16 Bijbelverzen over het liefhebben van je partner

Genesis 2:24

“Daarom zal een man zijn vader en zijn moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten; en zij zullen tot één vlees zijn.”

Reflectie: Het vers komt aan het einde van het verslag van de schepping van de vrouw. God heeft gezegd dat "het niet goed is dat de mens alleen is" (Genesis 2:18), er wordt geen geschikte helper gevonden onder de dieren, en wanneer de vrouw bij hem wordt gebracht, zegt de man: "Dit is nu been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees." Genesis volgt zijn woorden met dit vers. In Mattheüs 19:4-5 citeert Jezus het als wat de Schepper "in het begin" zei.

Marcus 10:9

“Wat God dan samengevoegd heeft, laat de mens dat niet scheiden.”

Reflectie: Farizeeën vroegen Jezus of een man van zijn vrouw mag scheiden. Hij antwoordde door Genesis 1:27 en 2:24 samen te citeren, voegde eraan toe "Zij zijn dus niet langer twee, maar één vlees," en trok deze conclusie. Degene die een echtpaar samenvoegt, is in zijn antwoord God, en daarom zegt hij dat niemand anders hen mag scheiden.

Efeziërs 5:25

“Mannen, heb uw vrouw lief, zoals Christus de gemeente heeft liefgehad en Zich voor haar heeft overgegeven.”

Reflectie: De huishoudelijke instructies van Paulus richten zich eerst tot vrouwen en dan tot mannen. Vrouwen wordt opgedragen zich aan hun echtgenoten te onderwerpen "zoals aan de Heer," omdat "de man het hoofd van de vrouw is, zoals Christus het hoofd van de kerk is" (Efeziërs 5:22-23), en het vers daarvoor luidt: "Onderwerp u aan elkaar uit ontzag voor Christus" (Efeziërs 5:21). De maatstaf voor de liefde van een echtgenoot is die van Christus: hij "gaf zichzelf over" voor de kerk, en de volgende verzen zeggen dat hij dat deed om haar heilig te maken en haar "zonder vlek of rimpel" te presenteren.

Ephesians 5:28-30

"Op dezelfde manier moeten echtgenoten hun vrouwen liefhebben als hun eigen lichaam. Wie zijn vrouw liefheeft, heeft zichzelf lief. Immers, niemand heeft ooit zijn eigen lichaam gehaat, maar men voedt en verzorgt het, net zoals Christus de kerk – want wij zijn leden van zijn lichaam."

Reflectie: Paulus herhaalt het gebod in een tweede vorm, voortbouwend op het "één vlees" van Genesis 2:24, dat hij in het volgende vers citeert. Als echtgenoot en echtgenote één lichaam zijn, zorgt een man die voor zijn vrouw zorgt voor zichzelf, zoals iedereen zijn eigen lichaam voedt en verzorgt en zoals Christus dat doet voor de kerk, waarvan de mensen "leden van zijn lichaam" zijn.

Efeziërs 5:33

“Echter, ieder van u moet ook zijn vrouw liefhebben zoals hij zichzelf liefheeft, en de vrouw moet respect hebben voor haar man.”

Reflectie: De passage sluit af door beide helften samen te vatten. Vlak voor dit vers noemt Paulus de een-vlees-vereniging "een diep mysterie" en zegt: "Ik spreek over Christus en de kerk"; daarna keert hij terug naar het echtpaar, waarbij hij de echtgenoot liefde voor zijn vrouw geeft als voor zichzelf en de vrouw respect voor haar echtgenoot.

Kolossenzen 3:19

“Mannen, heb uw vrouw lief en wees niet verbitterd tegen haar.”

Reflectie: Kolossenzen geeft de huishoudelijke instructies in kortere vorm. Vrouwen wordt opgedragen zich aan hun echtgenoten te onderwerpen "zoals het past in de Heer" (Kolossenzen 3:18), en echtgenoten krijgen één gebod en één verbod: heb je vrouw lief en wees niet hard voor haar.

1 Petrus 3:7

“Mannen, leef evenzo met verstand met hen samen, geef aan de vrouw, als de zwakkere partij, haar eer, en mede-erfgenamen als zij zijn van de genade van het leven, opdat uw gebeden niet verhinderd worden.”

Reflectie: Petrus schrijft aan vrouwen in de zes verzen voor dit vers, van wie sommigen getrouwd zijn met echtgenoten die "het woord niet geloven" (1 Petrus 3:1). Zijn ene vers aan echtgenoten vraagt om consideratie en respect, noemt de vrouw een mede-erfgenaam "met u" van de gave van het leven, en geeft als reden "opdat uw gebeden niet worden gehinderd."

1 Korintiërs 7:3-4

“De man moet zijn huwelijkse plicht jegens zijn vrouw vervullen, en evenzo de vrouw jegens haar man. De vrouw heeft geen macht over haar eigen lichaam, maar staat het af aan haar man. Op dezelfde wijze heeft de man geen macht over zijn eigen lichaam, maar staat hij het af aan zijn vrouw.”

Reflectie: De Korintiërs hadden aan Paulus geschreven dat "het goed is voor een man om geen seksuele betrekkingen met een vrouw te hebben" (1 Korintiërs 7:1). Paulus antwoordt dat binnen het huwelijk elke echtgenoot de ander iets verschuldigd is, en hij stelt elke plicht twee keer vast, één keer voor de echtgenoot en één keer voor de echtgenote. Het volgende vers staat onthouding alleen toe "met wederzijdse instemming en voor een bepaalde tijd," voor gebed.

Spreuken 5:18-19

“Laat je bron gezegend zijn, en verheug je in de vrouw van je jeugd. Een lieflijke hinde, een bevallig ree—laat haar borsten je altijd verzadigen, laat je altijd bedwelmd zijn door haar liefde.”

Reflectie: Een vader spreekt tot zijn zoon (Spreuken 5:1), en het grootste deel van het hoofdstuk waarschuwt tegen de overspelige vrouw wiens "lippen van honing druipen." Het alternatief dat hij biedt is vreugde thuis: de vrouw van iemands jeugd, afgebeeld als een bron die "alleen van jou" is (Spreuken 5:17). Het volgende vers vraagt waarom een man "bedwelmd zou zijn door de vrouw van een ander" als hij bedwelmd kan zijn door zijn eigen vrouw.

Hooglied 2:16

“Mijn liefste is van mij en ik ben van hem; hij weidt tussen de leliën.”

Reflectie: De vrouw spreekt deze regel uit, twee verzen nadat haar geliefde vraagt om haar gezicht te zien en haar stem te horen (Hooglied 2:14). Het stelt in één zin het toebehoren in beide richtingen vast, en Hooglied 6:3 herhaalt het met de volgorde omgekeerd: "Ik ben van mijn geliefde en mijn geliefde is van mij."

Hooglied 8:6-7

"Leg mij als een zegel op je hart, als een zegel op je arm; want liefde is zo sterk als de dood, haar jaloezie onverzettelijk als het graf. Ze brandt als laaiend vuur, als een machtige vlam. Vele wateren kunnen de liefde niet blussen; rivieren kunnen haar niet wegspoelen. Als iemand alle rijkdom van zijn huis voor de liefde zou geven, zou het volkomen worden veracht."

Reflectie: Tegen het einde van het boek vraagt de vrouw om als een zegel op het hart van haar geliefde en op zijn arm te worden geplaatst. Haar redenen volgen: liefde is zo sterk als de dood, overstromingen kunnen haar niet doven, en een aanbod van alle rijkdom van iemands huis in ruil voor liefde "zou volkomen worden veracht."

Spreuken 31:10-11

“Wie vindt een deugdzame vrouw? Zij is veel meer waard dan edelstenen. Haar man vertrouwt volledig op haar en het ontbreekt hem aan niets van waarde.”

Reflectie: Deze verzen openen het slotgedicht van Spreuken, een portret van een bekwame vrouw dat tot het einde van het boek loopt. Haar echtgenoot vertrouwt haar, en zij "doet hem goed, geen kwaad, alle dagen van haar leven" (Spreuken 31:12). Tegen het einde prijst hij haar op zijn beurt: "Vele vrouwen doen nobele dingen, maar jij overtreft hen allemaal" (Spreuken 31:29).

Prediker 4:9-12

“Twee zijn beter dan één, want zij hebben een goede beloning voor hun zwoegen: als één van hen valt, kan de ander de ander overeind helpen. Maar wee degene die valt en niemand heeft om hem overeind te helpen. Ook als twee samen liggen, zullen ze warm blijven. Maar hoe kan iemand alleen warm blijven? Hoewel men alleen kan worden overmeesterd, kunnen twee zich verdedigen. Een koord van drie strengen wordt niet snel verbroken.”

Reflectie: De Prediker heeft zojuist een man beschreven die zwoegt met "noch zoon noch broer" en vraagt voor wie al zijn werk is (Prediker 4:8). De volgende regels stellen twee tegenover één: twee mensen tillen elkaar op, houden elkaar warm en verdedigen elkaar. De passage noemt geen echtgenoot of echtgenote.

1 Korintiërs 13:4-7

“De liefde is geduldig, de liefde is vriendelijk. Zij is niet afgunstig, zij is niet zelfverheerlijkend, zij is niet opgeblazen. Zij is niet onfatsoenlijk, zij zoekt zichzelf niet, zij wordt niet verbitterd, zij denkt geen kwaad. De liefde verblijdt zich niet over de ongerechtigheid, maar verheugt zich over de waarheid. Zij bedekt alle dingen, zij gelooft alle dingen, zij hoopt alle dingen, zij verdraagt alle dingen.”

Reflectie: Paulus plaatst dit hoofdstuk tussen twee hoofdstukken over geestelijke gaven, introduceert liefde als "de weg die alles overtreft" (1 Korintiërs 12:31) en volgt het met "Jaag de liefde na" (1 Korintiërs 14:1). Hij somt op wat liefde niet doet, zoals afgunst, opscheppen, anderen onteren of het bijhouden van een lijst met fouten, en wat ze altijd doet: beschermen, vertrouwen, hopen en volharden.

Kolossenzen 3:14

“En draag bovenal deze deugden: de liefde, de band die alles tot een eenheid maakt.”

Reflectie: Het vers beëindigt een lijst van wat gelovigen naar elkaar toe moeten tonen: mededogen, vriendelijkheid, nederigheid, zachtmoedigheid en geduld, waarbij ze elkaar verdragen en vergeven (Kolossenzen 3:12-13). Liefde komt als laatste in de lijst, als de deugd die de rest "samenbindt in volmaakte eenheid."

1 Petrus 4:8

“Heb elkaar bovenal vurig lief, want de liefde bedekt vele zonden.”

Reflectie: Petrus introduceert het gebod met "Het einde van alle dingen is nabij" (1 Petrus 4:7) en plaatst liefde boven de andere instructies aan de kerk. De reden die hij geeft komt uit Spreuken 10:12, "liefde bedekt alle zonden."