Dutch 
English 
Chinese 
Arabic 
Spanish 
Portuguese 
Russian 
French 
Italian 
German 
Japanese Ja, protestanten geloven in heiligen, en zij gebruiken het woord zoals het Nieuwe Testament dat doet, voor elke gelovige in Christus. Paulus richtte zijn brieven “aan de heiligen” van hele gemeenten. Wat protestanten niet doen, is bidden tot heiligen of hen heilig verklaren, hoewel lutherse en anglicaanse kerken kalenders bijhouden die christenen uit het verleden gedenken.
Paulus gaf de naam aan gewone mensen: hij noemde de Korintiërs heiligen in de openingsregels van een brief die hen vervolgens berispt voor hun ruzies. Heiligheid, zoals hij het woord gebruikte, is waartoe God een heel volk roept, “samen met allen die op elke plaats de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen” (1 Korintiërs 1:2). Dus wanneer een protestant het woord “heiligen” hoort, kan hij op zondagochtend naar de mensen in de kerkbanken kijken.
Wat bedoelt de Bijbel met “heiligen”?
Het Griekse woord is hagios, “heilig”, en in het meervoud hagioi, “heiligen”. Naslagwerken zijn het erover eens dat het Nieuwe Testament het gebruikt voor alle gelovigen, bijna altijd in het meervoud, en meestal voor een hele gemeente in plaats van voor één uitzonderlijke christen. Paulus opent Romeinen met “Aan allen in Rome die door God geliefd zijn en geroepen zijn om heiligen te zijn” (Romeinen 1:7), en Eerste Korintiërs met “aan de geheiligden in Christus Jezus, geroepen om heiligen te zijn, samen met allen die op elke plaats de naam van onze Heer Jezus Christus aanroepen” (1 Korintiërs 1:2). Efeziërs en Filippenzen beginnen op dezelfde manier (Efeziërs 1:1; Filippenzen 1:1).
Toen Paulus de Korintiërs heiligen noemde, prees hij niet hoe ze leefden. Dezelfde brief maakt melding van “ruzies onder u” (1 Korintiërs 1:11) en een geval van “seksuele immoraliteit onder u, en wel van een soort die zelfs onder de heidenen niet wordt getolereerd” (1 Korintiërs 5:1). Lucas gebruikt het woord ook voor levende christenen, wanneer Ananias bezwaar maakt dat Saulus kwaad heeft gedaan “aan uw heiligen in Jeruzalem” (Handelingen 9:13).
Bidden protestanten tot heiligen?
Protestanten bidden niet tot heiligen, en de belijdenisgeschriften van de Reformatie zeggen dat in duidelijke bewoordingen. De Augsburgse Confessie (1530) staat de nagedachtenis aan de heiligen toe “opdat wij hun geloof en goede werken mogen volgen, overeenkomstig onze roeping”, en voegt eraan toe dat “de Schrift niet leert om heiligen aan te roepen of hulp van heiligen te vragen, aangezien zij ons de ene Christus voorhoudt als Middelaar, Verzoening, Hogepriester en Voorspreker.” Achter die zin staat 1 Timoteüs 2:5: “er is één God, en er is één middelaar tussen God en mensen, de mens Christus Jezus.” De Dertig Artikelen van de Kerk van Engeland noemen de “aanroeping van heiligen” een “dwaze zaak, ijdel uitgevonden en op geen enkele garantie van de Schrift gebaseerd” (artikel 22). De Westminster Confessie, die presbyterianen aanhangen, geeft religieuze verering aan God “en aan Hem alleen; niet aan engelen, heiligen of enig ander schepsel” (21.2), en de Baptistische Belijdenis van 1689 herhaalt die zin. Het is hier dat protestanten afwijken van de katholieke en orthodoxe praktijk, gebed tot Maria inbegrepen.
De lutheranen gaven één ding toe in de Apologie van de Augsburgse Confessie: de heiligen in de hemel “bidden voor de algemene Kerk in het algemeen”, zoals ze deden toen ze nog leefden. Toch weigert de Apologie om hen aan te roepen.
Zijn er protestantse heiligen?
Sommige protestantse kerken houden heiligenkalenders bij, en dezelfde Apologie noemt drie manieren om iemand te eren: dankzegging, de versterking van het geloof en “de navolging, eerst van het geloof, dan van de andere deugden.” Lutheranen houden sinds de Reformatie zo’n kalender bij, en beide huidige kerkboeken, het Lutheran Service Book (2006) en Evangelical Lutheran Worship (2006), bevatten er een. De ELCA gedenkt Johann Sebastian Bach op 28 juli, Dietrich Bonhoeffer op 9 april en Martin Luther King Jr. op 15 januari. In de Kerk van Engeland rangschikt de Common Worship-kalender zijn dagen als Voornaamste Feesten, Feesten, Kleinere Feesten en Herdenkingen, en onder de namen bevinden zich William Tyndale (6 oktober), Franciscus van Assisi (4 oktober), Maarten Luther (31 oktober), Johannes Calvijn (26 mei) en John en Charles Wesley (24 mei). Allerheiligen op 1 november is daar een voornaam feest, net als in het Book of Common Prayer van de Episcopale Kerk, dat ook voorziet in herdenkingen van andere christenen.
Hoe verschilt dat van de katholieke heiligverklaring?
Een protestantse kalender is een lijst met mensen om te gedenken, vastgesteld door de eigen synodes en kerkboeken van een kerk, terwijl heiligverklaring een oordeel is over een persoon in de hemel. Door heilig te verklaren, “verkondigt de Katholieke Kerk plechtig dat zij heldhaftige deugd hebben beoefend en in trouw aan Gods genade hebben geleefd”, en zij stelt de heiligen voor aan gelovigen “als modellen en voorsprekers” (Catechismus 828). Onderweg doorloopt een zaak vier titels: Dienaar Gods, Eerbiedwaardige, Zalige en Heilige. Een martelaar kan zonder wonder zalig worden verklaard. Ieder ander heeft één bevestigd wonder nodig om zalig te worden verklaard, en een tweede, daarna, om heilig te worden verklaard. De Catechismus leert ook dat degenen in de hemel “niet ophouden voor ons bij de Vader te pleiten” (956), en dat is de stap die de belijdenisgeschriften niet zetten. De orthodoxe kerken verheerlijken een heilige door een besluit van hun synode, nadat de gelovigen de persoon al hebben vereerd, en de Orthodoxe Kerk in Amerika merkt op dat wonderen “geen absolute noodzaak” zijn.
Wat betekent “de gemeenschap der heiligen”?
Katholieken en protestanten behouden beide de uitdrukking, die afkomstig is uit de Apostolische Geloofsbelijdenis. De Catechismus legt uit dat “na het belijden van ‘de heilige katholieke Kerk’, de Apostolische Geloofsbelijdenis ‘de gemeenschap der heiligen’ toevoegt”, en concludeert dat “de gemeenschap der heiligen de Kerk is” (946). De Westminster Confessie wijdt er een hoofdstuk aan: “Alle heiligen, die door Zijn Geest en door het geloof verenigd zijn met Jezus Christus hun Hoofd, hebben gemeenschap met Hem” (26.1). Waar ze verschillen is in hoe ver die gemeenschap reikt. De katholieke leer omvat het vragen om de gebeden van de heiligen in de hemel, terwijl de gereformeerde belijdenisgeschriften de gemeenschap tussen Christus en Zijn volk, en tussen gelovigen op aarde, bewaren. Hoe dan ook, wanneer we de Geloofsbelijdenis uitspreken, spreken we over de mensen aan wie Paulus schreef, ruzies en al, degenen die “geroepen zijn om heiligen te zijn” (1 Korintiërs 1:2).
Een reactie plaatsen