17 Bijbelverzen over religie

Jakobus 1:26

“Wie zichzelf godsdienstig vindt, maar zijn tong niet in toom houdt, bedriegt zichzelf en zijn godsdienst is waardeloos.”

Reflectie: Jakobus heeft zojuist gewaarschuwd tegen degenen die naar het woord luisteren zonder te doen wat het zegt, en zichzelf zo “bedriegen” (Jakobus 1:22). Hij past die waarschuwing toe op religie: een persoon die zichzelf religieus vindt maar zijn tong niet in toom houdt, is bedrogen en zijn religie is waardeloos.

Jakobus 1:27

“Religie die God, onze Vader, aanvaardt als zuiver en onberispelijk is dit: omzien naar wezen en weduwen in hun nood en jezelf onbesmet houden door de wereld.”

Reflectie: Het volgende vers geeft de positieve definitie, en het heeft twee delen: zorg voor wezen en weduwen “in hun nood,” en jezelf onbesmet houden door de wereld. Degene die deze religie aanvaardt, is “God onze Vader.” Jakobus behoudt het woord voor uiterlijke praktijk en benoemt de praktijken die het zuiver en onberispelijk maken.

Acts 26:5

“Zij weten al lang van mij en kunnen getuigen, als ze willen, dat ik leefde volgens de strengste sekte van onze religie, als Farizeeër.”

Reflectie: Paulus verdedigt zichzelf voor koning Agrippa. Hij noemt het jodendom “onze religie” en de Farizeeën de strengste sekte ervan, waarbij hij hetzelfde Griekse zelfstandig naamwoord gebruikt als in Jakobus 1:27. Hier beschrijft het woord een hele manier van aanbidding en leven die Paulus sinds zijn kindertijd volgde (Handelingen 26:4), zonder lof of blaam.

Acts 17:22

“Paulus stond toen op in de vergadering van de Areopagus en zei: ‘Mensen van Athene! Ik zie dat u in elk opzicht zeer religieus bent.’”

Reflectie: Paulus spreekt tot de raad van de Areopagus in Athene. “Zeer religieus” vertaalt deisidaimonesteros, wat Strongs glossarium vertaalt als “zeer religieus, bijgelovig”; Thayers lexicon zegt dat Paulus het gebruikte “met vriendelijke dubbelzinnigheid.” Hij gaat verder met het noemen van een altaar met het opschrift “aan een onbekende god” (Handelingen 17:23) en vertelt de Atheners dat de God die de wereld heeft gemaakt “niet in tempels woont die door mensenhanden zijn gebouwd” (Handelingen 17:24).

1 Samuël 15:22

“Maar Samuel antwoordde: ‘Heeft de HEER evenveel behagen in brandoffers en slachtoffers als in het gehoorzamen aan de stem van de HEER? Gehoorzamen is beter dan slachtoffers, en luisteren beter dan het vet van rammen.’”

Reflectie: Saul had de opdracht gekregen de Amalekieten en hun vee te vernietigen, maar zijn soldaten hielden de beste schapen en runderen achter, waarvan Saul zei dat ze in Gilgal aan de Heer geofferd zouden worden (1 Samuël 15:21). Samuëls antwoord stelt gehoorzaamheid boven opoffering. Het volgende vers geeft het vonnis: omdat Saul het woord van de Heer verwierp, verwierp de Heer hem als koning (1 Samuël 15:23).

Jesaja 29:13

“De Heer zegt: ‘Dit volk nadert mij met de mond en eert mij met de lippen, maar hun hart is ver van mij. Hun verering van mij is gebaseerd op louter menselijke regels die hun zijn geleerd.’”

Reflectie: De klacht van de Heer is dat de aanbidding van het volk hun lippen bereikt maar niet hun harten, en dat het rust op “slechts menselijke regels die hen zijn geleerd.” Jezus citeert dit vers in Marcus 7:6-7 wanneer Farizeeën en schriftgeleerden vragen waarom zijn discipelen eten zonder de ceremoniële wassing.

Hosea 6:6

“Want ik verlang barmhartigheid, geen offer, en erkenning van God in plaats van brandoffers.”

Reflectie: Twee verzen eerder zegt God dat de liefde van Efraïm en Juda is “als de morgenmist, als de vroege dauw die verdwijnt” (Hosea 6:4). Tegenover die voorbijgaande liefde stelt hij wat hij wil: barmhartigheid en kennis van God in plaats van brandoffers. Jezus citeert de eerste helft van het vers wanneer Farizeeën bezwaar maken tegen zijn eten met tollenaars (Matteüs 9:13), en opnieuw wanneer ze zijn discipelen beschuldigen van het breken van de sabbat (Matteüs 12:7).

Amos 5:21-24

“Ik haat, ik veracht jullie religieuze feesten; jullie samenkomsten zijn een stank voor mij. Ook al brengen jullie mij brandoffers en graanoffers, ik zal ze niet accepteren. Hoewel jullie vredeoffers brengen, zal ik er geen acht op slaan. Weg met het lawaai van jullie liederen! Ik zal niet luisteren naar de muziek van jullie harpen. Maar laat gerechtigheid als water naar beneden stromen, rechtschapenheid als een nooit opdrogende beek!”

Reflectie: God spreekt door Amos tot Israël. De brandoffers, graanoffers en vredeoffers die hij weigert, zijn de offers die in Leviticus 1-3 worden uiteengezet, en hij wijst ook de feesten en liederen af. Vers 24 zegt wat hij in de plaats daarvan wil: gerechtigheid en rechtschapenheid die onophoudelijk stromen, als een rivier en een beek.

Micha 6:8

“Hij heeft u bekendgemaakt, o mens, wat goed is. En wat vraagt de HEERE van u anders dan recht te doen, goedertierenheid lief te hebben en ootmoedig te wandelen met uw God?”

Reflectie: Het vers beantwoordt vragen die in Micha 6:6-7 worden gesteld: moet een aanbidder komen met brandoffers, met kalveren van een jaar oud, met duizenden rammen en rivieren van olijfolie, of zelfs met een eerstgeboren kind? Het antwoord noemt in plaats daarvan drie dingen: rechtvaardig handelen, barmhartigheid liefhebben en nederig wandelen met God. “Hij heeft u getoond” presenteert het antwoord als iets dat al bekend is.

Mark 7:8

“Jullie laten de geboden van God los en houden vast aan menselijke tradities.”

Reflectie: Farizeeën en wetgeleerden uit Jeruzalem hebben gevraagd waarom de discipelen met ongewassen handen eten, in strijd met “de overlevering van de oudsten” (Marcus 7:5). Na het citeren van Jesaja geeft Jezus in Marcus 7:10-13 een voorbeeld: door geld tot “Korban” te verklaren, gewijd aan God, kon iemand weigeren zijn vader of moeder te helpen, waardoor een overlevering het gebod om hen te eren opzijzette.

Mattheüs 23:27-28

“Wee u, schriftgeleerden en Farizeeën, huichelaars! Want u lijkt op witgepleisterde graven, die vanbuiten wel mooi lijken, maar vanbinnen vol zijn met doodsbeenderen en alle onreinheid. Zo lijkt u ook vanbuiten wel rechtvaardig voor de mensen, maar vanbinnen bent u vol huichelarij en wetteloosheid.”

Reflectie: Onder de wet was iedereen die een graf aanraakte zeven dagen onrein (Numeri 19:16). Jezus vergelijkt leraren die rechtvaardig lijken met graven die er vanbuiten prachtig uitzien maar vanbinnen vol beenderen zitten. Het wee dat daaraan voorafgaat, maakt hetzelfde punt met een beker die alleen aan de buitenkant is schoongemaakt (Matteüs 23:25-26). Eerder in het hoofdstuk vertelt Jezus hen dat ze gerechtigheid, barmhartigheid en trouw hadden moeten beoefenen “zonder de tienden na te laten” (Matteüs 23:23).

Colossians 2:23

“Dergelijke voorschriften hebben inderdaad de schijn van wijsheid, met hun zelfverzonnen eredienst, hun valse nederigheid en hun harde behandeling van het lichaam, maar ze hebben geen enkele waarde in het beteugelen van zinnelijke verlangens.”

Reflectie: De voorschriften die Paulus bedoelt, zijn regels zoals “Raak niet aan! Proef niet! Kom niet aan!” (Kolossenzen 2:21), die hij “slechts menselijke geboden en leringen” noemt (Kolossenzen 2:22). Hij geeft toe dat ze er wijs uitzien en zegt dat ze de zucht naar genot niet beteugelen. Een paar verzen eerder noemt hij feesten, nieuwe maan en sabbatten “een schaduw van de dingen die komen zouden” en zegt hij: “de werkelijkheid is echter in Christus” (Kolossenzen 2:17).

Galatians 5:6

“Want in Christus Jezus heeft noch besnijdenis, noch onbesneden zijn enige waarde. Het enige dat telt, is geloof dat zich uitdrukt door liefde.”

Reflectie: Paulus schrijft aan de kerken in Galatië waar mannen werden aangespoord zich te laten besnijden, en hij waarschuwt dat degenen die door de wet gerechtvaardigd willen worden “uit de genade zijn gevallen” (Galaten 5:4). In Christus, zegt hij, heeft besneden of onbesneden zijn geen enkele waarde. Wat telt is geloof, en het geloof dat hij bedoelt, toont zich in liefde.

Mattheüs 22:37-40

“Jezus antwoordde: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand.’ Dit is het eerste en grootste gebod. En het tweede is daaraan gelijk: ‘Heb uw naaste lief als uzelf.’ Aan deze twee geboden hangt de hele Wet en de Profeten.”

Reflectie: Een wetgeleerde stelt Jezus op de proef door te vragen welk gebod het grootste is. Jezus antwoordt met twee geboden: liefde voor God uit Deuteronomium 6:5 en liefde voor de naaste uit Leviticus 19:18, en zegt dat heel de Wet en de Profeten daarop rusten.

1 Johannes 4:20

“Als iemand zegt: Ik heb God lief, en hij haat zijn broeder, dan is hij een leugenaar. Want wie zijn broeder, die hij gezien heeft, niet liefheeft, hoe kan hij God liefhebben, Die hij niet gezien heeft?”

Reflectie: Johannes noemt iedereen die beweert God lief te hebben terwijl hij zijn broeder of zuster haat, een leugenaar, en geeft de reden: liefde voor de God die niemand heeft gezien, kan niet bestaan zonder liefde voor de persoon die wel gezien wordt. Het volgende vers maakt er een gebod van: “Wie God liefheeft, moet ook zijn broeder en zuster liefhebben” (1 Johannes 4:21).

Handelingen 2:42

“Zij bleven volharden in het onderwijs van de apostelen en in de gemeenschap, in het breken van het brood en in de gebeden.”

Reflectie: Na de preek van Petrus met Pinksteren werden ongeveer drieduizend mensen gedoopt (Handelingen 2:41), en dit vers somt vier dingen op waaraan zij zich wijdden. De verzen die volgen voegen eraan toe dat zij hun bezittingen deelden met iedereen die gebrek had, elke dag in de tempel samenkwamen en in hun huizen brood braken (Handelingen 2:44-46).

Hebreeën 10:24-25

“En laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken. Laten wij het onderling samenkomen niet nalaten, zoals sommigen de gewoonte hebben, maar elkaar bemoedigen, en dat zoveel te meer naarmate u de dag ziet naderen.”

Reflectie: De schrijver geeft drie instructies achter elkaar: nader tot God (Hebreeën 10:22), houd vast aan de beleden hoop (Hebreeën 10:23), en denk na over hoe we elkaar kunnen aansporen. Samenkomst is onderdeel van het derde punt, en de brief merkt op dat sommigen daar al mee gestopt waren. “De dag die nadert” geeft de reden om het “des te meer” te doen.