Denominaties vergeleken135 artikelen

Kinderdoop: Welke kerken dopen baby's en welke wachten



  • Katholieken, de orthodoxe en koptische kerken, lutheranen, anglicanen, presbyterianen, methodisten, nazareners en de United Church of Christ dopen allemaal baby's.
  • Baptisten, de Churches of Christ, de Disciples of Christ, pinkstergemeenten, mennonieten, de amish, adventisten en Jehova's getuigen wachten tot een kind oud genoeg is om berouw te tonen en te geloven.
  • Heiligen der laatste dagen dopen hun kinderen op achtjarige leeftijd, en quakers en het Leger des Heils dopen niemand met water.
  • Katholieken en orthodoxen brengen baby's naar de doopvont omdat zij geloven dat de doop de wedergeboorte is die een kind nodig heeft, en presbyterianen omdat de kinderen van gelovigen bij het verbond horen, zoals de zonen van Israël op acht dagen oud besneden werden.
  • Handelingen vertelt over hele huishoudens die gedoopt werden zonder iemands leeftijd te noemen, dus beide kanten lezen dezelfde verzen en komen tot verschillende antwoorden.
  • In het vroege Carthago vroeg Tertullianus ouders om te wachten, terwijl de raad van Cyprianus een pasgeborene niet eens tot de achtste dag zou laten wachten.
  • Voor een baby die ongedoopt sterft, vertrouwt de Katholieke Kerk het kind toe aan "de barmhartigheid van God", en mennonieten zeggen dat kleine kinderen "veilig zijn in de zorg van God".
Denominaties vergelekenBekijk alle 135 artikelen in deze reeks

Katholieken, de oosters-orthodoxen en de koptisch-orthodoxen dopen baby's, en dat doen ook lutheranen, anglicanen en episcopalen, presbyterianen en de gereformeerden, methodisten, de Church of the Nazarene en de United Church of Christ. Baptisten, de Churches of Christ, de Disciples of Christ, pinkstergemeenten, mennonieten, de amish, zevendedagsadventisten en Jehova's getuigen wachten tot een kind berouw kan tonen en kan geloven, en elke niet-confessionele kerk bepaalt dit voor zichzelf. Heiligen der laatste dagen dopen hun kinderen op achtjarige leeftijd, en quakers en het Leger des Heils dopen niemand met water.

Christenen aan beide kanten van die lijn blijven terugkeren naar dezelfde paar verzen in Marcus. "En zij brachten jonge kinderen tot Hem, opdat Hij ze zou aanraken; en de discipelen bestraften degenen, die ze brachten." Jezus was "zeer ontevreden" en zei: "Laat de kinderkens tot Mij komen, en verhindert ze niet; want derzulken is het Koninkrijk Gods," en daarna "nam Hij ze in de armen, en legde de handen op hen, en zegende ze" (Marcus 10:13–16). De Katholieke Catechismus citeert die woorden, en dat doen ook de quakers en de adventisten, en dat deed Tertullianus in de vroege kerk. Sommigen van ons horen erin een reden om een baby in de eerste weken naar de doopvont te dragen, en sommigen horen dat het kind al in die armen wordt gehouden, veilig tot de dag dat het zelf kan komen.

Kerk of familie Doopt baby's? In eigen woorden
Katholiek Ja, kort na de geboorte Kinderen "hebben ook behoefte aan de wedergeboorte in de doop"
Oosters-Orthodox Ja, door drievoudige onderdompeling De peetouder "spreekt namens het kind"
Koptisch-Orthodox Ja, na 40 dagen voor jongens en 80 voor meisjes "Een verlossend sacrament, noodzakelijk voor verlossing"
Luthers Ja "Kinderen moeten gedoopt worden"
Anglicaans en Episcopalen Ja Dertig-negen Artikelen: "In elk opzicht te behouden in de Kerk"
Methodistisch Ja "De doop van jonge kinderen moet behouden blijven"
Presbyteriaans en Gereformeerd Ja, kinderen van gelovigen Westminster Confessie: “De zuigelingen van één of beide gelovige ouders”
Kerk van de Nazarener Ja, als de ouders erom vragen “Op verzoek van ouders of voogden”
Verenigde Kerk van Christus Ja “Zuigelingen, kinderen, jongeren en volwassenen”
Baptist Nee, alleen gelovigen, door onderdompeling “De onderdompeling van een gelovige in water”
Kerken van Christus Nee Batsell Barrett Baxter: “Geloof moet altijd voorafgaan aan de doop”
Discipelen van Christus Nee, maar accepteert de dopen van andere kerken “Wij praktiseren de doop van gelovigen”
Pinkstergemeenten en Oneness-pinkstergemeenten Nee Assemblies of God: “Allen die zich bekeren en geloven”; UPCI: “alleen voor degenen die volledig berouw hebben getoond”
Niet-confessioneel Geen gedeelde regel Gateway Church: een teken van “wat God al heeft gedaan”
Mennonieten en Amish Nee Mennonite Church USA: “Zuigelingen en kinderen hebben geen doop nodig”
Zevendedagsadventist Nee; kinderen worden opgedragen “Afhankelijk van een geloofsbelijdenis”
Jehovah’s getuigen Nee “Niet verenigbaar met de Schrift”
Heiligen der laatste dagen Nee; gedoopt op achtjarige leeftijd “Wanneer acht jaar oud”
Quakers en het Leger des Heils Geen waterdoop voor niemand Quakers: “De innerlijke verandering”; Leger des Heils: “geen specifieke sacramenten in acht nemen”

Onze gratis tool, Vergelijk christelijke denominaties, plaatst willekeurig twee van de 23 kerken naast elkaar wat betreft de doop en 54 andere vragen.

Waarom dopen katholieken en orthodoxe christenen baby's?

Katholieken brengen een baby om gedoopt te worden omdat ze geloven dat de baby nodig heeft wat de doop geeft. “Geboren met een gevallen menselijke natuur en besmet door de erfzonde, hebben kinderen ook behoefte aan de nieuwe geboorte in de doop,” leert de Catechismus van de Katholieke Kerk (paragraaf 1250), en dat is de geboorte uit water en de Geest waar Jezus over sprak in het Evangelie van Johannes: “Tenzij iemand geboren wordt uit water en Geest, kan hij het koninkrijk van God niet binnengaan” (Johannes 3:5). Een baby heeft niets gedaan en kan niets beloven, en de Catechismus ziet precies dat als het punt, want “De pure belangeloosheid van de genade van de redding is bijzonder manifest in de kinderdoop.” Dus zegt het dat de Kerk en de ouders “een kind de onschatbare genade zouden ontzeggen om een kind van God te worden als ze de doop niet kort na de geboorte zouden toedienen.” Hoe de kerken die erfenis van Adam begrijpen, wordt verteld in original sin.

Een orthodoxe baby gaat drie keer het doopvont in en de peetouder “ontvangt” het kind uit het water. Een baby kan de geloofsbelijdenis niet uitspreken, dus zegt iemand het voor het kind, want vóór de doop “verklaart een persoon—of zijn sponsors of peetouders voor hem—officieel het symbool van het christelijk geloof, de geloofsbelijdenis.” Het boek The Orthodox Faith van de Orthodox Church in America vertelt wat er gebeurt: “De christelijke doop is de deelname van de mens aan de gebeurtenis van Pasen. Het is een ‘nieuwe geboorte door water en de Heilige Geest’ in het Koninkrijk van God (Joh 3.5).” In dezelfde dienst “krijgt het pas gedoopte kind de gave van de Heilige Geest in het sacrament van de chrisma.”

De Koptisch-Orthodoxe Kerk leert dat “de doop een verlossend sacrament is, noodzakelijk voor verlossing en toegang tot het eeuwige leven,” en ze houdt een kalender daarvoor aan volgens de Wet van Mozes. “De tachtig dagen voor het meisje en veertig dagen voor het jongetje worden geïdentificeerd in het boek Leviticus, hoofdstuk twaalf,” schrijft bisschop Mettaous in zijn boek over de sacramenten van de kerk, en ouders “mogen deze om geen enkele reden overschrijden.” Als een pasgeborene ziek is, wacht niemand, en de baby wordt gedoopt “zelfs als het kind één dag oud is,” zodat het kind “niet sterft zonder doop.”

Dopen lutheranen, anglicanen en methodisten zuigelingen?

Lutheranen schreven de kinderdoop in de Augsburgse Confessie, waarvan het negende artikel zegt: “Over de doop leren zij dat deze noodzakelijk is voor de redding, en dat door de doop de genade van God wordt aangeboden, en dat kinderen gedoopt moeten worden die, aangeboden aan God door de doop, in Gods genade worden ontvangen.” Maarten Luther boog zich over de vraag of een baby kan geloven, en in zijn Grote Catechismus haalde hij het gewicht volledig van de baby af: “Wij brengen het kind in de overtuiging en hoop dat het gelooft, en wij bidden dat God het geloof mag schenken; maar wij dopen het niet op basis daarvan, maar uitsluitend op het bevel van God.”

Anglicanen en Episcopaliërs lezen nog steeds de zin die artikel XXVII van de Thirty-nine Articles van de Church of England afsluit, overeengekomen in 1562: “De doop van jonge kinderen moet in ieder geval in de Kerk behouden blijven, als zijnde het meest in overeenstemming met de instelling van Christus.” De Methodist Articles of Religion, die de United Methodist Church aanhoudt, beginnen hun artikel over de doop in bijna dezelfde woorden als de Anglicaanse en eindigen met: “De doop van jonge kinderen moet in de Kerk behouden blijven.”

Een Nazarener-gezin kan een baby meebrengen of wachten, en de keuze is aan hen. De Articles of Faith van de Church of the Nazarene geven de doop “aan gelovigen,” en voegen eraan toe: “Als deelnemers aan het nieuwe verbond kunnen jonge kinderen en de moreel onschuldigen gedoopt worden op verzoek van ouders of voogden.” In de United Church of Christ wordt een baby even gemakkelijk gedoopt als een volwassen man of vrouw, aangezien de kerk de doop geeft aan “zuigelingen, kinderen, jongeren en volwassenen,” en voor een zuigeling zegt ze dat de doop “hun opname in de zorg van Christus’ kerk markeert, het teken en zegel van Gods genade en vergeving, en het begin van hun christelijk geloof en leven.”

Waarom dopen presbyterianen de kinderen van gelovigen?

Presbyteriaanse en Gereformeerde christenen dopen de baby’s van gelovigen vanwege het verbond, want de Westminster Confession of Faith noemt de doop “een teken en zegel van het verbond der genade,” en zegt wie het moet ontvangen: “Niet alleen degenen die daadwerkelijk geloof in en gehoorzaamheid aan Christus belijden, maar ook de zuigelingen van één of beide gelovige ouders moeten gedoopt worden” (28.1, 28.4). Die zin spreekt voor de Gereformeerden, aangezien protestanten als geheel geen enkele regel hebben over de kinderdoop, en de Baptisten- en Pinksterverklaringen het tegenovergestelde zeggen.

Om te begrijpen waarom een verbond baby's naar het doopvont brengt, nemen de gereformeerden ons mee terug naar Abraham, tegen wie werd gezegd: “wie acht dagen oud is, zal bij u besneden worden” (Genesis 17:12), dus kregen de zonen van Israël het teken van het verbond voordat ze konden spreken. Paulus vertelt de Kolossenzen dat zij in Christus “besneden zijn met een besnijdenis die niet met handen is verricht,” en gaat direct verder: “met Hem begraven in de doop, waarin u ook met Hem opgewekt bent” (Kolossenzen 2:11–12). Westminster stelt dat er niet twee verbonden van genade zijn, maar “één en hetzelfde, onder verschillende bedelingen.” Dus lezen de gereformeerden besnijdenis en doop als tekenen van één verbond, en zij horen dezelfde belofte in Petrus' preek op Pinksteren: “Bekeer u en laat ieder van u gedoopt worden,” en in één adem door: “Want voor u is de belofte en voor uw kinderen” (Handelingen 2:38–39).

Staat de kinderdoop in de Bijbel?

Geen enkel vers zegt dat een baby werd gedoopt, en geen enkel vers verbiedt het, dus beide kanten lezen dezelfde huishoudens in Handelingen. Lydia, “een verkoopster van purper,” “van wie de Heere het hart geopend had,” werd gedoopt “en haar huisgezin” (Handelingen 16:14–15). De gevangenbewaarder in Filippi “werd gedoopt, hij en al de zijnen, onmiddellijk” (Handelingen 16:33), en Paulus herinnert zich: “Ik heb ook het huisgezin van Stefanas gedoopt” (1 Korinthe 1:16). De Katholieke Catechismus wijst op deze verzen en zegt dat het “heel goed mogelijk is dat, vanaf het begin van de apostolische prediking, toen hele ‘huishoudens’ de doop ontvingen, ook zuigelingen gedoopt kunnen zijn” (paragraaf 1252), en het beweert niet meer dan dat het “heel goed mogelijk” is.

Jehovah's Getuigen onderwijzen op jw.org dat “de kinderdoop niet in overeenstemming is met de Schrift.” Een persoon die zich laat dopen moet aan vereisten voldoen, zeggen zij, en “zuigelingen zijn niet in staat deze dingen te doen.” Zij lezen het huis van de gevangenbewaarder anders: “Ten eerste worden er geen leeftijden genoemd. Ten tweede hoorden en accepteerden de gevangenbewaarder en zijn huisgezin ‘het woord van Jehovah’ voordat zij werden gedoopt.” Lukas zegt wel dat Paulus en Silas “het woord van de Heere tot hem spraken, en tot allen die in zijn huis waren,” en dat de gevangenbewaarder “zich verheugde, omdat hij met heel zijn huis in God geloofd had” (Handelingen 16:32, 34). Ook op de weg door de woestijn hoorde de Ethiopiër die water zag en vroeg: “wat verhindert mij gedoopt te worden?” Filippus antwoorden, in de King James Version: “Indien u gelooft met heel uw hart, is het geoorloofd” (Handelingen 8:36–37). Als uw Bijbel de NIV is, zult u het antwoord van Filippus alleen in een voetnoot vinden, omdat slechts enkele manuscripten het bevatten.

Welke kerken dopen alleen gelovigen?

De Baptist Faith and Message, de geloofsbelijdenis van de Southern Baptist Convention, zegt: “De christelijke doop is de onderdompeling van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Het is een daad van gehoorzaamheid die het geloof van de gelovige in een gekruisigde, begraven en opgestane Heiland symboliseert.” Het water is het eigen antwoord van de gelovige aan God, dus het wacht op een gelovige.

Een familie in de Churches of Christ wacht ook, totdat het kind zelf in het evangelie kan geloven. Batsell Barrett Baxter, antwoordend namens de Churches of Christ op church-of-christ.org, zet de vraag en het antwoord naast elkaar: “Wordt de kinderdoop beoefend? Nee. Alleen degenen die de ‘leeftijd van verantwoordelijkheid’ hebben bereikt, worden geaccepteerd voor de doop,” omdat “Geloof altijd vooraf moet gaan aan de doop, dus alleen degenen die oud genoeg zijn om het evangelie te begrijpen en te geloven, worden beschouwd als geschikte kandidaten voor de doop.” Een gemeente van de Disciples of Christ doopt ook gelovigen, maar verwelkomt iemand die als baby in een andere kerk is gedoopt: “Wij beoefenen de doop van gelovigen, wat benadrukt dat Gods genade een antwoord van geloof en discipelschap vereist, terwijl we ook de doop erkennen die in andere kerken is uitgevoerd,” zeggen de Disciples of Christ in hun Identity Statement.

Breng een baby naar een Assemblies of God-kerk en het water wacht tot het kind zich kan bekeren en geloven, want de Assemblies of God onderwijzen in hun Statement of Fundamental Truths dat “De verordening van de doop door onderdompeling door de Schrift wordt geboden. Allen die zich bekeren en in Christus als Heiland en Heere geloven, moeten worden gedoopt.” Oneness Pentecostals wachten op hetzelfde. De United Pentecostal Church International doopt “in de naam van de Heere Jezus Christus tot vergeving van zonden,” en haar Articles of Faith zeggen dat onderdompeling “alleen is voor degenen die zich volledig hebben bekeerd, zich hebben afgekeerd van hun zonden en een liefde voor de wereld.” In een niet-confessionele kerk hangt het antwoord af van de kerk, aangezien er geen gemeenschappelijke verklaring is. Gateway Church in Texas, bijvoorbeeld, zegt dat “De waterdoop het uiterlijke teken is van wat God al in het leven van het individu heeft gedaan, en een getuigenis is voor allen dat de persoon nu bij Jezus hoort,” hoewel de verklaring nooit zuigelingen noemt.

Zevendedagsadventisten onderwijzen in hun vijftiende Fundamental Belief dat de doop “door onderdompeling in water is en afhankelijk is van een bevestiging van geloof in Jezus en bewijs van berouw over zonde.” Ze hebben wel een dienst voor baby's, want hun Church Manual noemt “kinderopdrachten” onder de dingen die de oudsten regelen of leiden, en het citeert Ellen White over die verzen in Markus: “Jezus trekt de kinderen aan, en Hij gebiedt ons: Laat ze tot Mij komen; alsof Hij wil zeggen: Ze zullen komen als u hen niet hindert.” Hoe een opdracht verschilt van een doop is het onderwerp van opdraging versus doop.

Waarom wachten mennonieten en de amish?

Mennonieten en de Amish zijn wederdopers, en hun antwoord werd vroeg opgeschreven. Op 24 februari 1527 kwam een conferentie van Zwitserse Broeders in Schleitheim overeen dat “De doop gegeven zal worden aan allen die berouw en verbetering van leven hebben geleerd, en die oprecht geloven dat hun zonden door Christus zijn weggenomen,” en zeiden duidelijk: “Dit sluit alle kinderdoop uit.” De Augsburgse Confessie van de Lutheranen, uit dezelfde eeuw, veroordeelde “de wederdopers, die de doop van kinderen verwerpen en zeggen dat kinderen zonder doop worden gered.”

De Confession of Faith in a Mennonite Perspective van de Mennonite Church USA zegt vandaag dat “De doop is voor degenen die de leeftijd van verantwoordelijkheid hebben bereikt en die vrijwillig om de doop vragen op basis van hun antwoord op Jezus Christus in geloof.” Het commentaar geeft de reden: “Zuigelingen en kinderen hebben geen behoefte aan de doop, aangezien zij veilig zijn in de zorg van God. Wanneer zij in staat zijn verantwoording af te leggen voor hun eigen daden, zijn zij in staat het geloof van de kerk tot het hunne te maken.”

Waarom dopen de heiligen der laatste dagen op achtjarige leeftijd?

De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen onderwijst in haar Articles of Faith “Doop door onderdompeling tot vergeving van zonden,” en zij doopt geen baby's omdat zij vasthoudt dat zij niets hebben om vergeven te worden. In het Boek van Mormon schrijft Mormon aan zijn zoon Moroni dat “kleine kinderen heel zijn, want zij zijn niet in staat zonde te begaan,” dat “hun kleine kinderen geen bekering nodig hebben, noch de doop,” en dat “kleine kinderen levend zijn in Christus, zelfs vanaf de grondlegging van de wereld” (Moroni 8:8, 11–12). Een openbaring in de Leer en Verbonden stelt de leeftijd vast: “En hun kinderen zullen op achtjarige leeftijd gedoopt worden tot vergeving van hun zonden, en de handoplegging ontvangen” (68:27). De doop namens de doden is een andere zaak, met een eigen pagina, Doop voor de doden.

Welke kerken dopen helemaal niet met water?

Quakers en het Leger des Heils dopen niemand met water, baby of volwassene, en beiden zeggen dat ze dit doen om hun ogen gericht te houden op waar het water naar verwijst. Quaker faith and practice, het boek van de Britain Yearly Meeting, bevat een passage die John Wilhelm Rowntree in 1902 schreef en die teruggaat naar de kinderen in Jezus' armen: “Jezus, toen Hij de kleine kinderen in Zijn armen nam en zei: ‘Van hen is het Koninkrijk der Hemelen’, sprak over Joodse kinderen, die, volgens het Joodse gebruik, niet gedoopt zouden zijn geweest.” Voor Rowntree is het: “Het is de innerlijke verandering, de innerlijke zuivering, het geestelijke feit en niet het uiterlijke symbool, dat in waarheid bij het Koninkrijk van God hoort.” Hetzelfde boek zegt: “Wij erkennen dat de genade van God door velen wordt ervaren door de uiterlijke rite van de doop.”

Het Handbook of Doctrine van het Leger des Heils zegt: “Vroeg in onze geschiedenis werd het Leger des Heils door God geleid om geen specifieke sacramenten, dat wil zeggen de doop en het Heilig Avondmaal, of de Heilige Communie, als voorgeschreven rituelen te vieren. Hiermee herinneren wij onszelf en anderen aan het gevaar van vertrouwen op het uiterlijke in plaats van op de genade die het betekent of waarnaar het verwijst.” Een soldaat van het Leger des Heils wordt in plaats daarvan beëdigd, en het Handboek noemt dat “een openbaar antwoord en getuigenis van een levensveranderende ontmoeting met Christus die al heeft plaatsgevonden, zoals de waterdoop die door sommige andere christenen wordt beoefend.”

Doopte de vroege kerk baby's?

De Catechismus zegt dat “Er vanaf de tweede eeuw expliciete getuigenissen zijn van deze praktijk.” In Carthago, in Noord-Afrika, lieten twee christenen van dezelfde kerk ons ongeveer vijftig jaar na elkaar tegenstrijdig advies na. Tertullianus, een priester daar, schreef in de eerste jaren na 200 een boekje Over de Doop, waarin hij ouders vroeg te wachten. Daarin zegt hij dat “het uitstel van de doop de voorkeur verdient; vooral echter in het geval van kleine kinderen,” en hij nam het vers op waarmee we begonnen: “De Heere zegt inderdaad: Verhindert hen niet tot Mij te komen. Laat hen dan komen, terwijl zij opgroeien,” en “laat hen christenen worden wanneer zij in staat zijn geworden Christus te kennen. Waarom haast de onschuldige levensperiode zich naar de vergeving van zonden?” Niemand pleit voor uitstel tenzij de baby's al worden gebracht, dus zijn waarschuwing vertelt ons ook wat de kerk in Carthago deed.

Cyprianus, die rond 248 bisschop van Carthago werd, had een brief van een bisschop genaamd Fidus, die vond dat een pasgeborene niet “binnen de tweede of derde dag na hun geboorte” gedoopt moest worden, maar moest wachten tot “de achtste dag,” zoals bij een besnijdenis. Cyprianus en zijn raad vertelden hem dat “wij allen veeleer oordelen dat de barmhartigheid en genade van God niet geweigerd mag worden aan iemand die uit de mens geboren is.” Niemand, schreef hij, zou moeten terugschrikken voor het kussen van een kind dat net geboren is, aangezien “in de kus van een zuigeling ieder van ons, omwille van zijn religie, de nog recente handen van God zelf zou moeten overwegen, die wij op een bepaalde manier kussen.”

Wat gebeurt er met een baby die voor de doop sterft?

Als we met verdriet naar deze vraag komen, voor een kind dat te vroeg geboren is of slechts enkele uren heeft geleefd, spreken de kerken zacht over dat kind. De Katholieke Kerk onderwijst dat “De doop noodzakelijk is voor het heil voor degenen aan wie het Evangelie is verkondigd en die de mogelijkheid hebben gehad om om dit sacrament te vragen,” en voegt in dezelfde paragraaf toe: “God heeft het heil gebonden aan het sacrament van de doop, maar Hijzelf is niet gebonden aan Zijn sacramenten” (paragraaf 1257). Dus zegt zij: “Wat betreft kinderen die zonder doop zijn gestorven, kan de Kerk hen alleen toevertrouwen aan de barmhartigheid van God, zoals zij doet in haar begrafenisrituelen voor hen,” en zij vindt haar hoop in de armen die we in Markus tegenkwamen: “Jezus' tederheid jegens kinderen die Hem deed zeggen: ‘Laat de kinderen tot Mij komen, verhinder hen niet,’ stelt ons in staat te hopen dat er een weg naar het heil is voor kinderen die zonder doop zijn gestorven” (paragraaf 1261). Velen van ons groeiden op met het horen over het voorgeborchte, en hoe dat verschilt van het vagevuur wordt uiteengezet in Limbus versus Vagevuur.

De kerken die wachten zien geen gevaar voor het kind, aangezien zij nooit hebben gedacht dat een baby het water nodig had. Mennonieten houden vast dat kleintjes “veilig zijn in de zorg van God,” en Heiligen der Laatste Dagen lezen in het Boek van Mormon dat “kleine kinderen levend zijn in Christus.” Presbyterianen, die wel baby's dopen, vinden troost in de Westminster Confessie, die onderwijst dat genade en heil niet zo aan de doop zijn gebonden “dat niemand wedergeboren of gered kan worden zonder deze” (28.5). Wat onze kerk ook is, we vertrouwen dat kind toe aan Degene die de kleine kinderen in Zijn armen nam.

Als ik als baby gedoopt ben, moet ik dan opnieuw gedoopt worden?

Als u als baby bent gedoopt, zullen de kerken die baby's dopen u niet opnieuw dopen, omdat zij de doop één keer geven en de doop die u had, meetellen. Presbyterianen hebben dit in de Westminster Confessie, die zegt dat de doop “slechts één keer aan een persoon toegediend mag worden,” en Lutheranen hebben het van Luther, die schreef dat de doop van zuigelingen geldig is “en niemand hen opnieuw zou moeten dopen.” De United Church of Christ zegt het over de doop van elke kerk: “De United Church of Christ erkent de geldigheid van alle dopen, daarom is er geen noodzaak voor een herdoop.” De Disciples of Christ, die gelovigen dopen, erkennen ook “de doop die in andere kerken is uitgevoerd.”

Een baptistenkerk zal anders antwoorden, omdat baptisten vasthouden dat het Nieuwe Testament de doop aan gelovigen geeft. De Second London Confession van 1689 noemt degenen die berouw en geloof in Christus belijden “de enige juiste onderwerpen van deze verordening,” en de Baptist Faith and Message zegt dat de doop “een voorwaarde is voor de privileges van het kerklidmaatschap en voor het Heilig Avondmaal.” Dus iemand die als baby is gedoopt en lid wordt van een Southern Baptist-kerk, kan verwachten eerst gedoopt te worden, als gelovige.

Markus vertelt ons niet wat die kinderen begrepen toen ze langs de discipelen werden gedragen. Hij vertelt ons wat Jezus deed: “Hij nam ze in Zijn armen, legde de handen op hen en zegende hen” (Markus 10:16). Sommigen van ons dragen onze baby's naar het doopvont vanwege dat vers, en sommigen van ons dragen ze mee naar huis en wachten op de dag dat ze zelf naar het water lopen, en wij allen brengen ze naar Hem.


Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 135 artikelen



Reacties

Een reactie plaatsen

Share to...