15 Bijbelverzen over tienden geven

Genesis 14:19-20

“En hij zegende hem en zei: ‘Gezegend zij Abram door God de Allerhoogste, Bezitter van hemel en aarde; en gezegend zij God de Allerhoogste, die uw vijanden in uw hand heeft gegeven!’ En Abram gaf hem een tiende van alles.”

Reflectie: Melchizedek, koning van Salem en “priester van God de Allerhoogste,” ontmoet Abram met brood en wijn nadat Abram Kedorlaomer en de koningen met hem heeft verslagen. Na de zegen geeft Abram hem een tiende van alles, en weigert vervolgens iets te behouden dat van de koning van Sodom is, “opdat u niet zult zeggen: ‘Ik heb Abram rijk gemaakt’” (Genesis 14:23). Hebreeën 7:4 noemt Abrams geschenk “een tiende van de buit.”

Genesis 28:22

“En deze steen, die ik als gedenkteken heb opgericht, zal Gods huis zijn. En van alles wat U mij geeft, zal ik U een volledige tiende geven.”

Reflectie: Jakob spreekt deze woorden uit bij Bethel, de ochtend na zijn droom, als het laatste deel van een gelofte die opent met een voorwaarde: “Indien God met mij zal zijn en mij zal bewaren op deze weg die ik ga” (Genesis 28:20). Hij richt de steen waarop hij sliep op als een gedenkteken en belooft God een volledige tiende van alles wat God hem geeft.

Leviticus 27:30

“Elke tiende van het land, of het nu van het zaad van het land is of van de vrucht van de bomen, is van de Heer; het is heilig voor de Heer.”

Reflectie: Het laatste hoofdstuk van Leviticus behandelt geloften en zaken die aan de Heer zijn gewijd, en het sluit af met de tiende. De tiende van het graan en de vruchten is “heilig voor de Heer,” en vers 31 geeft de regel voor een man die een deel van zijn tiende wil inlossen: “hij zal er een vijfde deel bij optellen.” Van kuddes en vee was elk tiende dier dat onder de staf van de herder doorging van de Heer, en de eigenaar mocht het goede niet van het slechte scheiden (27:32-33).

Numeri 18:21

“Aan de Levieten heb ik elke tiende in Israël gegeven als erfdeel, als vergoeding voor hun dienst die zij verrichten, hun dienst in de tent van samenkomst.”

Reflectie: De tiende is de betaling voor de Levieten voor hun werk bij de tent van samenkomst, en het neemt de plaats in van land: “te midden van de Israëlieten zullen zij geen erfdeel hebben” (18:23). De Levieten moesten op hun beurt “een tiende van de tiende” aan Aäron de priester geven (18:26-28).

Deuteronomium 14:23

“En u zult voor het aangezicht van de HEERE, uw God, op de plaats die Hij zal uitkiezen om Zijn Naam daar te laten wonen, de tienden van uw koren, van uw nieuwe wijn en van uw olie eten, en de eerstgeborenen van uw runderen en van uw kleinvee, opdat u leert de HEERE, uw God, alle dagen te vrezen.”

Reflectie: Mozes heeft net geboden om elk jaar een tiende van “al de opbrengst van uw zaad” te geven (14:22). Het huishouden eet het, samen met de eerstgeborenen van de kudde en het vee, op de plaats die God kiest, “opdat u leert de Heer, uw God, altijd te vrezen.” Als die plaats te ver is om de tiende te dragen, mag het in geld worden omgezet en het geld daar worden uitgegeven aan “alles waar uw trek naar uitgaat” (14:26). Vers 27 voegt eraan toe: “u zult de Leviet die binnen uw poorten is, niet verwaarlozen.”

Deuteronomium 26:12

“Wanneer u klaar bent met het betalen van alle tienden van uw opbrengst in het derde jaar, het jaar van de tienden, en deze geeft aan de Leviet, de vreemdeling, de wees en de weduwe, zodat zij in uw steden kunnen eten en verzadigd worden.”

Reflectie: Elke drie jaar blijft de tiende in de eigen steden van de gever voor de Leviet, de vreemdeling, de wees en de weduwe, zoals Deuteronomium 14:28-29 ook gebiedt. De zin loopt door in vers 13: “dan zult u voor het aangezicht van de Heer, uw God, zeggen: ‘Ik heb het heilige deel uit mijn huis weggedaan.’” De verklaring eindigt met God te vragen om “neer te zien vanuit uw heilige woning, vanuit de hemel, en uw volk Israël te zegenen” (26:15).

2 Kronieken 31:5

“Zodra het bevel zich verspreidde, gaven de mensen van Israël in overvloed de eerstelingen van graan, wijn, olie, honing en van alle opbrengst van het veld. En zij brachten in overvloed de tiende van alles.”

Reflectie: Koning Hizkia had het volk van Jeruzalem bevolen het deel te geven dat aan de priesters en de Levieten toekwam, “opdat zij zich konden wijden aan de Wet van de Heer” (31:4). De tienden werden van de derde tot de zevende maand op hopen gestapeld, en Azaria, de hogepriester, zei tegen de koning: “wij hebben gegeten en genoeg gehad en er is veel over” (31:10). Hizkia liet vervolgens kamers in het huis van de Heer gereedmaken om ze te bewaren (31:11).

Nehemia 10:38

“En de priester, de zoon van Aäron, zal bij de Levieten zijn wanneer de Levieten de tienden ontvangen. En de Levieten zullen de tiende van de tienden naar het huis van onze God brengen, naar de kamers van het voorraadhuis.”

Reflectie: Het vers is een onderdeel van het verbond dat het volk “op schrift” stelde in de dagen van Nehemia (9:38), waarbij zij “een vervloeking en een eed op zich namen om in Gods Wet te wandelen” (10:29). Het volgt op Numeri 18:26: de Levieten verzamelen de tienden in de steden en brengen een tiende daarvan naar de voorraadkamer van de tempel, in aanwezigheid van een priester. Het verbond eindigt met: “Wij zullen het huis van onze God niet verwaarlozen” (10:39).

Nehemia 13:12

“Toen bracht heel Juda de tienden van het koren, van de nieuwe wijn en van de olie naar de voorraadkamers.”

Reflectie: Toen Nehemia vanuit het hof van Artaxerxes terugkeerde naar Jeruzalem, ontdekte hij dat de delen van de Levieten niet waren gegeven, waardoor “de Levieten en de zangers, die het werk deden, ieder naar zijn akker gevlucht waren” (13:10). Hij confronteerde de ambtenaren met: “Waarom is het huis van God verlaten?” Nadat de tiende weer binnenkwam, stelde hij schatbewaarders aan die “betrouwbaar werden geacht” om deze onder hun broeders te verdelen (13:13).

Maleachi 3:8

“Zal een mens God beroven? Toch beroven jullie Mij. Maar jullie zeggen: ‘Waarin hebben wij U beroofd?’ In de tienden en de bijdragen.”

Reflectie: De beschuldiging komt voort uit een uitwisseling. God zegt: “Keer terug naar Mij, en Ik zal terugkeren naar u” (3:7); het volk vraagt hoe zij moeten terugkeren, en het antwoord is dat zij God hebben beroofd “in uw tienden en heffingen.” Het volgende vers plaatst “het hele volk” daarom onder een vloek.

Maleachi 3:10

“Breng de volledige tiende naar het voorraadhuis, zodat er voedsel in mijn huis is. En beproef mij daarin, zegt de Heer van de legermachten, of ik de vensters van de hemel voor u zal openen en een zegen over u zal uitstorten totdat er geen gebrek meer is.”

Reflectie: Het gebod is om de volledige tiende in de voorraadkamer te brengen “opdat er voedsel in mijn huis zij.” God nodigt het volk vervolgens uit om Hem te testen en belooft “de verslinder te bestraffen” zodat de gewassen en de wijnstokken niet falen (3:11). Vers 12 voegt eraan toe: “Dan zullen alle volken u gelukkig prijzen.”

Matteüs 23:23

“Wee u, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars! Want u geeft tienden van munt en dille en komijn, en hebt de gewichtigere zaken van de wet verwaarloosd: rechtvaardigheid en barmhartigheid en trouw. Deze had u moeten doen, zonder de andere te verwaarlozen.”

Reflectie: Jezus bekritiseert de schriftgeleerden en Farizeeën omdat zij wel tuinkruiden vertienden, maar “het recht, de barmhartigheid en het geloof” verwaarloosden, en eindigt met: “Deze dingen had u moeten doen, zonder de andere te verwaarlozen.” Het volgende vers geeft het beeld van het uitziften van een mug en het inslikken van een kameel. Lucas 11:42 vermeldt hetzelfde gezegde tijdens een maaltijd in het huis van een Farizeeër, waarbij de verwaarloosde zaken worden benoemd als “het recht en de liefde van God.”

Luke 18:12

“Ik vast tweemaal per week; ik geef tienden van alles wat ik krijg.”

Reflectie: In de gelijkenis van Jezus somt een Farizeeër zijn vasten en zijn tienden op in een gebed waarin hij God dankt dat hij “niet zoals de andere mensen” is. Lucas zegt dat de gelijkenis werd verteld “tegen sommigen die bij zichzelf vertrouwden dat zij rechtvaardig waren” (18:9), en Jezus eindigt met te zeggen dat de tollenaar, die alleen om barmhartigheid vroeg, “naar zijn huis ging, gerechtvaardigd, in tegenstelling tot de ander” (18:14).

Hebreeën 7:8

“In het ene geval worden tienden ontvangen door sterfelijke mensen, maar in het andere geval door iemand van wie getuigd wordt dat hij leeft.”

Reflectie: Hebreeën keert terug naar Genesis 14 terwijl Melchizedek wordt vergeleken met de Levitische priesters. De priesters die tienden ontvangen zijn sterfelijke mensen, terwijl Melchizedek, die Abrahams tiende ontving, wordt beschreven als “zonder begin van dagen of einde van leven” (7:3). De schrijver voegt eraan toe dat Levi, nog “in de lendenen van zijn voorvader,” tienden betaalde via Abraham (7:9-10), en vraagt zich vervolgens af waarom er een andere priester zou opstaan “naar de ordening van Melchizedek” als volmaaktheid bereikbaar was geweest via het Levitische priesterschap (7:11).

2 Korintiërs 9:7

“Laat ieder doen zoals hij in zijn hart voorgenomen heeft, niet met tegenzin of uit dwang, want God heeft een blijmoedige gever lief.”

Reflectie: Paulus schrijft over het aandeel van de Korinthiërs in “de dienst voor de heiligen” (9:1), een geschenk dat zij al hadden toegezegd. Hij wil dat het gereed is “als een vrijwillige gave, niet als een afpersing” (9:5). Het vers daarvoor spreekt over zaaien en oogsten, en het vers daarna zegt: “God is bij machte alle genade overvloedig te laten zijn voor u.”