17 Bijbelverzen over erbij horen

Jesaja 43:1

“Maar nu, zo zegt de HEERE, die u geschapen heeft, Jakob, die u geformeerd heeft, Israël: ‘Wees niet bevreesd, want Ik heb u verlost; Ik heb u bij uw naam geroepen, u bent van Mij.’”

Reflectie: De Heer spreekt tot het volk, aangesproken als Jakob en Israël, direct nadat Jesaja 42:24-25 beschrijft hoe het vanwege zijn zonde aan plunderaars is overgeleverd. De aanspraak rust op drie daden: God schiep Israël, verloste het en riep het bij naam. De verzen die volgen beloven zijn aanwezigheid door water en vuur en geven de reden: “u bent kostbaar in mijn ogen, en geëerd, en ik heb u lief” (Jesaja 43:4).

Romans 14:8

“Want als wij leven, wij leven voor de Heere, en als wij sterven, wij sterven voor de Heere. Of wij dan leven of sterven, wij zijn van de Heere.”

Reflectie: Paulus schrijft dit midden in een geschil in de Romeinse gemeente over voedsel en heilige dagen (Romeinen 14:1-6). Hij zegt dat degene die eet en degene die zich onthoudt beiden handelen “tot eer van de Heere” (14:6), en zegt tegen beiden dat ze de ander niet mogen oordelen (14:3). Het volgende vers geeft de grondslag van de aanspraak: “want hiertoe is Christus gestorven en opgestaan en weer levend geworden, opdat Hij Heere zou zijn over doden en levenden.”

Romeinen 8:38-39

“Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere.”

Reflectie: De lijst beantwoordt de vraag die Paulus een paar verzen eerder stelde: “Wie zal ons scheiden van de liefde van Christus?” (Romeinen 8:35). Hij toetst eerst verdrukking, benauwdheid, vervolging, honger en het zwaard, en citeert Psalm 44:22 over het “beschouwd worden als slachtschapen” (8:36). In deze verzen verbreedt hij de lijst naar dood, leven, machten en “enig ander schepsel”.

Johannes 1:12

“Maar aan allen die Hem hebben aangenomen, die in Zijn naam geloven, heeft Hij het recht gegeven om kinderen van God te worden.”

Reflectie: Het vers ervoor stelt het contrast: “Hij kwam tot het Zijne, maar de Zijnen hebben Hem niet aangenomen” (Johannes 1:11). Het recht om Gods kinderen te worden wordt gegeven aan hen die Hem aannemen en in Zijn naam geloven. Vers 13 zegt hoe ze de familie binnengaan: ze zijn geboren “niet uit bloed, noch uit de wil van vlees, noch uit de wil van een man, maar uit God.”

Romeinen 8:15

“Want u hebt niet de Geest van slavernij ontvangen om opnieuw tot vrees te komen, maar u hebt de Geest van aanneming tot kinderen ontvangen, door Wie wij roepen: ‘Abba! Vader!’”

Reflectie: Paulus stelt twee geesten tegenover elkaar: een geest van slavernij die terugleidt naar vrees, en de Geest van aanneming. De volgende twee verzen zetten het betoog voort: de Geest “getuigt met onze geest dat wij kinderen van God zijn, en als wij kinderen zijn, dan zijn wij ook erfgenamen” (Romeinen 8:16-17). Galaten 4:6-7 maakt hetzelfde punt met dezelfde roep, “Abba! Vader!”, en Jezus bidt met die woorden in Marcus 14:36.

1 Johannes 3:1

“Zie, wat voor liefde de Vader ons gegeven heeft, dat wij kinderen van God genoemd worden; en dat zijn wij ook.”

Reflectie: Johannes stelt de familieband vast als een huidig feit en herhaalt het in het volgende vers: “wij zijn nu kinderen van God” (1 Johannes 3:2). De rest van vers 1 legt uit waarom het behoren tot God iemand onherkenbaar kan maken: “Daarom kent de wereld ons niet, omdat zij Hem niet gekend heeft.” Wat die kinderen zullen worden “is nog niet geopenbaard”.

1 Korintiërs 12:27

“Nu bent u het lichaam van Christus en ieder afzonderlijk leden daarvan.”

Reflectie: Eerder in het hoofdstuk krijgt een voet die zegt “ik hoor niet bij het lichaam” te horen dat dit “het daarom niet minder een deel van het lichaam maakt” (1 Korintiërs 12:15), en het oog kan niet tegen de hand zeggen “ik heb je niet nodig” (12:21). Paulus voegt eraan toe dat de leden delen in wat ieder overkomt: “En als één lid lijdt, lijden alle leden mee; en als één lid wordt geëerd, verblijden alle leden zich mee” (12:26). Vers 13 zegt dat allen in dit ene lichaam gedoopt zijn, “Joden of Grieken, slaven of vrijen”.

Galaten 3:28

“Er is noch Jood noch Griek, er is noch slaaf noch vrije, er is geen man en vrouw, want u bent allen één in Christus Jezus.”

Reflectie: De verzen aan weerszijden zeggen hoe deze eenheid tot stand komt: “want zovelen als u in Christus gedoopt bent, hebt u Christus bekleed” (Galaten 3:27), en “als u van Christus bent, dan bent u Abrahams nageslacht en naar de belofte erfgenamen” (3:29). Paulus noemt drie scheidslijnen – van natie, van juridische status en van geslacht – en stelt daar tegenover dat “u allen één bent in Christus Jezus.”

Efeziërs 2:19

“Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God.”

Reflectie: Paulus schrijft aan heidenen die “vervreemd waren van het burgerrecht van Israël en vreemdelingen van de verbonden van de belofte” (Efeziërs 2:12). In Christus zijn zij “die voorheen veraf waren, door het bloed van Christus dichtbij gekomen” (2:13), en de tussenmuur van vijandschap tussen Jood en heiden is afgebroken (2:14). Het huisgezin is ook een gebouw, waarvan de leden “samen opgebouwd worden tot een woning van God in de Geest” (2:22).

Hebreeën 10:24-25

“En laten wij op elkaar letten om elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken, door het onderling samenkomen niet na te laten, zoals het de gewoonte van sommigen is, maar elkaar te bemoedigen, en dat zoveel te meer naarmate u de dag ziet naderen.”

Reflectie: De instructie volgt op de reden: gelovigen mogen nu tot God naderen via de nieuwe en levende weg die Jezus heeft geopend (Hebreeën 10:19-22). De schrijver noemt een gewoonte waar sommigen al mee gestopt waren, het samenkomen, en zegt waar de bijeenkomsten voor zijn: elkaar aansporen tot liefde en goede werken en elkaar bemoedigen naarmate de Dag nadert.

Ruth 1:16

“Dring er bij mij niet op aan u te verlaten en terug te gaan van achter u. Want waar u heen gaat, zal ik heen gaan, en waar u overnacht, zal ik overnachten. Uw volk is mijn volk en uw God mijn God.”

Reflectie: Ruth was een Moabitische, de weduwe van Naomi’s zoon Machlon (Ruth 1:4-5; 4:10), en Naomi had er bij haar op aangedrongen haar schoonzus Orpa terug te volgen “naar haar volk en naar haar goden” (1:15). Ruth neemt Naomi’s volk en Naomi’s God samen aan, en verbindt zich in het volgende vers met een eed dat alleen de dood hen zal scheiden (1:17). Ruth 4:17 noemt haar zoon Obed als de grootvader van David.

1 Peter 2:10

“Eens waren jullie geen volk, maar nu zijn jullie Gods volk; eens hadden jullie geen barmhartigheid ontvangen, maar nu hebben jullie barmhartigheid ontvangen.”

Reflectie: De bewoordingen komen van Hosea, die een zoon “Niet Mijn Volk” noemde als teken tegen Israël en vervolgens een dag beloofde waarop God zou “zeggen tegen Niet Mijn Volk: ‘U bent Mijn volk’” (Hosea 1:9; 2:23). Petrus past de belofte toe op zijn lezers, die het vorige vers “een uitverkoren geslacht, een koninklijk priesterschap, een heilig volk, een volk dat God Zichzelf verworven heeft” noemt (1 Petrus 2:9).

John 15:16

“Jullie hebben mij niet uitgekozen, maar ik heb jullie uitgekozen en aangesteld om op weg te gaan en vrucht te dragen, vrucht die blijft. Wat je de Vader in mijn naam vraagt, zal hij je geven.”

Reflectie: Jezus zegt dit tegen zijn discipelen een vers nadat Hij hen vrienden in plaats van dienaren heeft genoemd (Johannes 15:15). De keuze gaat van Hem naar hen uit, en drie verzen later geeft Hij de prijs aan: “omdat u niet van de wereld bent, maar Ik u uit de wereld heb uitverkoren, daarom haat de wereld u” (Johannes 15:19).

Filippenzen 3:20

“Maar ons burgerschap is in de hemelen, waaruit wij ook de Zaligmaker verwachten, de Heere Jezus Christus.”

Reflectie: Paulus schreef dit aan de gemeente in Filippi, die Handelingen 16:12 een Romeinse kolonie noemt. Hij stelt het hemelse staatsburgerschap tegenover mensen “die op de aardse dingen gezind zijn” (Filippenzen 3:19), en de zin gaat verder met te zeggen waar de burgers op wachten: een Heiland die “ons vernederd lichaam gelijkvormig zal maken aan Zijn verheerlijkt lichaam” (3:21).

Hebrews 11:16

“Maar nu verlangen zij naar een beter vaderland, dat is een hemels vaderland. Daarom schaamt God Zich er niet voor om hun God genoemd te worden, want Hij heeft voor hen een stad bereid.”

Reflectie: De mensen die hier worden genoemd zijn onder anderen Abraham, Isaak en Jakob, die in het beloofde land woonden “als in een vreemd land, in tenten wonend” (Hebreeën 11:9) en “erkenden dat zij vreemdelingen en bijwoners op aarde waren” (11:13). Ze hadden terug kunnen gaan naar het land dat ze hadden verlaten (11:15). In plaats daarvan zochten ze naar een hemels vaderland, en het vers zegt dat God “zich niet voor hen schaamt om hun God genoemd te worden.”

Johannes 14:2-3

“In het huis van Mijn Vader zijn veel woningen; als dat niet zo was, zou Ik het u gezegd hebben. Ik ga heen om een plaats voor u gereed te maken. En als Ik heengegaan ben en plaats voor u gereedgemaakt heb, kom Ik terug en zal u tot Mijzelf nemen, opdat ook u zult zijn waar Ik ben.”

Reflectie: In het vorige hoofdstuk vertelde Jezus aan de discipelen: “Waar Ik heenga, kunt gij Mij nu niet volgen, maar gij zult Mij later volgen” (Johannes 13:36). Hier zegt Hij waar Hij heen gaat, naar het huis van zijn Vader, en wat Hij daar zal doen. De belofte eindigt met het feit dat de discipelen zullen zijn waar Hij is: “opdat ook gij zijn moogt waar Ik ben.”

Openbaring 21:3

“En ik hoorde een luide stem uit de troon zeggen: ‘Zie, de tent van God is bij de mensen en Hij zal bij hen wonen, en zij zullen zijn volk zijn, en God zelf zal bij hen zijn als hun God.’”

Reflectie: Johannes hoort dit nadat hij een nieuwe hemel en een nieuwe aarde heeft gezien en het nieuwe Jeruzalem dat van God neerdaalt (Openbaring 21:1-2). De woorden “zij zullen zijn volk zijn” echoën de beloften van de Heer in Leviticus 26:12, “Ik zal tot jullie God zijn, en jullie zullen tot mijn volk zijn,” en Ezechiël 37:27, “Ik zal hun God zijn, en zij zullen mijn volk zijn.” Het volgende vers zegt wat die aanwezigheid wegneemt: tranen, dood, rouw, gehuil en pijn.