligen “enkele harten” noemen.71 Het is een hart dat niet probeert twee meesters te dienen – God en geld, of God en de wereld.72 Een zuiver hart is iemand wiens bedoelingen eenvoudig, duidelijk en zonder hypocrisie zijn. Het heeft geen verborgen motieven. Haar enige verlangen is om God in alle dingen lief te hebben en te behagen.74

In Gaudete et Exsultate, ik heb uitgelegd dat de Bijbel het woord “hart” gebruikt om onze werkelijke bedoelingen te beschrijven, de dingen die we echt zoeken en verlangen, afgezien van alle verschijningsvormen.37 Een zuiver hart is een hart dat eenvoudig en onbezoedeld is, een hart dat in staat is tot liefde en dat niets toelaat dat die liefde kan schaden, verzwakken of in gevaar brengen.37 God wil tot ons hart spreken; Het is daar dat Hij Zijn wet wil schrijven. Wanneer ons hart zuiver is, is het vrij van alles wat de liefde aantast.7

De belofte verbonden aan deze Zaligspreking is uniek en mooi: het zuivere hart “zal God zien”.75 Hoe zijn zuiverheid en zicht met elkaar verbonden? Een verdeeld hart leidt tot een soort spirituele dubbele visie. We kunnen niet duidelijk zien wanneer we in twee richtingen tegelijk proberen te kijken.72 Zuiverheid van het hart gaat over integriteit - heel zijn, onverdeeld. Wanneer het verlangen van ons hart verenigd is en gericht op één ding – God – wordt onze spirituele visie duidelijk. We stoppen met het zien van de wereld en andere mensen door de vervormde lens van onze eigen egoïstische verlangens, onze angsten en onze ambities. In plaats daarvan beginnen we ze te zien zoals God ze ziet. We beginnen God Zelf te zien, aan het werk in ons leven en in de wereld om ons heen.

We kunnen dit zien in het verhaal van een jonge vrouw die, nadat ze gewond was geraakt in een relatie, terugliep naar Jezus. Ze nam een bewuste beslissing om een leven na te streven dat God eerde. Ze zei: "Toen ik verliefd werd op Jezus, werd mijn enige ding om Hem te verheerlijken. Seksuele zuiverheid was de natuurlijke overstroming van dat voornaamste verlangen.”76 Haar verhaal toont aan dat zuiverheid van hart niet gaat over het hebben van een perfect verleden. Het gaat om een hedendaagse beslissing om één ding te willen: God lief te hebben en te eren boven al het andere. Dit sluit aan bij de wijsheid van de oude woestijnvaders, die leerden dat zuiverheid van hart betekent het verlangen te overwinnen om te bezitten, te oordelen en te controleren, en in plaats daarvan ervoor te kiezen om, zoals men zei, "vol vuur" voor God te worden.77 Als we het gevoel hebben dat ons spirituele leven mistig is of dat God ver weg is, nodigt deze zaligspreking ons uit om in ons eigen hart te kijken. Is mijn hart verdeeld? Probeer ik God en iets anders net zo lief te hebben? Het pad om God duidelijker te zien is het pad van het zuiveren van onze intenties en onze verlangens.

Hoe kunnen we vredestichters worden in een wereld van conflicten?

"Zalig zijn de vredestichters, want zij zullen kinderen van God worden genoemd."78 In een wereld die zo gewond is door verdeeldheid, geweld en oorlog, is deze oproep dringender dan ooit. Wat betekent het om vredestichter te zijn? Het is niet hetzelfde als een "vredesminnaar" zijn of gewoon iemand die ten koste van alles conflicten vermijdt.79 Vredestichter zijn is een actief, energiek en soms erg rommelig werk.81

Het Bijbelse woord voor vrede is het Hebreeuwse woord shalom. Dit woord betekent veel meer dan alleen de afwezigheid van gevechten. Het betekent heelheid, welzijn, harmonie en juiste relatie.81 Een vredestichter is dus iemand die actief werkt om bruggen te bouwen, verdeeldheid te helen en mensen met elkaar en met God te verzoenen.81

Zoals ik al zei, is vrede niet alleen een politieke kwestie; Het is een evangelische kwestie. En het is vaak “zelfgemaakt”.67 Het begint in onze eigen gemeenschappen en zelfs in ons eigen hart. In Gaudete et Exsultate, ,,Ik schreef dat de wereld vol oorlog is, vaak zijn wij zelf de oorzaak van conflicten, vooral door het gif van roddel, dat verdeeldheid creëert en relaties vernietigt.5 Echte vredesopbouw betekent vriendschappen opbouwen en ervoor kiezen om in relatie te blijven, zelfs met mensen die we moeilijk, veeleisend of anders vinden.7 Deze evangelische vrede sluit niemand uit.37

De belofte voor vredestichters is dat zij "kinderen van God" zullen worden genoemd.83 Waarom deze specifieke titel? Het is omdat God Zelf de ultieme Vredestichter is. Door het kruis van Jezus heeft God een gebroken en vijandige mensheid met Zichzelf verzoend door de scheidingsmuur van vijandigheid af te breken.81 Daarom doen wij, wanneer wij werken om vrede te sluiten, het werk van onze Vader. We vertonen een familiale gelijkenis. Het is niet alleen een nobele sociale activiteit; Het is een belangrijk onderdeel van onze identiteit als christen. Elke keer als we helpen een verbroken relatie te herstellen, vergeving aan te moedigen of tegen de krachten van verdeeldheid in te gaan, maken we onze identiteit als een kind van God zichtbaar voor een waakzame wereld.

We zien dit werk van vrede op wereldschaal in de moeilijke inspanningen van diplomaten en organisaties zoals de Verenigde Naties om oorlogen te beëindigen en begrip tussen naties op te bouwen.84 Maar we zien het ook in het moedige werk van groepen zoals The Parents Circle, waar Israëlische en Palestijnse families die kinderen hebben verloren in het conflict samenkomen om te werken aan verzoening in plaats van wraak.87 We zien het in gemeenschappen die herstellende rechtvaardigheid beoefenen, slachtoffers en daders samenbrengen om een pad naar genezing te vinden.88 En we zien het in de eenvoudige, moedige daad van een kind op een speelplaats dat tussen een pestkop en een slachtoffer stapt om te zeggen: “Stop”.89

Waarom zouden we blij zijn als we vervolgd worden?

"Zalig zijn zij die vervolgd worden omwille van de gerechtigheid, want voor hen is het koninkrijk des hemels."90 Deze laatste zegen is misschien wel de moeilijkste voor ons om te begrijpen en de moeilijkste om te leven. Jezus belooft zegen aan hen die beledigd, mishandeld en gelogen worden omdat ze Hem volgen.91 Dit is geen zegen voor het lijden dat voortkomt uit onze eigen dwaasheid of zonde. Het is een zegen voor het lijden dat komt omdat we proberen te leven voor wat juist en waar is in een wereld die vaak Gods wegen verwerpt.92

Wanneer we echt proberen de andere zaligsprekingen na te leven – wanneer we zachtmoedig zijn in plaats van agressief, barmhartig in plaats van wraakzuchtig, en vredestichters in plaats van verdelgers – zal de wereld, die op tegenovergestelde principes werkt, ons vaak verkeerd begrijpen, ons belachelijk maken en zelfs haten.92 Het evangelie accepteren is “tegen de stroom” van de cultuur om ons heen gaan.37

Zoals ik in mijn aansporing schreef, vereist dit pad soms dat we de samenleving uitdagen en zelfs een “hinder” zijn in de strijd voor rechtvaardigheid.7 Dit pad kan vermoeidheid en pijn inhouden, lijden omwille van het Evangelie is een onlosmakelijk onderdeel van de christelijke heiligheid.7 Wanneer we geconfronteerd worden met vervolging, moeten we niet ontmoedigd of bitter worden. In plaats daarvan zegt Jezus dat we ons moeten "verheugen en blij moeten zijn", want onze beloning in de hemel is groot, en we delen in hetzelfde eervolle lot als de profeten die ons voorgingen.7

Vanuit een wereldlijk oogpunt is vervolgd worden een teken van mislukking. Het betekent dat je aan de verliezende kant bent. Maar Jezus zet deze logica volledig op zijn kop. Merk op dat de belofte voor de vervolgden — “want de hunne is het koninkrijk der hemelen” — precies dezelfde belofte is die aan de armen van geest werd gegeven in het allereerste begin.29 Dit creëert een krachtig kader rond alle zaligsprekingen. Het pad van een discipel begint met het erkennen van onze eigen geestelijke armoede en eindigt vaak met het feit dat de wereld zich verzet tegen onze trouw aan Christus. Vervolging is dus geen teken dat we iets verkeerd doen. Het kan een bevestiging zijn dat we iets goed doen.94 Het is een bewijs dat de machten van de duisternis zien dat we erin slagen Gods koninkrijk van licht en liefde te bevorderen.94

Dat geeft ons enorme moed. De verhalen van de vervolgde kerk over de hele wereld van vandaag zijn een krachtig getuigenis van deze waarheid. We horen van Ramata, een vrouw in Burkina Faso, die werd opgesloten in een schuur door haar eigen familie en achtergelaten om te verhongeren vanwege haar geloof in Jezus. Toch spreekt ze alleen over de trouw van God en is ze sindsdien verzoend met haar vader.95 We horen van een 17-jarige jongen in Noord-Korea die door bewakers werd geslagen omdat hij bijbels bij zich had. Hij gebruikte zijn laatste momenten om hen niet te vervloeken om van hen te getuigen, en hij leidde een van hen naar Christus vóór zijn eigen executie, en zei dat zijn leven nu “vol” was.96 Dit zijn geen verhalen van wanhoop. Het zijn verhalen over een krachtige en onwankelbare vreugde die de wereld niet kan begrijpen. Wanneer ons eigen geloof wordt bespot, wanneer ons standpunt voor rechtvaardigheid wordt bespot, of wanneer we geconfronteerd worden met oppositie voor het leiden van een moreel leven, moeten we niet worden ontmoedigd. We moeten ons verheugen, want we wandelen in de voetsporen van de profeten en van Jezus Zelf, en het is een zeker teken dat het Koninkrijk van de hemel echt van ons is.

Hoe kunnen we vandaag deze weg bewandelen?

Het pad van de Zaligsprekingen mag hoog en moeilijk lijken, een oproep tot een heiligheid die onbereikbaar aanvoelt.11 Maar we moeten niet ontmoedigd worden. De Heer roept ons niet op om volmaakte kopieën te zijn van grote heiligen uit het verleden. Hij roept ieder van ons op om ons eigen unieke pad naar heiligheid te bewandelen en het allerbeste uit onszelf naar boven te halen.11

Heiligheid is niet voorbehouden aan bisschoppen, priesters of religieuze zusters. Het is voor iedereen. Ik spreek graag over de "heiligen naast de deur" – gewone mensen die een leven van buitengewone liefde leiden.98 Heiligheid is te vinden in de immense liefde van ouders die hun kinderen opvoeden, in de mannen en vrouwen die elke dag hard werken om hun gezin te onderhouden, in de zieken die hun lijden met geduld dragen, en in de oudere religieuzen die nooit hun glimlach verliezen.97 Hun leven laat ons zien dat de weg naar heiligheid wordt gevonden in ons dagelijks leven. Het gaat er niet om dramatische dingen te doen over gewone dingen met grote liefde te doen.100 Het is in de “kleine gebaren” van vriendelijkheid en geduld dat we echt de zaligsprekingen beleven.101

Om ons te helpen dit pad in ons eigen leven te zien, kunnen we denken aan de Zaligsprekingen in moderne termen. Misschien kan Jezus vandaag zeggen:

• Zalig zijn de uitgebrande maatschappelijk werkers en de overwerkte leraren, want zij tonen barmhartigheid.89
• Gezegend zijn de kinderen die alleen aan de lunchtafel zitten, want hun zachtmoedigheid wordt door God gezien.89
• Zalig zijn zij die kanker hebben, want in hun rouw zijn hun ogen geopend voor de ware waarde van het leven.103
• Zalig zijn de agnosten en degenen die twijfelen, want hun geestelijke armoede maakt hen open om door God verrast te worden.89

Deze reis is een levenslange. Het is een voortdurende strijd tegen de verleidingen van de wereld en onze eigen zwakheid.104 Maar we lopen niet alleen. We wandelen in gemeenschap met onze broeders en zusters, en we worden gesterkt door de genade van God, die we ontvangen in de Schriften en de Sacramenten.

Zijn er verschillende interpretaties van de zaligsprekingen onder christelijke tradities?

De zaligsprekingen zijn, net als vele delen van de Schrift, in de christelijke geschiedenis op verschillende manieren begrepen. Deze verschillende interpretaties weerspiegelen de rijke diversiteit van onze geloofstradities, die elk waardevolle inzichten bieden.

In de oosters-orthodoxe traditie worden de zaligsprekingen vaak gezien als stappen in het spirituele leven. Ze worden opgevat als een progressie, elk gebouw op de vorige. Deze visie nodigt ons uit om het christelijk leven te zien als een reis van voortdurende groei en transformatie.

De rooms-katholieke traditie heeft vaak de zaligsprekingen benadrukt als uitdrukkingen van christelijke perfectie. Ze worden gezien als idealen waarnaar alle gelovigen moeten streven, zelfs als volledige realisatie alleen in de eeuwigheid kan komen. Deze interpretatie daagt ons uit tot voortdurende bekering en groei in heiligheid.

Veel protestantse tradities, met name die welke door de Reformatie zijn beïnvloed, hebben de zaligsprekingen benadrukt als beschrijvingen van Gods genade aan het werk in gelovigen. Ze worden niet gezien als doelen die bereikt moeten worden, maar als kenmerken die God in Zijn volk produceert. Deze visie herinnert ons aan onze afhankelijkheid van goddelijke genade.

Bevrijdingstheologie heeft de Zaligsprekingen vaak geïnterpreteerd door de lens van sociale rechtvaardigheid. De zegeningen voor de armen en degenen die hongeren naar gerechtigheid worden gezien als oproepen tot concrete actie om maatschappelijke ongelijkheden aan te pakken. Dit daagt ons uit om na te denken over de sociale implicaties van de woorden van Jezus.

Sommige charismatische en Pinkstertradities hebben de zaligsprekingen benadrukt als beloften van zegen voor gelovigen. Ze worden soms geïnterpreteerd als garanties van Gods gunst en voorziening voor degenen die Christus volgen. Deze visie moedigt het geloof en de verwachting van Gods goedheid aan.

Anabaptistische en vredeskerktradities hebben zich vaak gericht op de leer van de zaligsprekingen over geweldloosheid en vredestichting. Ze zien in deze woorden een oproep tot actieve vredestichting en afwijzing van geweld. Deze interpretatie daagt ons uit om agenten van verzoening te zijn in een verdeelde wereld.

Monastieke tradities hebben de zaligsprekingen vaak gezien als een gids voor het godgewijde leven. Ze worden begrepen als een beschrijving van het ideaal van armoede, kuisheid en gehoorzaamheid. Deze visie nodigt ons allemaal uit om na te denken over hoe we eenvoudiger en toegewijder kunnen leven.

Sommige moderne theologische bewegingen, zoals feministische theologie, hebben de zaligsprekingen opnieuw geïnterpreteerd vanuit het perspectief van gemarginaliseerde groepen. Zij zien in de woorden van Jezus een bijzondere zegen voor degenen die door de samenleving over het hoofd worden gezien. Dit daagt ons uit om na te denken over hoe deze leringen spreken over kwesties van macht en privilege.

Bepaalde evangelische tradities hebben de zaligsprekingen benadrukt als beschrijvingen van het christelijke karakter. Ze worden gezien als portretten van hoe een ware volgeling van Christus zou moeten zijn. Deze interpretatie nodigt ons uit om ons eigen leven te onderzoeken in het licht van deze idealen.

Oecumenische bewegingen hebben de zaligsprekingen vaak gebruikt als een gemeenschappelijke basis voor dialoog tussen verschillende christelijke tradities. Ze worden gezien als kernleringen waar alle christenen het over eens kunnen zijn, ondanks andere verschillen. Dit herinnert ons aan de verenigende kracht van de woorden van Jezus.

Wat is de historische en culturele context van de zaligsprekingen?

Om de Zaligsprekingen dieper te begrijpen, moeten we rekening houden met de wereld waarin Jezus deze woorden sprak. Zijn leringen kwamen niet in een vacuüm, maar werden gevormd door en spraken met de historische en culturele realiteiten van zijn tijd.

Jezus gaf de zaligsprekingen in het eerste-eeuwse Palestina, een land onder Romeinse bezetting. Het volk verlangde naar bevrijding en herstel van hun natie. In dit verband hadden de woorden van Jezus over het Koninkrijk der hemelen krachtige politieke implicaties, die hoop boden die de aardse machten te boven ging.

Het religieuze landschap werd gedomineerd door verschillende Joodse groepen – Farizeeën, Sadduceeën, Essenen en anderen. Ieder had zijn eigen interpretatie van wat het betekende om rechtvaardig te zijn voor God. De leerstellingen van Jezus in de zaligsprekingen hebben deze opvattingen vaak uitgedaagd en geherformuleerd.

Economisch gezien was er een grote kloof tussen de rijken en de armen. Veel mensen worstelden onder zware belastingen en schulden. De zegeningen van Jezus voor de armen en degenen die honger lijden, zouden diep hebben geresoneerd met degenen in de marge van de samenleving.

Het begrip "zaligheid" of "geluk" (makario's in het Grieks) was niet uniek voor Jezus. Het werd gebruikt in de Griekse filosofie en in het Oude Testament, vaak om de toestand van de rechtvaardige of wijze persoon te beschrijven. Jezus neemt dit bekende concept en geeft het een nieuwe betekenis.

Het formaat van de zaligsprekingen weerspiegelt de wijsheidsliteratuur van het Oude Testament, met name de Psalmen en Spreuken. Jezus putte uit een bekende vorm om Zijn radicale boodschap over te brengen. Dit herinnert ons eraan hoe Hij vaak bekende vormen gebruikte om nieuwe waarheden te communiceren.

In de Grieks-Romeinse wereld waren openbare toespraken een veel voorkomende vorm van onderwijs en overtuiging. De Bergrede, die begint met de Zaligsprekingen, volgt enkele patronen van deze toespraken, terwijl anderen worden ondermijnd. Jezus hield zich bezig met en daagde de retorische tradities van Zijn tijd uit.

De in de zaligsprekingen geroemde waarden – nederigheid, barmhartigheid, vredestichting – stonden vaak in schril contrast met de eer-schaamtecultuur van de oude mediterrane wereld. Jezus riep zijn volgelingen op tot een tegenculturele manier van leven.

De belofte van het "Koninkrijk der Hemelen" in de zaligsprekingen sloot aan bij de Joodse messiaanse verwachtingen. Maar Jezus herdefinieert hoe dit Koninkrijk eruit ziet, door de nadruk te leggen op spirituele in plaats van politieke transformatie.

De zaligsprekingen werden uitgesproken in een context waarin rituele zuiverheid hoog in het vaandel stond. Jezus' nadruk op innerlijke kwaliteiten zoals zuiverheid van hart en honger naar rechtvaardigheid daagde deze focus op uiterlijke vieringen uit.

De landbouwmetaforen die in sommige zaligsprekingen worden gebruikt (zoals hongeren en dorsten naar rechtvaardigheid) zouden hebben geresoneerd met de grotendeels agrarische samenleving van Jezus’ tijd. Hij gebruikte bekende beelden om krachtige spirituele waarheden over te brengen.

Wat is de grote belofte van de zaligsprekingen?

We begonnen met vragen over het geheim van een gelukkig leven. We eindigen waar we begonnen zijn, met de mooie belofte van Jezus. De zaligsprekingen zijn geen last die ons wordt opgelegd als een geschenk dat ons wordt aangeboden. Ze zijn de belofte van waarachtig leven en authentieke vreugde.7

Dit pad bevrijdt ons van de slavernij van egocentrisme, van het uitputtende werk van het proberen om ons eigen koninkrijk te bouwen.1 Het breekt de sloten op ons hart, lost onze hardheid op en opent ons voor een geluk dat vaak wordt gevonden waar we het het minst verwachten.

Wees dus niet bang voor deze weg. Wees niet bang voor wat de Heer vraagt. Wees niet bang voor heiligheid. Het zal je energie, je vitaliteit of je vreugde niet wegnemen. Integendeel, het zal u maken wat de Vader in gedachten had toen Hij u schiep. Het is een oproep om je ware zelf te vinden door een leven van liefde te leiden.105 Het is een oproep om de uitdaging met een vreugdevol hart te omarmen. Want Jezus Zelf beëindigt Zijn leer met dit gebod: "Verheug je en wees blij!"7 Dit is de grote belofte van de zaligsprekingen.