14 Bijbelverzen over dochters

Genesis 1:27

“Zo schiep God de mens naar zijn beeld; naar het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.”

Reflectie: Het scheppingsverhaal plaatst man en vrouw samen naar het beeld van God, in dezelfde zin en met hetzelfde werkwoord: geschapen. Het volgende vers geeft de zegen en de opdracht aan beiden tegelijk: “God zegende hen en zei tegen hen: ‘Wees vruchtbaar en word talrijk; vul de aarde en onderwerp haar.’”

2 Korintiërs 6:18

“En: Ik zal u tot een Vader zijn, en u zult Mij tot zonen en dochters zijn, zegt de Heere, de Almachtige.”

Reflectie: Paulus rijgt beloften uit het Oude Testament aaneen om de gemeente in Korinte te vertellen dat zij “de tempel van de levende God” is (vers 16). De belofte aan David in 2 Samuël 7:14 luidt: “Ik zal hem tot een vader zijn, en hij zal Mij tot een zoon zijn”; de bewoordingen die Paulus gebruikt, omvatten ook dochters, zoals Jesaja 43:6 doet wanneer God zegt: “Breng mijn zonen van verre en mijn dochters van het einde der aarde.”

Psalm 144:12

“Zodat onze zonen in hun jeugd zullen zijn als planten die grootgebracht zijn, en onze dochters als hoekzuilen, uitgehouwen naar de bouw van een paleis.”

Reflectie: De psalm is getiteld “Van David” en opent met lof aan God, “die mijn handen traint voor de strijd” (vers 1); het gebed om redding begint bij vers 5: “Scheur uw hemel open, Heer, en daal neer.” Nadat hij gevraagd heeft om verlost te worden “uit de hand van vreemden” (vers 11), beschrijft David de vrede die daarop zou volgen: gezonde zonen, dochters als gehouwen paleiszuilen, volle schuren en “geen geklaag in onze straten” (vers 14).

Numeri 27:1-7

“De dochters van Zelofehad, de zoon van Hefer, de zoon van Gilead, de zoon van Machir, de zoon van Manasse, behoorden tot de geslachten van Manasse, de zoon van Jozef. De namen van de dochters waren Machla, Noa, Hogla, Milka en Tirsa. Zij kwamen naar voren en stonden voor Mozes, de priester Eleazar, de leiders en de hele vergadering bij de ingang van de tent van de samenkomst en zeiden: ‘Onze vader is in de woestijn gestorven. Hij behoorde niet tot de volgelingen van Korach, die zich tegen de Heer verenigden, maar hij stierf voor zijn eigen zonde en liet geen zonen na. Waarom zou de naam van onze vader uit zijn geslacht verdwijnen omdat hij geen zoon had? Geef ons bezit onder de verwanten van onze vader.’ Dus bracht Mozes hun zaak voor de Heer, en de Heer zei tegen hem: ‘Wat de dochters van Zelofehad zeggen is juist. Je moet hen zeker bezit geven als erfenis onder de verwanten van hun vader en de erfenis van hun vader aan hen geven.’”

Reflectie: Zelofehad stierf in de woestijn met vijf dochters en geen zonen, en zijn dochters kwamen voor Mozes, de priester en de hele vergadering met de vraag: “Waarom zou de naam van onze vader uit zijn geslacht verdwijnen omdat hij geen zoon had?” Mozes legde de zaak voor aan de Heer, die antwoordde: “Wat de dochters van Zelofehad zeggen is juist.” De verzen die volgen maken de uitspraak tot een wet voor elk Israëlitisch gezin, en Jozua 17:3-4 vermeldt dat de dochters hun land ontvingen.

Job 42:15

“In heel het land werden geen vrouwen gevonden die zo mooi waren als de dochters van Job, en hun vader gaf hun een erfdeel te midden van hun broers.”

Reflectie: Aan het einde van het boek heeft Job zeven zonen en drie dochters, en alleen de dochters worden bij naam genoemd: Jemima, Kezia en Keren-Happuch (vers 14). Hun vader gaf hen “een erfenis samen met hun broers”, terwijl de wet van Numeri 27 dochters alleen land gaf als er geen zoon was.

Leviticus 19:29

“Ontheilig je dochter niet door haar tot hoer te maken, anders zal het land tot hoererij vervallen en vol goddeloosheid raken.”

Reflectie: Het gebod behoort tot de heiligheidswet die opent met: “Wees heilig, want Ik, de Heer, uw God, ben heilig” (vers 2). Het verbiedt een vader om zijn dochter te ontheiligen door haar tot hoer te maken en geeft een reden die verder gaat dan het gezin: het hele land zou “vol goddeloosheid” raken.

Deuteronomium 6:6-7

“Deze woorden, die ik u heden gebied, zullen in uw hart zijn. U zult ze uw kinderen inscherpen en erover spreken als u in uw huis zit en als u onderweg bent, als u neerligt en als u opstaat.”

Reflectie: Deze regels volgen op het Sjema: “Hoor, Israël: De Heer, onze God, de Heer is één” (vers 4), en het gebod om God lief te hebben met hart, ziel en kracht. Mozes draagt Israël op om die woorden in te prenten bij hun kinderen thuis, onderweg, bij het naar bed gaan en bij het opstaan.

Efeziërs 6:4

“Vaders, maak uw kinderen niet verbitterd, maar voed hen op in de onderwijzing en de vermaning van de Heere.”

Reflectie: Paulus draagt kinderen eerst op hun ouders te gehoorzamen en citeert het gebod “Eer uw vader en uw moeder” (vers 1-3). Daarna spreekt hij vaders direct aan, met een grens aan hun gezag (“verbitter uw kinderen niet”) en een taak: de kinderen opvoeden “in de tucht en de vermaning van de Heer.”

Ruth 1:16-17

“Maar Ruth antwoordde: ‘Dring er bij mij niet langer op aan u te verlaten en terug te gaan, weg van u. Waar u heen gaat, zal ik gaan, waar u overnacht, zal ik overnachten. Uw volk is mijn volk en uw God mijn God. Waar u sterft, zal ik sterven, en daar zal ik begraven worden. Laat de HEER mij straffen als er iets anders dan de dood mij van u scheidt.’”

Reflectie: Ruth was de schoondochter van Naomi, en Naomi zegt eerst tegen haar en Orpa dat ze terug moeten gaan “naar het huis van je moeder” (vers 8), en noemt hen daarna drie keer “mijn dochters” terwijl ze hen aanspoort terug te keren (vers 11-13). Orpa gaat; Ruth antwoordt met deze gelofte, waarbij ze zich verbindt aan het volk van Naomi, de God van Naomi en zelfs de begraafplaats van Naomi.

Rechters 11:34-35

“Toen Jefta terugkeerde naar zijn huis in Mispa, wie kwam hem daar tegemoet dan zijn dochter, dansend op het geluid van tamboerijnen! Zij was een enig kind. Behalve haar had hij noch zoon noch dochter. Toen hij haar zag, scheurde hij zijn kleren en riep: ‘O nee, mijn dochter! Je hebt me neergeslagen en ik ben er kapot van. Ik heb een gelofte aan de Heer gedaan die ik niet kan verbreken.’”

Reflectie: Vóór de strijd tegen de Ammonieten zwoer Jefta om als brandoffer te offeren “wat uit de deur van mijn huis komt om mij te ontmoeten” (vers 31), en zijn enige kind kwam dansend naar buiten. Zij zei hem zijn woord te houden en vroeg om twee maanden om met haar vriendinnen te huilen “omdat ik nooit zal trouwen” (vers 37). Het hoofdstuk zegt dat hij “met haar deed zoals hij had gezworen” en dat de jonge vrouwen van Israël elk jaar vier dagen weggingen om haar te herdenken (vers 39-40).

Genesis 34:3-4

“Zijn hart was verbonden aan Dinah, de dochter van Jakob; hij hield van het jonge meisje en sprak teder tot haar. En Sichem zei tegen zijn vader Hamor: ‘Haal dit meisje voor mij als mijn vrouw.’”

Reflectie: Het vers vóór dit vers zegt dat Sichem “haar nam en haar verkrachtte” (vers 2); pas daarna beschrijft de tekst zijn gehechtheid aan Dinah en zijn eis om met haar te trouwen. Jakob doet er niets aan totdat zijn zonen thuiskomen, en twee van haar broers, Simeon en Levi, doden elke man in de stad van Sichem. Hun antwoord aan Jakob eindigt het hoofdstuk: “Moest hij onze zuster als een hoer behandelen?” (vers 31).

Luke 8:48

“Toen zei Hij tegen haar: ‘Dochter, uw geloof heeft u genezen. Ga in vrede.’”

Reflectie: Een vrouw die twaalf jaar lang bloedvloeiingen had gehad, raakte in de menigte de mantel van Jezus aan en werd genezen; toen ze bevend naar voren kwam, noemde Jezus haar “Dochter.” Hij was op weg naar het huis van Jaïrus, wiens “enige dochter, een meisje van ongeveer twaalf jaar, stervende was” (vers 42). Voordat Jezus aankwam, was ze gestorven, en Hij nam haar bij de hand en zei: “Kind, sta op!” (vers 54).

Lucas 12:53

“Zij zullen verdeeld zijn, vader tegen zoon en zoon tegen vader, moeder tegen dochter en dochter tegen moeder, schoonmoeder tegen schoondochter en schoondochter tegen schoonmoeder.”

Reflectie: Jezus zegt dat hij kwam om verdeeldheid te brengen, geen vrede, en de verdeeldheid die hij beschrijft loopt dwars door een enkel huishouden heen: “vijf in één gezin, verdeeld tegen elkaar” (vers 52). De paren echoën Micha 7:6, waar “een dochter opstaat tegen haar moeder, een schoondochter tegen haar schoonmoeder.”

Handelingen 21:8-9

“De volgende dag vertrokken we en bereikten Caesarea en verbleven in het huis van Filippus de evangelist, een van de Zeven. Hij had vier ongehuwde dochters die profeteerden.”

Reflectie: Lucas, die met Paulus meereisde, noteert dat hij in Caesarea verbleef bij Filippus de evangelist, een van de zeven gekozenen in Handelingen 6, die vier ongehuwde dochters had die profeteerden. Lucas geeft noch hun namen, noch hun woorden; de profetie die hij volledig noteert is van Agabus, die waarschuwde dat Paulus in Jeruzalem gebonden zou worden (verzen 10-11).