20 Bijbelverzen over geven

Exodus 35:29

“Alle Israëlitische mannen en vrouwen die daartoe bereid waren, brachten de Heer vrijwillige offers voor al het werk dat de Heer door Mozes had opgedragen.”

Reflectie: Mozes vroeg om materialen voor de tabernakel, en de gaven kwamen van “iedereen die bereidwillig was en wiens hart hem bewoog” (Exodus 35:21): gouden sieraden, garen, huiden, acaciahout, gesponnen geitenhaar en edelstenen. Dit vers sluit het verslag van de gaven af door ze vrijwillige offers te noemen; het hoofdstuk gaat daarna over naar de vaklieden Bezaleël en Oholiab (35:30-35). In het volgende hoofdstuk melden de vaklieden dat “het volk meer brengt dan nodig is,” en Mozes laat door het kamp roepen dat ze moeten stoppen (Exodus 36:5-7).

Deuteronomy 16:17

“Ieder van u moet een gave meebrengen in verhouding tot de manier waarop de Heer, uw God, u heeft gezegend.”

Reflectie: Drie keer per jaar moest elke man in Israël voor de Heer verschijnen, tijdens de feesten van het Ongedesemde Brood, de Weken en de Loofhutten, en “niemand mag met lege handen voor de Heer verschijnen” (16:16). De gaven horen bij de feesten: tijdens het Wekenfeest moest het gezin zich verheugen samen met “de Levieten in uw steden, en de vreemdelingen, de wezen en de weduwen die bij u wonen” (16:11).

Spreuken 3:9-10

“Eer de HEERE met uw vermogen, met de eerstelingen van al uw opbrengst; dan zullen uw schuren gevuld worden met overvloed en uw perskuipen overstromen van nieuwe wijn.”

Reflectie: Eerstelingen waren de eerste opbrengsten van de oogst, en de wet zei tegen Israël: “breng het beste van de eerstelingen van uw bodem naar het huis van de Heer, uw God” (Exodus 23:19). Het spreekwoord koppelt het eren van de Heer aan hen en beschrijft het resultaat in termen van een boer: volle schuren en vaten die overstromen van nieuwe wijn. De verzen horen bij het onderwijs van een vader aan zijn zoon (Spreuken 3:1), een paar regels na “Vertrouw op de Heer met heel je hart” (3:5).

1 Kronieken 29:14

“Maar wie ben ik, en wie is mijn volk, dat wij in staat zouden zijn om zo vrijgevig te geven als dit? Alles komt van u, en wij hebben u slechts gegeven wat uit uw hand komt.”

Reflectie: David had zijn persoonlijke goud en zilver voor de tempel gegeven en vroeg daarna: “Wie is bereid om zich vandaag aan de Heer te wijden?” (1 Kronieken 29:3-5). De leiders gaven, en “het volk verheugde zich over de bereidwillige reactie van hun leiders” (29:9). Davids woorden hier komen uit het lofgebed dat hij uitsprak voor de hele vergadering (29:10).

Mark 12:43-44

“Jezus riep zijn discipelen bij zich en zei: ‘Voorwaar, Ik zeg u, deze arme weduwe heeft meer in de schatkist gedaan dan alle anderen. Zij gaven allen uit hun overvloed; maar zij heeft uit haar armoede alles gegeven wat ze had—alles waar ze van moest leven.’”

Reflectie: Jezus zat tegenover de tempelschatkist, keek hoe rijke mensen grote bedragen inwierpen, en zag toen een arme weduwe twee heel kleine koperen muntjes inwerpen (Marcus 12:41-42). Hij roept zijn discipelen bij zich om hen te vertellen dat zij meer gaf dan alle anderen, omdat zij gaven uit hun overvloed en zij alles gaf wat ze had om van te leven. Lucas 21:1-4 vertelt dezelfde scène. In Marcus komt dit direct na de waarschuwing van Jezus tegen de schriftgeleerden die “de huizen van weduwen verslinden” (12:40).

Deuteronomium 15:10

“Geef hem vrijgevig en laat uw hart niet bedroefd zijn wanneer u hem geeft; want vanwege deze zaak zal de HEERE, uw God, u zegenen in al uw werk en in alles waar u uw hand aan slaat.”

Reflectie: Aan het einde van elke zeven jaar moest Israël schulden kwijtschelden (Deuteronomium 15:1-2), en het vers zegt tegen schuldeisers dat ze aan de armen moeten geven zonder een tegenstribbelend hart naarmate dat jaar nadert. Hetzelfde hoofdstuk past het gebod toe op een Hebreeuwse dienaar die in het zevende jaar wordt vrijgelaten: “stuur hen niet met lege handen weg,” maar voorzie hen vanuit de kudde, de dorsvloer en de wijnpers, denkend aan “dat u slaven was in Egypte” (15:13-15).

Spreuken 28:27

“Wie geeft aan de armen zal niets tekortkomen, maar wie zijn ogen voor hen sluit, ontvangt vele vervloekingen.”

Reflectie: Het spreekwoord zet twee uitkomsten naast elkaar: wie geeft, komt niets tekort, en wie wegkijkt van de armen, wordt vervloekt. Spreuken 22:9 doet een soortgelijke belofte: “Wie vrijgevig is, zal zelf gezegend worden, want hij deelt zijn voedsel met de armen.”

Matteüs 6:3-4

“Maar als u aalmoezen geeft, laat uw linkerhand dan niet weten wat uw rechterhand doet, zodat uw aalmoezen in het verborgene zijn. En uw Vader, Die in het verborgene ziet, zal het u in het openbaar vergelden.”

Reflectie: Jezus opent dit deel van zijn onderwijs met een waarschuwing tegen het beoefenen van gerechtigheid “voor de ogen van anderen om door hen gezien te worden” (Matteüs 6:1), en geven aan de behoeftigen is zijn eerste voorbeeld. Hetzelfde patroon volgt voor gebed en vasten, elk met het oordeel over de huichelaars: “zij hebben hun loon al ontvangen” (6:5, 6:16).

Luke 19:8

“Maar Zacheüs stond op en zei tegen de Heer: ‘Kijk, Heer! Hier en nu geef ik de helft van mijn bezittingen aan de armen, en als ik iemand iets heb afgetroggeld, betaal ik het viervoudige terug.’”

Reflectie: Zacheüs was een hoofd-tollenaar en rijk (Lucas 19:2), en de menigte morde toen Jezus ervoor koos om in zijn huis te verblijven (19:7). Hij geeft de helft van zijn bezittingen aan de armen en belooft een viervoudige terugbetaling aan iedereen die hij heeft bedrogen, en Jezus antwoordt: “Vandaag is redding gekomen aan dit huis” (19:9).

Efeziërs 4:28

“Iedereen die gestolen heeft, moet niet langer stelen, maar moet werken, iets nuttigs doen met zijn eigen handen, zodat hij iets kan delen met degenen die in nood zijn.”

Reflectie: Paulus somt gewoonten van het oude leven op die afgelegd moeten worden: leugen, woede, diefstal en onbetamelijke taal (Efeziërs 4:25-29). Voor de dief verandert het van nemen naar werken, en het werk heeft een gesteld doel: iets hebben om te delen met degenen die in nood verkeren.

Handelingen 2:44-45

“En allen die geloofden, waren bijeen en hadden alles gemeenschappelijk. Zij verkochten hun bezittingen en eigendommen en verdeelden die onder allen, naar dat ieder nodig had.”

Reflectie: Na Pinksteren verkochten de gelovigen in Jeruzalem bezittingen om aan iedereen in nood te geven, en Handelingen 4:34 voegt eraan toe dat “er geen behoeftigen onder hen waren.” De verkoop was niet verplicht: toen Ananias een deel van de opbrengst van zijn land achterhield, vertelde Petrus hem dat het land en het geld van hemzelf waren geweest (Handelingen 5:4). Zijn zonde was liegen over het bedrag (5:3).

Acts 11:29

“De discipelen besloten, ieder naar vermogen, hulp te bieden aan de broeders en zusters die in Judea woonden.”

Reflectie: Profeten kwamen vanuit Jeruzalem naar Antiochië, en een van hen, Agabus, voorspelde een zware hongersnood over de Romeinse wereld, waarvan Lucas opmerkt dat deze plaatsvond in de regering van Claudius (Handelingen 11:27-28). De discipelen stuurden hun hulp naar de oudsten in Judea via Barnabas en Saulus (11:30).

Galaten 2:10

“Het enige wat ze vroegen was dat we aan de armen zouden blijven denken, precies wat ik al die tijd al graag wilde doen.”

Reflectie: In Jeruzalem gaven Jakobus, Kefas en Johannes aan Paulus en Barnabas “de rechterhand van gemeenschap” en kwamen zij overeen dat de twee naar de heidenen zouden gaan (Galaten 2:9). Hun enige verzoek betrof de armen, en Paulus zegt dat hij er altijd al naar had uitgezien om dat te doen.

1 Corinthians 16:2

“Op de eerste dag van elke week moet ieder van u thuis iets opzijleggen, naar wat hij aan inkomen heeft, en het opsparen, zodat er geen inzamelingen meer nodig zijn wanneer ik kom.”

Reflectie: De inzameling was voor “de heiligen” en moest naar Jeruzalem worden gebracht (1 Korintiërs 16:1, 3), en Paulus had de Galatische gemeenten dezelfde instructie gegeven. Wat hij hier toevoegt is een methode: een bedrag opzij leggen op de eerste dag van elke week, zodat er niets ingezameld hoefde te worden wanneer hij arriveerde. Romeinen 15:26 beschrijft dezelfde inzameling als “een bijdrage voor de armen onder de heiligen in Jeruzalem.”

2 Corinthians 8:12

“Want als de bereidwilligheid er is, is de gave aanvaardbaar naar wat men heeft, niet naar wat men niet heeft.”

Reflectie: Paulus houdt de Macedonische gemeenten voor, die gaven vanuit “diepe armoede” en “zelfs boven hun vermogen” (2 Korintiërs 8:2-3), en baseert zijn verzoek op Christus, die “hoewel Hij rijk was, omwille van u arm is geworden” (8:9). Hij zegt: “Ik beveel u niets op” (8:8). De Korintiërs waren de eersten geweest die wilden geven, het jaar daarvoor, en dit vers volgt op zijn oproep om het werk te voltooien “naar uw vermogen” (8:10-11).

2 Korintiërs 9:6-7

“Denk hieraan: wie karig zaait, zal ook karig oogsten, en wie overvloedig zaait, zal ook overvloedig oogsten. Laat ieder doen zoals hij in zijn hart voorgenomen heeft, niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief.”

Reflectie: Paulus ondersteunt het beeld van het zaaien met een regel uit de Schrift: “Hij heeft ruim uitgedeeld, hij heeft aan de armen gegeven; zijn gerechtigheid blijft tot in eeuwigheid” (2 Korintiërs 9:9). Hij benoemt vervolgens wat de gift zal doen naast het voorzien in “de behoeften van de heiligen”: de mensen die het ontvangen zullen God prijzen voor de vrijgevigheid van de gevers en voor hen bidden (9:12-14).

Philippians 4:18

“Ik heb alles ontvangen en heb meer dan genoeg. Ik ben ruim voorzien, nu ik van Epafroditus de gaven heb ontvangen die u gestuurd hebt. Ze zijn een geurig offer, een aanvaardbaar offer, welgevallig aan God.”

Reflectie: Paulus bedankt de Filippenzen voor de gaven die door Epafroditus zijn gebracht. Hij heeft geleerd “om in de omstandigheden waarin ik verkeer, tevreden te zijn” (Filippenzen 4:11), maar zegt: “u hebt er goed aan gedaan deel te hebben aan mijn verdrukking” (4:14). Toen hij Macedonië verliet, had geen enkele andere gemeente met hem gedeeld “in de zaak van het geven en ontvangen” (4:15).

Lukas 6:38

“Geef, en aan u zal gegeven worden: een goede maat, schuddevoet, aangestampt en overlopend zal men in uw schoot geven. Want met dezelfde maat waarmee u meet, zal er bij u gemeten worden.”

Reflectie: Lukas plaatst dit onderwijs op een vlakke plaats (Lukas 6:17), en het gezegde over geven volgt op de geboden om niet te oordelen of te veroordelen en om te vergeven (6:37). De maat wordt in de schoot gestort, aangedrukt en geschud zodat er meer in past, en vervolgens gevuld tot het overstroomt. De slotregel, “met de maat waarmee u meet, zal er bij u weer gemeten worden,” komt na alle vier de geboden: niet oordelen, niet veroordelen, vergeven en geven.

Lukas 12:33

“Verkoop uw bezittingen en geef aan de armen. Zorg voor beurzen voor uzelf die niet verslijten, een schat in de hemel die nooit zal falen, waar geen dief in de buurt komt en geen mot vernielt.”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen zijn discipelen na de gelijkenis van een rijke man die grotere schuren bouwde voor zijn overtollige graan en wiens leven God “deze nacht” opeiste; Jezus past de gelijkenis toe op “wie voor zichzelf schatten verzamelt en niet rijk is in God” (Lukas 12:16-21). Het gebod volgt op “Wees niet bevreesd, kleine kudde, want het heeft uw Vader behaagd u het Koninkrijk te geven” (12:32). Het volgende vers is het gezegde dat ook in Mattheüs 6:21 staat: “Want waar uw schat is, daar zal ook uw hart zijn.”

Handelingen 20:35

“In alles wat ik deed, heb ik u getoond dat wij door zo hard te werken de zwakken moeten helpen, indachtig de woorden die de Heer Jezus zelf sprak: ‘Het is zaliger te geven dan te ontvangen.’”

Reflectie: Deze woorden sluiten het afscheid van Paulus van de oudsten van de gemeente in Efeze af. Vlak daarvoor zegt hij: “Ik heb van niemand zilver of goud of kleding begeerd” (Handelingen 20:33), en toen hij klaar was met spreken, “knielde hij neer met hen allen en bad” (20:36). Het gezegde van Jezus dat hij citeert, wordt gegeven als de reden om hard te werken en de zwakken te helpen.