Protestanten geloven wat de geloofsbelijdenissen van de vroege Kerk belijden: één God, Vader, Zoon en Heilige Geest, en Jezus Christus, waarlijk God en waarlijk mens, die stierf voor onze zonden en weer opstond. Wat hen protestanten maakt, kwam voort uit de Reformatie van de zestiende eeuw. Zij houden vast aan het feit dat de Schrift de uiteindelijke rechter is van alles wat een kerk leert, dat wij door Zijn genade met God worden verzoend, door geloof in Christus en niet door iets wat wij verdienen, dat Christus de enige middelaar is tussen God en ons, en dat elke gedoopte gelovige als priester voor God staat.
Er is echter geen enkele protestantse kerk en geen enkele protestantse geloofsbelijdenis. Het is een familie: de lutheranen, de gereformeerden en presbyterianen, de anglicanen en episcopalen, en de kerken die na hen ontstonden, baptisten, methodisten, pinkstergelovigen en de niet-confessionele kerken. Elke familie schreef haar geloof op in haar eigen woorden. De lutheranen hebben de Augsburgse Confessie van 1530, de Church of England heeft de Dertig-negen Artikelen, herzien onder Elizabeth in 1563 en 1571, de presbyterianen hebben de Westminster Confessie, de Southern Baptists hebben de Baptist Faith and Message van 2000, en evangelicals uit meer dan 150 landen hebben samen de Lausanne-verbintenis opgesteld. Waar die documenten uiteenlopen, is het eerlijk om ieder voor zich te laten spreken.
De naam komt voort uit een protest. Luther had op 31 oktober 1517 zijn Vijfennegentig Stellingen op de kerkdeur in Wittenberg geplaatst, tegen de verkoop van aflaten, en twaalf jaar later, op 25 april 1529, dienden de lutherse vorsten en de vertegenwoordigers van veertien rijkssteden een formeel protest in bij de Rijksdag van Spiers tegen de maatregelen die zij hielden voor “in strijd met het Woord van God, met hun geweten.” De kerkhistoricus Philip Schaff vertelt ons dat “van dit protest en beroep de lutheranen protestanten werden genoemd,” en dat hun motto dat van keurvorst Johan de Standvastige was: “Het Woord van God blijft in eeuwigheid.” Toen Pew de christenen van de wereld telde voor 2010, vond het 801 miljoen protestanten, 37 procent van alle christenen, en meer van hen woonden in sub-Sahara Afrika dan in Europa, waar het protest werd gemaakt. Mensen rekenen soms de Latter-day Saints of Jehova's getuigen tot de protestanten, maar Pew deed dat niet; het plaatste hen, samen met de Christian Science Church, onder de “Overige christelijke groepen.”

God en de Bijbel
De Drie-eenheid en de geloofsbelijdenissen
De families die deze belijdenissen schreven, houden allemaal vast aan het geloof van de vroege concilies, één God in drie Personen, en ieder zegt dat in eigen woorden. Toen de lutheranen hun belijdenis in 1530 aan de keizer in Augsburg voorlegden, was het eerste waar ze over spraken God: “Onze kerken leren met algemene instemming dat het decreet van het Concilie van Nicaea betreffende de Eenheid van het Goddelijk Wezen en betreffende de Drie Personen waar is en zonder enige twijfel moet worden geloofd.” De Church of England vertelt haar mensen dat de geloofsbelijdenissen van Nicea, Athanasius en de Apostelen “grondig moeten worden ontvangen en geloofd.” Presbyterianen belijden in de Westminster Confessie dat de Zoon “waarachtig en eeuwig God is, van één substantie en gelijk aan de Vader.”
uit De Augsburgse Confessie, Artikel I
Alleen de Schrift
Protestanten herleiden dit tot Worms in april 1521, toen Luther voor de Rijksdag werd gevraagd zijn boeken in te trekken en antwoordde, in de vertaling van Schaff: “Tenzij ik word weerlegd en overtuigd door getuigenissen van de Schriften of door duidelijke argumenten (aangezien ik noch de paus noch de concilies alleen geloof; aangezien het duidelijk is dat zij vaak hebben gedwaald en zichzelf hebben tegengesproken), ben ik overwonnen door de Heilige Schriften die ik aanhaal, en mijn geweten is gebonden aan het woord van God.” De vorsten in Spiers brachten acht jaar later hetzelfde beroep uit, en Schaff noemt hun protest “een vernieuwing en uitbreiding van Luthers protest in Worms.”
Elke familie schreef dat beroep vervolgens in haar belijdenis. “De Heilige Schrift bevat alle dingen die nodig zijn voor redding,” zeggen de Dertig-negen Artikelen, zodat alles wat er niet in gelezen of door bewezen kan worden “niet van enig mens mag worden geëist dat het als een geloofsartikel wordt geloofd.” De Westminster Confessie zegt dat de hoogste rechter van elk geschil “niemand anders kan zijn dan de Heilige Geest die spreekt in de Schrift.” Dat is Sola Scriptura, en protestanten baseren dit op Paulus' woord aan Timoteüs dat “alle schrift door inspiratie van God is gegeven” (2 Timoteüs 3:16). Voor lutheranen en anglicanen, die de oude geloofsbelijdenissen behouden, heeft het nooit betekend dat ze de Bijbel zonder deze lazen; het betekent dat de geloofsbelijdenissen, de concilies en de predikers allemaal verantwoording afleggen aan de Bijbel. Baptisten zeggen het op hun eigen manier. De Baptist Faith and Message citeert in haar preambule een verklaring uit 1925, dat “de enige autoriteit voor geloof en praktijk onder baptisten de Schriften van het Oude en Nieuwe Testament zijn,” en belijdenissen “zijn slechts gidsen bij de interpretatie, zonder autoriteit over het geweten.”
uit Protestants versus katholiek: hoe hun overtuigingen en aanbidding verschillen
Zesenzestig boeken
Open een protestantse Bijbel en je zult zesenzestig boeken tellen, negenendertig in het Oude Testament en zevenentwintig in het Nieuwe. De boeken die katholieke en orthodoxe Bijbels in het Oude Testament hebben, noemen protestanten de Apocriefen, en de families gaan er iets anders mee om. De Westminster Confessie zegt dat ze “geen deel uitmaken van de canon van de Schrift” en niet anders mogen worden gebruikt “dan andere menselijke geschriften.” De Church of England blijft ze lezen; haar Artikelen zeggen dat de Kerk ze leest “als voorbeeld van leven en instructie in zeden; maar zij past ze niet toe om enige leer te vestigen.”
uit De Dertig-negen Artikelen van Religie, Artikel VI
Is de Bijbel zonder fouten?
Al deze kerken houden vast dat God de Bijbel heeft geïnspireerd. Waar ze verschillen is in de woorden die ze gebruiken voor hoe ver de waarheid ervan reikt. De evangelicals die elkaar in Lausanne ontmoetten, noemen het “het enige geschreven woord van God, zonder fouten in alles wat het bevestigt, en de enige onfeilbare regel voor geloof en praktijk.” De Lutheran Church–Missouri Synod zegt, in een korte verklaring aangenomen in 1932, dat de Schriften “geen fouten of tegenstrijdigheden bevatten.” De Evangelical Lutheran Church in America ontvangt ze “als het geïnspireerde Woord van God en de gezaghebbende bron en norm voor haar verkondiging, geloof en leven,” en haar constitutie spreekt nooit over fouten. Dus twee lutherse kerken die de Augsburgse Confessie delen, spreken op verschillende manieren over de Bijbel.
uit De Lausanne-verbintenis, sectie 2

Genade, geloof en redding
geloof alleen
Paulus schreef dat “een mens gerechtvaardigd wordt door het geloof zonder de werken van de wet” (Romeinen 3:28), en dat “door genade bent u gered door het geloof; en dat niet uit uzelf: het is de gave van God: Niet uit werken, opdat niemand zou roemen” (Efeziërs 2:8–9). De hervormers namen die regels als het hart van het evangelie. De Augsburgse Confessie zegt dat mensen “niet voor God gerechtvaardigd kunnen worden door hun eigen kracht, verdiensten of werken, maar vrijelijk gerechtvaardigd worden om Christus' wil, door geloof,” en de Church of England zegt dat “wij alleen door het geloof worden gerechtvaardigd een zeer heilzame leer is, en vol troost.” Dit is Sola Fide, geloof alleen, en de troost ervan is dat het de hoop van een zondaar op Christus vestigt.
Jakobus schreef ook dat “door werken een mens gerechtvaardigd wordt, en niet alleen door geloof” (Jakobus 2:24), en protestanten antwoorden hem door te zeggen wat voor soort geloof ze bedoelen. De Westminster Confessie noemt geloof “het enige instrument van rechtvaardiging,” en voegt in dezelfde adem toe: “toch is het niet alleen in de gerechtvaardigde persoon,” omdat het “geen dood geloof is, maar werkt door liefde.” De werken zijn de vrucht, en de vrucht redt de boom niet. De mensen in de kerkbanken zijn minder vastberaden dan hun belijdenissen. Toen Pew in 2017 Amerikaanse protestanten vroeg, zei 46 procent dat geloof alleen nodig is voor redding, 46 procent zei dat de Bijbel de enige bron van religieus gezag is, en slechts drie op de tien hielden vast aan beide.
uit De Augsburgse Confessie, Artikel IV
Predestinatie en vrije wil
Hoe Gods verkiezing en de onze samengaan, heeft de familie nooit beslecht. Presbyterianen leren in de Westminster Shorter Catechism dat “God, uit Zijn louter welbehagen, van alle eeuwigheid sommigen tot het eeuwige leven heeft uitverkoren, een verbond van genade is aangegaan.” De Baptist Faith and Message spreekt ook over verkiezing, “het genadige doel van God, volgens hetwelk Hij zondaren wederbaart, rechtvaardigt, heiligt en verheerlijkt,” en voegt eraan toe dat “het in overeenstemming is met de vrije wil van de mens.” De methodisten, de erfgenamen van John Wesley, antwoorden op de andere manier. “John Wesley (en wij) leren dat Christus' dood de mogelijkheid creëert dat allen gered kunnen worden,” zeggen de United Methodists, en “wij geloven niet dat God sommigen voorbestemt tot redding en anderen tot verdoemenis.” De lange discussie tussen die twee lezingen van de Schrift gaat onder de namen van Calvinisme en Arminianisme.
uit De Westminster Shorter Catechism, vraag 20
Kan redding verloren gaan?
Jezus zei over zijn schapen: “en niemand zal ze uit mijn hand rukken” (Johannes 10:28), en de brief aan de Hebreeën spreekt over degenen die “deelgenoten van de Heilige Geest” waren geworden en vervolgens “afvallen” (Hebreeën 6:4–6). De Westminster Confessie stelt dat degenen die God heeft geroepen en geheiligd “noch totaal, noch definitief uit de staat van genade kunnen vallen, maar zeker daarin zullen volharden tot het einde en eeuwig gered zullen worden”, en de Baptist Faith and Message zegt het in zeven woorden: “Alle ware gelovigen volharden tot het einde.” Lutheranen, anglicanen en methodisten zien dit anders. De Augsburgse Confessie veroordeelt degenen “die ontkennen dat degenen die eenmaal gerechtvaardigd zijn, de Heilige Geest kunnen verliezen.” De Kerk van Engeland zegt in Artikel XVI: “Nadat wij de Heilige Geest hebben ontvangen, kunnen wij afwijken van de gegeven genade en in zonde vallen, en door de genade van God kunnen wij weer opstaan en ons leven beteren”, en de Methodist Articles of Religion hanteren bijna exact dezelfde woorden.
uit De Westminster Confessie van het Geloof, hoofdstuk 17

Doop en Avondmaal
de doop
Protestanten houden twee sacramenten aan, de twee waarvan de Thirty-nine Articles zeggen dat ze “door Christus onze Heer in het Evangelie zijn ingesteld”: “de Doop en het Avondmaal van de Heer.” Westminster zegt hetzelfde, en baptisten, die de voorkeur geven aan een ander woord, spreken van “de twee verordeningen van Christus.”
Zij verschillen van mening over wie gedoopt moet worden. Lutheranen, anglicanen, presbyterianen en methodisten dopen baby's. De Augsburgse Confessie stelt dat “door de Doop de genade van God wordt aangeboden en dat kinderen gedoopt moeten worden.” De anglicaanse en methodistische artikelen zeggen beide dat de doop van jonge kinderen “in de Kerk behouden moet blijven”, en Westminster doopt “niet alleen degenen die daadwerkelijk geloof in en gehoorzaamheid aan Christus belijden, maar ook de zuigelingen van een of beide gelovige ouders.” Baptisten wachten tot een persoon oud genoeg is om te geloven. “De christelijke doop is de onderdompeling van een gelovige in water in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”, zegt de Baptist Faith and Message. Beide kanten openen hetzelfde boek Handelingen. Petrus zei tegen de menigte met Pinksteren: “de belofte is voor u en voor uw kinderen” (Handelingen 2:39), en toen de Ethiopiër aan Filippus vroeg: “wat verhindert mij om gedoopt te worden?”, kreeg hij te horen: “Indien gij gelooft met heel uw hart, is het geoorloofd” (Handelingen 8:36–37). Wat het water zelf betreft, houden presbyterianen vol dat “onderdompeling van de persoon in het water niet noodzakelijk is; maar de doop wordt terecht toegediend door het gieten of besprenkelen van water over de persoon”, en baptisten dompelen de gelovige volledig onder.
uit Protestants versus baptisten: Zijn baptisten protestants? Ja, en hoe ze verschillen
De doop in de Heilige Geest
Pinkstergelovigen zoeken nog één doop extra. Pew rekent hen tot de protestanten die “de leer aanhangen dat alle christenen moeten streven naar een religieuze ervaring na de bekering, de doop met de Heilige Geest genoemd.” De Assemblies of God verwoorden het als volgt: “Alle gelovigen hebben recht op de belofte van de Vader, de doop in de Heilige Geest en vuur, volgens het bevel van onze Heer Jezus Christus, en zij dienen hier vurig naar te verlangen en ernstig naar te zoeken.” Het komt nadat een persoon opnieuw geboren is, “onderscheiden van en volgend op de ervaring van de wedergeboorte”, en het eerste teken ervan, zoals op de dag van Pinksteren in Handelingen 2, is “spreken in andere tongen zoals de Geest van God hen geeft uit te spreken.”
uit De Assemblies of God Statement of Fundamental Truths, artikelen 7 en 8
Het Avondmaal
Op de nacht dat hij verraden werd, nam Jezus brood en zei: “Neemt, eet, dit is mijn lichaam” (Mattheüs 26:26), en die woorden verdeelden de eerste protestanten nog voordat iets anders dat deed. In Marburg in 1529, schrijft Schaff, “waren Luther en Zwingli het eens over veertien en een half van de vijftien geloofsartikelen”, en de helft waarover ze geen overeenstemming konden bereiken, was het Avondmaal. Lutheranen belijden nog steeds dat “het Lichaam en Bloed van Christus werkelijk aanwezig zijn en worden uitgedeeld aan degenen die het Avondmaal van de Heer eten.” De Kerk van Engeland zegt dat het lichaam van Christus wordt gegeven en gegeten “alleen op een hemelse en geestelijke wijze”, en dat het middel waardoor het wordt ontvangen “het Geloof” is. Westminster zegt dat gelovigen Christus “werkelijk en in feite ontvangen, maar niet vleselijk en lichamelijk, maar geestelijk”, en baptisten noemen het Avondmaal “een symbolische daad van gehoorzaamheid” waarmee de kerkleden “de dood van de Verlosser gedenken en Zijn wederkomst verwachten.”
Geen van deze kerken leert dat het brood ophoudt brood te zijn. Westminster verwerpt de verandering van substantie die “gewoonlijk transsubstantiatie wordt genoemd”, en Luthers Smalkaldische Artikelen zeggen dat “er brood is en blijft, zoals Paulus het zelf noemt.” Zij verschillen van mening over wat er aan de tafel gebeurt, en ieder van hen komt er nog steeds naartoe omdat Jezus zei: “Neemt, eet.”
uit De Augsburgse Confessie, Artikel X

De kerk en haar dienaren
Het priesterschap van alle gelovigen
In 1520 schreef Luther aan de Duitse adel dat “alle christenen waarlijk tot de geestelijke stand behoren, en er geen verschil tussen hen is, behalve alleen in ambt”, omdat “doop, Evangelie en geloof, deze alleen geestelijke en christelijke mensen maken.” Hij had dit van Petrus, die aan gewone gelovigen schreef: “gij zijt een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk” (1 Petrus 2:9), en hij maakte het duidelijk: “Een schoenmaker, een smid, een boer, ieder mens heeft het ambt en de functie van zijn roeping, en toch zijn zij allen gelijkelijk gewijde priesters en bisschoppen.”
Dat heeft de predikanten nooit afgeschaft, want de Augsburgse Confessie zegt ook dat “niemand in de Kerk in het openbaar mag onderwijzen of de Sacramenten mag bedienen tenzij hij regelmatig geroepen is.”
uit Maarten Luther, Aan de christelijke adel van de Duitse natie (1520)
Bisschoppen, ouderlingen en gemeenten
Elk van deze kerken heeft predikanten. Wat verschilt is wie hen kiest en wie toezicht op hen houdt. Anglicanen behouden de oude orde van bisschoppen, priesters en diakens, en de Thirty-nine Articles verdedigen hun ritus voor de “Wijding van Aartsbisschoppen en Bisschoppen, en de Ordening van Priesters en Diakens.” In de Evangelical Lutheran Church in America kiest elke synode haar eigen bisschop voor zes jaar. Methodistische predikanten gaan waar zij worden gestuurd, want “geestelijken worden aangesteld door de bisschop.” Presbyterianen worden geleid door ouderlingen, omdat Westminster stelt dat Christus “een bestuur in de hand van kerkelijke ambtsdragers” heeft aangesteld, en in de Presbyterian Church (U.S.A.) zijn “ouderlingen en diakens mannen en vrouwen die door de gemeente worden gekozen.” Baptisten houden de keuze in de gemeente zelf, waarbij elke kerk, in de woorden van hun belijdenis, “een autonome plaatselijke gemeente van gedoopte gelovigen” is.
Of een vrouw predikant mag zijn, hangt af van aan welke familie je het vraagt. De United Methodists herleiden de volledige rechten voor vrouwelijke geestelijken tot een stemming van de Algemene Conferentie van de Methodist Church op 4 mei 1956, twaalf jaar voor de vereniging van 1968 die de United Methodist Church vormde. De Baptist Faith and Message zegt dat “hoewel zowel mannen als vrouwen begaafd zijn voor dienst in de kerk, het ambt van predikant/ouderling/opziener beperkt is tot mannen zoals gekwalificeerd door de Schrift.” Toen meer dan 4.000 christelijke leiders uit 198 landen in oktober 2010 in Kaapstad bijeenkwamen, schreven zij dat “er verschillende opvattingen zijn die oprecht worden aangehangen door degenen die ernaar streven trouw en gehoorzaam aan de Schrift te zijn.”
uit De Kaapstad-verbintenis, deel II-F

Maria, de heiligen en het leven hierna
Maria en de heiligen
De Tweede Helvetische Confessie van de Gereformeerde kerken, geschreven in 1566, spreekt over Christus “geboren uit de altijd maagdelijke Maria”, en de Augsburgse Confessie is blij dat de heiligen worden herdacht: “de nagedachtenis van heiligen kan ons worden voorgehouden, opdat wij hun geloof en goede werken mogen volgen.” Wat de protestantse belijdenissen niet leren, is gebed tot de heiligen, en hetzelfde artikel geeft de reden: dat de Schrift “ons de ene Christus voorhoudt als de Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspreker.” Dat is Paulus' “één middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus” (1 Timoteüs 2:5), en Westminster zegt dat aanbidding toebehoort “aan God, de Vader, Zoon en Heilige Geest; en aan Hem alleen; niet aan engelen, heiligen of enig ander schepsel.”
uit De Augsburgse Confessie, Artikel XXI
Hemel, hel en geen vagevuur
Paulus zei dat hij liever “uit het lichaam uitwonig en bij de Heer inwonig” zou zijn (2 Korintiërs 5:8), en dat is waar protestanten geloven dat een gelovige na de dood heen gaat. De Westminster Shorter Catechism zegt het in één zin: “De zielen van gelovigen worden bij hun dood volmaakt in heiligheid en gaan onmiddellijk over in heerlijkheid; en hun lichamen, nog steeds verenigd met Christus, rusten in hun graven tot de opstanding.” De belijdenissen kennen geen plaats van reiniging daartussenin. De Thirty-nine Articles noemen de leer van het vagevuur “gebaseerd op geen enkele garantie van de Schrift”, en de Westminster Confessie, na gesproken te hebben over hemel en hel, zegt: “Naast deze twee plaatsen, voor zielen die van hun lichaam gescheiden zijn, erkent de Schrift er geen.” Toen Pew in 2017 Amerikanen ondervroeg, zei 68 procent van de evangelicals en 61 procent van de mainline protestanten dat zij niet in het vagevuur geloven, terwijl 28 en 35 procent zeiden dat zij dat wel doen, en zwarte protestanten waren sterk verdeeld.
uit Protestants versus katholiek: hoe hun overtuigingen en aanbidding verschillen

Huwelijk, waar de families nu uiteenlopen
Eén man en één vrouw, of twee mensen
De oude belijdenissen zeggen dat het huwelijk “tussen één man en één vrouw” moet zijn, in de woorden van de Westminster Confessie, en veel kerken zeggen dat nog steeds. De Baptist Faith and Message noemt het huwelijk “de vereniging van één man en één vrouw in een verbondsverbintenis voor het leven”, en het canoniek recht van de Kerk van Engeland noemt het “een verbintenis die permanent en levenslang is, in voor- en tegenspoed, tot de dood hen scheidt, van één man met één vrouw.”
Sinds 2015 hebben twee Amerikaanse kerken hun woorden veranderd. In maart 2015 keurde een meerderheid van de presbyteries van de Presbyterian Church (U.S.A.) een amendement goed dat haar predikanten en kerkenraden meer discretie gaf over bruiloften, en de kerk zei dat die discretie “ook huwelijken van hetzelfde geslacht zou kunnen omvatten in staten waar dat is toegestaan.” Haar Book of Order noemt het huwelijk nu “een unieke verbintenis tussen twee mensen, traditioneel een man en een vrouw.” De Presbyterian Church in America houdt vast aan de oude woorden, want haar standaarden zijn nog steeds de Westminster Confessie en Catechismussen. De United Methodists veranderden in mei 2024, toen hun Algemene Conferentie het huwelijk omschreef als een verbond tussen een “volwassen man en volwassen vrouw van toestemmingsgerechtigde leeftijd of twee volwassen personen van toestemmingsgerechtigde leeftijd.” Tegen die tijd had een kwart van hun Amerikaanse kerken de kerk verlaten, en de Global Methodist Church, gelanceerd in 2022 en grotendeels afkomstig uit United Methodist gemeenten, houdt vast aan “een liefdevol en monogaam huwelijk tussen één man en één vrouw.” Dus de grens over het huwelijk loopt nu dwars door de presbyteriaanse en methodistische families heen.
uit De Westminster Confessie van het Geloof, hoofdstuk 24
Vijfhonderd jaar protestantse geschiedenis staat vol met discussies over wat de Bijbel zegt, over een zin over brood, een belofte aan kinderen, een vers in Jakobus. Schaff, kijkend naar de protestantse kerken van de negentiende eeuw, vond nog steeds dat “de geloofsartikelen waarin zij overeenstemmen talrijker zijn dan die waarin zij verschillen”, en hij vatte het samen in één regel: “Er is dus eenheid in verscheidenheid evenals verscheidenheid in eenheid.” Elk van die argumenten wordt teruggevoerd naar hetzelfde boek, zoals de vorsten in Spiers de hunne droegen onder het motto dat het Woord van God eeuwig blijft. De woorden zijn van Petrus, en vóór hem van Jesaja: “Het gras verdort, de bloem valt af: Maar het woord van de Heere blijft in eeuwigheid” (1 Petrus 1:24–25).

Hoe protestanten verschillen van hun buren
- Protestants versus katholiek: hoe hun overtuigingen en aanbidding verschillen
- Wat geloven lutheranen? Genade, de doop en het Heilig Avondmaal
- Wat geloven presbyterianen? Schrift, genade en ouderlingen
- Wat geloven baptisten? De doop, de Bijbel en de plaatselijke kerk
- Wat geloven methodisten? Genade voor iedereen, zekerheid, heiligheid
- Evangelisch versus Protestant: Evangelicals zijn een soort Protestant
- Protestants versus pinkstergelovig: Pinkstergelovigen zijn protestanten die vandaag de dag de gaven van de Geest verwachten
- Anglicaans versus protestants: Is de Anglicaanse Kerk protestants? Ja, volgens de geschiedenis en de wet
- Gereformeerd versus protestants: Wat is het verschil?
- Zijn Jehovah’s getuigen protestants? Nee. Dit is hoe hun geloof verschilt
Bekijk elk antwoord voor protestanten en vergelijk met een andere kerk
Meer uit deze reeksDenominaties vergelekenBekijk alle 150 artikelen
Een reactie plaatsen